ନୈହ ତ୍ଵଦନ୍ଯୋ ଵିଦ୍ଯତେ ଜୀଵଲୋକେ ସମୋ ନୃପଃ ପାଲଯିତା ପ୍ରଜାନାମ୍। ଧୃତ୍ଯା ଚ ତେ ପ୍ରତୀମନାଃ ସଦାହଂ ତ୍ଵଂ ଵା ଵରୁଣୋ ଧର୍ମରାଜୋ ଯମୋ ଵା
ଏହି ଜୀବମାନଙ୍କର ଜଗତରେ, ରାଜା, ତୁମେ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କେହି ମଧ୍ୟ ପ୍ରଜାମାନଙ୍କୁ ଏତେ ଭଲ ଭାବେ ରକ୍ଷା କରିପାରିବେ ନାହିଁ। ତୁମର ଧୃଢତା ଦେଖି ମୁଁ ସଦା ନିର୍ଭୟ ଅନୁଭବ କରେ। ତୁମେ ବରୁଣ, ଧର୍ମରାଜ କିମ୍ବା ଯମଙ୍କ ପରି ଅଟୁଟ ଓ ନ୍ୟାୟବାନ୍।
ଶକ୍ରଃ ସାକ୍ଷାଦ୍ଵଜ୍ରପାଣିର୍ଯଥେହ ତ୍ରାତା ଲୋକେଽସ୍ମିଂସ୍ତ୍ଵଂ ତଥେହ ପ୍ରଜାନାମ୍। ମତସ୍ତ୍ଵଂ ନଃ ପୁରୁଷେନ୍ଦ୍ରେହ ଲୋକେ ନ ଚ ତ୍ଵଦନ୍ଯୋ ଭୂପତିରସ୍ତି ଜଜ୍ଞେ
ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ବଜ୍ରଧାରୀ ହାତରେ ଏହି ଲୋକର ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସେପରି ତୁମେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଜାମାନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରୁଛ। ମୋ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଏହି ଜଗତରେ ତୁମେ ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ। ତୁମ ପରି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ରାଜା ଜନ୍ମ ନେଇନାହାନ୍ତି।
ଖଟ୍ଵାଙ୍ଗନାଭଗଦିଲୀପକଲ୍ପ ଯଯାତିମାନ୍ଧାତୃସମପ୍ରଭାଵ। ଆଦିତ୍ଯତେଜଃପ୍ରତିମାନତେଜା ଭୀଷ୍ମୋ ଯଥା ରାଜସି ସୁଵ୍ରତସ୍ତ୍ଵମ୍
ତୁମେ ଖଟ୍ୱାଙ୍ଗ, ନଭାଗ, ଦିଲୀପ, ଯୟାତି ଓ ମନ୍ଧାତାଙ୍କ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ। ତୁମର ତେଜ ଆଦିତ୍ୟଙ୍କ ରୋଶନି ପରି ଚମକେ। ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ପରି ଉଚ୍ଚ ବ୍ରତ ଧରି ରାଜ୍ୟ କରୁଛ।
ଵାଲ୍ମୀକିଵତ୍ତେ ନିଭୃତଂ ସ୍ଵଵୀର୍ଯଂ ଵସିଷ୍ଠଵତ୍ତେ ନିଯତଶ୍ଚ କୋପଃ। ପ୍ରଭୁତ୍ଵମିନ୍ଦ୍ରତ୍ଵସମଂ ମତଂ ମେ ଦ୍ଯୁତିଶ୍ଚ ନାରାଯଣଵଦ୍ଵିଭାତି
ବାଲ୍ମୀକିଙ୍କ ପରି ତୁମେ ନିଜ ଶକ୍ତିକୁ ଗୁପ୍ତ ରଖ, ବଶିଷ୍ଠଙ୍କ ପରି ତୁମ ରୋଷ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ରହେ। ମୋ ମନେ ହୁଏ, ତୁମର ଶାସନ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସମାନ ଅଟୁଟ, ଏବଂ ତୁମର ତେଜ ନାରାୟଣଙ୍କ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ।
ଯମୋ ଯଥା ଧର୍ମଵିନିଶ୍ଚଯଜ୍ଞଃ କୃଷ୍ଣୋ ଯଥା ସର୍ଵଗୁଣୋପପନ୍ନଃ। ଶ୍ରିଯାଂ ନିଵାସୋଽସି ଯଥା ଵସୂନାଂ ନିଧାନଭୂତୋଽସି ତଥା କ୍ରତୂନାମ୍
ଯେପରି ଯମ ଧର୍ମ ବିଚାରରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଏବଂ କୃଷ୍ଣ ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଭରପୂର, ସେପରି ତୁମେ ଧନ-ସମୃଦ୍ଧିର ଆଶ୍ରୟ ଓ ଯଜ୍ଞମାନଙ୍କ ଧନ ଭଣ୍ଡାର।
ଦମ୍ଭୋଦ୍ଭଵେନାସି ସମୋ ବଲେନ ରାମୋ ଯଥା ଶସ୍ତ୍ରଵିଦସ୍ତ୍ରଵିଚ୍ଚ। ଔର୍ଵତ୍ରିତାଭ୍ଯାମସି ତୁଲ୍ଯତେଜା ଦୁଷ୍ପ୍ରେକ୍ଷଣୀଯୋଽସି ଭଗୀରଥେନ
ଶକ୍ତିରେ ତୁମେ ଡମ୍ଭୋଦ୍ଭବଙ୍କ ସମାନ, ଶସ୍ତ୍ର ଓ ଯୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନରେ ତୁମେ ରାମଙ୍କ ପରି। ତୁମର ତେଜ ଔର୍ବ ଓ ତ୍ରିତାଙ୍କ ସମାନ, ଏବଂ ଭାଗୀରଥଙ୍କ ପରି ଦୁର୍ଦ୍ଦଶ୍ୟ।
ଏଵଂ ସ୍ତୁତାଃ ସର୍ଵ ଏଵ ପ୍ରସନ୍ନା ରାଜା ସଦସ୍ଯା ଋତ୍ଵିଜୋ ହଵ୍ଯଵାହଃ। ତେଷାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭାଵିତାନୀଙ୍ଗିତାନି ପ୍ରୋଵାଚ ରାଜା ଜନମେଜଯୋଽଥ
ଏପରି ପ୍ରଶଂସା ପାଇଁ ସମସ୍ତେ ଖୁସି ହେଲେ—ରାଜା, ସଭ୍ୟମାନେ, ପୂରୋହିତମାନେ ଓ ହବ୍ୟବାହକ ଅଗ୍ନି। ସେମାନଙ୍କ ଶୁଭ ଇଙ୍ଗିତ ଦେଖି, ରାଜା ଜନମେଜୟ ପରେ କହିଲେ।
ବାଲୋଽପ୍ଯଯଂ ସ୍ଥଵିର ଇଵାଵଭାଷତେ ନାଯଂ ବାଲଃ ସ୍ଥଵିରୋଽଯଂ ମତୋ ମେ। ଇଚ୍ଛାମ୍ଯହଂ ଵରମସ୍ମୈ ପ୍ରଦାତୁଂ ତନ୍ମେ ଵିପ୍ରାଃ ସଂଵିଦଧ୍ଵଂ ଯଥାଵତ୍
ଏହି ଶିଶୁ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ବୃଦ୍ଧଙ୍କ ପରି କଥା କହୁଛନ୍ତି। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଶିଶୁ ଭାବି ନୁହେଁ, ବରଂ ବୃଦ୍ଧ ଭାବିଛି। ମୁଁ ଏହିଠାରେ ତାଙ୍କୁ ଏକ ବର ଦେବାକୁ ଚାହେଁ—ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଏହା ଠିକ୍ ଭାବେ ହେବା ପାଇଁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କରନ୍ତୁ।
ଯଥା ଚ ନସ୍ତକ୍ଷକ ଏତି ଶୀଘ୍ରମ୍
ଏବଂ ଯେପରି ତକ୍ଷକ ଶୀଘ୍ର ଆସୁଛି—
ଵ୍ଯାହର୍ତୁକାମେ ଵରଦେ ନୃପେ ଦ୍ଵିଜଂ ଵରଂ ଵୃଣୀଷ୍ଵେତି ତତୋଽବ୍ଯୁଵାଚ। ହୋତା ଵାକ୍ଯଂ ନାତିହୃଷ୍ଟାନ୍ତରାତ୍ମା କର୍ମଣ୍ଯସ୍ମିଂସ୍ତକ୍ଷକୋ ନୈତି ତାଵତ୍
ବର ଦେବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଥିବା ରାଜା, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ତୁମେ ତୁମ ବର ଚୟନ କର।' ତେବେ ହୋତା, ମନରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଖୁସି ନ ହୋଇ, କହିଲେ: 'ଏହି କ୍ରିୟା ଚାଲିଥିବାବେଳେ ତକ୍ଷକ ଆସୁନାହିଁ।'
ଯଥା ଚେଦଂ କର୍ମ ସମାପ୍ଯତେ ମେ ଯଥା ଚ ଵୈ ତକ୍ଷକ ଏତି ଶୀଘ୍ରମ୍। ତଥା ଭଵନ୍ତଃ ପ୍ରଯତନ୍ତୁ ସର୍ଵେ ପରଂ ଶକ୍ତ୍ଯା ସ ହି ମେ ଵିଦ୍ଵିଷାଣଃ
ଯେପରି ଏହି କ୍ରିୟା ମୋ ପାଇଁ ସମାପ୍ତ ହେଉଛି, ଏବଂ ଯେପରି ତକ୍ଷକ ଶୀଘ୍ର ଆସେ, ସେପରି ସମସ୍ତେ ତୁମେ ସର୍ବଶକ୍ତି ଦେଇ ଚେଷ୍ଟା କର। କାରଣ ସେ ମୋର ଶତ୍ରୁ।
ଯଥା ଶସ୍ତ୍ରାଣି ନଃ ପ୍ରାହୁର୍ଯଥା ଶଂସତି ପାଵକଃ। ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଭଵନେ ରାଜଂସ୍ତକ୍ଷକୋ ଭଯପୀଡିତଃ
ଯେପରି ଆମ ପୁସ୍ତକ ଓ ଅଗ୍ନି ଦେଖାଉଛନ୍ତି, ରାଜା, ତକ୍ଷକ ଭୟରେ ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଗୃହରେ ଅଛି।
ଯଥା ସୂତୋ ଲୋହିତାକ୍ଷୋ ମହାତ୍ମା ପୌରାଣିକୋ ଵେଦିତଵାନ୍ପୁରସ୍ତାତ୍। ସ ରାଜାନଂ ପ୍ରାହ ପୃଷ୍ଟସ୍ତଦାନୀଂ ଯଥାହୁର୍ଵିପ୍ରାସ୍ତଦ୍ଵଦେତନ୍ନୃଦେଵ
ଯେପରି ଲାଲ ଆଖି ଥିବା ମହାତ୍ମା ସୂତ, ଯିଏ ପୁରାତନ କଥା ଜାଣନ୍ତି, ପୂର୍ବରୁ ଏହା ବୁଝିଥିଲେ, ସେ ତାବେ ରାଜାଙ୍କୁ ପଚାରାଯିବାବେଳେ କହିଥିଲେ, 'ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଯାହା କହନ୍ତି, ରାଜା, ତାହା ଏଠି କହାଯାଉ।'
ପୁରାଣମାଗମ୍ଯ ତତୋ ବ୍ରଵୀମ୍ଯହଂ ଦତ୍ତଂ ତସ୍ମୈ ଵରମିନ୍ଦ୍ରେଣ ରାଜନ୍। ଵସେହ ତ୍ଵଂ ମତ୍ସକାଶେ ସୁଗୁପ୍ତୋ ନ ପାଵକସ୍ତ୍ଵାଂ ପ୍ରଦହିଷ୍ଯତୀତି
ପୁରାତନ କଥା ଅନୁଯାୟୀ, ମୁଁ କହୁଛି: ଇନ୍ଦ୍ର ତକ୍ଷକଙ୍କୁ ବର ଦେଇଥିଲେ, 'ତୁମେ ଏଠି ମୋ ସହିତ ରୁହ, ଭଲ ଭାବେ ରକ୍ଷିତ ହେବ, ଅଗ୍ନି ତୁମକୁ ଜଳାଇପାରିବ ନାହିଁ।'
ତଦା ଜଗାମାହିଦତ୍ତାଭଯଃ ପ୍ରଭୁଃ
ସେତେବେଳେ ସର୍ପମାନେ ଭୟ ଦୂର କରିଦେଲେ, ଏବଂ ସେ ପ୍ରଭୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଭଵିଷ୍ଯତୀତ୍ଯେଵ ଵିଚିନ୍ତଯାନଃ
‘ଏହା ଘଟିବ’ ବୋଲି ଭାବି, ସେ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ।
ତସ୍ଯୋତ୍ତରୀଯେ ନିହିତଃ ସ ନାଗୋ ଭଯୋଦ୍ଵିଗ୍ନଃ ଶର୍ମ ନୈଵାଭ୍ଯଗଚ୍ଛତ୍। ତତୋ ରାଜା ମନ୍ତ୍ରଵିଦୋଽବ୍ରଵୀତ୍ପୁନଃ କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ଵାକ୍ଯଂ ତକ୍ଷକସ୍ଯାନ୍ତମିଚ୍ଛନ୍
ତକ୍ଷକ ଭୟରେ ଉତ୍ତରୀୟରେ ଲୁଚି ରହିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ କୌଣସି ଶାନ୍ତି ମିଳିଲା ନାହିଁ। ତେବେ ମନ୍ତ୍ରଜ୍ଞ ରାଜା କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ତକ୍ଷକଙ୍କ ସମାପ୍ତି ଚାହିଁ, ପୁଣି କହିଲେ।
ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଭଵନେ ଵିପ୍ରା ଯଦି ନାଗଃ ସ ତକ୍ଷକଃ। ତମିନ୍ଦ୍ରେଣୈଵ ସହିତଂ ପାତଯଧ୍ଯଂ ଵିଭାଵସୌ
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଯଦି ସେ ତକ୍ଷକ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଗୃହରେ ଅଛନ୍ତି, ତେବେ ଅଗ୍ନି ତାଙ୍କୁ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଏକାଠି ତଳେ ପକାଇଦିଅ।
ଜନମେଜଯେନ ରାଜ୍ଞା ତୁ ନୋଦିତସ୍ତକ୍ଷକଂ ପ୍ରତି। ହୋତା ଜୁହାଵ ତତ୍ରସ୍ଥଂ ତକ୍ଷକଂ ପନ୍ନଗଂ ତଥା
କିନ୍ତୁ ରାଜା ଜନମେଜୟ ଟକ୍ଷକଙ୍କୁ ବିଶେଷ ଭାବେ ଡାକିନଥିଲେ ନାହିଁ, ତେଣୁ ସେଠାରେ ଥିବା ହୋତା ପୁରୋହିତ ଟକ୍ଷକ ନାଗକୁ ଡାକିବା ପାଇଁ ହବନ କଲେ।
ହୂଯମାନେ ତଥା ଚୈଵ ତକ୍ଷକଃ ସପୁରନ୍ଦରଃ। ଆକାଶେ ଦଦୃଶେ ତତ୍ର କ୍ଷଣେନ ଵ୍ଯଥିତସ୍ତଦା
ଏଭଳି ହବନ ହେଉଥିବାବେଳେ, ଟକ୍ଷକ ପୁରନ୍ଦର ସହିତ ଆକାଶରେ ଦେଖାଦେଲେ, ସେ ସମୟରେ ଅତି ଭୟଭୀତ ଥିଲେ।
ପୁରନ୍ଦରସ୍ତୁ ତଂ ଯଜ୍ଞଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୋରୁଭଯମାଵିଶତ୍। ହିତ୍ଵା ତୁ ତକ୍ଷକଂ ତ୍ରସ୍ତଃ ସ୍ଵମେଵ ଭଵନଂ ଯଯୌ
ପୁରନ୍ଦର ଏହି ଯଜ୍ଞକୁ ଦେଖି, ଟକ୍ଷକ ସହିତ ମଧ୍ୟ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଭୟଭୀତ ଟକ୍ଷକଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି, ସେ ନିଜ ଗୃହକୁ ଫେରିଗଲେ।
ଇନ୍ଦ୍ରେ ଗତେ ତୁ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ତକ୍ଷକୋ ଭଯମୋହିତଃ। ମନ୍ତ୍ରଶକ୍ତ୍ଯା ପାଵକାର୍ଚିସ୍ସମୀପମଵଶୋ ଗତଃ। `ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଋତ୍ଵିଜସ୍ତତ୍ର ଵଚନଂ ଚେଦମବ୍ରୁଵନ୍
ଇନ୍ଦ୍ର ଚାଲିଯିବା ପରେ, ରାଜା, ଟକ୍ଷକ ଭୟ ଓ ମୂର୍ଛାରେ ଅସହାୟ ହୋଇ, ମନ୍ତ୍ରର ଶକ୍ତିରେ ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ପାଖକୁ ଟଣାଯିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେଠାରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ପୁରୋହିତମାନେ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଅଯମାଯାତି ତୂର୍ଣଂ ସ ତକ୍ଷକସ୍ତେ ଵଶଂ ନୃପ। ଶ୍ରୂଯତେଽସ୍ଯ ମହାନ୍ନାଦୋ ନଦତୋ ଭୈରଵଂ ରଵମ୍
ରାଜା, ଏହି ଟକ୍ଷକ ତୁମ ଅଧୀନକୁ ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ଆସୁଛନ୍ତି; ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଚିତ୍କାର ଶୁଣାଯାଉଛି।
ନୂନଂ ମୁକ୍ତୋ ଵଜ୍ରଭୃତା ସ ନାଗୋ ଭ୍ରଷ୍ଟୋ ନାକାନ୍ମନ୍ତ୍ରଵିତ୍ରସ୍ତକାଯଃ। ଘୂର୍ଣନ୍ନାକାଶେ ନଷ୍ଟସଂଜ୍ଞୋଽଭ୍ଯୁପୈତି ତୀଵ୍ରାନ୍ନିଶ୍ଵାସାନ୍ନିଶ୍ଵସନ୍ପନ୍ନଗେନ୍ଦ୍ରଃ
ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ, ଏହି ନାଗକୁ ବଜ୍ରଧାରୀ ଛାଡ଼ିଦେଇଛନ୍ତି, ସେ ଦେବଲୋକରୁ ଖସିପଡ଼ିଛନ୍ତି, ମନ୍ତ୍ରର ଭୟରେ ଭୂଲିଗଲେ। ଆକାଶରେ ଘୂରିଘୂରି, ସଂଜ୍ଞା ହରାଇ, ଏହି ନାଗରାଜ ଭୟରେ ଗଭୀର ଶ୍ୱାସ ନେଇ ଆସୁଛନ୍ତି।
ଵର୍ତତେ ତଵ ରାଜେନ୍ଦ୍ର କର୍ମୈତଦ୍ଵିଧିଵତ୍ପ୍ରଭୋ। ଅସ୍ମୈ ତୁ ଦ୍ଵିଜମୁଖ୍ଯାଯ ଵରଂ ତ୍ଵଂ ଦାତୁମର୍ହସି
ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ତୁମର ଯଜ୍ଞ ସଠିକ୍ ଭାବେ ଚାଲିଛି; ଏବେ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ତୁମେ ଏକ ବର ଦେବା ଉଚିତ।
ବାଲାଭିରୂପସ୍ଯ ତଵାପ୍ରମେଯ ଵରଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛାମି ଯଥାନୁରୂପମ୍। ଵୃଣୀଷ୍ଵ ଯତ୍ତେଽଭିମତଂ ହୃଦି ସ୍ଥିତଂ ତତ୍ତେ ପ୍ରଦାସ୍ଯାମ୍ଯପି ଚେଦଦେଯମ୍
ତୁମେ ଯେଉଁଠି ଯୁବକ ଓ ଅପରିମାପ୍ୟ ରୂପର ଅଧିକାରୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଯଥୋଚିତ ବର ଦେବି; ତୁମ ହୃଦୟରେ ଯାହା ଇଚ୍ଛା ଅଛି, ତାହା ଚାହିଁବା; ଯଦି ସମ୍ଭବ ହେବ, ମୁଁ ନିଶ୍ଚିତ ଦେଇଦେବି।
ପତିଷ୍ଯମାଣେ ନାଗେନ୍ଦ୍ରେ ତକ୍ଷକେ ଜାତଵେଦସି। ଇଦମନ୍ତରମିତ୍ଯେଵଂ ତଦାସ୍ତୀକୋଽଭ୍ଯଚୋଦଯତ୍
ଯେତେବେଳେ ଟକ୍ଷକ ନାଗରାଜ ଅଗ୍ନିକୁ ପଡ଼ିବାକୁ ଯାଉଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ଆସ୍ତୀକ ଏହି କଥା କହି ମଧ୍ୟସ୍ଥତା କଲେ।
ଵରଂ ଦଦାସି ଚେନ୍ମହ୍ଯଂ ଵୃଣୋମି ଜନମେଜଯ। ସତ୍ରଂ ତେ ଵିରମତ୍ଵେତନ୍ନ ପତେଯୁରିହୋରଗାଃ
ଯଦି ଆପଣ ମୋତେ ବର ଦେଉଛନ୍ତି, ରାଜା ଜନମେଜୟ, ମୁଁ ଏହି ବର ଚାହେଁ: ଆପଣଙ୍କର ଯଜ୍ଞ ଥମ୍ବିଯାଉ, ଏଠାରେ ଆଉ କୌଣସି ନାଗ ପଡ଼ିନପାରନ୍ତୁ।
ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତଦା ତେନ ବ୍ରହ୍ମନ୍ପାରିକ୍ଷିତସ୍ତୁ ସଃ। ନାତିହୃଷ୍ଟମନାଶ୍ଚେଦମାସ୍ତୀକଂ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍
ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ପାରୀକ୍ଷିତଙ୍କ ପୁଅ ମନରେ ଖୁସି ନହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଆସ୍ତୀକଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ସୁଵର୍ଣଂ ରଜତଂ ଗାଶ୍ଚ ଯଚ୍ଚାନ୍ଯନ୍ମନ୍ଯସେ ଵିଭୋ। ତତ୍ତେ ଦଦ୍ଯାଂ ଵରଂ ଵିପ୍ର ନ ନିଵର୍ତେତ୍କ୍ରତୁର୍ମମ
ସୁନା, ଚାଁଦି, ଗାଈ ଓ ତୁମେ ଯାହା ଇଚ୍ଛା କର, ସେସବୁ ମୁଁ ବର ଭାବେ ଦେଇପାରିବି, ବ୍ରାହ୍ମଣ; କିନ୍ତୁ ମୋ ଯଜ୍ଞ ଥମ୍ବିଯିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।