ତତ୍ରାପଶ୍ଯତ୍ସ ଧର୍ମାତ୍ମା ଦେଵଦେଵର୍ପିପୂଜିତମ୍। ନରନାରାଯଣସ୍ଥାନଂ ଭାଗୀରଥ୍ଯୋପଶୋଭିତମ୍
ସେଠା ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଦେବତାମାନେ ପୂଜିଥିବା, ଭାଗୀରଥୀ ନଦୀ ପାଖରେ ଅବସ୍ଥିତ ନର ଓ ନାରାୟଣଙ୍କ ସ୍ଥାନ ଦେଖିଲେ ।
ତସ୍ମିନ୍ମଧୃସ୍ରଵଫଲାଂ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିଗଣଭାଵିନୀମ୍। ଵଦରୀଂ ତାମୁପାଶ୍ରିତ୍ଯ ପାଣ୍ଡଵୋ ଭ୍ରାତୃଭିଃ ସହ
ସେଠା, ସମସ୍ତ ଋତୁରେ ଫଳ ଦେଇଥିବା ଓ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ ବଦରୀ ଗଛ ତଳେ, ପାଣ୍ଡବ ତାଙ୍କର ଭାଇମାନେ ସହିତ ବସିଲେ ।
ମୁଦା ଯୁକ୍ତା ମହାତ୍ମାନୋ ରେମିରେ ତତ୍ର ତେ ତଦା। ଆଲୋକଯନ୍ତୋ ମୈନାକଂ ନାନାଦ୍ଵିଜଗଣାଯୁତମ୍। ହିରଣ୍ଯଶିଖରଂ ଚୈଵ ମଧ୍ଯେ ଵିନ୍ଦୁସରଃ ଶିଵମ୍
ସେଠା ମହାତ୍ମାମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ରହିଲେ, ନାନା ପକ୍ଷୀର ଝୁଣ୍ଡି ଥିବା ମୈନାକ ପର୍ବତ ଓ ମଧ୍ୟରେ ସୁନ୍ଦର ସୁନା ଶିଖର ଥିବା ଶୁଭ ବିନ୍ଦୁସର ହ୍ରଦକୁ ଦେଖୁଥିଲେ ।
ଭାଗୀରଥୀଂ ସୁତୀର୍ଥାଂ ଚ ଶୀତାମଲଜଲାଂ ଶିଵାମ୍। ମଣିପ୍ରଵାଲପ୍ରସ୍ତାରାଂ ପାଦପୈରୁଷଶୋଭିତାମ୍
ସେମାନେ ପବିତ୍ର ତୀର ଥିବା, ଶୀତଳ ଓ ପରିଶୁଦ୍ଧ ଜଳ ଥିବା, ମଣି ଓ ପ୍ରବାଳ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଓ ଚାରିପାଖରେ ଗଛ ରହିଥିବା ଭାଗୀରଥୀ ନଦୀକୁ ଦେଖିଲେ ।
ଦିଵ୍ଯପୁଷ୍ପସମାକୀର୍ଣାଂ ମନଃପ୍ରୀତିଵିଵର୍ଧନୀମ୍। ଵୀକ୍ଷମାଣା ମହାତ୍ମାନୋ ଵିଜହ୍ରୁସ୍ତତ୍ର ପାଣ୍ଡଵାଃ
ଦିବ୍ୟ ଫୁଲରେ ଭରିଯାଇଥିବା, ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ସେଇ ନଦୀକୁ ମହାତ୍ମା ପାଣ୍ଡବମାନେ ଦେଖି ଖୁସି ହେଲେ ।
ତସ୍ମିନ୍ଦେଵର୍ଷିଚରିତେ ଦେଶେ ପରମଦୁର୍ଗମେ। ଭାଗୀରଥୀପୁଣ୍ଯଜଲେତର୍ପଯାଂଚକ୍ରିରେ ପିତୄନ୍। ଦେଵାନୃଷୀଂଶ୍ଚ କୌନ୍ତେଯାଃ ପରମଂ ଶୌଚମାସ୍ଥିତାଃ
ସେଇ ଦେବମୁନିମାନଙ୍କ କଥାରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଗମ ଦେଶରେ, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରମାନେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପବିତ୍ରତା ଅନୁସରି, ଭାଗୀରଥୀର ପବିତ୍ର ଜଳରେ ତାଙ୍କର ପିତୃ, ଦେବତା ଓ ଋଷିମାନଙ୍କୁ ତର୍ପଣ କଲେ ।
ତତ୍ର ତେ ତର୍ପଯନ୍ତଶ୍ଚ ଜପନ୍ତଶ୍ଚ କୁରୂଦ୍ଵହାଃ। ବ୍ରାହ୍ମଣୈଃ ସହିତା ଵୀରା ହ୍ଯଵସନ୍ପୁରୁପର୍ଷଭାଃ
ସେଠାରେ କୁରୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସହିତ, ଅର୍ପଣ ଓ ଜପ କରିଥିଲେ। ସେହି ସାହସୀ ପୁରୁଷମାନେ ସେଠାରେ ବାସ କରିଥିଲେ।
କୃଷ୍ଣାଯାସ୍ତତ୍ରପଶଯ୍ନ୍ତଃ କ୍ରୀଡିତାନ୍ଯମରପ୍ରଭାଃ। ଵିଚିତ୍ରାଣି ନରଵ୍ଯାଘ୍ରା ରେମିରେ ତତ୍ର ପାଣ୍ଡଵାଃ
ସେଠାରେ, ପାଣ୍ଡବମାନେ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ବାଘସମ, କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ଖେଳରେ ମନ ଲଗାଇ ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ତେଜ ଦେବତାମାନେ ପରି ଚମକୁଥିଲା।
ତତ୍ର ତେ ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ରାଃ ପରମଂ ଶୌଚମାସ୍ଥିତାଃ। ଷଡ୍ରାତ୍ରମଵସନ୍ଵୀରା ଧନଂଜଯଦିଦୃକ୍ଷଯା
ସେଠାରେ, ସେଇ ପୁରୁଷମାନେ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପବିତ୍ରତାରେ ଅବସ୍ଥିତ, ଛଅ ରାତି ରହିଲେ, ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଆଶାରେ।
ତସ୍ମିନ୍ଵିହରମାଣାଶ୍ଚ ରମମାଣାଶ୍ଚ ପାଣ୍ଡଵାଃ। ମନୋଜ୍ଞେ କାନନଵରେ ସର୍ଵ ଭୂତମନୋରମେ
ସେଠାରେ, ପାଣ୍ଡବମାନେ, ସେଇ ମନୋହର ଓ ଆନନ୍ଦଦାୟକ କାନନରେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରେ, ଆନନ୍ଦ ଓ ମଜା କରୁଥିଲେ।
ପାଦପୈଃ ପୁଷ୍ପଵିକଚୈଃ ଫଲଭାରାଵନାମିତୈଃ। ଶୋଭିତଃ ପର୍ଵତୋ ରମ୍ଯଃ ପୁଂସ୍କୋକିଲକୁଲାକୁଲୈଃ। ସ୍ନିଗ୍ଧପତ୍ରୈରଵିରଲୈଃ ଶୀତଚ୍ଛାଯୈର୍ମନୋରମୈଃ
ଫୁଲେଇଥିବା ଗଛ, ଫଳର ଭାରରେ ଝୁକିଥିବା, ମୟୂର ଓ କୋଇଲିର ଝୁଣ୍ଡ, ଚକଚକିଆ ଓ ଘନ ଗଛପତ୍ର, ଠଣ୍ଡା ଓ ମନୋହର ଛାୟାରେ, ସେଇ ପାହାଡ଼ଟି ଅତି ସୁନ୍ଦର ଲାଗୁଥିଲା।
ସରାଂସି ଚ ଵିଚିତ୍ରାଣି ପ୍ରସନ୍ନସଲିଲାନି ଚ। କମଲୈଃ ସୋତ୍ପଲୈସ୍ତତ୍ରଭ୍ରାଜମାନାନି ସର୍ଵଶଃ। ପଶ୍ଯନ୍ତଶ୍ଚାରୁରୂପାଣଇ ରେମିରେ ତତ୍ର ପାଣ୍ଡଵାଃ
ସେଠାରେ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ସୁନ୍ଦର ଆକୃତିର ଅନେକ ଝିଲିମିଲି ଝିଲିକ ଓ ସ୍ପଷ୍ଟ ଜଳର ସରୋବର ଦେଖି ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ କମଳ ଓ ଉତ୍ପଳ ଫୁଲ ଚାରିପାଖରେ ଖିଲିଥିଲା।
ପୁଣ୍ଯଗନ୍ଧଃ ସୁଖସ୍ପର୍ଶୋ ଵଵୌ ତତ୍ର ସମୀରଣଃ। ହ୍ଲାଦଯନ୍ପାଣ୍ଡଵାନ୍ସର୍ବାନ୍ସକୃଷ୍ଣାନ୍ସଦ୍ଵିଜର୍ଷଭାନ୍
ସେଠାରେ, ମଧୁର ଗନ୍ଧ ଓ ସୁଖଦ ସ୍ପର୍ଶ ଥିବା ପବନ ବହୁଥିଲା, ଯାହା ପାଣ୍ଡବମାନେ, କୃଷ୍ଣା ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲା।
ତତଃ ପୂର୍ଵୋତ୍ତରେ ଵାଯୁଃ ପ୍ଲଵମାନୋ ଯଦୃଚ୍ଛଯା। ସହସ୍ରପତ୍ରମର୍କାଭଂ ଦିଵ୍ଯଂ ପଦ୍ମମୁପାହରତ୍
ତାପରେ, ପୂର୍ବ-ଉତ୍ତର ଦିଗରୁ ଇଚ୍ଛାମତେ ବହୁଥିବା ପବନ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିବା ହଜାର ମଣ୍ଡି ଥିବା ଦିବ୍ୟ କମଳ ଆଣିଲା।
ତଦଵୈକ୍ଷତ ପାଞ୍ଚାଲୀ ଦିଵ୍ଯଗନ୍ଧଂ ମନୋରମମ୍। ଅନିଲେନାହୃତଂଭୂମୌ ପତିତଂ ଜଲଜଂ ଶୁଚି
ପଞ୍ଚାଳୀ ସେଇ ପବିତ୍ର, ମନୋହର, ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧ ଥିବା କମଳଟି, ପବନ ଆଣି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଥିବା ଦେଖିଲେ।
ତଚ୍ଛୁଭା ଶୁଭମାସାଦ୍ଯ ସୌଗନ୍ଧିକମନୁତ୍ତମମ୍। ଅତୀଵ ମୁଦିତା ରାଜନ୍ଭୀମସେନମଥାବ୍ରଵୀତ୍
ସେଇ ଶୁଭ୍ର, ଶୁଭ ଓ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଗନ୍ଧ ଥିବା ସୌଗନ୍ଧିକ କମଳ ପାଇ, ଦ୍ରୌପଦୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ହୋଇ, ଭୀମସେନଙ୍କୁ କହିଲେ।
ପଶ୍ଯ ଦିଵ୍ଯଂ ସୁରୁଚିରଂ ଭୀମ ପୁଷ୍ପମନୁତ୍ତମମ୍। ଗନ୍ଧସଂସ୍ଥାନସଂପନ୍ନଂ ମନସୋ ମମ ନନ୍ଦନମ୍
ଭୀମ, ଏହି ଦିବ୍ୟ, ଅତି ସୁନ୍ଦର ଫୁଲଟିକୁ ଦେଖ, ଏହା ଗନ୍ଧ ଓ ଆକୃତିରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ଏହା ମୋ ମନକୁ ଅତି ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛି।
ଇଦଂ ଚ ଧର୍ମରାଜାଯ ପ୍ରଦାସ୍ଯାମି ପରଂତପ। `ଗୃହ୍ଯାପରାଣି ପୁଷ୍ପାଣି ବହୂନି ପୁରୁଷର୍ଷଭ'। ହରେରିଦଂ ମେ କାମାଯ କାମ୍ଯକେ ପୁନରାଶ୍ରମେ
ମୁଁ ଏହା ଧର୍ମରାଜଙ୍କୁ ଦେବି, ଶତ୍ରୁମାନେ ଭୟ କରୁଥିବା ମହାନୁଭାବ। ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏପରି ଅନେକ ଫୁଲ ଆଣିଦେଅ, ମୁଁ ଏମାନେ କାମ୍ୟକ ଆଶ୍ରମକୁ ନେଇଯିବାକୁ ଚାହେଁ।
ଯଦି ତେଽହଂ ପ୍ରିଯା ପାର୍ଥ ବହୂନୀମାନ୍ଯୁପାହର। ତାନ୍ଯହଂ ନେତୁମିଚ୍ଛାମି କାମ୍ଯକଂ ପୁନରାଶ୍ରମମ୍
ପାର୍ଥ, ଯଦି ମୁଁ ତୁମ ପ୍ରିୟ, ଏପରି ଅନେକ ଫୁଲ ଆଣିଦେଅ। ମୁଁ ଏମାନେ କାମ୍ୟକ ଆଶ୍ରମକୁ ନେଇଯିବାକୁ ଚାହେଁ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତୁ ପାଞ୍ଚଲୀ ଭୀମସେନମନିନ୍ଦିତା। ଜଗାମ ପୁଷ୍ପମାଦାଯ ଧର୍ମରାଜାଯ ତତ୍ତଦା
ଏଭଳି କହି, ନିର୍ମଳ ପଞ୍ଚାଳୀଙ୍କୁ ଭୀମସେନ ଫୁଲଟି ନେଇ ଧର୍ମରାଜଙ୍କୁ ଦେଲେ।
ଅଭିପ୍ରାଯଂ ତୁ ଵିଜ୍ଞାଯ ମହିଷ୍ଯାଃ ପୁରୁଷର୍ଷଭଃ। ପ୍ରିଯାଯାଃ ପ୍ରିଯକାମଃ ସ ପ୍ରାଯାଦ୍ଭୀମୋ ମହାବଲଃ
ତାଙ୍କ ରାନୀଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ବୁଝି, ଭୀମ, ମହାବଳଶାଳୀ, ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ଖୁସି କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ଯିବାକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ।
ଵାତଂ ତମେଵାଭିମୁଖୋ ଯତସ୍ତତ୍ପୁଷ୍ପମାଗତମ୍। ଆଜିହୀର୍ଷୁର୍ଜଗାମାଶୁ ସପୁଷ୍ପାଣ୍ଯପରାଣ୍ଯପି
ଯେଉଁ ଦିଗରୁ ଫୁଲଟି ଆସିଥିଲା, ସେଠିକୁ ମୁହଁ କରି, ଭୀମ ତୁରନ୍ତ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଫୁଲ ତୁଳିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ରୁକ୍ମପୃଷ୍ଠଂ ଧନୁର୍ଗୃହ୍ଯ ଶରାଂଶ୍ଚାଶୀଵିଷୋପମାନ୍। ମୃଗରାଡିଵ ସଂକ୍ରୁଦ୍ଧଃ ପ୍ରଭିନ୍ନ ଇଵ କୁଞ୍ଜରଃ। [ଦଦୃଶୁଃ ସର୍ଵଭୂତାନି ମହାବାଣଧନୁର୍ଧରମ୍
ସୁନା ମୁଣ୍ଡି ଧନୁଷ୍ୟ ଓ ଅଜଗର ସମ ତୀର ଧରି, ଭୀମ, କ୍ରୋଧିତ ସିଂହ ବା ମଦୋନ୍ମତ୍ତ ହାତୀ ପରି, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁଷ୍ୟ ସହିତ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ପଡ଼ିଲେ।
ନ ଗ୍ଲାନିର୍ନ ଚ ଵୈକ୍ଲବ୍ଯଂ ନ ଭଯଂ ନ ଚ ସଂଭ୍ରମଃ। କଦାଚିଜ୍ଜୁଷତେ ପାର୍ଥମାତ୍ମଜଂ ମାତରିଶ୍ଵନଃ ।।]
ପୃଥାଙ୍କ ପୁତ୍ର, ବାୟୁଦେବଙ୍କ ଅଂଶଜ, କେବେ ଥକାନି, ଦୁର୍ବଳତା, ଭୟ କିମ୍ବା ଭ୍ରମରେ ପଡ଼ିନଥିଲେ।
ଦ୍ରୌପଦ୍ଯାଃ ପ୍ରିଯମନ୍ଵିଚ୍ଛନ୍ସ ବାହୁବଲମାଶ୍ରିତଃ। ଵ୍ଯପେତଭଯସମୋହଃ ଶୈଲମଭ୍ଯପତଦ୍ବଲୀ
ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ଖୁସି କରିବା ପାଇଁ, ନିଜ ବାହୁବଳରେ ଭରସା କରି, ଭୟ ଓ ଭ୍ରମ ଛାଡି, ସେ ପ୍ରବଳ ବ୍ୟକ୍ତି ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଚଢ଼ିଗଲେ।
ସ ତଂ ଦ୍ରୁମଲତାଗୁଲ୍ମଚ୍ଛନ୍ନଂ ନୀଲଶିଲାତଲମ୍। ଗିରିଂ ଚଚାରାରିହରଃ କିନ୍ନରାଚରିତଂ ଶୁଭମ୍
ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ନଶ୍ୱନ କରୁଥିବା ସେ, ଗଛ, ଲତା ଓ ଝାଡ଼ ରେ ଢାକା, ନୀଳ ପାଥର ତଳ ଥିବା, କିନ୍ନରମାନେ ଘୁରୁଥିବା, ଶୁଭ୍ର ଓ ଶୁଭ ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟରେ ଘୁରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ନାନାଵର୍ଣଧରୈଶ୍ଚିତ୍ରଂ ଧାତୁଦ୍ରୁମମୃଗାଣ୍ଡଜୈଃ। ସର୍ଵଭୂଷଣସଂପୂର୍ଣଂ ଭୂମେର୍ଭୁଜମିଵୋଚ୍ଛ୍ରିତମ୍
ନାନା ରଙ୍ଗର ଧାତୁ, ଗଛ, ପକ୍ଷୀ ଓ ଡିମ୍ବ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ସମସ୍ତ ଭୂଷଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ପୃଥିବୀରୁ ଉଠିଥିବା ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ପରି ଲାଗୁଥିଲା।
ସର୍ଵର୍ତୁରମଣୀଯେଷୁ ଗନ୍ଧମାଦନସାନୁଷୁ। ସକ୍ତଚକ୍ଷୁରଭିପ୍ରାଯାନ୍ହୃଦଯେନାନୁଚିନ୍ତଯନ୍
ସମସ୍ତ ଋତୁରେ ମନୋହର ଗନ୍ଧମାଦନ ପାହାଡ଼ର ଢାଳରେ, ସେ ନିଜ ଦୃଷ୍ଟି ଓ ଚିନ୍ତାକୁ ଏକାଗ୍ର କରି, ହୃଦୟରେ ଭାବିଲେ।
ପୁଂସ୍କୋକିଲନିନାଦେଷୁ ଷଟ୍ପଦାଚରିତେଷୁ ଚ। ବଦ୍ଧଶ୍ରୋତ୍ରମନଶ୍ଚକ୍ଷୁର୍ଜଗାମାମିତଵିକ୍ରମଃ
ପୁରୁଷ କୋଇଲିର ଡାକ ଓ ମଧୁମକ୍ଷୀମାନେ ଘୁରୁଥିବା ସ୍ଥାନରେ, ମନ, କାନ ଓ ଆଖି ଏକାଗ୍ର କରି, ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।
ଆଜିଘ୍ରନ୍ସ ମହାତେଜାଃ ସର୍ଵର୍ତୁକୁସୁମୋଦ୍ଭଵମ୍। ଗନ୍ଧମୁଦ୍ଧତମୁଦ୍ଦାମୋ ଵନେ ମତ୍ତ ଇଵ ଦ୍ଵିପଃ
ସମସ୍ତ ଋତୁର ଫୁଲ ଫୁଟିଥିବା ଗନ୍ଧକୁ, ଅତ୍ୟଧିକ ଓ ଜୋରଦାର ଭାବେ, ସେ ଅନୁଭବ କରିଲେ, ମଦମସ୍ତ ହାତୀ ପରି।