ନ ଖଲ୍ଵାସୀତ୍ପୁନର୍ଯୁଦ୍ଧଂ ତସ୍ ଯକ୍ଷୈର୍ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମ। `ଧନଦାଧ୍ଯୁଷିତେ ନିତ୍ଯଂ ଵସତସ୍ତତ୍ର ପର୍ଵତେ
ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଧନର ଦେବତା ବସିଥିବା ସେହି ପର୍ବତରେ ସେମାନେ ଯେତେବେଳେ ରହିଥିଲେ, ତେବେ ଯକ୍ଷମାନେ ସହିତ ପୁନି କେବେଠି ଯୁଦ୍ଧ ହୋଇନଥିଲା।
କଚ୍ଚିତ୍ସମାଗମସ୍ତେଷାମାସୀଦ୍ଵୈଶ୍ରଵଣସ୍ଯ ଚ। ତତ୍ର ହ୍ଯାଯାତି ଧନଦ ଆର୍ଷ୍ଟିଷେଣୋ ଯଥାଽବ୍ରଵୀତ୍
ସେମାନେ ଓ ବୈଶ୍ରବଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କେବେ କିଛି ମିଳନ ହୋଇଥିଲା କି? କାରଣ ଧନର ଦେବତା ଏଠିକୁ ଆସନ୍ତି ବୋଲି ଆର୍ଷ୍ଟିଷେଣ କହିଥିଲେ।
ଏତଦିଚ୍ଛାମ୍ଯହଂ ଶ୍ରୋତୁଂ ରଵିସ୍ତରେଣ ତପୋଧନ। ନ ହି ମେ ଶୃଣ୍ଵତସ୍ତୃପ୍ତିରସ୍ତି ତେଷାଂ ଵିଚେଷ୍ଟିତମ୍
ହେ ତପୋଧନ, ଏହି ସବୁ କଥା ମୁଁ ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହେଁ, କାରଣ ସେମାନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଶୁଣିଲେ ମୋର କେବେ ତୃପ୍ତି ହୁଏନା।
ଏତଦାତ୍ମହିତଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତସ୍ଯାପ୍ରତିମତେଜସଃ। ଶାସନଂ ସତତଂ ଚକ୍ରୁସ୍ତଥୈଵ ଭରତର୍ଷଭାଃ
ଏହି ଅପୂର୍ବ ତେଜସ୍ବୀଙ୍କର ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ସଦା ତାହା ଅନୁସରଣ କରିଥିଲେ।
ଭୁଞ୍ଜାନା ମୁନିଭୋଜ୍ଯାନି ରସଵନ୍ତି ଫଲାନି ଚ। ଶୁଦ୍ଧବାଣହତାନାଂ ଚ ମୃଗାଣାଂ ପିଶିତାନ୍ଯପି
ସେମାନେ ମୁନିମାନେ ଖାଇବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ଏବଂ ସ୍ୱାଦିଷ୍ଟ ଫଳ ଭୋଜନ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ଶୁଦ୍ଧ ବାଣରେ ହତ ମୃଗମାନଙ୍କ ମାଂସ ମଧ୍ୟ ଖାଇଥିଲେ।
ମେଧ୍ଯାନି ହିମଵତ୍ପୃଷ୍ଠେ ମଧୂନି ଵିଵିଧାନି ଚ। ଏଵଂ ତେ ନ୍ଯଵସଂସ୍ତତ୍ର ପାଣ୍ଡଵା ଭରତର୍ଷଭାଃ
ହିମାଳୟ ପାହାଡର ଢାଳରେ ସେମାନେ ପବିତ୍ର ନିବେଦନ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାରର ମଧୁ ଭୋଜନ କରିଥିଲେ। ଏଭଳି ଭାବରେ ପାଣ୍ଡବମାନେ, ଭାରତବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେଠାରେ ବସିଥିଲେ।
ତଥା ନିଵସତାଂ ତେଷାଂ ପଞ୍ଚମଂ ଵର୍ଷମଭ୍ଯଗାତ୍। ଶୃଣ୍ଵତାଂ ଲୋମଶୋକ୍ତାନି ଵାକ୍ଯାନି ଵିଵିଧାନ୍ଯୁତ
ଏଭଳି ଭାବରେ ସେମାନେ ବସିଥିବା ବେଳେ ପଞ୍ଚମ ବର୍ଷ ଆସିଗଲା, ଏବଂ ସେମାନେ ଲୋମଶଙ୍କ କହିଥିବା ବିଭିନ୍ନ କଥା ଶୁଣୁଥିଲେ।
କୃତ୍ଯକାଲ ଉପସ୍ତାସ୍ଯ ଇତି ଚୋକ୍ତ୍ଵା ଘଟୋତ୍କଚଃ। ରାକ୍ଷସୈଃ ସହ ସର୍ଵୈଶ୍ଚ ପୂର୍ଵମେଵ ଗତଃ ପ୍ରଭୋ
‘କାର୍ଯ୍ୟର ସମୟ ଆସିଲେ ଆସିବି’ ବୋଲି କହି ଘଟୋତ୍କଚ ଏବଂ ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସମାନେ ପୂର୍ବରୁ ଚାଲିଯାଇଥିଲେ।
ଆର୍ଷ୍ଟିଷେଣାଶ୍ରମେ ତେଷାଂ ଵସତାଂ ଵୈ ମହାତ୍ମନାମ୍। ଅଗଚ୍ଛନ୍ବହଵୋ ମାସାଃ ପଶ୍ଯତାଂ ମହଦଦ୍ଭୁତମ୍
ଆର୍ଷ୍ଟିଷେଣଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ସେମାନେ ବସିଥିବା ବେଳେ, ଏହି ମହାତ୍ମାମାନଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଅନେକ ମାସ କଟିଗଲା, ଏବଂ ସେମାନେ ବଡ଼ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଥିଲେ।
ତୈସ୍ତତ୍ରଵିହରଦ୍ଭିଶ୍ଚ ରମମାଣୈଶ୍ଚ ପାଣ୍ଡଵୈଃ। ପ୍ରୀତିମନ୍ତୋ ମହାଭାଗା ମୁନଯଶ୍ଚାରଣାସ୍ତଥା
ପାଣ୍ଡବମାନେ ସେଠାରେ ହସିଖେଳି ଉଲ୍ଲାସିତ ହେଇ ବିଚରଣ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ମୁନିମାନେ ଓ ଚାରଣମାନେ ମଧ୍ୟ ଖୁସି ହେଇଥିଲେ।
ଆଜଗ୍ମୁଃ ପାଣ୍ଡଵାନ୍ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଶୁଦ୍ଧାତ୍ମାନୋ ଯତଵ୍ରତାଃ। ତେ ତୈଃ ସହ କଥାଂ ଚକ୍ରୁର୍ଦ୍ରିଵ୍ଯାଂ ଭରତସତ୍ତମାଃ
ପବିତ୍ର ହୃଦୟ ଓ ନିୟମିତ ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଥିବା ସେମାନେ ପାଣ୍ଡବମାନେକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଥିଲେ। ସେମାନେ ସହିତ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଆନନ୍ଦଦାୟକ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରିଥିଲେ।
ତତଃ କତିପଯାହସ୍ସୁ ମହାହ୍ରଦନିଵାସିନମ୍। ଋଦ୍ଧିମନ୍ତଂ ମହାନାଗଂ ସୁପର୍ଣଃ ସହସାଽହରତ୍
କିଛି ଦିନ ପରେ, ବଡ଼ ହ୍ରଦରେ ବସୁଥିବା ଧନୀ ଏବଂ ବଡ଼ ନାଗକୁ ସୁପର୍ଣ୍ଣ (ଗରୁଡ) ହଠାତ୍ ଧରି ନେଇଗଲେ।
ପ୍ରାକମ୍ପତ ମହାଶୈଲଃ ପ୍ରାମୃଦ୍ଯନ୍ତ ମହାଦ୍ରୁମାଃ। ଦଦୃଶୁଃ ସର୍ଵଭୂତାନି ପାଣଅଡଵାଶ୍ଚ ତଦଦ୍ଭୁତମ୍
ବଡ଼ ପାହାଡ ଉପ୍ରେ ଭୂକମ୍ପ ହେଲା, ବଡ଼ ବଡ଼ ଗଛ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଏବଂ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଏହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଥିଲେ।
ତତଃ ଶୈଲୋତ୍ତମସ୍ଯାଗ୍ରାତ୍ପାଣ୍ଡଵାନ୍ପ୍ରତି ମାରୁତଃ। ଅଵହତ୍ସର୍ଵମାଲ୍ଯାନି ଗନ୍ଧଵନ୍ତି ଶୁଭାନି ଚ
ତାପରେ, ସେଠିରେ ସବୁଠୁ ଉଚ୍ଚ ପାହାଡ ଶିଖରରୁ ପାଣ୍ଡବମାନେ ପାଇଁ ବାୟୁ ସମସ୍ତ ଫୁଲମାଳା, ସୁଗନ୍ଧିତ ଓ ଶୁଭ ମାଳା ଆଣିଦେଲା।
ତତ୍ରପୁଷ୍ପାଣି ଦିଵ୍ଯାନି ସୁହୃଦ୍ଭିଃ ସହ ପାଣ୍ଡଵାଃ। ଦଦୃଶୁଃ ପଞ୍ଚଵର୍ଣାନି ଦ୍ରୌପଦୀ ଚ ଯଶସ୍ଵିନୀ
ସେଠି, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଏବଂ ତାଙ୍କ ସହଯାତୀମାନେ, ଏବଂ ଯଶସ୍ବିନୀ ଦ୍ରୌପଦୀ, ପଞ୍ଚ ରଙ୍ଗର ଦିବ୍ୟ ଫୁଲ ଦେଖିଥିଲେ।
ଭୀମସେନଂ ତତଃ କୃଷ୍ଣା କାଲେ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍। ଵିଵିକ୍ତେ ପର୍ଵତୋଦ୍ଦେଶେ ସୁଖାସୀନଂ ମହାଭୁଜମ୍
ତାପରେ କୃଷ୍ଣା (ଦ୍ରୌପଦୀ) ପାହାଡର ଏକ ନିଜାନ ସ୍ଥାନରେ ସୁଖରେ ବସିଥିବା ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୀମସେନଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ସୁପର୍ଣାନିଲଵେଗେନ ଶ୍ଵସନେନ ମହାବଲାତ୍। ପଞ୍ଚଵର୍ଣାନି ପାତ୍ଯନ୍ତେ ପୁଷ୍ପାଣି ଭରତର୍ଷଭ
ଭାରତବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସୁପର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ବାୟୁର ତୀବ୍ର ଗତିରେ, ପଞ୍ଚ ରଙ୍ଗର ଫୁଲ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପବନରେ ବିକିରଣ ହେଉଛି।
ଦିଵ୍ଯାଵର୍ଣାନି ଦିଵ୍ଯାନି ଦିଵ୍ଯଗନ୍ଧଵହାନି ଚ। ମଦଯନ୍ତୀଵ ଗନ୍ଧେନ ମନୋ ମେ ଭରତର୍ଷଭ
ଏହି ଫୁଲଗୁଡିକ ଦିବ୍ୟ ରଙ୍ଗର, ଦିବ୍ୟ ସ୍ୱଭାବର ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧି ନେଇଛି; ତାଙ୍କ ସୁଗନ୍ଧି ମୋ ମନକୁ ମଦମସ୍ତ କରିଦେଉଛି, ଭାରତବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଯେଷାଂ ତୁ ଦର୍ଶନାତ୍ସ୍ପର୍ଶାନ୍ସୌରଭ୍ଯାଚ୍ଚ ତଥୈଵ ଚ। ନଶ୍ଯତୀଵ ମନୋଦୁଃଖଂ ମମେଦଂ ଶତ୍ରୁତାପନ
ଏହାମାନଙ୍କୁ ଦେଖିବା, ସ୍ପର୍ଶ କରିବା ଏବଂ ସୁଗନ୍ଧି ନିଆଯିବାରେ, ଶତ୍ରୁମାନେ ଭୟଭୀତ କରୁଥିବା, ମୋ ମନର ଦୁଃଖ ମନେ ହେଉଛି ଶୂନ୍ୟ ହେଇଯାଉଛି।
ଈଦୃଶୈଃ କୁସୁମୈର୍ଦିଵ୍ଯୈର୍ଦିଵ୍ଯଗନ୍ଧଵହୈଃ ଶୁଭୈଃ। ଦେଵତାନ୍ଯର୍ଚଯିତ୍ଵାଽହମିଚ୍ଛେଯଂ ସଙ୍ଗମଂ ତ୍ଵଯା
ଏପରି ଦିବ୍ୟ, ସୁଗନ୍ଧିତ ଓ ଶୁଭ ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା, ମୁଁ ଦେବତାମାନେକୁ ପୂଜିବାକୁ ଚାହେଁ ଏବଂ ତୁମ ସହିତ ଏକତା ଚାହେଁ।
ଇଦଂ ତୁ ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ର ଵିଶେଷେଣାମ୍ବୁଜଂ ଶୁଭମ୍। ଗନ୍ଧସଂସ୍ଥାନସଂପନ୍ନଂ ମମ ମାନସଵର୍ଧନମ୍
କିନ୍ତୁ ଏହି କମଳ, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବିଶେଷ ଭାବରେ ଶୁଭ ଏବଂ ସୁଗନ୍ଧି ଓ ଆକୃତିରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ଏହା ମୋ ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛି।
ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷଂ ସର୍ଵଲୋକସ୍ ନହ୍ଯଦୃଶ୍ଯତ ମାଂ ପ୍ରତି
ଏହା ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ହେଉଛି, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ଏହାକୁ ଦେଖିନଥିଲି।
ଵାସୁଦେଵସହାଯେନ ଵାସୁଦେଵପ୍ରିଯେଣ ଚ'। ଖାଣ୍ଡଵେ ସତ୍ଯସନ୍ଧେନ ଭ୍ରାତ୍ରା ତଵ ମହାତ୍ମନା
ତୁମର ମହାନ ଭାଇ, ଯିଏ ବାସୁଦେବଙ୍କ ସହ ଏବଂ ବାସୁଦେବଙ୍କ ପ୍ରିୟ ହୋଇ, ସତ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ, ସେ ଖାଣ୍ଡବ ରଣରେ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ।
ଗନ୍ଧର୍ଵୋରଗରକ୍ଷାଂସି ଵାସଵଶ୍ଚ ପରାଜିତଃ। ହତା ମାଯାଵିନଶ୍ଚୋଗ୍ରା ଧନୁଃ ପ୍ରାପ୍ତଂ ଚ ଗାଣ୍ଡିଵଂ
ଗନ୍ଧର୍ବ, ନାଗ, ରାକ୍ଷସ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ପରାଜିତ ହେଲେ; ଭୟଙ୍କର ମାୟାବୀମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, ଏବଂ ଗାଣ୍ଡୀବ ଧନୁଷ ଲଭ୍ୟ ହେଲା।
ତଵାପି ସୁମହତ୍ତେଜୋ ମହଦ୍ବାହୁବଲଂ ଚ ତେ। ଅଵିଷହ୍ଯମନାଧୃଷ୍ଯଂ ଶକ୍ରତୁଲ୍ଯପରାକ୍ରମ
ତୁମର ତେଜ ଅତ୍ୟନ୍ତ ବଡ଼, ତୁମର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ଅପାର—ଅଜୟ, ଅପରାଜିତ, ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ ପ୍ରତାପ ଥିଲା।
ତ୍ଵଦ୍ବାହୁବଲଵେଗେନ ତ୍ରାସିତାଃ ସର୍ଵରାକ୍ଷସାଃ। ହିତ୍ଵା ଶୈଲଂ ପ୍ରପଦ୍ଯନ୍ତାଂ ଭୀମସେନ ଦିଶୋ ଦଶ
ତୁମର ବାହୁର ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ; ପାହାଡ଼ ଛାଡ଼ି, ଭୀମସେନ ସେମାନେକୁ ଦଶ ଦିଗରେ ଦୌଡ଼ାଇଲେ।
ତତଃ ଶୈଲୋତ୍ତମସ୍ଯାଗ୍ରଂ ଚିତ୍ରମାଲ୍ଯଧରଂ ଶିଵମ୍। ଵ୍ଯପେତଭଯସଂମୋହାଃ ପଶ୍ଯନ୍ତୁ ସୁହୃଦସ୍ତଵ
ଏବେ ତୁମର ବନ୍ଧୁମାନେ, ଭୟ ଓ ଭ୍ରମ ହୀନ ହୋଇ, ଅଦ୍ଭୁତ ମାଳାରେ ଶୋଭିତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ଦେଖନ୍ତୁ।
ଏଵଂ ପ୍ରଣିହିତଂ ଭୀମ ଚିରାତ୍ପ୍ରଭୃତିମେ ମନଃ। ଦ୍ରଷ୍ଟୁମିଚ୍ଛାମି ଶୈଲାଗ୍ରଂ ତ୍ଵଦ୍ବାହୁବଲମାଶ୍ରିତା
ଏଭଳି ଭାବରେ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଭୀମଙ୍କ ମନ ଏହି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଲଗିଥିଲା; ମୁଁ ତୁମର ବାହୁର ଶକ୍ତିରେ ଭରସା କରି, ପାହାଡ଼ ଶିଖର ଦେଖିବାକୁ ଚାହେଁ।
ଇଚ୍ଛାମି ଚ ନରଵ୍ଯାଘ୍ର ପୁଷ୍ପଂ ପ୍ରତ୍ଯକ୍ଷମୀଦୃଶମ୍। ଆନୀଯମାନଂ କ୍ଷିପ୍ରଂ ଵୈ ତ୍ଵଯା ଭରତସତ୍ତମ
ଏବଂ, ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ଏପରି ଏକ ଫୁଲ ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଆଣି ମୋ ଆଖି ଆଗରେ ଦେଖିବାକୁ ଚାହେଁ, ଭାରତବଂଶୀ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ।
ତତଃ କ୍ଷିପ୍ତମିଵାତ୍ମାନଂ ଦ୍ରୌପଦ୍ଯା ସ ପରଂତପଃ। ନାମୃଷ୍ଯତ ମହାବାହୁଃ ପ୍ରହାରମିଵସଦ୍ଗଜଃ
ତାପରେ, ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରୁଥିବା ସେ, ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରେରିତ ହେବା ପରି, ମହାବାହୁ ଭୀମ ଏହାକୁ ଏକ ଉତ୍ତମ ହାତୀ ମାନେ ପ୍ରହାର ସହିଥିବା ପରି ସହିଲେ।