ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ତାଂ କଥାଂ ସର୍ଵେ ପାଣ୍ଡଵା ଜନମେଜଯ। ଲୋମଶାଦେଶିତେନାଶୁ ଯଥା ଜଗ୍ମୁଃ ପ୍ରହୃଷ୍ଟଵତ୍
ଲୋମଶଙ୍କ ମୁଖରୁ ସେଇ କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ପାଣ୍ଡବମାନେ, ହେ ଜନମେଜୟ, ଖୁସି ହୋଇ ତୁରନ୍ତ ଯାତ୍ରା କଲେ।
ତେ ଶୂରା ସଜ୍ଜଧନ୍ଵାନସ୍ତୂଣଵନ୍ତଃ ସମାର୍ଗଣାଃ। ବଦ୍ଧଗୋଧାଙ୍ଗୁଲିତ୍ରାଣାଃ ଖଙ୍ଗଵନ୍ତୋଽମିତୌଜସଃ
ସେହି ବୀରମାନେ, ତିରିଧନୁଷ, ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ ତୁଣୀର, ତଳୱାର ଓ ଗୋଡ଼ରେ ରକ୍ଷାପତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଅପାର ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
ପରିଗୃହ୍ଯ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠାଞ୍ଜ୍ଯେଷ୍ଠାଃ ସର୍ଵଧନୁଷ୍ମତାମ୍। ପଞ୍ଚାଲୀସହିତା ରାଜନ୍ପ୍ରଯଯୁର୍ଗନ୍ଧମାଦନମ୍
ସେମାନେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ସମସ୍ତ ଧନୁର୍ଧରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼, ଓ ପଞ୍ଚାଳୀଙ୍କୁ ସହିତ ନେଇ, ହେ ରାଜା, ଗନ୍ଧମାଦନ ପର୍ବତକୁ ଯାତ୍ରା କଲେ।
ସରାଂସି ସରିତଶ୍ଚୈଵ ପର୍ଵତାଂଶ୍ଚ ଵନାନି ଚ। ଵୃକ୍ଷାଂଶ୍ଚ ବହୁଲଚ୍ଛାଯାନ୍ଦଦୃଶୁର୍ଗିରିମୂର୍ଧନି
ସେମାନେ ପର୍ବତ ଶିଖରରେ ଅନେକ ହ୍ରଦ, ନଦୀ, ପର୍ବତ, ଅରଣ୍ୟ ଓ ଘନ ଛାୟା ଦେଇଥିବା ଗଛମାନେ ଦେଖିଲେ।
ନିତ୍ଯପୁଷ୍ପଫଲାନ୍ଦେଶାନ୍ଦେଵର୍ଷିଗଣସେଵିତାନ୍। ଆତ୍ମନ୍ଯାତ୍ମାନମାଧାଯ ଵୀରା ମୂଲଫଲାଶିନଃ
ଯେଉଁ ଦେଶମାନେ ସଦା ଫୁଲ ଓ ଫଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଦେବୃଷିମାନେ ସେବନ କରନ୍ତି, ସେଠାରେ ସେହି ବୀରମାନେ ମୂଳ ଓ ଫଳ ଖାଇ ଆତ୍ମାକୁ ଆତ୍ମାରେ ଲଗାଇ ରହିଲେ।
ଚେରୁରୁଚ୍ଚାଵଚାକାରାନ୍ଦେଶାନ୍ଵିଷମସଂକଟାନ୍। ପଶ୍ଯନ୍ତୋ ମୃଗଜାତାନି ବହୂନି ଵିଵିଧାନି ଚ
ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଉଚ୍ଚ-ନିମ୍ନ ଓ କଠିନ ଦେଶ ମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଘୁରୁଥିଲେ, ଅନେକ ପ୍ରକାର ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରଜାତିର ପଶୁମାନେ ଦେଖୁଥିଲେ।
ଋଷିସିଦ୍ଧାମରଯୁତଂ ଗନ୍ଧର୍ଵାପ୍ସରସାଂ ପ୍ରିଯମ୍। ଵିଵିଶୁସ୍ତେ ମହାତ୍ମାନଃ କିନ୍ନରାଚରିତଂ ଗିରିମ୍
ଋଷି, ସିଦ୍ଧ, ଦେବତା ଏବଂ କିନ୍ନରମାନେ ଯେଉଁ ପାହାଡ଼କୁ ପ୍ରେମ କରନ୍ତି, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ରହନ୍ତି, ସେହି ପବିତ୍ର ପାହାଡ଼କୁ ମହାତ୍ମାମାନେ ପ୍ରବେଶ କଲେ ।
ପ୍ରଵିଶତ୍ସ୍ଵଥ ଵୀରେଷୁ ପର୍ଵତଂ ଗନ୍ଧମାଦନମ୍। ଚଣଅଡଵାତଂ ମହଦ୍ଵର୍ଷଂ ପ୍ରାଦୁରାସୀଦ୍ଵିଶାଂପତେ
ବୀରମାନେ ଗନ୍ଧମାଦନ ପାହାଡ଼କୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ସମୟରେ, ମହାନ ତୁଫାନ ଉଠିଲା, ଯାହା ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଉତ୍ତେଜନାପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା ।
ତତୋ ରେଣୁଃ ସମୁଦ୍ଭୂତଃ ସପତ୍ରବହୁଲୋ ମହାନ୍। ପୃଥିଵୀଂ ଚାନ୍ତରିକ୍ଷଂ ଚ ଦ୍ଯାଂ ଚୈଵ ସହସାଽଵୃଣୋତ୍
ତାପରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଧୂଳି ମେଘ ଉଠିଲା, ଯାହା ଗଛପତ୍ରରେ ଭରିଥିଲା। ସେ ଧୂଳି ଏକାଏକି ପୃଥିବୀ, ଆକାଶ ଓ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଢାକି ଦେଲା।
ନ ସ୍ମ ପ୍ରଜ୍ଞାଯତେ କିଂଚିଦାଵୃତେ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ରେଣୁନା। ନ ଚାପି ଶେକୁସ୍ତତ୍କର୍ତୁମନ୍ଯୋନ୍ଯସ୍ଯାଭିଭାଷଣମ୍
ଧୂଳିରେ ଆକାଶ ଢାକି ଯିବାରୁ କିଛି ଦେଖିବା ଯାଉନଥିଲା, ଏବଂ ସେମାନେ ଏକାଏକାଁକୁ କଥା କହିବାରେ ଅସମର୍ଥ ହେଲେ।
ନ ଚାପଶ୍ଯଂସ୍ତତୋଽନ୍ଯୋନ୍ଯଂ ତମସାଽଽଵୃତଚକ୍ଷୁଷଃ। ଆକୃଷ୍ଯମାଣା ଵାତେନ ସାଶ୍ମଚୂର୍ଣେନ ଭାରତ
ଅନ୍ଧାରରେ ଚକ୍ଷୁ ଢାକି ଯିବାରୁ ସେମାନେ ଏକାଏକାଁକୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଭାରତ, ବାତାସ ଓ ପଥର ଧୂଳିରେ ତଳେ ଟାଣି ନେଉଥିଲେ।
ଦ୍ରୁମାଣାଂ ଵାତରୁଗ୍ଣଆନାଂ ପତତାଂ ଭୂତଲେଽନିଶମ୍। ଅନ୍ଯେଷାଂ ଚ ମହୀଜାନାଂ ଶବ୍ଦଃ ସମଭଵନ୍ମହାନ୍
ପବନରେ ଭାଙ୍ଗି ଯାଉଥିବା ଗଛ ଏବଂ ଭୂମିରେ ପଡୁଥିବା ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଭାରୀ ଜିନିଷରୁ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା।
ଦ୍ଯୌଃ ସ୍ଵିତ୍ପତତି କିଂ ଭୂମିର୍ଦୀର୍ଯତେ ପର୍ଵତୋନୁ କିମ୍। ଇତି ତେ ମେନିରେ ସର୍ଵେପଵନେନ ଵିମୋହିତାଃ
ପବନର ଭୟରେ ସମସ୍ତେ ଭାବିଲେ—'ଆକାଶ ଭାସିଯାଉଛି କି? ପୃଥିବୀ ଫାଟିଯାଉଛି କି? କିମ୍ବା ପାହାଡ଼ ଗଡ଼ିଯାଉଛି କି?'
ତେ ପଥାଽନନ୍ତରାଂନ୍ଵୃକ୍ଷାନ୍ଵଲ୍ମୀକାନ୍ଵିଷମାଣି ଚ। ପାଣିଭିଃ ପରିମାର୍ଗନ୍ତୋ ଭୀତା ଵାଯୋର୍ନିଲିଲ୍ଯିରେ
ପବନର ଭୟରେ ସମସ୍ତେ ହାତରେ ମାର୍ଗ ଚୁଇଁ, ଗଛ, ପିଲା, ଏବଂ ଅସମ ଭୂମି ମାନେ ଚୁଇଁ, ଲୁଚିଗଲେ।
ତତଃ କାର୍ମୁକମାଦାଯ ଭୀମସେନୋ ମହାବଲଃ। କୃଷ୍ଣାମାଦାଯ ସଂଗମ୍ଯ ତସ୍ଥାଵାଶ୍ରିତ୍ଯ ପାଦପମ୍
ତାପରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୀମସେନ ଧନୁ ନେଇ, କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ ସାଙ୍ଗ କରି, ଗଛ ତଳେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇ ଦଢ଼ି ରହିଲେ।
ଧର୍ମରାଜଶ୍ଚ ଧୌମ୍ଯଶ୍ ନିଲିଲ୍ଯାତେ ମହାଵନେ। ଅଗ୍ନିହୋତ୍ରାଣ୍ଯୁପାଦାଯ ସହଦେଵସ୍ତୁ ପର୍ଵତେ
ଧର୍ମରାଜ ଓ ଧୌମ୍ୟ ମହାବନରେ ଲୁଚିଗଲେ, ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡ ନେଇ; ସହଦେବ ପାହାଡ଼ରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ।
ନକୁଲୋ ବ୍ରାହ୍ମଣାଶ୍ଚାନ୍ଯେ ଲୋମଶଶ୍ଚ ମହାତପାଃ। ଵୃକ୍ଷାନାସାଦ୍ଯ ସଂତ୍ରସ୍ତାସ୍ତତ୍ରତତ୍ର ନିଲିଲ୍ଯିରେ
ନକୁଳ, ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଏବଂ ମହାତପସ୍ବୀ ଲୋମଶ, ସମସ୍ତେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ଏଠି ଉଠି ଗଛମାନଙ୍କ ତଳେ ଲୁଚିଗଲେ।
ମନ୍ଦୀଭୂତେ ତୁ ପଵନେ ତସ୍ମିନ୍ରଜସି ଶାମ୍ଯତି। ମହଦ୍ଭିର୍ଜଲଧାରୌର୍ଘର୍ଵର୍ଷମଭ୍ଯାଜଗାମ ହ
ପବନ ଶାନ୍ତ ହେବା ପରେ ଧୂଳି ଶମିଗଲା, ତାପରେ ବଡ଼ ବଡ଼ ମେଘର ଗର୍ଜନ ସହିତ ଭୟଙ୍କର ବର୍ଷା ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ଭୃଶଂ ଚଟଚଟାଶବ୍ଦୋ ଵଜ୍ରାଣାଂ କ୍ଷିପ୍ଯତାମିଵ। ତତସ୍ତାଶ୍ଚଞ୍ଚଲାଭାସଶ୍ଚେରୁରଭ୍ରେଷୁ ଵିଦ୍ଯୁତଃ
ବଜ୍ରପାତ ହେଉଥିବା ପରି ଭୟଙ୍କର ଚଟା ଚଟା ଶବ୍ଦ ହେଲା, ତାପରେ ମେଘମାନେ ଭିତରେ ଚମକୁଥିବା ଆଗ୍ରା ଆଗ୍ରା ବିଦ୍ୟୁତ ଦେଖାଗଲା।
ତତୋଽଶ୍ମସହିତା ଧାରାଃ ସଂଵୃଣ୍ଵନ୍ତ୍ଯଃ ସମନ୍ତତଃ। ପ୍ରପେତୁରନିଶଂ ତତ୍ର ଶୀଘ୍ରଵାତସମୀରିତାଃ
ତାପରେ ପ୍ରବଳ ବାତାସରେ ଉଡ଼ି ଆସୁଥିବା ପାଥର ମିଶିଥିବା ବର୍ଷା ଚାରିପାଖରେ ଅବିରତ ଭାବେ ପଡ଼ି, ସମସ୍ତ ଜାଗା ଢାକି ଦେଲା।
ତତ୍ର ସାଗରଗା ହ୍ଯାପଃ କୀର୍ଯମାଣାଃ ସମନ୍ତତଃ। ପ୍ରାଦୁରାସନ୍ସକଲୁଷାଃ ଫେନଵତ୍ଯୋ ଵିଶାଂପତେ
ସେଠାରେ, ସମୁଦ୍ରର ପାଣି ଭଳି, ଫେନା ଓ ଅପବିତ୍ର ପାଣି ଚାରିପାଖରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉଥିଲା, ରାଜା।
ଵହନ୍ତ୍ଯୋ ଵାରି ବହୁଲଂ ଫେନୋଡୁପପରିପ୍ଲୁତମ୍। ପରିସମସ୍ରୁର୍ମହାଶବ୍ଦାଃ ପ୍ରକର୍ଷନ୍ତ୍ଯୋ ମହୀରୁହାନ୍
ଏହି ପାଣି ଅଧିକ ଫେନା ଓ ତିରିବା ଦ୍ରବ୍ୟରେ ଢକି ଥିଲା, ଗଜଗଜ ଶବ୍ଦ କରି ଗଛଗୁଡିକୁ ଉପଡ଼ି ନେଇ ଦୂରକୁ ବହିଯାଉଥିଲା।
ତସ୍ମିନ୍ନୁପରତେ ଶବ୍ଦେବାତେ ଚ ସମତାଂ ଗତେ। ଗତେ ହ୍ଯମ୍ଭସି ନିମ୍ନାନି ପ୍ରାଦୁର୍ଭୂତେ ଦିଵାକରେ
ଯେତେବେଳେ ଶବ୍ଦ ଶାନ୍ତ ହେଲା ଓ ପବନ ନିର୍ବିକାର ହେଲା, ପାଣି ହ୍ରାସ ପାଇଲା ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେଖାଦେଲା, ତେବେ ନିମ୍ନଭୂମି ଦେଖାଯିବାକୁ ଲାଗିଲା।
ନିର୍ଜଗ୍ମୁସ୍ତେ ଶନୈଃ ସର୍ଵେ ସମାଜଗ୍ମୁଶ୍ଚ ଭାରତ। ପ୍ରତସ୍ଥିରେ ପୁନର୍ଵୀରାଃ ପର୍ଵତଂ ଗନ୍ଧମାଦନମ୍
ତାପରେ, ଭାରତ, ସମସ୍ତେ ଧୀରେ ଧୀରେ ବାହାରିଲେ, ଏକଠା ହେଲେ ଓ ବୀରମାନେ ପୁନି ଗନ୍ଧମାଦନ ପାହାଡ଼କୁ ଯିବାକୁ ଚାଲିଲେ।
ତତଃ ପ୍ରଯାତମାତ୍ରେଷୁ ପାଣ୍ଡଵେଷୁ ମହାତ୍ମସୁ। ପଦ୍ଭ୍ଯାମନୁଚିତା ଗନ୍ତୁଂ ଦ୍ରୌପଦୀ ସମୁପାଵିଶତ୍
ତାପରେ, ମହାତ୍ମା ପାଣ୍ଡବମାନେ ଯିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରିବା ସହିତ, ଦ୍ରୌପଦୀ ପାଉଁ ଦେଇ ଆଗକୁ ଚାଲିପାରିଲେ ନାହିଁ, ସେ ବସିପଡ଼ିଲେ।
ଶ୍ରାନ୍ତା ଦୁଃଖପରୀତା ଚ ଵାତଵର୍ଷେଣ ତେନ ଚ। ସୌକୁମାର୍ଯାଚ୍ଚ ପାଞ୍ଚାଲୀ ସଂମୁମୋହ ତପସ୍ଵିନୀ
କ୍ଲାନ୍ତ ଓ ଦୁଃଖରେ ଯନ୍ତ୍ରଣାଭୋଗ କରୁଥିବା, ବାତ୍ୟା ଓ ବର୍ଷାରେ ଅତିକ୍ରମିତ, ସେ ତପସ୍ୱିନୀ ପାଞ୍ଚାଳୀ ତାଙ୍କର ସୁକୁମାରତାରୁ ଅଚେତନ ହୋଇଯାଇଥିଲେ।
ସା କମ୍ପମାନା ମୋହେନ ବାହୁଭ୍ଯାମସିତେକ୍ଷଣା। ରଵୃତ୍ତାଭ୍ଯାମନୁରୂପାଭ୍ଯାମୂରୂ ସମଵଲମ୍ବତ
ମୂର୍ଛାରେ କମ୍ପିଥିବା, ତାଙ୍କର କଳା ଆଖି ଅସ୍ଥିର, ସେ ଦୁଇ ହାତରେ ଧରି ଧନୁର ଭାଙ୍ଗି ଭଳି ତାଙ୍କର ଉରୁ ଉପରେ ଆଶ୍ରୟ କରିଥିଲେ।
ଆଲମ୍ବମାନା ସହିତାଵୂରୂ ଗଜକରୋପମୌ। ରପପାତ ସହସା ଭୂମୌ ଵେପନ୍ତୀ କଦଲୀ ଯଥା
ଏଭଳି ଉରୁ ଉପରେ ଧରି, ଯେଉଁ ଉରୁ ଏକାଠି ହେଲେ ହାତୀର ସୁଣ୍ଡ ଭଳି ଦେଖାଯାଏ, ସେ ହଠାତ୍ ଭୂମିରେ ଲୁହାଇପଡ଼ିଲେ, କଦଳୀ ଗଛ ଭଳି କମ୍ପି କମ୍ପି।
ତାଂ ପତନ୍ତୀଂ ଵରାରୋହାଂ ଭଜ୍ଯମାନାଂ ଲତାମିଵ। ନକୁଲଃ ସମଭିଦ୍ରୁତ୍ଯ ପରିଜଗ୍ରାହ ଵୀର୍ଯଵାନ୍
ସେ ଅପସରା ସଦୃଶ ଅଭିଜାତା ଜଣେ ଲତା ଭଳି ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼ୁଥିବାବେଳେ, ବୀର ନକୁଳ ଦୌଡ଼ି ଆସି ତାଙ୍କୁ ଧରିଲେ।
ରାଜନ୍ପାଞ୍ଚାଲରାଜସ୍ଯ ସୁତେଯମସିତକ୍ଷଣା। ଶ୍ରାନ୍ତା ନିପତିତା ଭୂମୌ ତାମଵେକ୍ଷସ୍ଵ ଭାରତ
ହେ ରାଜା, ଏହି କଳା ଆଖି ଥିବା ପାଞ୍ଚାଳ ରାଜାଙ୍କର କନ୍ୟା କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଛନ୍ତି; ଏହାକୁ ଦେଖ, ହେ ଭାରତ।