ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ରାକ୍ଷସାନ୍ସର୍ଵାନ୍ଭୀମସେନୋ ଵ୍ଯଗାହତ। ତାଂ ତୁ ପୁଷ୍କରିଣୀଂ ଵୀରଃ ପ୍ରଭିନ୍ନ ଇଵ କୁଞ୍ଜରଃ
ଏପରି କହି, ଭୀମସେନ ସମସ୍ତ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟକୁ ବଡ଼ ହାତୀ ପରି ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼ିଲେ।
ତତଃ ସ ରାକ୍ଷସୈର୍ଵାଚା ପ୍ରତିଷିଦ୍ଧଃ ପ୍ରତାପଵାନ୍। ମା ମୈଵମିତି ସକ୍ରୋଧୈର୍ଭର୍ତ୍ସଯଦ୍ଭିଃ ସମନ୍ତତଃ
ତାପରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୀମକୁ ରାକ୍ଷସମାନେ ଚାରିପାଖରୁ କ୍ରୋଧରେ ଚିତ୍କାର କରି କହିଲେ, 'ଏହା କରନି, ଏଭଳି କରନି!'
କଦର୍ଥୀକୃତ୍ଯତୁ ସ ତାନ୍ରାକ୍ଷସାନ୍ଭୀମଵିକ୍ରମଃ। ଵ୍ଯଗାହତ ମହାତେଜାସ୍ତେ ତଂ ସର୍ଵେ ନ୍ଯଵାରଯନ୍
ଭୟଙ୍କର ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଭୀମ ସେଇ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କୁ ଅବହେଳା କରି, ସେଠାରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କୁ ରୋକିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ଗୃହ୍ଣୀତ ବଧ୍ନୀତ ଵିକର୍ତତେମଂ ପଚାମ ଖାଦାମ ଚ ଭୀମସେନମ୍। କ୍ରୁଦ୍ଧା ବ୍ରୁଵନ୍ତୋଽଭିଯଯୁର୍ଦ୍ରତଂ ତେ ଶସ୍ତ୍ରାଣି ଚୋଦ୍ଯମ୍ଯ ଵିଵୃତ୍ତନେତ୍ରାଃ
‘ଏହାକୁ ଧର, ବାନ୍ଧ, ଚିରିଦେ, ଭୀମସେନକୁ ରନ୍ଧି ଖାଉ’—ଏଭଳି କ୍ରୋଧରେ ଚିତ୍କାର କରି, ଅସ୍ତ୍ର ଉଠାଇ, ଚକିତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ପ୍ରଗୃହ୍ଯତାନଭ୍ଯପତତ୍ତରସ୍ଵୀ ତତୋଽବ୍ରଵୀତ୍ତିଷ୍ଠତ ତିଷ୍ଠତେତି ।। ତେ ତଂ ତଦା ତୋମରପଟ୍ଟସାଦ୍ଯୈ- ର୍ଵ୍ଯାଵିଦ୍ଧଶସ୍ତ୍ରୈଃ ସହସା ନିପେତୁଃ
ଏଠାରେ ଜଣେ ଗଦା ଧରି ଦୃତ ଭାବେ ଭୀମଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରି, 'ଥମ୍ବ, ଥମ୍ବ' ବୋଲି ଚିତ୍କାର କଲେ। ତାପରେ ସମସ୍ତେ ହଠାତ୍ ତାଙ୍କୁ ତୀର, ତଳୱାର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଆଘାତ କଲେ।
ଜିଘାଂସଵଃ କ୍ରୋଧଵଶାଃ ସୁଭୀମା ଭୀମଂ ସମନ୍ତାତ୍ପରିଵଵ୍ରୁରୁଗ୍ରାଃ। ଜିଘାଂସଵଃ କ୍ରୋଧଵଶାଃ ସୁଭୀମା ଭୀମଂ ସମନ୍ତାତ୍ପରିଵବ୍ରୁରୁଗ୍ରାଃ
ଭୟଙ୍କର ଓ କ୍ରୋଧିତ ସେଇ ରାକ୍ଷସମାନେ, ଭୀମକୁ ମାରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ, ଚାରିପାଖରୁ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଲେ।
ଵାତେନ କୁନ୍ତ୍ଯାଂ ବଲଵାନ୍ସୁଜାତଃ ଶୂରସ୍ତରସ୍ଵୀ ଦ୍ଵିଷତାଂ ନିହନ୍ତା। ସତ୍ଯେ ଚ ଧର୍ମେ ଚ ରତଃ ସଦୈଵ ପରାକ୍ରମେ ଶତ୍ରୁଭିରପ୍ରଧୃଷ୍ଯଃ
କୁନ୍ତୀଙ୍କୁ ବାୟୁଦେବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ପ୍ରବଳ, ଦ୍ରୁତ, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନଶ୍ଟ କରିବାରେ ସମର୍ଥ, ସତ୍ୟ ଓ ଧର୍ମରେ ସଦା ଲିନ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁମାନେ ଯାହାକୁ ଜିତିପାରନ୍ତିନି।
ତେଷାଂ ସ ମାର୍ଗାନ୍ଵିଵିଧାନ୍ମହାତ୍ମା ନିହତ୍ଯ ଶସ୍ତ୍ରାଣି ଚ ଶାସ୍ତ୍ରଵାଣାମ୍। ଯଥା ପ୍ରଵୀରାନ୍ନିଜଘାନ ଭୀମଃ ପରଶ୍ଶତାନ୍ପୁଷ୍କରିଣୀସମୀପେ
ସେଇ ମହାତ୍ମା ଭୀମ ସେମାନଙ୍କ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଆକ୍ରମଣ ଓ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ରୋକିଦେଲେ; ଯେପରି ଏକ ବୀର ପଦ୍ମପୁଷ୍କରିଣୀ ପାଖରେ ଶତାଧିକ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ମାରେ, ସେପରି ଭୀମ କଲେ।
ତେ ତସ୍ଯ ଵୀର୍ଯଂ ଚ ବଲଂ ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିଦ୍ଯାବଲଂବାହୁବଲଂ ତଥୈଵ। ଅଶକ୍ନୁଵନ୍ତଃ ସହିତଂ ସମନ୍ତା- ଦ୍ଦ୍ରୁତଂ ପ୍ରଵୀରା ସହସା ନିଵୃତ୍ତାଃ
ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି, ପ୍ରଭାବ, ଅସ୍ତ୍ରଚଳନ ଓ ଜ୍ଞାନ ଦେଖି, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଏକଠି ହୋଇ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ସାମ୍ନା କରିପାରିଲେନି; ହଠାତ୍ ସମସ୍ତେ ଚାରିଦିଗକୁ ପଳାଇଗଲେ।
ଵିଦୀର୍ଯମାଣାସ୍ତତ ଏଵ ତୂର୍ଣ- ମାକାଶମାସ୍ଥାଯ ଵିମୂଢସଂଜ୍ଞାଃ। କୈଲାସଶୃଙ୍ଗାଣ୍ଯଭିଦୁଦ୍ରୁଵୁସ୍ତେ ଭୀମାର୍ଦିତାଃ କ୍ରୋଧଵଶାଃ ପ୍ରଭଗ୍ନାଃ
ଭାଙ୍ଗିଯାଇ ଓ ମନ୍ଦ ହୋଇ, ସେମାନେ ତୁରନ୍ତ ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ିଗଲେ; ଭୀମଙ୍କ ଆଘାତରେ କ୍ରୋଧିତ ଓ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ସେମାନେ କୈଳାସ ପର୍ବତର ଶିଖରକୁ ପଳାଇଗଲେ।
ସ ଶକ୍ରଵଦ୍ଦାନଵଦୈତ୍ଯସଙ୍ଘାନ୍ ଵିକ୍ରମ୍ଯ ଜିତ୍ଵା ଚ ରଣେଽରିସଙ୍ଘାନ୍। ଵିଗାହ୍ଯତାଂ ପୁଷ୍କରୀଣୀଂ ଜିତାରିଃ କାମଂ ସ ଜଗ୍ରାହ ତତୋଽମ୍ବୁଜାନି
ଏଇପରି ଇନ୍ଦ୍ର ଯେପରି ଦାନବ ଓ ଦୈତ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତନ୍ତି, ସେପରି ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କୁ ହରାଇ, ଭୀମ ବିଜୟୀ ହୋଇ ପଦ୍ମପୁଷ୍କରିଣୀକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଇଚ୍ଛାମତେ ପଦ୍ମ ତୁଳିଲେ।
ତତଃ ସ ପୀତ୍ଵାଽମୃତକଲ୍ପମମ୍ଭୋ ଭୂଯୋ ବଭୂଵୋତ୍ତମଵୀର୍ଯତେଜାଃ। ଉତ୍ପାଟ୍ଯ ଜଗ୍ରାହ ତତୋଽମ୍ବୁଜାନି ସୌଗନ୍ଧିକାନ୍ଯୁତ୍ତମଗନ୍ଧଵନ୍ତି
ତାପରେ, ଅମୃତ ସମାନ ଜଳ ପିଇ, ସେଉଁଠି ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ତେଜସ୍ୱୀ ହେଲେ; ତାପରେ ସେ ସୁଗନ୍ଧିତ ଓ ଉତ୍ତମ ସୌଗନ୍ଧିକ ପଦ୍ମ ଉପଡ଼ି ନେଲେ।
ତତସ୍ତୁ ତେ କ୍ରୋଧଵଶାଃ ସମେତ୍ଯ ଧନେଶ୍ଵରଂ ଭୀମବଲପ୍ରଣୁନ୍ନାଃ। ଭୀମସ୍ଯ ଵୀର୍ଯଂ ଚ ବଲଂ ଚ ସଂଖ୍ଯେ ଯଥାଵଦାଚଖ୍ଯୁରତୀଵ ଦୀନାଃ
ତାପରେ, ଭୀମଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ପୀଡ଼ିତ ଏହି କ୍ରୋଧିତ ରାକ୍ଷସମାନେ ସମସ୍ତେ ଏକଠି ହୋଇ ଧନର ଦେବତାଙ୍କଠାରେ ଗଲେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୀମଙ୍କ ପ୍ରଭାବ ଓ ଶକ୍ତି ସଠିକ୍ ଭାବରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କଲେ, ବହୁତ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ।
ତେଷାଂ ଵଚସ୍ତତ୍ତୁ ନିଶାମ୍ଯ ଦେଵଃ ପ୍ରହସ୍ଯ ରକ୍ଷାଂସି ତତୋଽଭ୍ଯୁଵାଚ। ଗୃହ୍ଣାତୁ ଭୀମୋ ଜଲଜାନି କାମଂ କୃଷ୍ଣାନିମିତ୍ତଂ ଵିଦିତଂ ମମୈତତ୍
ସେମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଦେବତା ହସିଲେ ଓ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଭୀମ ଇଚ୍ଛାମତେ ପଦ୍ମ ନେଉ; ଏହା କୃଷ୍ଣାଙ୍କ ପାଇଁ ହେଉଛି ବୋଲି ମୋତେ ଜଣା।'
ତତୋଽଭ୍ଯନୁଜ୍ଞାଯ ଧନେଶ୍ଵରଂ ତେ ଜଗ୍ମୁଃ କୁରୂଣାଂ ପ୍ରଵରଂ ଵିରୋଷାଃ। ଭୀମଂ ଚ ତସ୍ଯାଂ ଦଦୃଶୁର୍ନଲିନ୍ଯାଂ ଯଥୋପଜୋଷଂ ଵିହରନ୍ତମେକମ୍
ତାପରେ ଧନର ଦେବତାଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ସେହି କୁରୁବଂଶର ସ୍ରେଷ୍ଠ ବୀରମାନେ ଚାଲିଗଲେ। ସେଠାରେ, ପଦ୍ମପୁଷ୍ପର ଝିଲିକା ଭିତରେ, ସେମାନେ ଭୀମଙ୍କୁ ଏକାକି ଇଚ୍ଛାମତେ ଖେଳୁଥିବା ଦେଖିଲେ।
ତତସ୍ତାନି ମହାର୍ହାଣି ଦିଵ୍ଯାନି ଭରତର୍ଷଭ। ବହୂନି ବହୁରୂପାଣି ଵିରଜାଂସି ସମାଦଦେ
ତାପରେ, ହେ ଭାରତବଂଶୀ, ସେ ଅନେକ ଦାମି, ଦିବ୍ୟ ଓ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଆକୃତିର ନିର୍ମଳ ପଦ୍ମଗୁଡ଼ିକୁ ଚିନ୍ହି ନେଲେ।
ତତୋ ଵାଯୁର୍ମହାଞ୍ଶୀଘ୍ରୋ ନୀଚୈଃ ଶର୍କରକର୍ଷଣଃ। ପ୍ରାଦୁରାସୀଦ୍ଵରସ୍ପର୍ଶଃ ସଂଗ୍ରାମମଭିଚୋଦଯନ୍
ତାପରେ ଏକ ବଡ଼ ଓ ତୀବ୍ର ବାତାସ ଚାଲିଲା, ତଳରେ ମାଟି ଓ ପାଥର ଟାଣି ନେଉଥିଲା, ଯାହାର ସ୍ପର୍ଶ ଅଦ୍ଭୁତ ଥିଲା, ଏହି ସବୁ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉତ୍ସାହିତ କରୁଥିଲା।
ପପାତ ମହତୀ ଚୋଲ୍କା ସନିର୍ଘାତା ମହାଭଯା। ନିଷ୍ପ୍ରଭଶ୍ଚାଭଵତ୍ସୂର୍ଯଂଶ୍ଛନ୍ନରଶ୍ମିସ୍ତମୋଵୃତଃ
ଏକ ବଡ଼ ଓ ଭୟଙ୍କର ଉଲ୍କା, ଗର୍ଜନ ସହିତ, ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲା, ଭୟ ଛାଇଗଲା; ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକ ମଲିନ ହେଲା, ତାହାର କିରଣ ଅନ୍ଧାରରେ ଢାକିଗଲା।
ନିର୍ଘାତଶ୍ଚାଭଵଦ୍ଭୀମୋ ଭୀମେ ଵିକ୍ରମମାସ୍ଥିତେ। ଚଚାଲ ପୃଥିଵୀ ଚାପି ପାଂସୁଵର୍ଷଂ ପପାତ ଚ
ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ ଶୁଣାଗଲା, ଯେତେବେଳେ ଭୀମ ତାଙ୍କର ପ୍ରତାପରେ ଦୃଢ଼ ହେଇ ଦାଉଁଥିଲେ; ପୃଥିବୀ କମ୍ପିଗଲା ଓ ଧୂଳିର ବର୍ଷା ପଡ଼ିଲା।
ସଲୋହିତା ଦିଶଶ୍ଚାସନ୍ଖରଵାଚୋ ମୃଗଦ୍ଵିଜାଃ। ତମୋଵୃତମଭୂତ୍ସର୍ଵଂ ନ ପ୍ରାଜ୍ଞାଯତ କିଂଚନ
ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକ ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା, ପଶୁପକ୍ଷୀମାନେ ଭୟଭୀତ ଶବ୍ଦ କରିଲେ; ସବୁଠାରେ ଅନ୍ଧାର ଛାଇଗଲା, କିଛି ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଲା ନାହିଁ।
[ଅନ୍ଯେ ଚ ବହଵୋ ଭୀମା ଉତ୍ପାତାସ୍ତତ୍ର ଜଜ୍ଞିରେ ।।] ତଦଦ୍ଭୁତମଭିପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ଧର୍ମପୁତ୍ରୋ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ। ଉଵାଚ ଵଦତାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଃ କୋଽସ୍ମାନଭିଭଵିଷ୍ଯତି
[ଏହାଛଡ଼ା ଅନେକ ଭୟଙ୍କର ଅପଶକୁନ ମଧ୍ୟ ଦେଖାଦେଲା।] ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଧର୍ମର ପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିର କହିଲେ: 'କିଏ ଆମକୁ ଜୟ କରିପାରିବ?'
ସଜ୍ଜୀଭଵତ ଭଦ୍ରଂ ଵଃ ପାଣ୍ଡଵା ଯୁଦ୍ଧଦୁର୍ମଦାଃ। ଯଥା ରୂପାଣି ପଶ୍ଯାମି ସୁଵ୍ଯକ୍ତୋ ନଃ ପରାକ୍ରମଃ
'ପାଣ୍ଡବମାନେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଦୃଢ଼ ହୁଅ, ତୁମମାନଙ୍କୁ ଶୁଭ ହେଉ! ଯେପରି ଚିହ୍ନ ଦେଖୁଛି, ଆମର ପ୍ରତାପ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖାଯିବା ଦରକାର।'
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତତୋ ରାଜା ଵୀକ୍ଷାଂଚକ୍ରେ ସମନ୍ତତଃ। ଅପଶ୍ଯମାନୋ ଭୀମଂ ତୁ ଧର୍ମପୁତ୍ରୋ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ
ଏପରି କହି, ରାଜା ଚାରିପାଖ ଦେଖିଲେ; କିନ୍ତୁ ଧର୍ମର ପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଭୀମଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ।
ତତଃ କୃଷ୍ଣାଂ ଯମୌ ଚାପି ସମୀପସ୍ଥାନରିଂଦମଃ। ପପ୍ରଚ୍ଛ ଭ୍ରାତରଂ ଭୀମଂ ଭୀମକର୍ମାଣମାହଵେ
ତାପରେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦମନ କରୁଥିବା ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ନିକଟରେ ଥିବା କୃଷ୍ଣା ଓ ଯମଯୁଗଳଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ: 'ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୟଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ଭୀମ କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି?'
କଚ୍ଚିନ୍ନ ଭୀମଃ ପାଞ୍ଚାଲି କିଂଚ କୃତ୍ଯଂ ଚିକୀର୍ଷତି। କୃତଵାନପି ଵା ଵୀର ସାହସଂ ସାହସପ୍ରିଯଃ
'ଭୀମ କି ପାଞ୍ଚାଳୀଙ୍କ ସହିତ ଅଛନ୍ତି? ସେ କଣ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି? ନାହିଁଲେ, ସେହି ସାହସିକ ବୀର କିଛି ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷ କାମ କରିଛନ୍ତି କି?'
ଇମେ ହ୍ଯକସ୍ମାଦୁତ୍ପାତା ମହାସମରଶଂସିନଃ। ଦର୍ଶଯନ୍ତୋ ଭଯଂ ତୀଵ୍ରଂ ପ୍ରାଦୁର୍ଭୂତାଃ ସମନ୍ତତଃ
'ଏହି ଅଚାନକ ଅପଶକୁନ ସବୁ, ଚାରିପାଖରେ, ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧର ସୂଚନା ଦେଉଛି, ଭୟ ଚାଲିଆସିଛି।'
ତଂ ତଥାଵାଦିନଂ କୃଷ୍ଣା ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ମନସ୍ଵିନୀ। ପ୍ରିଯା ପ୍ରିଯଂ ଚିକୀର୍ଷନ୍ତୀ ମହିଷୀ ଚାରୁହାସିନୀ
ଏପରି କହୁଥିବା ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ, ମନୋହର ମୁହଁ ଓ ଶାନ୍ତ ମନ ଥିବା କୃଷ୍ଣା, ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ଖୁସି କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ଉତ୍ତର ଦେଲେ:
ଯତ୍ତତ୍ସୌଗନ୍ଧିକଂ ରାଜନ୍ନାହୃତଂ ମାତରିଶ୍ଵନା। ତନ୍ମଯା ଭୀମସେନସ୍ଯ ପ୍ରୀତଯାଽଦ୍ଯୋପପାଦିତମ୍
'ହେ ରାଜା, ଯେ ସେଇ ସୁଗନ୍ଧିତ ପଦ୍ମ ପବନଦେବ ଆଣିଥିଲେ, ଏହି ଦିନ ମୋ ପାଇଁ ଭୀମସେନଙ୍କର ସ୍ନେହ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ମିଳିଛି।'
ଅପି ଚୋକ୍ତୋ ମଯା ଵୀରୋ ଯଦିପଶ୍ଯେର୍ବହୂନ୍ଯପି। ତାନି ସର୍ଵାଣଅଯୁପାଦାଯ ଶୀଘ୍ରମାଗମ୍ଯତାମିତି
'ମୁଁ ସେହି ବୀରଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ କହିଥିଲି: ଯଦି ଅଧିକ ପଦ୍ମ ଦେଖ, ସବୁ ଶୀଘ୍ର ଆଣିଦିଅ।'
ସ ତୁ ନୂନଂ ମହାବାହୁଃ ପ୍ରିଯାର୍ଥଂ ମମ ପାଣ୍ଡଵଃ। ପ୍ରାଗୁଦୀଚୀଂ ଦିଶଂ ରାଜଂସ୍ତାନ୍ଯାହର୍ତୁମିତୋ ଗତଃ
'ନିଶ୍ଚୟ, ସେଇ ବଳଶାଳୀ ପାଣ୍ଡବ ମୋ ପାଇଁ ସେଗୁଡ଼ିକ ଆଣିବାକୁ ଏଠାରୁ ପୂର୍ବ-ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ଚାଲିଗଲେ, ହେ ରାଜା।'