ଆଜଗ୍ମୁଃ ପାଣ୍ଡଵାନ୍ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଶୁଦ୍ଧାତ୍ମାନୋ ଯତଵ୍ରତାଃ। ତେ ତୈଃ ସହ କଥାଂ ଚକ୍ରୁର୍ଦ୍ରିଵ୍ଯାଂ ଭରତସତ୍ତମାଃ
ପବିତ୍ର ହୃଦୟ ଓ ନିୟମିତ ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଥିବା ସେମାନେ ପାଣ୍ଡବମାନେକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଥିଲେ। ସେମାନେ ସହିତ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଆନନ୍ଦଦାୟକ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରିଥିଲେ।
ତତଃ କତିପଯାହସ୍ସୁ ମହାହ୍ରଦନିଵାସିନମ୍। ଋଦ୍ଧିମନ୍ତଂ ମହାନାଗଂ ସୁପର୍ଣଃ ସହସାଽହରତ୍
କିଛି ଦିନ ପରେ, ବଡ଼ ହ୍ରଦରେ ବସୁଥିବା ଧନୀ ଏବଂ ବଡ଼ ନାଗକୁ ସୁପର୍ଣ୍ଣ (ଗରୁଡ) ହଠାତ୍ ଧରି ନେଇଗଲେ।
ପ୍ରାକମ୍ପତ ମହାଶୈଲଃ ପ୍ରାମୃଦ୍ଯନ୍ତ ମହାଦ୍ରୁମାଃ। ଦଦୃଶୁଃ ସର୍ଵଭୂତାନି ପାଣଅଡଵାଶ୍ଚ ତଦଦ୍ଭୁତମ୍
ବଡ଼ ପାହାଡ ଉପ୍ରେ ଭୂକମ୍ପ ହେଲା, ବଡ଼ ବଡ଼ ଗଛ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଏବଂ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଏହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଥିଲେ।
ତତଃ ଶୈଲୋତ୍ତମସ୍ଯାଗ୍ରାତ୍ପାଣ୍ଡଵାନ୍ପ୍ରତି ମାରୁତଃ। ଅଵହତ୍ସର୍ଵମାଲ୍ଯାନି ଗନ୍ଧଵନ୍ତି ଶୁଭାନି ଚ
ତାପରେ, ସେଠିରେ ସବୁଠୁ ଉଚ୍ଚ ପାହାଡ ଶିଖରରୁ ପାଣ୍ଡବମାନେ ପାଇଁ ବାୟୁ ସମସ୍ତ ଫୁଲମାଳା, ସୁଗନ୍ଧିତ ଓ ଶୁଭ ମାଳା ଆଣିଦେଲା।
ତତ୍ରପୁଷ୍ପାଣି ଦିଵ୍ଯାନି ସୁହୃଦ୍ଭିଃ ସହ ପାଣ୍ଡଵାଃ। ଦଦୃଶୁଃ ପଞ୍ଚଵର୍ଣାନି ଦ୍ରୌପଦୀ ଚ ଯଶସ୍ଵିନୀ
ସେଠି, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସହଯାତୀମାନେ, ଏବଂ ଯଶସ୍ବିନୀ ଦ୍ରୌପଦୀ, ପଞ୍ଚ ରଙ୍ଗର ଦିବ୍ୟ ଫୁଲ ଦେଖିଥିଲେ।
ଭୀମସେନଂ ତତଃ କୃଷ୍ଣା କାଲେ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍। ଵିଵିକ୍ତେ ପର୍ଵତୋଦ୍ଦେଶେ ସୁଖାସୀନଂ ମହାଭୁଜମ୍
ତାପରେ କୃଷ୍ଣା (ଦ୍ରୌପଦୀ) ପାହାଡର ଏକ ନିଜାନ ସ୍ଥାନରେ ସୁଖରେ ବସିଥିବା ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୀମସେନଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ସୁପର୍ଣାନିଲଵେଗେନ ଶ୍ଵସନେନ ମହାବଲାତ୍। ପଞ୍ଚଵର୍ଣାନି ପାତ୍ଯନ୍ତେ ପୁଷ୍ପାଣି ଭରତର୍ଷଭ
ଭାରତବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସୁପର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ବାୟୁର ତୀବ୍ର ଗତିରେ, ପଞ୍ଚ ରଙ୍ଗର ଫୁଲ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପବନରେ ବିକିରଣ ହେଉଛି।
ଦିଵ୍ଯାଵର୍ଣାନି ଦିଵ୍ଯାନି ଦିଵ୍ଯଗନ୍ଧଵହାନି ଚ। ମଦଯନ୍ତୀଵ ଗନ୍ଧେନ ମନୋ ମେ ଭରତର୍ଷଭ
ଏହି ଫୁଲଗୁଡିକ ଦିବ୍ୟ ରଙ୍ଗର, ଦିବ୍ୟ ସ୍ୱଭାବର ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧି ନେଇଛି; ତାଙ୍କ ସୁଗନ୍ଧି ମୋ ମନକୁ ମଦମସ୍ତ କରିଦେଉଛି, ଭାରତବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଯେଷାଂ ତୁ ଦର୍ଶନାତ୍ସ୍ପର୍ଶାନ୍ସୌରଭ୍ଯାଚ୍ଚ ତଥୈଵ ଚ। ନଶ୍ଯତୀଵ ମନୋଦୁଃଖଂ ମମେଦଂ ଶତ୍ରୁତାପନ
ଏହାମାନଙ୍କୁ ଦେଖିବା, ସ୍ପର୍ଶ କରିବା ଏବଂ ସୁଗନ୍ଧି ନିଆଯିବାରେ, ଶତ୍ରୁମାନେ ଭୟଭୀତ କରୁଥିବା, ମୋ ମନର ଦୁଃଖ ମନେ ହେଉଛି ଶୂନ୍ୟ ହେଇଯାଉଛି।
ଈଦୃଶୈଃ କୁସୁମୈର୍ଦିଵ୍ଯୈର୍ଦିଵ୍ଯଗନ୍ଧଵହୈଃ ଶୁଭୈଃ। ଦେଵତାନ୍ଯର୍ଚଯିତ୍ଵାଽହମିଚ୍ଛେଯଂ ସଙ୍ଗମଂ ତ୍ଵଯା
ଏପରି ଦିବ୍ୟ, ସୁଗନ୍ଧିତ ଓ ଶୁଭ ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା, ମୁଁ ଦେବତାମାନେକୁ ପୂଜିବାକୁ ଚାହେଁ ଏବଂ ତୁମ ସହିତ ଏକତା ଚାହେଁ।
ଇଦଂ ତୁ ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ର ଵିଶେଷେଣାମ୍ବୁଜଂ ଶୁଭମ୍। ଗନ୍ଧସଂସ୍ଥାନସଂପନ୍ନଂ ମମ ମାନସଵର୍ଧନମ୍
କିନ୍ତୁ ଏହି କମଳ, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବିଶେଷ ଭାବରେ ଶୁଭ ଏବଂ ସୁଗନ୍ଧି ଓ ଆକୃତିରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ଏହା ମୋ ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛି।
ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷଂ ସର୍ଵଲୋକସ୍ ନହ୍ଯଦୃଶ୍ଯତ ମାଂ ପ୍ରତି
ଏହା ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ହେଉଛି, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ଏହାକୁ ଦେଖିନଥିଲି।
ଵାସୁଦେଵସହାଯେନ ଵାସୁଦେଵପ୍ରିଯେଣ ଚ'। ଖାଣ୍ଡଵେ ସତ୍ଯସନ୍ଧେନ ଭ୍ରାତ୍ରା ତଵ ମହାତ୍ମନା
ତୁମର ମହାନ ଭାଇ, ଯିଏ ବାସୁଦେବଙ୍କ ସହ ଏବଂ ବାସୁଦେବଙ୍କ ପ୍ରିୟ ହୋଇ, ସତ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ, ସେ ଖାଣ୍ଡବ ରଣରେ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।
ଗନ୍ଧର୍ଵୋରଗରକ୍ଷାଂସି ଵାସଵଶ୍ଚ ପରାଜିତଃ। ହତା ମାଯାଵିନଶ୍ଚୋଗ୍ରା ଧନୁଃ ପ୍ରାପ୍ତଂ ଚ ଗାଣ୍ଡିଵଂ
ଗନ୍ଧର୍ବ, ନାଗ, ରାକ୍ଷସ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ପରାଜିତ ହେଲେ; ଭୟଙ୍କର ମାୟାବୀମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, ଏବଂ ଗାଣ୍ଡୀବ ଧନୁଷ ଲଭ୍ୟ ହେଲା।
ତଵାପି ସୁମହତ୍ତେଜୋ ମହଦ୍ବାହୁବଲଂ ଚ ତେ। ଅଵିଷହ୍ଯମନାଧୃଷ୍ଯଂ ଶକ୍ରତୁଲ୍ଯପରାକ୍ରମ
ତୁମର ତେଜ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବଡ଼, ତୁମର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ଅପାର—ଅଜୟ, ଅପରାଜିତ, ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ ପ୍ରତାପ ଥିଲା।
ତ୍ଵଦ୍ବାହୁବଲଵେଗେନ ତ୍ରାସିତାଃ ସର୍ଵରାକ୍ଷସାଃ। ହିତ୍ଵା ଶୈଲଂ ପ୍ରପଦ୍ଯନ୍ତାଂ ଭୀମସେନ ଦିଶୋ ଦଶ
ତୁମର ବାହୁର ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ; ପାହାଡ଼ ଛାଡ଼ି, ଭୀମସେନ ସେମାନେକୁ ଦଶ ଦିଗରେ ଦୌଡ଼ାଇଲେ।
ତତଃ ଶୈଲୋତ୍ତମସ୍ଯାଗ୍ରଂ ଚିତ୍ରମାଲ୍ଯଧରଂ ଶିଵମ୍। ଵ୍ଯପେତଭଯସଂମୋହାଃ ପଶ୍ଯନ୍ତୁ ସୁହୃଦସ୍ତଵ
ଏବେ ତୁମର ବନ୍ଧୁମାନେ, ଭୟ ଓ ଭ୍ରମ ହୀନ ହୋଇ, ଅଦ୍ଭୁତ ମାଳାରେ ଶୋଭିତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ଦେଖନ୍ତୁ।
ଏଵଂ ପ୍ରଣିହିତଂ ଭୀମ ଚିରାତ୍ପ୍ରଭୃତିମେ ମନଃ। ଦ୍ରଷ୍ଟୁମିଚ୍ଛାମି ଶୈଲାଗ୍ରଂ ତ୍ଵଦ୍ବାହୁବଲମାଶ୍ରିତା
ଏଭଳି ଭାବରେ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଭୀମଙ୍କ ମନ ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଲଗିଥିଲା; ମୁଁ ତୁମର ବାହୁର ଶକ୍ତିରେ ଭରସା କରି, ପାହାଡ଼ ଶିଖର ଦେଖିବାକୁ ଚାହେଁ।
ଇଚ୍ଛାମି ଚ ନରଵ୍ଯାଘ୍ର ପୁଷ୍ପଂ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷମୀଦୃଶମ୍। ଆନୀଯମାନଂ କ୍ଷିପ୍ରଂ ଵୈ ତ୍ଵଯା ଭରତସତ୍ତମ
ଏବଂ, ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ଏପରି ଏକ ଫୁଲ ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଆଣି ମୋ ଆଖି ଆଗରେ ଦେଖିବାକୁ ଚାହେଁ, ଭାରତବଂଶୀ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ।
ତତଃ କ୍ଷିପ୍ତମିଵାତ୍ମାନଂ ଦ୍ରୌପଦ୍ଯା ସ ପରଂତପଃ। ନାମୃଷ୍ଯତ ମହାବାହୁଃ ପ୍ରହାରମିଵସଦ୍ଗଜଃ
ତାପରେ, ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରୁଥିବା ସେ, ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରିତ ହେବା ପରି, ମହାବାହୁ ଭୀମ ଏହାକୁ ଏକ ଉତ୍ତମ ହାତୀ ମାନେ ପ୍ରହାର ସହିଥିବା ପରି ସହିଲେ।
ସିଂହର୍ଷଭଗତିଃ ଶ୍ରୀମାନୁଦାରଃ କନକପ୍ରଭଃ। ମନସ୍ଵୀ ବଲଵାନ୍ଦୃଷ୍ଟୋ ମାନୀ ଭୂରଶ୍ଚ ପାଣ୍ଡଵଃ
ସିଂହ କିମ୍ବା ବୃଷଭ ଚାଳ ଥିବା, ଶୋଭାମୟ, ଉଦାର, ସୁନା ଭଳି ଚମକୁଥିବା, ଦୃଢ଼ ମନ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଗର୍ବିତ ଓ ଚଉଡ଼ା କନ୍ଧ ଥିବା ପାଣ୍ଡବ ଦେଖାଗଲେ।
ଲୋହିତାକ୍ଷଃ ପୃଥୁଵ୍ଯଂସୋ ମତ୍ତଵାରଣଵିକ୍ରମଃ। ସିଂହଦଂଷ୍ଟ୍ରୋ ଵୃଷସ୍କନ୍ଧଃ ସାଲପୋତ ଇଵୋଦ୍ଗତଃ
ଲାଲ୍ ଆଖି, ପ୍ରଶସ୍ତ ବାହୁ, ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀର ପ୍ରଭାବ, ସିଂହ ଦାନ୍ତ, ବୃଷଭ କନ୍ଧ, ସାଳ ଗଛ ପରି ଉଠିଆସିଲେ।
ମହାତ୍ମା ଚାରୁସର୍ଵାଙ୍ଗ କମ୍ବୁଗ୍ରୀଵୋ ମହାହନୁଃ। ରୁକ୍ମପୃଷ୍ଠଂ ଧନୁଃ ଖଙ୍ଗଂ ତୂଣାଂଶ୍ଚାପି ପରାମୃଶନ୍
ମହାନ୍ ଆତ୍ମା, ସୁନ୍ଦର ଅଙ୍ଗ, ଶଂଖ ଗଳା, ବଡ଼ ମୁହଁ, ସେ ତାଙ୍କର ସୁନା ପିଠି ଧନୁଷ, ତଳୱାର ଓ ତୁଣୀରକୁ ଛୁଇଁଲେ।
ସକେସରୀଵ ଚୋତ୍ସିକ୍ତଃ ପ୍ରଭିନ୍ନ ଇଵ ଵାରଣଃ। ଵ୍ଯପେତଭଯସଂମୋହଃ ଶୈଲମଭ୍ଯପତଦ୍ବଲୀ
କେଶରି ମାନେ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ସିଂହ ପରି, ଭଙ୍ଗା ହାତୀ ପରି, ଭୟ ଓ ଭ୍ରମ ହୀନ ହୋଇ, ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପାହାଡ଼ ଦିଗରେ ଦୌଡ଼ିଲେ।
ତଂ ମୃଗେନ୍ଦ୍ରମିଵାଯାନ୍ତଂ ପ୍ରଭିନ୍ନମିଵ ଵାରଣମ୍। ଦଦୃଶୁଃ ସର୍ଵଭୂତାନି ପାର୍ଥଂ ଖଙ୍ଗଧନୁର୍ଧରମ୍
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ତାଙ୍କୁ—ପାର୍ଥ, ତଳୱାର ଓ ଧନୁଷ ହାତରେ ଧରି, ସିଂହରାଜ କିମ୍ବା ତୁରା ହାତୀ ପରି ଆଗେ ବଢ଼ୁଥିବା—ଦେଖିଲେ।
ଦ୍ରୌପଦ୍ଯା ଵର୍ଧଯନ୍ହର୍ଷଂ ଗଦାମାଦାଯ ପାଣ୍ଡଵଃ। ଵ୍ଯପେତଭଯସଂମୋହଃ ଶୈଲରାଜଂ ସମାଵିଶତ୍
ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ବଢ଼ାଇ, ଭୟ ଓ ଭ୍ରମ ହୀନ ପାଣ୍ଡବ ଗଦା ନେଇ ପାହାଡ଼ରାଜ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ନ ଗ୍ଲାନିର୍ନ ଚ କାତର୍ଯଂ ନ ଵୈକ୍ଲଵ୍ଯଂ ନ ମତ୍ସରଃ। କଦାଚିଜ୍ଜୁଷତେ ପାର୍ଥମାତ୍ମଜଂ ମାତରିଶ୍ଵନଃ
ପାର୍ଥ, ବାୟୁପୁତ୍ରଙ୍କୁ କେବେ ମଧ୍ୟ କ୍ଳାନ୍ତି, ଭୟ, ଦୁର୍ବଳତା କିମ୍ବା ଇର୍ଷ୍ୟା ଛୁଇଁପାରେ ନାହିଁ।
ତଦେକାଯନମାସାଦ୍ଯ ଵିଷମଂ ଭୀମଦର୍ଶନମ୍। ବହୁତାଲୋଚ୍ଛ୍ରଯଂ ଶୃଙ୍ଗମାରୁରୋହ ମହାବଲଃ
ସେ ଏକମାତ୍ର, କଠିନ ଓ ଭୟଙ୍କର ପଥକୁ ପହଞ୍ଚି, ଅନେକ ଉଚ୍ଚ ଶିଖର ଥିବା ପାହାଡ଼ ଶିଖରକୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ ଆରୋହଣ କଲେ।
ସ କିନ୍ନରମହାନାଗମୁନିଗନ୍ଧର୍ଵରାକ୍ଷସାନ୍। ହର୍ଷଯନ୍ପର୍ଵତସ୍ଯାଗ୍ରମାରୁରୋହ ମହାବଲଃ
ସେ କିନ୍ନର, ମହାନ ନାଗ, ଋଷି, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ରାକ୍ଷସମାନେଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦିତ କରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେ ପାହାଡ଼ର ଶିଖରକୁ ଆରୋହଣ କଲେ।
ତତୋ ଵୈଶ୍ରଵଣାଵାସଂ ଦଦର୍ଶ ଭରତର୍ଷଭଃ। କାଞ୍ଚନୈଃ ସ୍ଫାଟିକୈଶ୍ଚୈଵ ଵେଶ୍ମଭିଃ ସମଲଂକୃତମ୍
ତାପରେ, ଭାରତବଂଶୀ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବୈଶ୍ରବଣଙ୍କ ନିବାସକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ସୁନା ଓ ସ୍ଫଟିକ ମନ୍ଦିରରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା।