ତଦ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଲବ୍ଧକାମଃ ସ ମନସା ପାଣ୍ଡୁନନ୍ଦନଃ। ଵନଵାସପରିକ୍ଲିଷ୍ଟାଂ ଜଗାମ ମନସା ପ୍ରିଯାମ୍
ସେହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ଭୀମଙ୍କ ମନର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେଲା, ଓ ଅରଣ୍ୟବାସରେ କ୍ଲାନ୍ତ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ମନେ ପକାଇଲେ।
ସ ଗତ୍ଵାନଲିନୀଂ ରମ୍ଯାଂ ରାକ୍ଷସୈରଭିରକ୍ଷିତାମ୍। କୈଲାସଶିରେ ରମ୍ଯେ ଦଦର୍ଶ ଶୁଭକାନନେ
ସେ ରାକ୍ଷସମାନେ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ରମଣୀୟ ପଦ୍ମହ୍ରଦକୁ ଯାଇ, କୈଳାସ ପାହାଡ଼ର ଶିଖରରେ ଏକ ଶୁଭ୍ର ଉଦ୍ୟାନ ମଧ୍ୟରେ ଦେଖିଲେ।
କୁବେରଭୁଵନାଭ୍ଯାଶେ ଜାତାଂ ପର୍ଵତନିର୍ଝରୈଃ। ସୁରମ୍ଯାଂ ଵିପୁଲଚ୍ଛାଯାଂ ନାନାଦ୍ରୁମଲତାକୁଲାମ୍
କୁବେରଙ୍କ ଅଞ୍ଚଳ ନିକଟରେ, ପାହାଡ଼ର ଝରଣାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ବହୁତ ଆକର୍ଷଣୀୟ, ଛାୟା ଭରିଥିବା, ବିଭିନ୍ନ ଗଛ ଓ ଲତାରେ ଘେରାଯାଇଥିବା।
ହରିତାମ୍ବୁଜସଂଛନ୍ନାଂ ଦିଵ୍ଯାଂ କନକପୁଷ୍କରାମ୍। ନାନାପକ୍ଷିଜନାକୀର୍ଣାଂ ସୂପତୀର୍ଥାମକର୍ଦମାମ୍
ହରିତ ପଦ୍ମରେ ଢାକା, ଦିବ୍ୟ, ସୁନା ଶାଳୁକରେ ଶୋଭିତ, ବିଭିନ୍ନ ପକ୍ଷୀରେ ଭରିଥିବା, ଉତ୍ତମ ତୀର ଓ କିଚ୍ଚିତ୍ କିଚ୍ଚିତ୍ କାଦ ନଥିବା।
ଅତୀଵ ରମ୍ଯାଂ ସୁଜଲାଂ ଜାତାଂ ପର୍ଵତସାନୁଷୁ। ଵିଚିତ୍ରଭୂତାଂ ଲୋକସ୍ଯ ଶୁଭାମଦ୍ଭୁତଦର୍ଶନାମ୍
ଅତି ରମଣୀୟ, ସ୍ପଷ୍ଟ ଜଳ ଭରିଥିବା, ପାହାଡ଼ ଢାଳରେ ଗଠିତ, ବିଭିନ୍ନତାରେ ଅଦ୍ଭୁତ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦେଖାଏ।
ତତ୍ରାମୃତରସଂ ଶୀତଂ ଲଘୁ କୁନ୍ତୀସୁତଃ ଶୁଭମ୍। ଦଦର୍ଶଵିମଲଂ ତୋଯଂ ପିବଂଶ୍ଚ ବହୁ ପାଣ୍ଡଵଃ
ସେଠାରେ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ପାଣ୍ଡବ ଅମୃତ ଭଳି ଶୀତଳ, ହାଲୁକା ଓ ଶୁଭ୍ର ଜଳ ଦେଖିଲେ ଏବଂ ତାହା ଦେଖି ଅନେକ ପିଇଲେ।
ତାଂ ତୁ କପୁଷ୍କରିଣୀଂ ରମ୍ଯାଂ ଦିଵ୍ଯସୌଗନ୍ଧିକାଵୃତାମ୍। ଜାତରୂପମଯୈଃ ପଦ୍ମୈଶ୍ଛନ୍ନାଂ ପରମଗନ୍ଧିଭିଃ
ସେ ରମଣୀୟ ପଦ୍ମହ୍ରଦ ଦିବ୍ୟ ସୌଗନ୍ଧିକ ଫୁଲରେ ଭରିଥିଲା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୁଗନ୍ଧ ଥିବା ସୁନା ପଦ୍ମରେ ଢାକା ଥିଲା।
ଵୈଡୂର୍ଯଵରନାଲୈଶ୍ଚ ବହୁଚିତ୍ରୈର୍ମନୋରମୈଃ। ହଂସକାରଣ୍ଡଵୋଦ୍ଧୂତୈଃ ସୃଜଦ୍ଭିରମଲଂ ରଜଃ
ବହୁ ଆକର୍ଷଣୀୟ ବୈଡୂର୍ୟ ଓ ସୁନା ତଣ୍ଡ ଥିଲା, ହଂସ ଓ କାରଣ୍ଡବ ପକ୍ଷୀ ଶୁଭ୍ର ରେଣୁ ଉଡ଼ାଉଥିଲେ।
ଆକ୍ରୀଡଂ ରାଜରାଜସ୍ କୁବେରସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ। ଗନ୍ଧର୍ଵୈରପ୍ସରୋଭିଶ୍ଚ ଦେଵୈଶ୍ଚ ପରମାର୍ଚିତାମ୍
ଏହା କୁବେରଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ଉଦ୍ୟାନ, ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କ ରାଜା ଏବଂ ମହାତ୍ମା କୁବେରଙ୍କର। ଏହି ଉଦ୍ୟାନକୁ ଗନ୍ଧର୍ବ, ଅପ୍ସରା ଓ ଦେବତାମାନେ ବଡ ଆଦର ସହିତ ମାନ୍ୟ କରନ୍ତି।
ସେଵିତାମୃଷିଭିର୍ଦିଵ୍ଯୈର୍ଯକ୍ଷୈଃ କିଂପୁରୁଷୈସ୍ତଥା। ରାକ୍ଷସୈଃ କିଂନରୈଶ୍ଚାପି ଗୁପ୍ତାଂ ଵୈଶ୍ରଵଣେନ ଚ
ଏଠିକୁ ଦିବ୍ୟ ଋଷି, ଯକ୍ଷ, କିମ୍ପୁରୁଷ, ରାକ୍ଷସ ଓ କିନ୍ନରମାନେ ଯାଞ୍ଚନ୍ତି, ଏବଂ ଏହି ଉଦ୍ୟାନକୁ ନିଜେ ବୈଶ୍ରବଣ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।
ତାଂ ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୈଵ କୌନ୍ତେଯୋ ଭୀମସେନୋ ମହାହଲଃ। ବଭୂଵ ପରମପ୍ରୀତୋ ଦିଵ୍ଯଂପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ସରୋ ମହତ୍
ସେଇ ଦିବ୍ୟ ଓ ବିଶାଳ ସରୋବରକୁ ଦେଖି, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଭୀମସେନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ହେଲେ।
ତଚ୍ଚ କ୍ରୋଵଶା ନାମ ରାକ୍ଷସା ରାଜଶାସନାତ୍। ରକ୍ଷନ୍ତି ଶତସାହସ୍ରାଶ୍ଚିତ୍ରାଯୁଧପରିଚ୍ଛଦାଃ
ରାଜାଙ୍କ ଆଦେଶରେ, କ୍ରୋବଶା ନାମକ ରାକ୍ଷସମାନେ, ଯେଉଁମାନଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ଲକ୍ଷ ହଜାର, ବିଭିନ୍ନ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧି, ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।
ତେ ତୁ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୈଵ କୌନ୍ତେଯମଜିନୈଃ ପରିଵାରିତମ୍। ରୁକ୍ମାଙ୍ଗଦଧରଂ ଵୀରଂ ଭୀମଂ ଭୀମପରାକ୍ରମମ୍
ସେଇ ରାକ୍ଷସମାନେ, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଭାଇମାନେ ଚାରିପାଖରେ ରହିଥିବା, ସୁନା ମୁଦ୍ରିକା ପିନ୍ଧିଥିବା, ଶୂର ଓ ଭୟଙ୍କର ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଭୀମକୁ ଦେଖିଲେ।
ସାଯୁଧଂ ବଦ୍ଧନିସ୍ତ୍ରିଂଶମଶଙ୍କିତମରିଂଦମମ୍। ପୁଷ୍କରପ୍ସୁମୁପାଯାନ୍ତମନ୍ଯୋନ୍ଯମଭିଚୁକ୍ରୁଶୁଃ
ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ତଳୱାର ବାନ୍ଧିଥିବା, ଭୟହୀନ ଓ ଶତ୍ରୁଦମନ କରିପାରୁଥିବା ଭୀମ, ପଦ୍ମ ଫୁଲରେ ଭରିଥିବା ସରୋବର ପାଖକୁ ଯିବାକୁ ଦେଖି, ସେମାନେ ପରସ୍ପରକୁ ଚିତ୍କାର କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ଅଯଂ ପୁରୁଷଶାର୍ଦୂଲଃ ସାଯୁଧୋଽଜିନସଂଵୃତଃ। ଯଚ୍ଚିକୀର୍ଷୁରିହ ପ୍ରାପ୍ତସ୍ତତ୍ସଂପ୍ରଷ୍ଟୁମିହାର୍ହଥ
ଏଠାରେ ଏକ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଓ ଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିବା ଅଛନ୍ତି; ସେ କ'ଣ କରିବାକୁ ଆସିଛନ୍ତି, ଏହିଠାରେ ପଚାରିବା ଉଚିତ।
ତତଃ ସର୍ଵେ ମହାବାହୁଂ ସମାସାଦ୍ଯଵୃକୋଦରମ୍। ତେଜୋଯୁକ୍ତମପୃଚ୍ଛନ୍ତ କସ୍ତ୍ଵମାଖ୍ଯାତୁମର୍ହସି
ତାପରେ ସମସ୍ତେ ବଳଶାଳୀ ଭୀମଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ, ଯିଏ ତେଜରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ, ଏବଂ ପଚାରିଲେ— 'ତୁମେ କିଏ? ଆମକୁ କହ।'
ମୁନିଵେଷଧରଶ୍ଚୈଵ ସାଯୁଧଶ୍ଚୈଵ ଲକ୍ଷ୍ଯସେ। ଯଦର୍ଥମାଭିସଂପ୍ରାପ୍ତସ୍ତଦାଚକ୍ଷ୍ଯମହାମତେ
ତୁମେ ମୁନିଙ୍କ ପରି ପୋଶାକ ପିନ୍ଧିଛ, ତଥାପି ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଅଛ; ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, କେଉଁ କାମରେ ଏଠିକୁ ଆସିଛ, ଏହି କଥା ଆମକୁ କହ।
ପାଣ୍ଡଵୋ ଭୀମସେନୋଽହଂ ଧର୍ମରାଜାଦନନ୍ତରଃ। ଵିଶାଲାଂ ବଦରୀଂ ପ୍ରାପ୍ତୋ ଭ୍ରାତୃଭିଃ ସହ ରାକ୍ଷସାଃ
ମୁଁ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ଭୀମସେନ, ଧର୍ମରାଜ ପରେ ଦ୍ୱିତୀୟ; ମୋ ଭାଇମାନେ ସହିତ ଏହି ବିଶାଳ ବଦରୀକୁ ଆସିଛି, ହେ ରାକ୍ଷସମାନେ।
ଅପଶ୍ଯତ୍ତତ୍ରପାଞ୍ଚାଲୀ ସୌଗନ୍ଧିକମନୁତ୍ତମମ୍। ଅନିଲୋଢମିତୋ ନୂନଂ ସା ବହୂନି ପରୀପ୍ସତି
ଏଠି, ପାଞ୍ଚାଳୀ ସବୁଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସୌଗନ୍ଧିକ ପୁଷ୍ପ ଦେଖିଥିଲେ; ନିଶ୍ଚୟ, ପବନ ଦ୍ୱାରା ଆଣାଯାଇଥିବା ସେଠିଏଠି ଅନେକ ଫୁଲ ଚାହାଁନ୍ତି।
ତସ୍ଯା ମାମନଵଦ୍ଯାଙ୍ଗ୍ଯା ଧର୍ମପତ୍ନ୍ଯାଃ ପ୍ରିଯେ ସ୍ଥିତମ୍। ପୁଷ୍ପାହାରମିହ ପ୍ରାପ୍ତଂ ନିବୋଧତ ନିଶାଚରାଃ
ମୋର ନିର୍ମଳ ଓ ପ୍ରିୟ ଧର୍ମପତ୍ନୀ ପାଇଁ, ମୁଁ ଏଠିକୁ ପୁଷ୍ପ ଆଣିବାକୁ ଆସିଛି; ଏହି କଥା ଜାଣ, ହେ ରାତିରେ ଘୁରୁଥିବାମାନେ।
ଆକ୍ରୀଡୋଽଯଂ କୁବେରସ୍ଯ ଦଯିତଃ ପୁରୁଷର୍ଷଭ। ନେହ ଶକ୍ଯଂ ମନୁଷ୍ଯେଣ ଵିହର୍ତୁଂ ମର୍ତ୍ଯଧର୍ମଣା
ଏହା କୁବେରଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଆନନ୍ଦ ଉଦ୍ୟାନ, ହେ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ; ଏଠି ମାନବ ନିୟମରେ ବଂଧା ମଣିଷ ଖେଳିପାରିବେ ନାହିଁ।
ଦେଵର୍ଷଯସ୍ତଥା ଯକ୍ଷା ଦେଵାଶ୍ଚାତ୍ର ଵୃକୋଦର। ଆମନ୍ତ୍ର୍ଯ ଯକ୍ଷପ୍ରଵରଂ ପିବନ୍ତି ଚ ହରନ୍ତି ଚ
ଏଠି, ହେ ଭୀମ, ଦେବଋଷି, ଯକ୍ଷ ଓ ଦେବତାମାନେ, ଯକ୍ଷମାନଙ୍କ ମୁଖ୍ୟଙ୍କୁ ଅନୁମତି ଦେଇ, ଇଚ୍ଛାମତେ ପାନ କରନ୍ତି ଓ ନେଇଯାନ୍ତି।
ଗନ୍ଧର୍ଵାପ୍ସରସଶ୍ଚୈଵ ଵିହରନ୍ତ୍ଯତ୍ର ପାଣ୍ଡଵ। `ଯକ୍ଷାଧିପସ୍ଯାନୁମତେ କୁବେରସ୍ ମହାତ୍ମନଃ
ଏଠି, ହେ ପାଣ୍ଡବ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ମଧ୍ୟ, ଯକ୍ଷମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ମହାତ୍ମା କୁବେରଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ବିହାର କରନ୍ତି।
ଅନ୍ଯାଯେନେହ ଯଃ କଶ୍ଚିଦଵମନ୍ଯ ଧନେଶ୍ଵରମ୍। ଵିହର୍ତୁମିଚ୍ଛେଦ୍ଦୁର୍ଵୃତ୍ତଃ ସ ଵିନଶ୍ଯେନ୍ନ ସଂଶଯଃ
ଯଦି କେହି ଏଠି ଅନ୍ୟାୟରେ କୁବେରଙ୍କୁ ଅବମାନ କରି, ଖେଳିବାକୁ ଚାହେ, ସେ ଦୁଷ୍ଟ ନିଶ୍ଚୟ ନଷ୍ଟ ହେବ— ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ତମନାଦୃତ୍ଯ ପଦ୍ମାନି ଜିହୀର୍ଷସି ବଲାଦିହ। ଧର୍ମରାଜସ୍ଯ ଚାତ୍ମାନଂ ବ୍ରଵୀଷି ଭ୍ରାତରଂ କଥମ୍
ତାଙ୍କୁ ଅଗ୍ରହ କରି, ତୁମେ ବଳବାନ୍ତି ଏଠିରେ ପଦ୍ମ ଫୁଲ ନେବାକୁ ଚାହୁଁଛ; ଏପରି କରି, କିପରି ତୁମେ ଧର୍ମରାଜଙ୍କ ଭାଇ ବୋଲି କହିପାରିବ?
[ଆମନ୍ତ୍ର୍ଯ ଯକ୍ଷରାଜଂ ଵୈ ତତଃ ପିଵ ହରସ୍ଵ ଚ। ନାତୋଽନ୍ଯଥା ତ୍ଵଯା ଶକ୍ଯଂ କିଂଚିତ୍ପୁଷ୍କରମୀକ୍ଷିତୁଂ
ପ୍ରଥମେ ଯକ୍ଷରାଜଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କର, ତାପରେ ଇଚ୍ଛାମତେ ପାନ କର ଓ ନେଇଯା; ନାହିଁଲେ, ଏଠି ତୁମେ ଏକଟି ପଦ୍ମ ମଧ୍ୟ ଦେଖିପାରିବେ ନାହିଁ।
ରାକ୍ଷସାସ୍ତଂ ନ ପଶ୍ଯାମି ଧନେଶ୍ଵରମିହାନ୍ତିକେ। ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଽପିଚ ମହାରାଜଂ ନାହଂ ଯାଚିତୁମୁତ୍ସହେ
ଏଠାରେ ଏହି ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଧନର ଦେବତାଙ୍କୁ ମୁଁ ଦେଖୁନି; ଯଦି ମୁଁ ସେଇ ମହାରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖିଥାନ୍ତି ମଧ୍ୟ, ମୁଁ କିଛି ମାଗିବାକୁ ସମର୍ଥ ହେବିନି।
ନ ହି ଯାଚନ୍ତି ରାଜାନ ଏଷ ଧର୍ମଃ ସନାତନଃ। ନ ଚାହଂ ହାତୁମିଚ୍ଛାମି କ୍ଷାତ୍ରଧର୍ମଂ କଥଂଚନ
ରାଜାଙ୍କଠାରୁ କିଛି ମାଗିବା ଠିକ୍ ନୁହେଁ—ଏହା ପୁରୁଣା ଧର୍ମ; ଏବଂ ମୁଁ କେବେ ବି କ୍ଷତ୍ରିୟ ଧର୍ମକୁ ଛାଡିବାକୁ ଚାହେଁନି।
ଇଯଂ ଚ ନଲିନୀ ରମ୍ଯା ଜାତା ପର୍ଵତନିର୍ଝରେ। ନେଯଂ ଭଵନମାସାଦ୍ଯକୁବେରସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ
ଏହି ସୁନ୍ଦର ପଦ୍ମପୁଷ୍କରିଣୀ ପାହାଡ଼ ଝରଣାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି; ଏହା ମହାତ୍ମା କୁବେରଙ୍କ ଗୃହ ନୁହେଁ।
ତୁଲ୍ଯା ହି ସର୍ଵଭୂତାନାମିଯଂ ଵୈଶ୍ରଵଣସ୍ଯ ଚ। ଏଵଂ ଗତେଷୁ ଦ୍ରଵ୍ଯେଷୁ କଃ କଂ ଯାଚିତୁମର୍ହତି
ଏହି ପଦ୍ମପୁଷ୍କରିଣୀ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଓ ବୈଶ୍ରବଣଙ୍କ ପାଇଁ ସମାନ; ଏପରି ଧନ ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତଙ୍କର, ଏଠାରେ କିଏ କାହାଠାରୁ କଣ ମାଗିବେ?