ପାଦପୈଃ ପୁଷ୍ପଵିକଚୈଃ ଫଲଭାରାଵନାମିତୈଃ। ଶୋଭିତଃ ପର୍ଵତୋ ରମ୍ଯଃ ପୁଂସ୍କୋକିଲକୁଲାକୁଲୈଃ। ସ୍ନିଗ୍ଧପତ୍ରୈରଵିରଲୈଃ ଶୀତଚ୍ଛାଯୈର୍ମନୋରମୈଃ
ଫୁଲେଇଥିବା ଗଛ, ଫଳର ଭାରରେ ଝୁକିଥିବା, ମୟୂର ଓ କୋଇଲିର ଝୁଣ୍ଡ, ଚକଚକିଆ ଓ ଘନ ଗଛପତ୍ର, ଠଣ୍ଡା ଓ ମନୋହର ଛାୟାରେ, ସେଇ ପାହାଡ଼ଟି ଅତି ସୁନ୍ଦର ଲାଗୁଥିଲା।
ସରାଂସି ଚ ଵିଚିତ୍ରାଣି ପ୍ରସନ୍ନସଲିଲାନି ଚ। କମଲୈଃ ସୋତ୍ପଲୈସ୍ତତ୍ରଭ୍ରାଜମାନାନି ସର୍ଵଶଃ। ପଶ୍ଯନ୍ତଶ୍ଚାରୁରୂପାଣଇ ରେମିରେ ତତ୍ର ପାଣ୍ଡଵାଃ
ସେଠାରେ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ସୁନ୍ଦର ଆକୃତିର ଅନେକ ଝିଲିମିଲି ଝିଲିକ ଓ ସ୍ପଷ୍ଟ ଜଳର ସରୋବର ଦେଖି ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ କମଳ ଓ ଉତ୍ପଳ ଫୁଲ ଚାରିପାଖରେ ଖିଲିଥିଲା।
ପୁଣ୍ଯଗନ୍ଧଃ ସୁଖସ୍ପର୍ଶୋ ଵଵୌ ତତ୍ର ସମୀରଣଃ। ହ୍ଲାଦଯନ୍ପାଣ୍ଡଵାନ୍ସର୍ବାନ୍ସକୃଷ୍ଣାନ୍ସଦ୍ଵିଜର୍ଷଭାନ୍
ସେଠାରେ, ମଧୁର ଗନ୍ଧ ଓ ସୁଖଦ ସ୍ପର୍ଶ ଥିବା ପବନ ବହୁଥିଲା, ଯାହା ପାଣ୍ଡବମାନେ, କୃଷ୍ଣା ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲା।
ତତଃ ପୂର୍ଵୋତ୍ତରେ ଵାଯୁଃ ପ୍ଲଵମାନୋ ଯଦୃଚ୍ଛଯା। ସହସ୍ରପତ୍ରମର୍କାଭଂ ଦିଵ୍ଯଂ ପଦ୍ମମୁପାହରତ୍
ତାପରେ, ପୂର୍ବ-ଉତ୍ତର ଦିଗରୁ ଇଚ୍ଛାମତେ ବହୁଥିବା ପବନ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିବା ହଜାର ମଣ୍ଡି ଥିବା ଦିବ୍ୟ କମଳ ଆଣିଲା।
ତଦଵୈକ୍ଷତ ପାଞ୍ଚାଲୀ ଦିଵ୍ଯଗନ୍ଧଂ ମନୋରମମ୍। ଅନିଲେନାହୃତଂଭୂମୌ ପତିତଂ ଜଲଜଂ ଶୁଚି
ପଞ୍ଚାଳୀ ସେଇ ପବିତ୍ର, ମନୋହର, ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧ ଥିବା କମଳଟି, ପବନ ଆଣି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଥିବା ଦେଖିଲେ।
ତଚ୍ଛୁଭା ଶୁଭମାସାଦ୍ଯ ସୌଗନ୍ଧିକମନୁତ୍ତମମ୍। ଅତୀଵ ମୁଦିତା ରାଜନ୍ଭୀମସେନମଥାବ୍ରଵୀତ୍
ସେଇ ଶୁଭ୍ର, ଶୁଭ ଓ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଗନ୍ଧ ଥିବା ସୌଗନ୍ଧିକ କମଳ ପାଇ, ଦ୍ରୌପଦୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ହୋଇ, ଭୀମସେନଙ୍କୁ କହିଲେ।
ପଶ୍ଯ ଦିଵ୍ଯଂ ସୁରୁଚିରଂ ଭୀମ ପୁଷ୍ପମନୁତ୍ତମମ୍। ଗନ୍ଧସଂସ୍ଥାନସଂପନ୍ନଂ ମନସୋ ମମ ନନ୍ଦନମ୍
ଭୀମ, ଏହି ଦିବ୍ୟ, ଅତି ସୁନ୍ଦର ଫୁଲଟିକୁ ଦେଖ, ଏହା ଗନ୍ଧ ଓ ଆକୃତିରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ଏହା ମୋ ମନକୁ ଅତି ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛି।
ଇଦଂ ଚ ଧର୍ମରାଜାଯ ପ୍ରଦାସ୍ଯାମି ପରଂତପ। `ଗୃହ୍ଯାପରାଣି ପୁଷ୍ପାଣି ବହୂନି ପୁରୁଷର୍ଷଭ'। ହରେରିଦଂ ମେ କାମାଯ କାମ୍ଯକେ ପୁନରାଶ୍ରମେ
ମୁଁ ଏହା ଧର୍ମରାଜଙ୍କୁ ଦେବି, ଶତ୍ରୁମାନେ ଭୟ କରୁଥିବା ମହାନୁଭାବ। ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏପରି ଅନେକ ଫୁଲ ଆଣିଦେଅ, ମୁଁ ଏମାନେ କାମ୍ୟକ ଆଶ୍ରମକୁ ନେଇଯିବାକୁ ଚାହେଁ।
ଯଦି ତେଽହଂ ପ୍ରିଯା ପାର୍ଥ ବହୂନୀମାନ୍ଯୁପାହର। ତାନ୍ଯହଂ ନେତୁମିଚ୍ଛାମି କାମ୍ଯକଂ ପୁନରାଶ୍ରମମ୍
ପାର୍ଥ, ଯଦି ମୁଁ ତୁମ ପ୍ରିୟ, ଏପରି ଅନେକ ଫୁଲ ଆଣିଦେଅ। ମୁଁ ଏମାନେ କାମ୍ୟକ ଆଶ୍ରମକୁ ନେଇଯିବାକୁ ଚାହେଁ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତୁ ପାଞ୍ଚଲୀ ଭୀମସେନମନିନ୍ଦିତା। ଜଗାମ ପୁଷ୍ପମାଦାଯ ଧର୍ମରାଜାଯ ତତ୍ତଦା
ଏଭଳି କହି, ନିର୍ମଳ ପଞ୍ଚାଳୀଙ୍କୁ ଭୀମସେନ ଫୁଲଟି ନେଇ ଧର୍ମରାଜଙ୍କୁ ଦେଲେ।
ଅଭିପ୍ରାଯଂ ତୁ ଵିଜ୍ଞାଯ ମହିଷ୍ଯାଃ ପୁରୁଷର୍ଷଭଃ। ପ୍ରିଯାଯାଃ ପ୍ରିଯକାମଃ ସ ପ୍ରାଯାଦ୍ଭୀମୋ ମହାବଲଃ
ତାଙ୍କ ରାନୀଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ବୁଝି, ଭୀମ, ମହାବଳଶାଳୀ, ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ଖୁସି କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ଯିବାକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ।
ଵାତଂ ତମେଵାଭିମୁଖୋ ଯତସ୍ତତ୍ପୁଷ୍ପମାଗତମ୍। ଆଜିହୀର୍ଷୁର୍ଜଗାମାଶୁ ସପୁଷ୍ପାଣ୍ଯପରାଣ୍ଯପି
ଯେଉଁ ଦିଗରୁ ଫୁଲଟି ଆସିଥିଲା, ସେଠିକୁ ମୁହଁ କରି, ଭୀମ ତୁରନ୍ତ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଫୁଲ ତୁଳିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ରୁକ୍ମପୃଷ୍ଠଂ ଧନୁର୍ଗୃହ୍ଯ ଶରାଂଶ୍ଚାଶୀଵିଷୋପମାନ୍। ମୃଗରାଡିଵ ସଂକ୍ରୁଦ୍ଧଃ ପ୍ରଭିନ୍ନ ଇଵ କୁଞ୍ଜରଃ। [ଦଦୃଶୁଃ ସର୍ଵଭୂତାନି ମହାବାଣଧନୁର୍ଧରମ୍
ସୁନା ମୁଣ୍ଡି ଧନୁଷ୍ୟ ଓ ଅଜଗର ସମ ତୀର ଧରି, ଭୀମ, କ୍ରୋଧିତ ସିଂହ ବା ମଦୋନ୍ମତ୍ତ ହାତୀ ପରି, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁଷ୍ୟ ସହିତ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ପଡ଼ିଲେ।
ନ ଗ୍ଲାନିର୍ନ ଚ ଵୈକ୍ଲବ୍ଯଂ ନ ଭଯଂ ନ ଚ ସଂଭ୍ରମଃ। କଦାଚିଜ୍ଜୁଷତେ ପାର୍ଥମାତ୍ମଜଂ ମାତରିଶ୍ଵନଃ ।।]
ପୃଥାଙ୍କ ପୁତ୍ର, ବାୟୁଦେବଙ୍କ ଅଂଶଜ, କେବେ ଥକାନି, ଦୁର୍ବଳତା, ଭୟ କିମ୍ବା ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ିନଥିଲେ।
ଦ୍ରୌପଦ୍ଯାଃ ପ୍ରିଯମନ୍ଵିଚ୍ଛନ୍ସ ବାହୁବଲମାଶ୍ରିତଃ। ଵ୍ଯପେତଭଯସମୋହଃ ଶୈଲମଭ୍ଯପତଦ୍ବଲୀ
ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ଖୁସି କରିବା ପାଇଁ, ନିଜ ବାହୁବଳରେ ଭରସା କରି, ଭୟ ଓ ଭ୍ରମ ଛାଡି, ସେ ପ୍ରବଳ ବ୍ୟକ୍ତି ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଚଢ଼ିଗଲେ।
ସ ତଂ ଦ୍ରୁମଲତାଗୁଲ୍ମଚ୍ଛନ୍ନଂ ନୀଲଶିଲାତଲମ୍। ଗିରିଂ ଚଚାରାରିହରଃ କିନ୍ନରାଚରିତଂ ଶୁଭମ୍
ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନଶ୍ୱନ କରୁଥିବା ସେ, ଗଛ, ଲତା ଓ ଝାଡ଼ ରେ ଢାକା, ନୀଳ ପାଥର ତଳ ଥିବା, କିନ୍ନରମାନେ ଘୁରୁଥିବା, ଶୁଭ୍ର ଓ ଶୁଭ ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟରେ ଘୁରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ନାନାଵର୍ଣଧରୈଶ୍ଚିତ୍ରଂ ଧାତୁଦ୍ରୁମମୃଗାଣ୍ଡଜୈଃ। ସର୍ଵଭୂଷଣସଂପୂର୍ଣଂ ଭୂମେର୍ଭୁଜମିଵୋଚ୍ଛ୍ରିତମ୍
ନାନା ରଙ୍ଗର ଧାତୁ, ଗଛ, ପକ୍ଷୀ ଓ ଡିମ୍ବ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ସମସ୍ତ ଭୂଷଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ପୃଥିବୀରୁ ଉଠିଥିବା ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ପରି ଲାଗୁଥିଲା।
ସର୍ଵର୍ତୁରମଣୀଯେଷୁ ଗନ୍ଧମାଦନସାନୁଷୁ। ସକ୍ତଚକ୍ଷୁରଭିପ୍ରାଯାନ୍ହୃଦଯେନାନୁଚିନ୍ତଯନ୍
ସମସ୍ତ ଋତୁରେ ମନୋହର ଗନ୍ଧମାଦନ ପାହାଡ଼ର ଢାଳରେ, ସେ ନିଜ ଦୃଷ୍ଟି ଓ ଚିନ୍ତାକୁ ଏକାଗ୍ର କରି, ହୃଦୟରେ ଭାବିଲେ।
ପୁଂସ୍କୋକିଲନିନାଦେଷୁ ଷଟ୍ପଦାଚରିତେଷୁ ଚ। ବଦ୍ଧଶ୍ରୋତ୍ରମନଶ୍ଚକ୍ଷୁର୍ଜଗାମାମିତଵିକ୍ରମଃ
ପୁରୁଷ କୋଇଲିର ଡାକ ଓ ମଧୁମକ୍ଷୀମାନେ ଘୁରୁଥିବା ସ୍ଥାନରେ, ମନ, କାନ ଓ ଆଖି ଏକାଗ୍ର କରି, ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।
ଆଜିଘ୍ରନ୍ସ ମହାତେଜାଃ ସର୍ଵର୍ତୁକୁସୁମୋଦ୍ଭଵମ୍। ଗନ୍ଧମୁଦ୍ଧତମୁଦ୍ଦାମୋ ଵନେ ମତ୍ତ ଇଵ ଦ୍ଵିପଃ
ସମସ୍ତ ଋତୁର ଫୁଲ ଫୁଟିଥିବା ଗନ୍ଧକୁ, ଅତ୍ୟଧିକ ଓ ଜୋରଦାର ଭାବେ, ସେ ଅନୁଭବ କରିଲେ, ମଦମସ୍ତ ହାତୀ ପରି।
ଵୀଜ୍ଯମାନଃ ସୁପୁଣ୍ଯେନ ନାନାକୁସୁମଗନ୍ଧିନା। ପିତୁଃ ସଂସ୍ପର୍ଶଶୀତେନ ଗନ୍ଧମାଦନଵାଯୁନା
ନାନା ଫୁଲର ଗନ୍ଧ ଥିବା, ଶୁଭ ବାତାସରେ ଝୁଲାଉଥିବା, ବାପାଙ୍କ ଛୁଆଁ ଭଳି ଠଣ୍ଡା ଗନ୍ଧମାଦନ ପବନ ଦ୍ୱାରା ସେ ଶିତଳ ହେଉଥିଲେ।
ହ୍ରିଯମାଣଶ୍ରମଃ ପିତ୍ରା ସଂପ୍ରହୃଷ୍ଟତନୂରୁହଃ
ତାଙ୍କର କ୍ଲାନ୍ତି ବାପାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୂର ହେଲା, ଦେହରେ ଆନନ୍ଦର ରୋମାଞ୍ଚ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା।
ସ ଯକ୍ଷଗନ୍ଧର୍ଵସୁରବ୍ରହ୍ମର୍ଷିଗଣସେଵିତମ୍। ଵିଲୋକଯାମାସ ତଦା ପୁଷ୍ପହେତୋରରିଂଦମଃ
ଫୁଲ ଆଣିବା ପାଇଁ, ଶତ୍ରୁ ଦମନ କରୁଥିବା ସେ, ଯକ୍ଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଦେବତା ଓ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିମାନେ ସେବନ କରୁଥିବା ସେଇ ସ୍ଥାନକୁ ଦେଖିଲେ।
ଵିଷମଚ୍ଛଦୈରଚିତୈରନୁଲିପ୍ତ ଇଵାଙ୍ଗୁଲୈଃ। ଵିମଲୈର୍ଧାତୁଵିଚ୍ଛେଦୈଃ କାଞ୍ଚନାଞ୍ଜନରାଜତୈଃ
ଅସମ ଆବରଣରେ, ଯେପରି ଆଉଠି ଆଉଠି ଆଙ୍ଗୁଳିରେ ଲଗାଯାଇଛି, ଶୁଭ୍ର ଧାତୁର ଚିହ୍ନ, ସୁନା, କାଜଳ ଓ ଚାନ୍ଦିର ରେଖା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ।
ସପକ୍ଷମିଵ ନୃତ୍ଯନ୍ତଂ ପାର୍ଶ୍ଵଲଗ୍ନୈଃ ପଯୋଧରୈଃ। ମୁକ୍ତାହାରୈରିଵ ଚିତଂ ଚ୍ଯୁତୈଃ ପ୍ରସ୍ରଵଣୋଦକୈଃ
ପାଖରେ ମେଘ ଲଗିଥିବା, ପକ୍ଷ ବିଶିଷ୍ଟ ହୋଇ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା ପରି, ଝରଣାର ପାଣି ଝରି ପଡ଼ି, ମୁକ୍ତା ହାର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ।
ଅଭିରାମଦରୀକୁଞ୍ଜନିର୍ଝରୋଦକକନ୍ଦରମ୍। ଅପ୍ସରୋନୂପୁରରଵୈଃ ପ୍ରନୃତ୍ତଵରବର୍ହିଣମ୍
ମନୋହର ଗୁହା, ଝାଡ଼ି, ଝରଣା ଓ ଗହ୍ୱର, ଅପ୍ସରାମାନେ ପାଉଜିର ଶବ୍ଦ ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୟୂର ନୃତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ।
ଦିଗ୍ଵାରଣଵିଷାଣାଗ୍ରୈର୍ଘୃଷ୍ଟୋପଲଶିଲାତଲମ୍। ସ୍ରସ୍ତାଂଶୁକମିଵାଶ୍ରୋଭ୍ଯୈର୍ନିମ୍ନଗାନିଃସୃତୈର୍ଜଲୈଃ
ଦିଗ୍ଗଜମାନଙ୍କ ଦାନ୍ତର ଟିପ୍ସ ଦ୍ୱାରା ପାଥର ତଳ ଘସିଯାଇଛି, ଝରିପଡ଼ୁଥିବା ବସ୍ତ୍ର ପରି ଲାଗୁଥିବା, ତଳକୁ ବହୁଥିବା ଝରଣାର ପାଣି ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ।
ସଶଷ୍ପକବଲୈଃ ସ୍ଵସ୍ଥୈରଦୂରପରିଵର୍ତିଭିଃ। ଭଯାନଭିକ୍ଷଜ୍ଞୈର୍ହରିଣୈଃ କୌତୂହଲନିରୀକ୍ଷିତଃ
ନିଜେ ଚରୁଥିବା ଓ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ବସିଥିବା, ଭୟ ନଥିବା ଓ ଭିକ୍ଷା ଅଜଣା ହରିଣମାନେ, କୌତୁହଳରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖୁଥିଲେ।
ଚାଲଯାନଃ ସ୍ଵଵେଗେନ ଲତାଜାଲାନ୍ଯନେକଶଃ। ଆକ୍ରୀଡମାନଃ କୌନ୍ତେଯଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ଵାଯୁସୁତୋ ଯଯୌ
ନିଜ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଅନେକ ଲତା ଜାଲକୁ ହଲାଇ, ବାୟୁପୁତ୍ର, କୌନ୍ତେୟ, ଶ୍ରୀମାନ୍, ଖେଳିଖେଳି ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।
ପ୍ରିଯାମନୋରଥଂ କର୍ତୁମୁଦ୍ଯତଶ୍ଚାରୁଲୋଚନଃ। ପ୍ରାଂଶୁଃ କନକଵର୍ଣାଭଃ ସିଂହସଂହନନୋ ଯୁଵା
ପ୍ରିୟାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବା, ସୁନ୍ଦର ଆଖି, ଉଚ୍ଚ ଦେହ, ସୁନା ରଙ୍ଗର, ଯୁବକ ଓ ସିଂହ ପରି ଦେହଯୁକ୍ତ।