ତେ ତଂ ପ୍ରସାଦଯାମାସୁଃ ସୁରାଃ ସର୍ଵେଽବ୍ଜସଂଭଵମ୍। ରାଜ୍ଞା ଵାସୁକିନା ସାର୍ଧଂ ଶାପୋଽସୌନ ଭଵେଦିତି
ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ବାସୁକି ରାଜା ମିଶି, ପଦ୍ମଯୋନିଙ୍କୁ ମନାଇଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଶାପ ବ୍ୟର୍ଥ ହେଉ |
ଵାସୁକିର୍ନାଗରାଜୋଽଯଂ ଦୁଃଖିତୋ ଜ୍ଞାତିକାରଣାତ୍। ଅଭିଶାପଃ ସ ମାତୁସ୍ତୁ ଭଗଵନ୍ନ ଭଵେତ୍କଥମ୍
ନାଗରାଜ ବାସୁକି ନିଜ ଜାତିବନ୍ଧୁମାନଙ୍କ ଦୁଃଖରେ ଅତି ଚିନ୍ତିତ ଥିଲେ | ହେ ଭଗବାନ, ତାଙ୍କ ମାଆଙ୍କ ଶାପ କିପରି ଫଳିବ ନାହିଁ ?
ଜରତ୍କାରୁର୍ଜରତ୍କାରୁଂ ଯାଂ ଭାର୍ଯାଂ ସମଵାପ୍ସ୍ଯତି। ତତ୍ର ଜାତୋ ଦ୍ଵିଜଃ ଶାପାନ୍ମୋକ୍ଷଯିଷ୍ଯତି ପନ୍ନଗାନ୍
ଯେବେ ଜରତ୍କାରୁ ନାମକ ଜନକ ଜରତ୍କାରୁ ନାମକ ଜନନୀଙ୍କୁ ବିବାହ କରିବେ, ସେଠାରେ ଜନ୍ମିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣ ପୁଅ ଶାପରୁ ସର୍ପମାନଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କରିବେ |
ଏତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ଵଚନଂ ଵାସୁକିଃ ପନ୍ନଗୋତ୍ତମଃ। ପ୍ରାଦାନ୍ମାମମରପ୍ରଖ୍ଯ ତଵ ପିତ୍ରେ ମହାତ୍ମନେ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସର୍ପମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାସୁକି ମୋତେ ତୁମ ପିତାଙ୍କୁ ଅମର ସମାନ ଭାବି ଦେଇଥିଲେ |
ପ୍ରାଗେଵାନାଗତେ କାଲେ ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵ ମଯ୍ଯଜାଯଥାଃ। ଅଯଂ ସ କାଲଃ ସଂପ୍ରାପ୍ତୋ ଭଯାନ୍ନସ୍ତ୍ରାତୁମର୍ହସି
ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟ ପୂର୍ବରୁ ତୁମେ ମୋ ଗର୍ଭରୁ ଜନ୍ମ ନେଲ | ଏବେ ସେ ସମୟ ଆସିଗଲା, ତୁମେ ଆମକୁ ଭୟରୁ ରକ୍ଷା କର |
ଭ୍ରାତରଂ ଚାପି ମେ ତସ୍ମାତ୍ତ୍ରାତୁମର୍ହସି ପାଵକାତ୍। ନ ମୋଘଂ ତୁ କୃତଂ ତତ୍ସ୍ଯାଦ୍ଯଦହଂ ତଵ ଧୀମତେ। ପିତ୍ରେ ଦତ୍ତା ଵିମୋକ୍ଷାର୍ଥଂ କଥଂ ଵା ପୁତ୍ର ମନ୍ଯସେ
ତେଣୁ, ତୁମେ ମୋ ଭାଇକୁ ଅଗ୍ନିରୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ | ତୁମ ପିତା ଯେ ମୋତେ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ ଦେଇଥିଲେ, ସେ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ବ୍ୟର୍ଥ ହେଉନାହିଁ | ଏହି ବିଷୟରେ କଣ ଭାବୁଛ, ପୁଅ ?
ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତଥେତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସାସ୍ତୀକୋ ମାତରଂ ତଦା। ଅବ୍ରଵୀଦ୍ଦୁଃଖସଂତପ୍ତଂ ଵାସୁକିଂ ଜୀଵଯନ୍ନିଵ
ଏପରି କହିବା ପରେ, ଆସ୍ତୀକ କହିଲେ, 'ଏହିପରି ହେଉ' | ଏବଂ ଦୁଃଖରେ ପିଡ଼ିତ ବାସୁକିଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ବନା ଦେଇ, ମାଆଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ |
ଅହଂ ତ୍ଵାଂ ମୋକ୍ଷଯିଷ୍ଯାମି ଵାସୁକେ ପନ୍ନଗୋତ୍ତମ। ତସ୍ମାଚ୍ଛାପାନ୍ମହାସତ୍ତ୍ଵ ସତ୍ଯମେତଦ୍ବ୍ରଵୀମି ତେ
ହେ ବାସୁକି, ସର୍ପମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଶାପରୁ ମୁକ୍ତ କରିବି | ଏହା ସତ୍ୟ କଥା, ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି ଦୃଢ଼ ଆଶ୍ୱାସ ଦେଉଛି |
ଭଵ ସ୍ଵସ୍ଥମନା ନାଗ ନ ହି ତେ ଵିଦ୍ଯତେ ଭଯମ୍। ପ୍ରଯତିଷ୍ଯେ ତଥା ରାଜନ୍ଯଥା ଶ୍ରେଯୋ ଭଵିଷ୍ଯତି
ହେ ନାଗ, ମନ ଶାନ୍ତ କର | ତୁମର କୌଣସି ଭୟ ନାହିଁ | ମୁଁ ଏପରି ଚେଷ୍ଟା କରିବି, ଯେ ରାଜାଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ତୁମର ଭଲ ହେବାକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବ |
ନ ମେ ଵାଗନୃତଂ ପ୍ରାହ ସ୍ଵୈରେଷ୍ଵପି କୁତୋଽନ୍ଯଥା। ତଂ ଵୈ ନୃପଵରଂ ଗତ୍ଵା ଦୀକ୍ଷିତଂ ଜନମେଜଯମ୍
ମୋ କଥା କେବେ ମିଥ୍ୟା ହୋଇନାହିଁ, ନିଜ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ | ତେଣୁ ଅନ୍ୟଠାରେ କିପରି ହେବ ? ମୁଁ ଦୀକ୍ଷିତ ରାଜା ଜନମେଜୟଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯିବି |
ଵାଗ୍ଭିର୍ମଙ୍ଗଲଯୁକ୍ତାଭିସ୍ତୋଷଯିଷ୍ଯେଽଦ୍ଯ ମାତୁଲ। ଯଥା ସ ଯଜ୍ଞୋ ନୃପତେର୍ନିଵତ୍ରିଷ୍ଯତି ସତ୍ତମ
ଆଜି ମୁଁ ଶୁଭ କଥା କହି ରାଜାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବି, ହେ ମାମା, ଯେପରି ଏହି ମହାନ ରାଜାଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ବନ୍ଦ ହୋଇଯାଉ |
ସ ସଂଭାଵଯ ନାଗେନ୍ଦ୍ର ମଯି ସର୍ଵଂ ମହାମତେ। ନ ତେ ମଯି ମନୋ ଜାତୁ ମିଥ୍ଯା ଭଵିତୁମର୍ହତି
ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ନାଗରାଜ, ମୋପରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭରସା ରଖ | ମୋ ବିଷୟରେ ତୁମ ମନରେ କେବେ ମିଥ୍ୟା ବିଶ୍ୱାସ ଆସିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ |
ଆସ୍ତୀକ ପରିଘୂର୍ଣାମି ହୃଦଯଂ ମେ ଵିଦୀର୍ଯତେ। ଦିଶୋ ନ ପ୍ରତିଜାନାମି ବ୍ରହ୍ମଦଣ୍ଡନିପୀଡିତଃ
ଆସ୍ତୀକ, ମୁଁ ଭୟରେ ଅସ୍ଥିର ହେଉଛି, ମୋର ହୃଦୟ ଭାଙ୍ଗିଯାଉଛି; ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଦଣ୍ଡର ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ, ମୁଁ କେଉଁ ଦିଗକୁ ଯିବି ତାହା ବୁଝିପାରୁନି।
ନ ସନ୍ତାପସ୍ତ୍ଵଯା କାର୍ଯଃ କଥଂଚିତ୍ପନ୍ନଗୋତ୍ତମ। ପ୍ରଦୀପ୍ତାଗ୍ନେଃ ସମୁତ୍ପନ୍ନଂ ନାଶଯିଷ୍ଯାମି ତେ ଭଯମ୍
ହେ ସର୍ପମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ କେବେ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଦରକାର ନାହିଁ; ତୁମେ ଯେଉଁ ଭୟରେ ଅତିବ୍ୟାକୁଳ ହେଉଛ, ସେଇ ଅଗ୍ନିର ଭୟକୁ ମୁଁ ଦୂର କରିଦେବି।
ବ୍ରହ୍ମଦଣ୍ଡଂ ମହାଘୋରଂ କାଲାଗ୍ନିସମତେଜସମ୍। ନାଶଯିଷ୍ଯାମି ମାଽତ୍ର ତ୍ଵଂ ଭଯଂକାର୍ଷୀଃ କଥଂଚନ
ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଦଣ୍ଡ, ଯାହା କାଳାଗ୍ନି ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ମୁଁ ସେଠାରେ ନଷ୍ଟ କରିଦେବି; ଏଠାରେ କେବେ ଭୟ କରିବାକୁ ଦରକାର ନାହିଁ।
ତତଃ ସ ଵାସୁକେର୍ଘୋରମପନୀଯ ମନୋଜ୍ଵରମ୍। ଆଧାଯ ଚାତ୍ମନୋଽଙ୍ଗେଷୁ ଜଗାମ ତ୍ଵରିତୋ ଭୃଶମ୍
ତାପରେ, ଆସ୍ତୀକ ଭୟଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ରଣାକୁ ବାସୁକିଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ନିଜ ଉପରେ ନେଲେ ଏବଂ ବେଗରେ ସେଠାରୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଜନମେଜଯସ୍ଯ ତଂ ଯଜ୍ଞଂ ସର୍ଵୈଃ ସମୁଦିତଂ ଗୁଣୈଃ। ମୋକ୍ଷାଯ ଭୁଜଗେନ୍ଦ୍ରାଣାମାସ୍ତୀକୋ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମଃ
ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ଯଜ୍ଞକୁ, ସର୍ପମାନଙ୍କ ମୁକ୍ତି ପାଇଁ, ଦ୍ବିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ ଆସ୍ତୀକ ଜନମେଜୟଙ୍କ ଯଜ୍ଞକୁ ଗଲେ।
ସ ଗତ୍ଵାଽପଶ୍ଯଦାସ୍ତୀକୋ ଯଜ୍ଞାଯତନମୁତ୍ତମମ୍। ଵୃତଂ ସଦସ୍ଯୈର୍ବହୁଭିଃ ସୂର୍ଯଵହ୍ନିସମପ୍ରଭୈଃ
ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚି, ଆସ୍ତୀକ ଉତ୍ତମ ଯଜ୍ଞମଣ୍ଡପକୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ବହୁ ପୁରୋହିତ ଏବଂ ଅଧିକାରୀମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନି ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ବସିଥିଲେ।
ସ ତତ୍ର ଵାରିତୋ ଦ୍ଵାସ୍ଥୈଃ ପ୍ରଵିଶନ୍ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମଃ। ଅଭିତୁଷ୍ଟାଵ ତଂ ଯଜ୍ଞଂ ପ୍ରଵେଶାର୍ଥୀ ପରଂତପଃ
ସେଠାରେ ଯିବାବେଳେ, ଦ୍ବିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ ଆସ୍ତୀକଙ୍କୁ ଦ୍ୱାରପାଳମାନେ ରୋକିଲେ; ପ୍ରବେଶ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ସେ ଯଜ୍ଞର ସ୍ତୁତି କଲେ।
ସ ପ୍ରାପ୍ଯ ଯଜ୍ଞାଯତନଂ ଵରିଷ୍ଠଂ ଦ୍ଵିଜୋତ୍ତମଃ ପୁଣ୍ଯକୃତାଂ ଵରିଷ୍ଠଃ। ତୁଷ୍ଟାଵ ରାଜାନମନନ୍ତକୀର୍ତି- ମୃତ୍ଵିକ୍ସଦସ୍ଯାଂଶ୍ଚ ତଥୈଵ ଚାଗ୍ନିମ୍
ଉତ୍ତମ ଯଜ୍ଞମଣ୍ଡପକୁ ପହଞ୍ଚି, ପୁଣ୍ୟବାନ ଦ୍ବିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ ଆସ୍ତୀକ, ଅନନ୍ତ କୀର୍ତ୍ତିର ରାଜା, ପୁରୋହିତ, ଅଧିକାରୀ ଏବଂ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ସୋମସ୍ଯ ଯଜ୍ଞୋ ଵରୁଣସ୍ଯ ଯଜ୍ଞଃ ପ୍ରଜାପତେର୍ଯଜ୍ଞ ଆସୀତ୍ପ୍ରଯାଗେ। ତଥା ଯଜ୍ଞୋଽଯଂ ତଵ ଭାରତାଗ୍ର୍ଯ ପାରିକ୍ଷିତ ସ୍ଵସ୍ତି ନୋଽସ୍ତୁ ପ୍ରିଯେଭ୍ଯଃ
ପ୍ରୟାଗରେ ସୋମଙ୍କ ଯଜ୍ଞ, ବରୁଣଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ଏବଂ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ହୋଇଥିଲା; ଏଭଳି ଏହି ତୁମର ଯଜ୍ଞ, ଭାରତବଂଶୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ପାରୀକ୍ଷିତ, ଆମେ ଏବଂ ଆମ ପ୍ରିୟମାନେ ସୁଖୀ ରହୁ।
ଶକ୍ରସ୍ଯ ଯଜ୍ଞଃ ଶତସଙ୍ଖ୍ଯ ଉକ୍ତ- ସ୍ତଥାପରଂ ତୁଲ୍ଯସଙ୍ଖ୍ଯଂ ଶତଂ ଵୈ। ତଥା ଯଜ୍ଞୋଽଯଂ ତଵ ଭାରତାଗ୍ର୍ଯ ପାରିକ୍ଷିତ ସ୍ଵସ୍ତି ନୋଽସ୍ତୁ ପ୍ରିଯେଭ୍ଯଃ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶତଶଂଖ୍ୟ ଯଜ୍ଞର କଥା ଅଛି, ଏବଂ ତାହା ପରେ ଅନ୍ୟ ଏକ ଶତ ଯଜ୍ଞ; ଏଭଳି ଏହି ତୁମର ଯଜ୍ଞ, ଭାରତବଂଶୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ପାରୀକ୍ଷିତ, ଆମେ ଏବଂ ଆମ ପ୍ରିୟମାନେ ସୁଖୀ ରହୁ।
ଯମସ୍ଯ ଯଜ୍ଞୋ ହରିମେଧସଶ୍ଚ ଯଥା ଯଜ୍ଞୋ ରନ୍ତିଦେଵସ୍ଯ ରାଜ୍ଞଃ। ତଥା ଯଜ୍ଞୋଽଯଂ ତଵ ଭାରତାଗ୍ର୍ଯ ପାରିକ୍ଷିତ ସ୍ଵସ୍ତି ନୋଽସ୍ତୁ ପ୍ରିଯେଭ୍ଯଃ
ଯମଙ୍କ ଯଜ୍ଞ, ହରିମେଧସଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ଏବଂ ରାଜା ରନ୍ତିଦେବଙ୍କ ଯଜ୍ଞ; ଏଭଳି ଏହି ତୁମର ଯଜ୍ଞ, ଭାରତବଂଶୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ପାରୀକ୍ଷିତ, ଆମେ ଏବଂ ଆମ ପ୍ରିୟମାନେ ସୁଖୀ ରହୁ।
ଗଯସ୍ଯ ଯଜ୍ଞଃ ଶଶବିନ୍ଦୋଶ୍ଚ ରାଜ୍ଞୋ ଯଜ୍ଞସଲ୍ତଥା ଵୈଶ୍ରଵଣସ୍ଯ ରାଜ୍ଞଃ। ତଥା ଯଜ୍ଞୋଽଯଂ ତଵ ଭାରତାଗ୍ର୍ଯ ପାରିକ୍ଷିତ ସ୍ଵସ୍ତି ନୋଽସ୍ତୁ ପ୍ରିଯେଭ୍ଯଃ
ଗୟାଙ୍କ ଯଜ୍ଞ, ଶଶବିନ୍ଦୁ ନାମକ ରାଜାଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ଏବଂ ବୈଶ୍ରବଣ ରାଜାଙ୍କ ଯଜ୍ଞ; ଏଭଳି ଏହି ତୁମର ଯଜ୍ଞ, ଭାରତବଂଶୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ପାରୀକ୍ଷିତ, ଆମେ ଏବଂ ଆମ ପ୍ରିୟମାନେ ସୁଖୀ ରହୁ।
ନୃଗସ୍ଯ ଯଜ୍ଞସ୍ତ୍ଵଜମୀଢସ୍ଯ ଚାସୀ- ଦ୍ଯଥା ଯଜ୍ଞୋ ଦାଶରଥେଶ୍ଚ ରାଜ୍ଞଃ। ତଥା ଯଜ୍ଞୋଽଯଂ ତଵ ଭାରତାଗ୍ର୍ଯ ପାରିକ୍ଷିତ ସ୍ଵସ୍ତି ନୋଽସ୍ତୁ ପ୍ରିଯେଭ୍ଯଃ
ନୃଗଙ୍କ ଯଜ୍ଞ, ଅଜମୀଢ଼ଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ଏବଂ ଦଶରଥ ରାଜାଙ୍କ ଯଜ୍ଞ; ଏଭଳି ଏହି ତୁମର ଯଜ୍ଞ, ଭାରତବଂଶୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ପାରୀକ୍ଷିତ, ଆମେ ଏବଂ ଆମ ପ୍ରିୟମାନେ ସୁଖୀ ରହୁ।
ଯଜ୍ଞଃ ଶ୍ରୁତୋ ଦିଵି ଦେଵସ୍ଯ ସୂନୋ- ର୍ଯୁଧିଷ୍ଠିରସ୍ଯାଜମୀଢସ୍ଯ ରାଜ୍ଞଃ। ତଥା ଯଜ୍ଞୋଽଯଂ ତଵ ଭାରତାଗ୍ର୍ଯ ପାରିକ୍ଷିତ ସ୍ଵସ୍ତି ନୋଽସ୍ତୁ ପ୍ରିଯେଭ୍ଯଃ
ଦେବପୁତ୍ରଙ୍କ ଯଜ୍ଞ, ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ଏବଂ ଅଜମୀଢ଼ ରାଜାଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ସ୍ୱର୍ଗରେ ଶୁଣାଯାଇଥିଲା; ଏଭଳି ଏହି ତୁମର ଯଜ୍ଞ, ଭାରତବଂଶୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ପାରୀକ୍ଷିତ, ଆମେ ଏବଂ ଆମ ପ୍ରିୟମାନେ ସୁଖୀ ରହୁ।
କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ଯଜ୍ଞଃ ସତ୍ଯଵତ୍ଯାଃ ସୁତସ୍ଯ ସ୍ଵଯଂ ଚ କର୍ମ ପ୍ରଚକାର ଯତ୍ର। ତଥା ଯଜ୍ଞୋଽଯଂ ତଵ ଭାରତାଗ୍ର୍ଯ ପାରିକ୍ଷିତ ସ୍ଵସ୍ତି ନୋଽସ୍ତୁ ପ୍ରିଯେଭ୍ଯଃ
ସତ୍ୟବତୀଙ୍କ ପୁଅ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଯଜ୍ଞ, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ନିଜେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ; ଏଭଳି ଏହି ତୁମର ଯଜ୍ଞ, ଭାରତବଂଶୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ପାରୀକ୍ଷିତ, ଆମେ ଏବଂ ଆମ ପ୍ରିୟମାନେ ସୁଖୀ ରହୁ।
ଇମେ ଚ ତେ ସୂର୍ଯସମାନଵର୍ଚସଃ ସମାସତେ ଵୃତ୍ରହଣଃ କ୍ରତୁଂ ଯଥା। ନୈଷାଂ ଜ୍ଞାତୁଂ ଵିଦ୍ଯତେ ଜ୍ଞାନମଦ୍ଯ ଦତ୍ତଂ ଯେଭ୍ଯୋ ନ ପ୍ରଣଶ୍ଯେତ୍କଦାଚିତ୍
ଏଠାରେ ଯେଉଁମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ସେମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଛନ୍ତି; ଆଜି ସେମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ଜ୍ଞାନ ଲଭ୍ୟ ନୁହେଁ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଥିବା ଦାନ କେବେ ନଷ୍ଟ ହେବ ନାହିଁ।
ଋତ୍ଵିକ୍ସମୋ ନାସ୍ତି ଲୋକେଷୁ ଚୈଵ ଦ୍ଵୈପାଯନେନେତି ଵିନିଶ୍ଚିତଂ ମେ। ଏତସ୍ଯ ଶିଷ୍ଯା ହି କ୍ଷିତିଂ ସଂଚରନ୍ତି ସର୍ଵର୍ତ୍ଵିଜଃ କର୍ମସୁ ସ୍ଵେଷୁ ଦକ୍ଷାଃ
ଦ୍ୱୈପାୟନଙ୍କ ସମାନ କୌଣସି ପୁରୋହିତ ଏହି ସଂସାରରେ ନାହିଁ; ଏହି ମୋର ଦୃଢ଼ ବିଶ୍ୱାସ। ସେଠି ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ ପୃଥିବୀରେ ଘୁରୁଛନ୍ତି, ସମସ୍ତ ପୁରୋହିତ ନିଜ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପାରଙ୍ଗତ।
ଵିଭାଵସୁଶ୍ଚିତ୍ରଭାନୁର୍ମହାତ୍ମା ହିରଣ୍ଯରେତା ହୁତଭୁକ୍କୃଷ୍ଣଵର୍ତ୍ମା। ପ୍ରଦକ୍ଷିମାଵର୍ତଶିଖଃ ପ୍ରଦୀପ୍ତୋ ହଵ୍ଯଂ ତଵେଦଂ ହୁତଭୁଗ୍ଵଷ୍ଟି ଦେଵଃ
ବିଭାବସୁ, ଅଦ୍ଭୁତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାର ଅଧିକାରୀ, ମହାନ ଆତ୍ମା, ସୁନାର ଦାନା ପରି ଜନ୍ମ, ହବି ଭୋଗ କରୁଥିବା, କଳା ପଥରେ ଚାଲୁଥିବା, ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ଜ୍ୱାଳାରେ ଦେଦୀପ୍ୟମାନ—ଏହି ଅଗ୍ନି, ହେ ଦେବତା, ତୁମର ହବି ଗ୍ରହଣ କରୁଛି।