ଲୋମଶଃ ସିଦ୍ଧମାର୍ଗେଣ ଜଗାମାନୁପମଦ୍ଯୁତିଃ। ସ୍ଵେନୈଵ ସ ପ୍ରଭାଵେଣ ଦ୍ଵୀତୀଯ ଇଵ ଭାସ୍କରଃ
ଲୋମଶ ନିଜ ତେଜରେ ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ, ସିଧା ପଥରେ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ; ସେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଦ୍ୱିତୀୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକୁଥିଲେ।
ବ୍ରାହ୍ମଣାଂଶ୍ଚାପି ତାନ୍ସର୍ଵାନ୍ସମୁପାଦାଯ ରାକ୍ଷସାଃ। ନିଯୋଗାଦ୍ରାକ୍ଷସେନଦ୍ରସ୍ଯ ଜଗ୍ମୁର୍ଭୀମପରାକ୍ରମାଃ
ରାକ୍ଷସମାନେ, ଭୀମଙ୍କ ପରାକ୍ରମ ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ରାକ୍ଷସ ସେନାପତିଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଉଠାଇ ନେଲେ।
ଏଵଂ ସୁରମଣୀଯାନି ଵନାନ୍ଯୁପଵନାନି ଚ। ଆଲୋକଯନ୍ତସ୍ତେ ଜଗ୍ମୁର୍ଵିଶାଲାଂ ବଦରୀମନୁ
ଏଭଳି ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଅଟବୀ ଓ ଉପବନ ଦେଖି ଦେଖି ସେମାନେ ବିଶାଳ ବଦରୀ ଦିଗକୁ ଯାଉଥିଲେ।
ତେ ତ୍ଵାଶୁଗତିଭିର୍ଵୀରା ରାକ୍ଷସୈସ୍ତୈର୍ମହାଜଵୈଃ। ଉହ୍ଯମାନା ଯଯୁଃ ଶୀଘ୍ରଂ ମହଦଧ୍ଵାନମଲ୍ପଵତ୍
ସେ ଶୂରମାନେ ଅତି ତ୍ୱରିତ ଚଳନଶୀଳ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉଠାଯାଇ, ଦୀର୍ଘ ରାସ୍ତାକୁ ମନେ ହେଲା ଅତି ସଂକ୍ଷିପ୍ତ।
ଦେଶାନ୍ମ୍ଲେଚ୍ଛଜନାକୀର୍ଣାନ୍ନାନାରତ୍ନାକରାଯୁତାନ୍। ଦଦୃଶୁର୍ଗିରିପାଦାଂଶ୍ଚ ନାନାଧାତୁସମାଚିତାନ୍
ସେମାନେ ଦେଖିଲେ ଅନେକ ଦେଶ, ଯେଉଁଠାରେ ବିଦେଶୀ ଲୋକମାନେ ଭରିଥିଲେ, ବିଭିନ୍ନ ଧନ-ଧାନ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା, ଏବଂ ପାହାଡ଼ ତଳ ଅନେକ ପ୍ରକାର ଧାତୁରେ ଆଛାଦିତ ଥିଲା।
ଵିଦ୍ଯାଘରମାକୀର୍ଣଆନ୍ଯୁତାନ୍ଵାନରକିନ୍ନରୈଃ। ତଥା କିଂପୁରୁଷୈଶ୍ଚୈଵ ଗନ୍ଧର୍ଵୈଶ୍ଚସମନ୍ତତଃ
ସେମାନେ ଦେଖିଲେ ଶିକ୍ଷାଳୟଗୁଡ଼ିକୁ, ଯେଉଁଠାରେ ବାନର, କିନ୍ନର, କିମ୍ପୁରୁଷ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଥିଲେ।
ମଯୂରୈଶ୍ଚଭରୈଶ୍ଚୈଵ ହରିଣୈ ରୁରୁଭିସ୍ତଥା। ଵରାହୈର୍ଗଵଯୈଶ୍ଚୈଵ ମହିଷୈଶ୍ଚ ସମାଵୃତାନ୍
ସେମାନେ ଦେଖିଲେ ମୟୂର, ଚିଟି, ହରିଣ, କୃଷ୍ଣସାର, ବନଶୁଆର, ଗବୟ ଓ ମହିଷମାନେ ଭରିଥିବା ସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକୁ।
ନଦୀଜାଲସମାକୀର୍ଣାନ୍ନାନାପକ୍ଷିଯୁତାନ୍ବହୂନ୍। ନାନାଵିଧମୃଗୈର୍ଜୁଷ୍ଟାଂଶ୍ଚାରଣୈଶ୍ଚୋପଶୋଭିତାନ୍। ସମଦୈଶ୍ଚ୍ଯଶି ଵିହଗୈଃ ଉପୈରନ୍ଵିତାଂସ୍ତଥା
ସେମାନେ ଦେଖିଲେ ଅନେକ ଅଞ୍ଚଳ, ଯେଉଁଠାରେ ନଦୀ ଜାଲ ଭରିଥିଲା, ବିଭିନ୍ନ ପକ୍ଷୀ ଓ ପ୍ରକାର ପ୍ରାଣୀ ଥିଲେ, ଚାରଣମାନେ ଶୋଭା ଦେଉଥିଲେ, ଏବଂ ମଦମସ୍ତ ମଧୁର ପକ୍ଷୀମାନେ ଭିତରେ ରହୁଥିଲେ।
ତେଽଵତୀର୍ଯ ବହୂନ୍ଦେଶାନୁତ୍ତରାଂଶ୍ଚ କୁରୂନପି। ଦଦୃଶୁର୍ଵିଵିଧାଶ୍ଚର୍ଯଂ କୈଲାସଂ ପର୍ଵତୋତ୍ତମମ୍
ସେମାନେ ଅନେକ ଦେଶ ଓ ଉତ୍ତର କୁରୁ ଅଞ୍ଚଳ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ସର୍ବୋତ୍ତମ ପାହାଡ଼ କୈଳାସକୁ ଦେଖିଲେ।
ତସ୍ଯାଭ୍ଯାଶେ ତୁ ଦଦୃଶୁର୍ନରନାରାଯଣାଶ୍ରମମ୍। ଉପେତଂ ପାଦପୈର୍ଦିଵ୍ଯୈଃ ସଦାପୁଷ୍ପଫଲୋପଗୈଃ
ସେଠାରେ ନିକଟରେ ସେମାନେ ଦେଖିଲେ ନର ଓ ନାରାୟଣଙ୍କ ଆଶ୍ରମ, ଯାହା ଦିବ୍ୟ ବୃକ୍ଷମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଥିଲା, ସେମାନେ ସଦା ଫୁଲ ଓ ଫଳ ଦେଉଥିଲେ।
ଦଦୃଶୁସ୍ତାଂ ଚ ବଦରୀଂ ଵୃତ୍ତସ୍କନ୍ଧାଂ ମନୋରମାମ୍। ସ୍ନିଗ୍ଧାମଵିରଲଚ୍ଛାଯାଂ ଶ୍ରିଯା ପରମଯା ଯୁତାମ୍
ସେମାନେ ସେ ବଦରୀ ବୃକ୍ଷକୁ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଗୋଲାକାର ତଣ୍ଡ, ମନୋହର ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଘନ ଏବଂ ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଛାୟାରେ ଢାକିଥିଲା, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶୋଭାରେ ଯୁକ୍ତ।
ପତ୍ରୈଃ ସ୍ନିଗ୍ଧୈରଵିରଲୈରୁପେତାଂ ମୃଦୁଭିଃ ଶୁଭାମ୍। ଵିଶାଲଶାଖାଂ ଵିସ୍ତୀର୍ଣାମତିଦ୍ଯୁତିସମନ୍ଵିତାମ୍
ସେ ବୃକ୍ଷ ମୃଦୁ, ଚମକୁଥିବା ଓ ଘନ ପତ୍ରରେ ଢାକିଥିଲା, ବିସ୍ତୃତ ଏବଂ ବିଶାଳ ଶାଖାରେ ଭରିଥିଲା, ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଫଲୈରୁପଚିତୈର୍ଦିଵ୍ଯୈରାଚିତାଂ ସ୍ଵାଦୁଭିର୍ଭୃଶମ୍। ମଧୁସ୍ରଵୈଃ ସଦା ଦିଵ୍ଯାଂ ମହର୍ଷିଗଣସେଵିତାମ୍। ମଦପ୍ରମୁଦିତୈର୍ନିତ୍ଯଂ ନାନାଦ୍ଵିଜଗଣୈର୍ଯୁତାମ୍
ସେ ବୃକ୍ଷ ଦିବ୍ୟ ଓ ମିଠା ଫଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା, ସଦା ମଧୁ ଝରୁଥିଲା, ମହାର୍ଷିମାନେ ଏଠାରେ ବାସ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ପକ୍ଷୀମାନେ ସଦା ଆନନ୍ଦରେ ରହୁଥିଲେ।
ଅଦଂଶମଶକେ ଦେଶେ ବହୁମୂଲଫଲୋଦକେ। ନୀଲଶାଦ୍ଵଲସଂଛନ୍ନେ ଦେଵଗନ୍ଧର୍ଵସେଵିତେ
ଏହି ଅଞ୍ଚଳ କୁଟିଲା ପୋକା ଓ ମଶା ରହିଥିଲା ନାହିଁ, ଅନେକ ମୂଳ, ଫଳ ଓ ପାଣିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ନୀଳ ଓ ହରିତ ଘାସରେ ଢାକିଥିଲା, ଦେବତା ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଏଠାରେ ଆସୁଥିଲେ।
ସୁଭୂମିଭାଗଵିଶଦେ ସ୍ଵଭାଵଵିଦିତେ ଶୁଭେ। ଜାତାଂ ହିମମୃଦୁସ୍ପର୍ଶେ ଦେଶେଽପହତକଣ୍ଟକେ
ସେଠାର ଭୂମି ସୁନ୍ଦର ଓ ସ୍ପଷ୍ଟ, ସ୍ୱାଭାବିକ ଭାବେ ଶୁଭ୍ର ଭାବିତ, ହିମର ସ୍ପର୍ଶ ମୃଦୁ, ଏଠାରେ କଣ୍ଟକ ନାହିଁ।
ତାମୁପେତ୍ଯ ମହାତ୍ମାନଃ ସହ ତୈର୍ବ୍ରାହ୍ମଣର୍ଷଭୈଃ। ଅଵତେରୁସ୍ତତଃ ସର୍ଵେ ରାକ୍ଷସସ୍କନ୍ଧତଃ ଶନୈଃ
ସେ ମହାତ୍ମାମାନେ, ସେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନଙ୍କ ସହିତ, ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚି, ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ କନ୍ଧରୁ ସାବଧାନରେ ଅବତରିଲେ।
ତତସ୍ତମାଶ୍ରମଂ ପୁଣ୍ଯଂ ନରନାରାଯଣାଶ୍ରିତମ୍। ଦଦୃଶୁଃ ପାଣ୍ଡଵା ରାଜନ୍ସହିତା ଦ୍ଵିଜପୁଙ୍ଗଵୈଃ
ତାପରେ, ରାଜା, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଏବଂ ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଏକାଠି ହୋଇ, ନର ଓ ନାରାୟଣଙ୍କ ପବିତ୍ର ଆଶ୍ରମକୁ ଦେଖିଲେ।
ତମସା ରହିତଂ ପୁଣ୍ଯମନାମୃଷ୍ଟଂ ରଵେଃ କରୈଃ। କ୍ଷୁତ୍ତୃଟ୍ଶୀତୋଷ୍ଣଦୋଷୈଶ୍ଚ ଵର୍ଜିତଂ ଶୋକନାଶନମ୍
ସେ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଅନ୍ଧକାର ରହିତ, ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣରେ ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ, ଖାଦ୍ୟ ତୃଷ୍ଣା ତାପ ଓ ଶୀତ ରହିତ, ଏବଂ ଦୁଃଖକୁ ନଶ୍ୱ କରେ।
ମହର୍ଷିଗଣସଂବାଧଂ ବ୍ରାହ୍ମ୍ଯା ଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯା ସମନ୍ଵିତମ୍। ଦୁଷ୍ପ୍ରଵେଶଂ ମହାରାଜ ନରୈର୍ଧର୍ମବହିଷ୍କୃତୈଃ
ହେ ମହାରାଜ, ସେଠାରେ ବହୁତ ମହାର୍ଷିମାନେ ଏକଠି ହୋଇଥିଲେ, ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ ତେଜ ଓ ଶ୍ରୀରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲେ । ଏହି ସ୍ଥାନଟି ଧର୍ମକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିବା ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଅଗମ୍ୟ ଥିଲା ।
ବଲିହୋମାର୍ଚିତଂ ଦିଵ୍ଯଂ ସୁସଂମୃଷ୍ଟାନୁଲେପନମ୍। ଦିଵ୍ଯପୁଷ୍ପୋପହାରୈଶ୍ଚ ସର୍ଵତୋଽଭିଵିରାଜିତମ୍
ଏହା ଏକ ଦିବ୍ୟ ସ୍ଥାନ ଥିଲା, ବଳିଙ୍କୁ ହୋମ ଓ ଅର୍ପଣ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରାଯାଇଥିଲା, ସେଠା ସୁନ୍ଦର ଭାବେ ପରିଷ୍କାର ଓ ଗନ୍ଧ ଲଗାଯାଇଥିଲା, ଚାରିପାଖରେ ଦିବ୍ୟ ଫୁଲ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା ।
ଵିଶାଲୈରଗ୍ନିଶରଣୈଃ ସ୍ରୁଗ୍ଭାଣ୍ଡୈରାଚିତଂ ଶୁଭୈଃ। ମହଦ୍ଭିସ୍ତୋଯକଲଶୈଃ କଠିନୈଶ୍ଚୋପଶୋଭିତମ୍
ସେଠା ବିଶାଳ ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡ, ଶୁଭ ହୋମ ଚମଚ ଓ ପାତ୍ର, ଏବଂ ମଜବୁତ ଓ ଭାରି ଜଳକଳଶ ଦ୍ୱାରା ଭରିଯାଇଥିଲା, ଯାହା ସ୍ଥାନଟିର ଶୋଭା ବଢ଼ାଇଥିଲା ।
ଶରଣ୍ଯଂ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ବ୍ରହ୍ମଘୋପନିନାଦିତମ୍। ଦିଵ୍ଯମାଶ୍ରଯଣୀଯଂ ତମାଶ୍ରମଂ ଶ୍ରମନାଶନମ୍। ଶ୍ରିଯା ଯୁତମନିର୍ଦେଶ୍ଯଂ ଦେଵଵର୍ଯୋପଶୋଭିତମ୍
ସେ ଆଶ୍ରମଟି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପାଇଁ ଆଶ୍ରୟସ୍ଥଳ ଥିଲା, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଉଚ୍ଚସ୍ୱରରେ ଶାସ୍ତ୍ର ପାଠ କରୁଥିଲେ, ଏହା ଦିବ୍ୟ ଓ ଶାନ୍ତିଦାୟକ ଥିଲା, କ୍ଲାନ୍ତି ଦୂର କରୁଥିଲା, ଶ୍ରୀରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଦେବମାନେ ଶୋଭା ବଢ଼ାଇଥିଲେ ।
ଫଲମୂଲାଶନୈର୍ଦାନ୍ତୈଶ୍ଚାରୁକୃଷ୍ଣାଜିନାମ୍ବରୈଃ। ସୂର୍ଯଵୈଶ୍ଵାନରସମୈସ୍ତପସା ଭାଵିତାତ୍ମଭିଃ
ସେଠା ନିୟମିତ ତପସ୍ୟା କରୁଥିବା ମୁନିମାନେ ବସୁଥିଲେ, ସେମାନେ କେବଳ ଫଳ ଓ ମୂଳ ଖାଉଥିଲେ, ସୁନ୍ଦର କୃଷ୍ଣମୃଗ ଚର୍ମ ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନି ପରି ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଆତ୍ମାକୁ ପବିତ୍ର କରିଥିଲେ ।
ମହର୍ଷିଭିର୍ମୋକ୍ଷପରୈର୍ଯତିଭିର୍ନିଯତେନ୍ଦ୍ରିଯୈଃ। ବ୍ରହ୍ମଭୂତୈର୍ମହାଭାଗୈରୁପେତଂ ବ୍ରହ୍ମଵାଦିଭିଃ
ସେଠା ମୋକ୍ଷକୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରିଥିବା ମହାର୍ଷି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିବା ତପସ୍ବୀ, ବ୍ରହ୍ମାନ୍ଦ ସହ ଏକାତ୍ମ ହୋଇଥିବା ମହାଭାଗ୍ୟବାନ ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମବିଷୟରେ ଚର୍ଚ୍ଚା କରୁଥିବା ମୁନିମାନେ ବସୁଥିଲେ ।
ସୋଽଭ୍ଯଗଚ୍ଛନ୍ମହାତେଜାସ୍ତାନୃଷୀନ୍ନିଯତଃ ଶୁଚିଃ। ଭ୍ରାତୃଭିଃ ସହିତୋ ଧୀମାନ୍ଧର୍ମପୁତ୍ରୋ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ
ତାପରେ ଧର୍ମର ପୁତ୍ର, ଧୀର ଓ ପବିତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ତାଙ୍କର ଭାଇମାନେ ସହିତ ସେଇ ମହାର୍ଷିମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇଥିଲେ ।
ଦିଵ୍ଯଜ୍ଞାନୋପପନ୍ନାସ୍ତେ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରାପ୍ତଂ ଯୁଧିଷ୍ଠିରମ୍। ଅଭ୍ଯଗଚ୍ଛନ୍ତ ସୁପ୍ରୀତା ଦିଵ୍ଯା ଦେଵମହର୍ଷଯଃ
ସେଇ ଦିବ୍ୟ ଜ୍ଞାନରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେବମୁନିମାନେ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି ବଡ଼ ଆନନ୍ଦରେ ସେଠାକୁ ଆଗକୁ ଆସିଲେ ।
ପ୍ରୀତାସ୍ତେ ତସ୍ଯ ସତ୍କାରଂ ଵିଧିନା ପାଵକାପମାଃ। ଉପାଜହ୍ରୁଶ୍ଚ ସଲିଲଂ ପୁଷ୍ପମୂଲଫଲଂ ଶୁଚି
ସେମାନେ ଖୁସି ହୋଇ, ରୀତିଅନୁସାରେ ପବିତ୍ର ଓ ତେଜସ୍ୱୀ ମୁନିମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ, ଏବଂ ଜଳ, ଫୁଲ, ମୂଳ ଓ ଫଳ ଅର୍ପଣ କଲେ ।
ସ ତୈଃ ପ୍ରୀତ୍ଯାଽଥ ସତ୍କାରମୁପନୀତଂ ମହର୍ଷିଭିଃ। ପ୍ରଯତଃ ପ୍ରତିଗୃହ୍ଯାଥ ଧର୍ମରାଜୋ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ
ତାପରେ ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ମହାର୍ଷିମାନେ ଯେଉଁ ଭାବରେ ଆଦର କଲେ, ଭକ୍ତିଭାବରେ ସେହି ଆଦର ଗ୍ରହଣ କଲେ ।
ତଂ ଶକ୍ରସଦନପ୍ରଖ୍ଯଂ ଦିଵ୍ଯଗନ୍ଧଂ ମନୋରମମ୍। ପ୍ରୀତଃ ସ୍ଵର୍ଗୋପମଂ ପୁଣ୍ଯଂ ପାଣ୍ଡଵଃ ସହ କୃଷ୍ଣଯା
ପାଣ୍ଡବ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଦ୍ରୌପଦୀ ସହ ଖୁସି ହୋଇ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସଦନ ସଦୃଶ, ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧ ଓ ଶୋଭାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସ୍ୱର୍ଗ ସମାନ ପୁଣ୍ୟ ସ୍ଥାନକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ ।
ରଵିଵେଶ ଶୋଭଯା ଯୁକ୍ତଂ ଭ୍ରାତୃଭିଶ୍ଚ ସହାନଘ। ବ୍ରାହ୍ମଣୈର୍ଵେଦଵେଦାଙ୍ଗପାରଗୈଶ୍ଚ ସହାର୍ଚିତଃ
ପରିଶୁଦ୍ଧ ଓ ତେଜସ୍ୱୀ ଥିବା ଯୁଧିଷ୍ଠିର ତାଙ୍କର ଭାଇମାନେ ସହିତ ସେଠାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ବେଦ ଓ ବେଦାଙ୍ଗରେ ପାରଙ୍ଗତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ ।