କୃତମେଵ ତ୍ଵଯା ସର୍ଵଂ ମମ ଵାନରପୁଙ୍ଗଵ। ସ୍ଵସ୍ତି ତେଽସ୍ତୁ ମହାବାହୋ କାମଯେ ତ୍ଵାଂ ପ୍ରସୀଦମେ
ବାନରମାନ୍ୟ, ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ ସବୁ କିଛି ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କରିଦେଇଛ। ମହାବାହୁ, ତୁମେ ଶୁଭ ହେଉ। ମୁଁ କେବଳ ତୁମ ଦୟା ଚାହେଁ।
ସନାଥାଃ ପାଣ୍ଡଵାଃ ସର୍ଵେ ତ୍ଵଯା ନାଥେନ ଵୀର୍ଯଵନ୍। ତଵୈଵ ତେଜସା ସର୍ଵାନ୍ଵିଜେଷ୍ଯାମୋ ଵଯଂ ପରାନ୍
ତୁମେ ଆମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରକ୍ଷକ ଥିବାରୁ ସମସ୍ତ ପାଣ୍ଡବମାନେ ସୁରକ୍ଷିତ। ତୁମ ତେଜ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଜିତିପାରିବୁ।
ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତୁ ହନୁମାନ୍ଭୀମସେନମଭାଷତ। ଭ୍ରାତୃତ୍ଵାତ୍ସୌହୃଦାଚ୍ଚୈଵ କରିଷ୍ଯାମି ପ୍ରିଯଂ ତଵ
ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ହନୁମାନ ଭୀମସେନଙ୍କୁ କହିଲେ— 'ଭାଇପଣା ଓ ମିତ୍ରତା ପାଇଁ ମୁଁ ତୁମ ପ୍ରିୟ କାମ କରିଦେବି।'
ଚମୂଂ ଵିଗାହ୍ଯ ଶତ୍ରୂଣାଂ ପରଶକ୍ତିସମାକୁଲାମ୍। ଯଦା ସିଂହରଵଂ ଵୀର କରିଷ୍ଯସି ମହାବଲ
ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଶିବିରକୁ, ଯେଉଁଠାରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ରହିଛନ୍ତି, ତୁମେ ପ୍ରବେଶ କରି, ସିଂହ ଭଳି ଗର୍ଜନ କରିବାବେଳେ, ମହାବଳୀ,
ତଦାହଂ ବୃଂହଯିଷ୍ଯାମି ସ୍ଵରଵେଣ ରଵଂ ତଵ। `ଯଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵୈଵ ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ଵ୍ଯସଵସ୍ତେଽରଯୋ ରଣେ
ସେତେବେଳେ ମୁଁ ମୋର ସ୍ୱରରେ ତୁମ ଗର୍ଜନକୁ ଆଉ ଅଧିକ ଉଚ୍ଚ କରିଦେବି। ଏହା ଶୁଣି ତୁମ ଶତ୍ରୁମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରାଣ ହରାଇଦେବେ।
ଵିଜଯସ୍ଯ ଧ୍ଵଜସ୍ଥଶ୍ଚ ନାଦାନ୍ମୋକ୍ଷ୍ପାମି ଦାରୁଣାନ୍। ଶତ୍ରୂଣାଂ ଯେ ପ୍ରାଣହରାଃ ସୁଖଂ ଯେନ ହନିଷ୍ଯଥ
ମୁଁ ତୁମ ବିଜୟଧ୍ୱଜର ଶିରେ ବସି, ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି ଚାଲିଦେବି, ଯାହା ତୁମ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ପ୍ରାଣ ନେଇଦେବ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ସହଜରେ ସେମାନଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିପାରିବ।
ଏଵମାଭାଷ୍ଯ ହନୁମାଂସ୍ତଦା ପାଣ୍ଡଵନନ୍ଦନମ୍। ମାର୍ଗମାଖ୍ଯାଯ ଭୀମାଯ ତତ୍ରୈଵାନ୍ତରଧୀଯତ
ଏଭଳି କହି, ହନୁମାନ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ଆନନ୍ଦକୁ ଦେଖି, ଭୀମଙ୍କୁ ପଥ ଦେଖାଇ, ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ।
ଗତେ ତସ୍ମିନ୍ହରିଵରେ ଭୀମୋପି ବଲିନାଂଵରଃ। ତେନ ମାର୍ଗେଣ ଵିପୁଲଂ ଵ୍ଯଚରଦ୍ଗନ୍ଧମାଦନମ୍
ସେ ସ୍ରେଷ୍ଠ ବାନର ଚାଲିଯିବା ପରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭୀମ, ସେଇ ପଥରେ ଚାଲି, ବିଶାଳ ଗନ୍ଧମାଦନ ପାହାଡ଼ ଦେଖିଲେ।
ଅନୁସ୍ମରନ୍ଵପୁସ୍ତସ୍ଯ ଶ୍ରିଯଂ ଚାପ୍ରତିମାଂ ଭୁଵି। ମାହାତ୍ମ୍ଯମନୁଭାଵଂ ଚ ସ୍ମରନ୍ଦାଶରଥେର୍ଯଯୌ
ସେ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପ ଓ ଅପୂର୍ବ ମହିମାକୁ ମନେପକାଇ, ଦଶରଥନନ୍ଦନଙ୍କ ମହତ୍ତ୍ୱ ଓ ଶକ୍ତିକୁ ମନେକରି ଆଗକୁ ବଢ଼ିଗଲେ।
ସ ତାନି ରମଣୀଯାନି ଵନାନ୍ଯୁପଵନାନି ଚ। ଵିଲୋଲଯାମାସ ତଦା ସୌଗନ୍ଧିକଵନେପ୍ସଯା
ସେତେବେଳେ ସେ ସୁନ୍ଦର ଅଟବି ଓ ଉପବନମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଘୁରିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ସୌଗନ୍ଧିକ ଫୁଲ ଆଣିବା ଆଶାରେ।
ଫୁଲ୍ଲପଦ୍ମଵିଚିତ୍ରାଣି ସରାଂସି ସରିତସ୍ତଥା। ନାନାକୁସୁମଚିତ୍ରାଣି ପୁଷ୍ପିତାନି ଵନାନି ଚ
ଫୁଲିଥିବା ପଦ୍ମରେ ଶୋଭିତ ହ୍ରଦଗୁଡ଼ିକ, ଏହିପରି ନଦୀମାନେ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଫୁଲରେ ରଙ୍ଗିନ ଜଙ୍ଗଲମାନେ ବହୁତ ଦର୍ଶନୀୟ ଲାଗୁଥିଲେ।
ମତ୍ତଵାରଣଯୁଥାନି ପଙ୍କକ୍ଲିନ୍ନାନି ଭାରତ। ଵର୍ଷତାମିଵ ମେଘାନାଂ ଵୃନ୍ଦାନି ଦଦୃଶେ ତଦା
ଓ ଭାରତ, ସେଠାରେ ମଦମସ୍ତ ହାତୀମାନଙ୍କ ଝୁଣ୍ଡ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଯେଉଁମାନେ ମାଟିରେ ଲପଟି ରହିଥିଲେ, ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ବର୍ଷା କରୁଥିବା ମେଘମାଳା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ହରିଣୈଶ୍ଚପଲାପାଙ୍ଗୈର୍ହରିଣୀସହିତୈର୍ଵନମ୍। ସଶଷ୍ପକଵଲୈଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ପଥି ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦ୍ରୁତଂ ଯଯୌ
ଅରଣ୍ୟରେ ଭୀମ ଚଞ୍ଚଳ ଦୃଷ୍ଟି ଥିବା ହରିଣମାନେ ଓ ତାଙ୍କ ସାଥୀ ହରିଣୀମାନେ, ତରୁଣ ଘାସ ଚରୁଥିବା ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ତାଙ୍କ ପଥରେ ତୁରନ୍ତ ଆଗେ ବଢ଼ିଗଲେ।
ମହିଷୈଶ୍ଚ ଵରାହୈଶ୍ଚ ଶାର୍ଦୂଲୈଶ୍ଚ ନିଷେଵିତମ୍। ଵ୍ଯପେତଭୀର୍ଗିରିଂ ଶୌର୍ଯାଦ୍ଭୀମସେନୋ ଵ୍ଯଗାହତ
ଭୀମସେନ ନିଜ ଶୌର୍ୟରେ ଭୟହୀନ ହୋଇ, ମହିଷ, ବନ୍ଦରା ଓ ବାଘମାନେ ଘୁରୁଥିବା ପାହାଡ଼କୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
କୁସୁମାନତଶାଖୈଶ୍ଚ ତାମ୍ରପଲ୍ଲଵକୋମଲୈଃ। ଯାଚ୍ଯମାନ ଇଵାରଣ୍ଯେ ଦ୍ରୁମୈର୍ମାରୁତକମ୍ପିତୈଃ
ଫୁଲର ଭାରରେ ଶାଖା ନମିଥିବା, ତାମ୍ର ନୂଆ ପତ୍ର ବାତାସରେ କମ୍ପିଥିବା ଗଛମାନେ ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲେ ଯେ, ଅରଣ୍ୟ ନିଜେ ତାଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଛି।
କୃତପଦ୍ମାଞ୍ଜଲିପୁଟା ମତ୍ତଷଟ୍ପଦସେଵିତାଃ। ପ୍ରିଯତୀର୍ଥଵନା ମାର୍ଗେ ପଦ୍ମିନୀଃ ସମତିକ୍ରମନ୍
ପଥରେ ପ୍ରିୟ ତୀର୍ଥ ହ୍ରଦମାନେ, ଯେଉଁଠି ପଦ୍ମପତ୍ର ହସ୍ତଜୋଡ଼ି ଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା ଓ ମଦମସ୍ତ ମଧୁମକ୍ଷୀମାନେ ଘୁରୁଥିଲେ, ସେଠି ଭୀମ ଚାଲିଯାଉଥିଲେ।
ସଜ୍ଜମାନମନୋଦୃଷ୍ଟିଃ ଫୁଲ୍ଲେଷୁ ଗିରିସାନୁଷୁ। ଦ୍ରୌପଦୀଵାକ୍ଯପାଥେଯୋ ଭୀମୋ ଭୀମପରାକ୍ରମଃ
ଫୁଲିଥିବା ପାହାଡ଼ ଢାଳରେ ଭୀମଙ୍କ ମନ ଓ ଦୃଷ୍ଟି ଏକାଗ୍ର ଥିଲା, ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ କଥା ମନେ ରଖି ସେ ଦୃଢ଼ ଉଦ୍ୟମରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଯାଉଥିଲେ।
ପରିଵୃତ୍ତେଽହନି ତତଃ ପ୍ରକୀର୍ଣହରିଣେ ଵନେ। କାଞ୍ଚନୈର୍ଵିଲୈଃ ପଦ୍ମୈର୍ଦଦର୍ଶ ଵିପୁଲାଂ ନଦୀମ୍
ଦିନ ଫେରିବା ବେଳେ, ହରିଣମାନେ ଛିଟିଯାଇଥିବା ଜଙ୍ଗଲରେ, ସେ ଏକ ବିସ୍ତୃତ ନଦୀ ଦେଖିଲେ ଯାହା ସୁନା ପଦ୍ମରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା।
ହଂସକାରଣ୍ଡଵଯୁତାଂ ଚକ୍ରଵାକୋପଶୋଭିତାମ୍। ରଚିତାମିଵ ତସ୍ଯାଦ୍ରେର୍ଭାଲାଂ ଵିମଲପଙ୍କଜାମ୍
ହଂସ, କାରଣ୍ଡବ ଓ ଚକ୍ରବାକ ପକ୍ଷୀମାନେ ଭରିଥିବା, ନିର୍ମଳ ପଦ୍ମରେ ଶୋଭିତ ଏହି ନଦୀଟିଏ ପାହାଡ଼ର ମାନେ ମାନେ ମୁଣ୍ଡ ଅଳଙ୍କାର ପରି ଲାଗୁଥିଲା।
ତସ୍ଯାଂ ନଦ୍ଯାଂ ମହାସତ୍ଵଃ ସୌଗନ୍ଧିକଵନଂ ମହତ୍। ଅପଶ୍ଯତ୍ପ୍ରୀତିଜନନଂ ବାଲାର୍କସଦୃଶଦ୍ଯୁତି
ସେହି ନଦୀରେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୀମ ଏକ ବଡ଼ ସୌଗନ୍ଧିକ ଅରଣ୍ୟ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଦେଖିବାକୁ ଅତି ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଓ ଉଦୟମାନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଥିଲା।
ତଦ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଲବ୍ଧକାମଃ ସ ମନସା ପାଣ୍ଡୁନନ୍ଦନଃ। ଵନଵାସପରିକ୍ଲିଷ୍ଟାଂ ଜଗାମ ମନସା ପ୍ରିଯାମ୍
ସେହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ଭୀମଙ୍କ ମନର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେଲା, ଓ ଅରଣ୍ୟବାସରେ କ୍ଲାନ୍ତ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ମନେ ପକାଇଲେ।
ସ ଗତ୍ଵାନଲିନୀଂ ରମ୍ଯାଂ ରାକ୍ଷସୈରଭିରକ୍ଷିତାମ୍। କୈଲାସଶିରେ ରମ୍ଯେ ଦଦର୍ଶ ଶୁଭକାନନେ
ସେ ରାକ୍ଷସମାନେ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ରମଣୀୟ ପଦ୍ମହ୍ରଦକୁ ଯାଇ, କୈଳାସ ପାହାଡ଼ର ଶିଖରରେ ଏକ ଶୁଭ୍ର ଉଦ୍ୟାନ ମଧ୍ୟରେ ଦେଖିଲେ।
କୁବେରଭୁଵନାଭ୍ଯାଶେ ଜାତାଂ ପର୍ଵତନିର୍ଝରୈଃ। ସୁରମ୍ଯାଂ ଵିପୁଲଚ୍ଛାଯାଂ ନାନାଦ୍ରୁମଲତାକୁଲାମ୍
କୁବେରଙ୍କ ଅଞ୍ଚଳ ନିକଟରେ, ପାହାଡ଼ର ଝରଣାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ବହୁତ ଆକର୍ଷଣୀୟ, ଛାୟା ଭରିଥିବା, ବିଭିନ୍ନ ଗଛ ଓ ଲତାରେ ଘେରାଯାଇଥିବା।
ହରିତାମ୍ବୁଜସଂଛନ୍ନାଂ ଦିଵ୍ଯାଂ କନକପୁଷ୍କରାମ୍। ନାନାପକ୍ଷିଜନାକୀର୍ଣାଂ ସୂପତୀର୍ଥାମକର୍ଦମାମ୍
ହରିତ ପଦ୍ମରେ ଢାକା, ଦିବ୍ୟ, ସୁନା ଶାଳୁକରେ ଶୋଭିତ, ବିଭିନ୍ନ ପକ୍ଷୀରେ ଭରିଥିବା, ଉତ୍ତମ ତୀର ଓ କିଚ୍ଚିତ୍ କିଚ୍ଚିତ୍ କାଦ ନଥିବା।
ଅତୀଵ ରମ୍ଯାଂ ସୁଜଲାଂ ଜାତାଂ ପର୍ଵତସାନୁଷୁ। ଵିଚିତ୍ରଭୂତାଂ ଲୋକସ୍ଯ ଶୁଭାମଦ୍ଭୁତଦର୍ଶନାମ୍
ଅତି ରମଣୀୟ, ସ୍ପଷ୍ଟ ଜଳ ଭରିଥିବା, ପାହାଡ଼ ଢାଳରେ ଗଠିତ, ବିଭିନ୍ନତାରେ ଅଦ୍ଭୁତ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଦେଖାଏ।
ତତ୍ରାମୃତରସଂ ଶୀତଂ ଲଘୁ କୁନ୍ତୀସୁତଃ ଶୁଭମ୍। ଦଦର୍ଶଵିମଲଂ ତୋଯଂ ପିବଂଶ୍ଚ ବହୁ ପାଣ୍ଡଵଃ
ସେଠାରେ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ପାଣ୍ଡବ ଅମୃତ ଭଳି ଶୀତଳ, ହାଲୁକା ଓ ଶୁଭ୍ର ଜଳ ଦେଖିଲେ ଏବଂ ତାହା ଦେଖି ଅନେକ ପିଇଲେ।
ତାଂ ତୁ କପୁଷ୍କରିଣୀଂ ରମ୍ଯାଂ ଦିଵ୍ଯସୌଗନ୍ଧିକାଵୃତାମ୍। ଜାତରୂପମଯୈଃ ପଦ୍ମୈଶ୍ଛନ୍ନାଂ ପରମଗନ୍ଧିଭିଃ
ସେ ରମଣୀୟ ପଦ୍ମହ୍ରଦ ଦିବ୍ୟ ସୌଗନ୍ଧିକ ଫୁଲରେ ଭରିଥିଲା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସୁଗନ୍ଧ ଥିବା ସୁନା ପଦ୍ମରେ ଢାକା ଥିଲା।
ଵୈଡୂର୍ଯଵରନାଲୈଶ୍ଚ ବହୁଚିତ୍ରୈର୍ମନୋରମୈଃ। ହଂସକାରଣ୍ଡଵୋଦ୍ଧୂତୈଃ ସୃଜଦ୍ଭିରମଲଂ ରଜଃ
ବହୁ ଆକର୍ଷଣୀୟ ବୈଡୂର୍ୟ ଓ ସୁନା ତଣ୍ଡ ଥିଲା, ହଂସ ଓ କାରଣ୍ଡବ ପକ୍ଷୀ ଶୁଭ୍ର ରେଣୁ ଉଡ଼ାଉଥିଲେ।
ଆକ୍ରୀଡଂ ରାଜରାଜସ୍ କୁବେରସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ। ଗନ୍ଧର୍ଵୈରପ୍ସରୋଭିଶ୍ଚ ଦେଵୈଶ୍ଚ ପରମାର୍ଚିତାମ୍
ଏହା କୁବେରଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ଉଦ୍ୟାନ, ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କ ରାଜା ଏବଂ ମହାତ୍ମା କୁବେରଙ୍କର। ଏହି ଉଦ୍ୟାନକୁ ଗନ୍ଧର୍ବ, ଅପ୍ସରା ଓ ଦେବତାମାନେ ବଡ ଆଦର ସହିତ ମାନ୍ୟ କରନ୍ତି।
ସେଵିତାମୃଷିଭିର୍ଦିଵ୍ଯୈର୍ଯକ୍ଷୈଃ କିଂପୁରୁଷୈସ୍ତଥା। ରାକ୍ଷସୈଃ କିଂନରୈଶ୍ଚାପି ଗୁପ୍ତାଂ ଵୈଶ୍ରଵଣେନ ଚ
ଏଠିକୁ ଦିବ୍ୟ ଋଷି, ଯକ୍ଷ, କିମ୍ପୁରୁଷ, ରାକ୍ଷସ ଓ କିନ୍ନରମାନେ ଯାଞ୍ଚନ୍ତି, ଏବଂ ଏହି ଉଦ୍ୟାନକୁ ନିଜେ ବୈଶ୍ରବଣ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି।