ତସ୍ଯାସ୍ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଭଗଵାନକ୍ଷରଃ ପ୍ରଭୁଃ। ପ୍ରୋଵାଚ ଵଚନଂ ହୃଷ୍ଟଃ ଶ୍ରାଵ୍ଯାରସମୀରିତମ୍
ତାଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଅବିନାଶୀ ପ୍ରଭୁ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ଶୁଣିବାକୁ ଭଲ ଲାଗୁଥିବା ମଧୁର କଥା କହିଲେ।
ନ ତେ ମହି ଭଯଂ କାର୍ଯଂ ଭାରାର୍ତେ ଵସୁଧାରିଣି। ଅଯମେଵଂ ତଥା କୁର୍ମି ଯଥା ଲଧ୍ଵୀ ଭଵିଷ୍ଯସି
‘ହେ ପୃଥିବୀ, ଭାର ବୋହିବାରିଣୀ, ତୁମେ ଭୟ କରିବାକୁ ଦରକାର ନାହିଁ; ମୁଁ ଏମିତି କରିବି ଯେ, ତୁମେ ପୁଣି ହଲୁକା ହେବ।’
ସ ତାଂ ଵିସର୍ଜଯିତ୍ଵା ତୁ ଵସୁଧାଂ ଶୈଲକୁଣ୍ଡଲାମ୍। ତତୋ ଵରାହଃ ସଂଵୃତ୍ତ ଏକଶୃଙ୍ଗୋ ମହାଦ୍ଯୁତିଃ
ତାପରେ, ପାହାଡ଼ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ପୃଥିବୀକୁ ଛାଡ଼ି, ସେ ଏକ ଶୁଣ୍ଡ ଥିବା ଦୀପ୍ତିମାନ ବରାହ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ।
ରକ୍ତାଭ୍ଯାଂ ନଯନାଭ୍ଯାଂ ତୁ ଭଯମୁତ୍ପାଦଯନ୍ନିଵ। ଧୂମଂ ଚ ଜ୍ଵଲଯଁଲ୍ଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯା ତତ୍ର ଦେଶେ ଵ୍ଯଵର୍ଧତ
ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଆଖି ରକ୍ତ ରଙ୍ଗର, ଭୟ ଦେଉଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା; ଧୂଆଁ ଓ ଅଗ୍ନି ଜ୍ୱାଳା ନିସ୍ସରଣ କରୁଥିଲେ, ସେଠାରେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ବଢ଼ିଲେ।
ସ ଗୃହୀତ୍ଵା ଵସୁମତୀଂ ଶୃଙ୍ଗେଣୈକେନ ଭାସ୍ଵତା। ଯୋଜନାନାଂ ଶତଂ ଵୀର ସମୁଦ୍ଧରତି ସୋଽକ୍ଷରଃ
ସେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଏକ ଶୁଣ୍ଡ ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀକୁ ଧରି, ଶତ ଯୋଜନ ଉପରକୁ ଉଠାଇଲେ, ହେ ବୀର।
ତସ୍ଯାଂ ଚୋଦ୍ଧାର୍ଯମାଣାଯାଂ ସଂକ୍ଷୋଭଃ ସମଜାଯତ। ଦେଵାଃ ସଂକ୍ଷୁଭିତାଃ ସର୍ଵେ ଋଷଯଶ୍ଚ ତପୋଧନାଃ
ପୃଥିବୀ ଉଠାଯାଉଥିବା ସମୟରେ ବଡ଼ ଅଶାନ୍ତି ହେଲା; ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ତପସ୍ଵୀ ଋଷିମାନେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଗଲେ।
ହାହାଭୂତମଭୂତ୍ସର୍ଵଂ ତ୍ରିଦିଵଂ ଵ୍ଯୋମ ଭୂସ୍ତଥା। ନ ପର୍ଯଵସ୍ଥିତଃ କଶ୍ଚିଦ୍ଦେଵୋ ଵା ମାନୁଷୋପି ଵା
ସମସ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗ, ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ‘ହାହା’ ଚିତ୍କାରରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା; କେହି ଦେବତା କିମ୍ବା ମଣିଷ ଶାନ୍ତ ରହିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ତତୋ ବ୍ରହ୍ମାଣମାସୀନଂ ଜ୍ଵଲମାନମିଵ ଶ୍ରିଯା। ଦେଵାଃ ସର୍ଷିଗଣାଶ୍ଚୈଵ ଉପତସ୍ଥୁରନେକଶଃ
ତାପରେ, ଦେବତାମାନେ ଓ ଅନେକ ଋଷିମାନେ ଏକାଠି ହୋଇ, ଶ୍ରୀରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ଆସନରେ ବସିଥିବା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ଉପସର୍ପ୍ଯ ଚ ଦେଵେଶଂ ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଲୋକସାକ୍ଷିକମ୍। ଭୂତ୍ଵା ପ୍ରାଞ୍ଜଲଯଃ ସର୍ଵେ ଵାକ୍ଯମୁଚ୍ଚାରଯଂସ୍ତଦା
ତାପରେ ସମସ୍ତେ ଦେବତାମାନେ ସମସ୍ତ ଜଗତର ସାକ୍ଷୀ ହେଉଥିବା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ହାତ ଜୋଡି ନମ୍ରତା ସହିତ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଲୋକାଃ ସଂକ୍ଷୁଭିତାଃ ସର୍ଵେ ଵ୍ଯାକୁଲଂ ଚ ଚରାଚରମ୍। ସମୁଦ୍ରାଣାଂ ଚ ସଂକ୍ଷୋଭସ୍ତ୍ରିଦଶେଶ ପ୍ରକାଶତେ
ସମସ୍ତ ଲୋକ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଇଛି, ଚଳନଶୀଳ ଓ ଅଚଳ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଉଦ୍ବିଗ୍ନ ଅଛନ୍ତି। ଅମରଦେବତାଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ସାଗରମାନେ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ତେଜିତ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି, ଏହା ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖାଯାଉଛି।
ସୈଷା ଵସୁମତୀ କୃତ୍ସ୍ନା ଯୋଜନାନାଂ ଶତଂ ଗତା। କିମେତତ୍କିଂପ୍ରଭାଵେଣ ଯେନେଦଂ ରଵ୍ଯାକୁଲଂ ଜଗତ୍। ଆଖ୍ଯାତୁ ନୋ ଭଵାଞ୍ଶୀଘ୍ରଂ ଵିସଂଜ୍ଞାଃ ସ୍ମେହ ସର୍ଵଶଃ
ଏହି ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ଶତ ଯୋଜନ ତଳକୁ ଡୁବିଯାଇଛି। ଏହା କାହିଁକି, କ'ଣ ଏହାର କାରଣ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଜଗତ ଏଭଳି ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯାଇଛି? ଦୟାକରି ଆମକୁ ଶୀଘ୍ର କହନ୍ତୁ, କାରଣ ଆମେ ସମସ୍ତେ ଏଠାରେ ଅସ୍ମର୍ଷ ହୋଇଯାଇଛୁ।
ଅସୁରେଭ୍ଯୋ ଭଯଂ ନାସ୍ତି ଯୁଷ୍ମାକଂ କୁତ୍ରଚିତ୍କ୍ଵଚିତ୍। ଶ୍ରୂଯତାଂ ଯତ୍କୃତେ ତ୍ଵେଷ ସଂକ୍ଷୋଭୋ ଜାଯତେଽମରାଃ
ତୁମମାନେ କେଉଁଠି ମଧ୍ୟ ଅସୁରମାନେ ପାଖରୁ କୌଣସି ଭୟ ନାହିଁ। ହେ ଦେବଗଣ, ଏହି ବିଘ୍ନ କାହିଁକି ହେଉଛି, ସେଥିର କାରଣ ଶୁଣ।
ଯୋସୌ ସର୍ଵତ୍ରଗଃ ଶ୍ରୀମାନକ୍ଷରାତ୍ମା ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ। ତସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵାତ୍ସଂକ୍ଷୋଭସ୍ତ୍ରିଦିଵସ୍ଯ ପ୍ରକାଶତେ
ଯିଏ ସମସ୍ତଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା, ଅକ୍ଷୟ ଓ ଶ୍ରୀମାନ୍, ସେଇ ଆତ୍ମାଙ୍କ ପ୍ରଭାବରେ ଏହି ତିନି ଲୋକରେ ଅସ୍ଥିରତା ଦେଖାଯାଉଛି।
ଯୈଷା ଵସୁମତୀ କୃତ୍ସ୍ନା ଯୋଜନାନାଂ ଶତଂ ଗତା। ସମୁଦ୍ଧୃତା ପୁନସ୍ତେନ ଵିଷ୍ଣୁନା ପରମାତ୍ମନା
ଏହି ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ, ଯାହା ଶତ ଯୋଜନ ତଳକୁ ଡୁବିଯାଇଥିଲା, ସେଇ ପରମାତ୍ମା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୁନି ଉଠାଯାଇଛି।
ତସ୍ଯାମୁଦ୍ଧାର୍ଯମାଣାଯାଂ ସଂକ୍ଷୋଭଃ ସମଜାଯତ। ଏଵଂ ଭଵନ୍ତୋ ଜାନନ୍ତୁ ଚ୍ଛିଦ୍ଯତାଂ ସଂଶଯଶ୍ଚ ଵଃ
ସେଉଁଠାରେ ପୃଥିବୀ ଉଠାଯାଉଥିବା ବେଳେ ବିଘ୍ନ ହୋଇଥିଲା। ଏହି କଥା ତୁମେ ସମସ୍ତେ ଜାଣ, ଏବଂ ତୁମର ସନ୍ଦେହ ଦୂର ହେଉ।
କ୍ଵ ତଦ୍ଭୂତଂ ଵସୁମତୀଂ ସମୁଦ୍ଧରତି ହୃଷ୍ଟଵତ୍। ତଂ ଦେଶଂ ଭଗଵନ୍ବ୍ରୂହି ତତ୍ର ଯାସ୍ଯାମହେ ଵଯମ୍
କେଉଁଠି ସେଠାରେ ପୃଥିବୀ ଆନନ୍ଦରେ ଉଠାଯାଉଛି? ହେ ଭାଗ୍ୟବାନ, ସେଠି କେଉଁ ଦେଶ ତାହା ଆମକୁ କହ, ଯାହାକୁ ଆମେ ଯିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ।
ହନ୍ତ ଗଚ୍ଛତ ଭଦ୍ରଂ ଵୋ ନନ୍ଦନେ ପଶଯ୍ତ ସ୍ଥିତମ୍। ଏଷୋତ୍ର ଭଗଵାଞ୍ଶ୍ରୀମାନ୍ମୁପର୍ଣଃ ସଂପ୍ରକାଶତେ
ଆସ, ଭଲରେ ଯାଅ, ନନ୍ଦନବନରେ ଅବସ୍ଥିତ ଶ୍ରୀମାନ୍ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖ। ଏଠାରେ ଶ୍ରୀମାନ୍ ଉପବର୍ଣ୍ଣ ସ୍ପଷ୍ଟ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି।
ଵାରାଦେଣୈଵ ରୂପେଣ ଭଗଵାଁଲ୍ଲୋକଭାଵନଃ। କାଲାନଲ ଇଵାଭାତି ପୃଥିଵୀତଲମୁଦ୍ଧରନ୍
ସମସ୍ତ ଜଗତର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଭଗବାନ ବରାହ ରୂପରେ ପ୍ରକାଶିତ ହୋଇ, ସଂହାର ଅଗ୍ନି ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ହୋଇ, ପୃଥିବୀକୁ ଉଠାଉଛନ୍ତି।
ଏତସ୍ଯୋରସି ସୁଵ୍ଯକ୍ତଂ ଶ୍ରୀଵତ୍ସମଭିରାଜତେ। ପଶ୍ଯଧ୍ଵଂ ଵିବୁଧାଃ ସର୍ଵେ ଭୂତମେତଦନାମଯମ୍
ତାଙ୍କ ଛାତି ଉପରେ ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନ ଚମକୁଛି। ହେ ଦେବଗଣ, ସମସ୍ତେ ଏହି ଦୁଃଖରହିତ ମହାପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦେଖ।
ତତୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମହାତ୍ମାନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଚାମନ୍ତ୍ର୍ଯ ଚାମରାଃ। ପିତାମହଂ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ଜଗ୍ମୁର୍ଦେଵା ଯଥାଗତମ୍
ତାପରେ ସେଇ ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଦେବତାମାନେ ପିତାମହଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ଯେପରି ଆସିଥିଲେ, ସେପରି ଚାଲିଗଲେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ତାଂ କଥାଂ ସର୍ଵେ ପାଣ୍ଡଵା ଜନମେଜଯ। ଲୋମଶାଦେଶିତେନାଶୁ ଯଥା ଜଗ୍ମୁଃ ପ୍ରହୃଷ୍ଟଵତ୍
ଲୋମଶଙ୍କ ମୁଖରୁ ସେଇ କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ପାଣ୍ଡବମାନେ, ହେ ଜନମେଜୟ, ଖୁସି ହୋଇ ତୁରନ୍ତ ଯାତ୍ରା କଲେ।
ତେ ଶୂରା ସଜ୍ଜଧନ୍ଵାନସ୍ତୂଣଵନ୍ତଃ ସମାର୍ଗଣାଃ। ବଦ୍ଧଗୋଧାଙ୍ଗୁଲିତ୍ରାଣାଃ ଖଙ୍ଗଵନ୍ତୋଽମିତୌଜସଃ
ସେହି ବୀରମାନେ, ତିରିଧନୁଷ, ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ ତୁଣୀର, ତଳୱାର ଓ ଗୋଡ଼ରେ ରକ୍ଷାପତ୍ର ପିନ୍ଧି, ଅପାର ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
ପରିଗୃହ୍ଯ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠାଞ୍ଜ୍ଯେଷ୍ଠାଃ ସର୍ଵଧନୁଷ୍ମତାମ୍। ପଞ୍ଚାଲୀସହିତା ରାଜନ୍ପ୍ରଯଯୁର୍ଗନ୍ଧମାଦନମ୍
ସେମାନେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ସମସ୍ତ ଧନୁର୍ଧରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼, ଓ ପଞ୍ଚାଳୀଙ୍କୁ ସହିତ ନେଇ, ହେ ରାଜା, ଗନ୍ଧମାଦନ ପର୍ବତକୁ ଯାତ୍ରା କଲେ।
ସରାଂସି ସରିତଶ୍ଚୈଵ ପର୍ଵତାଂଶ୍ଚ ଵନାନି ଚ। ଵୃକ୍ଷାଂଶ୍ଚ ବହୁଲଚ୍ଛାଯାନ୍ଦଦୃଶୁର୍ଗିରିମୂର୍ଧନି
ସେମାନେ ପର୍ବତ ଶିଖରରେ ଅନେକ ହ୍ରଦ, ନଦୀ, ପର୍ବତ, ଅରଣ୍ୟ ଓ ଘନ ଛାୟା ଦେଇଥିବା ଗଛମାନେ ଦେଖିଲେ।
ନିତ୍ଯପୁଷ୍ପଫଲାନ୍ଦେଶାନ୍ଦେଵର୍ଷିଗଣସେଵିତାନ୍। ଆତ୍ମନ୍ଯାତ୍ମାନମାଧାଯ ଵୀରା ମୂଲଫଲାଶିନଃ
ଯେଉଁ ଦେଶମାନେ ସଦା ଫୁଲ ଓ ଫଳରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଦେବୃଷିମାନେ ସେବନ କରନ୍ତି, ସେଠାରେ ସେହି ବୀରମାନେ ମୂଳ ଓ ଫଳ ଖାଇ ଆତ୍ମାକୁ ଆତ୍ମାରେ ଲଗାଇ ରହିଲେ।
ଚେରୁରୁଚ୍ଚାଵଚାକାରାନ୍ଦେଶାନ୍ଵିଷମସଂକଟାନ୍। ପଶ୍ଯନ୍ତୋ ମୃଗଜାତାନି ବହୂନି ଵିଵିଧାନି ଚ
ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଉଚ୍ଚ-ନିମ୍ନ ଓ କଠିନ ଦେଶ ମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଘୁରୁଥିଲେ, ଅନେକ ପ୍ରକାର ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରଜାତିର ପଶୁମାନେ ଦେଖୁଥିଲେ।
ଋଷିସିଦ୍ଧାମରଯୁତଂ ଗନ୍ଧର୍ଵାପ୍ସରସାଂ ପ୍ରିଯମ୍। ଵିଵିଶୁସ୍ତେ ମହାତ୍ମାନଃ କିନ୍ନରାଚରିତଂ ଗିରିମ୍
ଋଷି, ସିଦ୍ଧ, ଦେବତା ଏବଂ କିନ୍ନରମାନେ ଯେଉଁ ପାହାଡ଼କୁ ପ୍ରେମ କରନ୍ତି, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ରହନ୍ତି, ସେହି ପବିତ୍ର ପାହାଡ଼କୁ ମହାତ୍ମାମାନେ ପ୍ରବେଶ କଲେ ।
ପ୍ରଵିଶତ୍ସ୍ଵଥ ଵୀରେଷୁ ପର୍ଵତଂ ଗନ୍ଧମାଦନମ୍। ଚଣଅଡଵାତଂ ମହଦ୍ଵର୍ଷଂ ପ୍ରାଦୁରାସୀଦ୍ଵିଶାଂପତେ
ବୀରମାନେ ଗନ୍ଧମାଦନ ପାହାଡ଼କୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ସମୟରେ, ମହାନ ତୁଫାନ ଉଠିଲା, ଯାହା ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଉତ୍ତେଜନାପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା ।
ତତୋ ରେଣୁଃ ସମୁଦ୍ଭୂତଃ ସପତ୍ରବହୁଲୋ ମହାନ୍। ପୃଥିଵୀଂ ଚାନ୍ତରିକ୍ଷଂ ଚ ଦ୍ଯାଂ ଚୈଵ ସହସାଽଵୃଣୋତ୍
ତାପରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଧୂଳି ମେଘ ଉଠିଲା, ଯାହା ଗଛପତ୍ରରେ ଭରିଥିଲା। ସେ ଧୂଳି ଏକାଏକି ପୃଥିବୀ, ଆକାଶ ଓ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଢାକି ଦେଲା।
ନ ସ୍ମ ପ୍ରଜ୍ଞାଯତେ କିଂଚିଦାଵୃତେ ଵ୍ଯୋମ୍ନି ରେଣୁନା। ନ ଚାପି ଶେକୁସ୍ତତ୍କର୍ତୁମନ୍ଯୋନ୍ଯସ୍ଯାଭିଭାଷଣମ୍
ଧୂଳିରେ ଆକାଶ ଢାକି ଯିବାରୁ କିଛି ଦେଖିବା ଯାଉନଥିଲା, ଏବଂ ସେମାନେ ଏକାଏକାଁକୁ କଥା କହିବାରେ ଅସମର୍ଥ ହେଲେ।