ଯସ୍ ବାହୁବଲେ ତୁଲ୍ଯଃ ପ୍ରଭାଵେ ଚ ପୁରଂଦରଃ। ଜଵେ ଵାଯୁର୍ମୁଖେ ସୋମଃ କ୍ରୋଧେ ମୃତ୍ଯୁଃ ସନାତନଃ
ଯାହାର ବାହୁବଳ ଇନ୍ଦ୍ର ସମ, ପ୍ରଭା ଦେବତା ପରି, ତ୍ୱରିତ ହବା ପରି, କଥାରେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି, କ୍ରୋଧରେ ସନାତନ ମୃତ୍ୟୁ ପରି—
ତେ ଵଯଂ ତଂ ନରଵ୍ଯାଘ୍ରଂ ସର୍ଵେଵୀର ଦିଦୃକ୍ଷଵଃ। ପ୍ରଵେକ୍ଷ୍ଯାମୋ ମହାବାହୋ ପର୍ଵତଂ ଗନ୍ଧମାଦନମ୍
ଏମିତି ମହାବାହୁ, ଆମେ ସମସ୍ତେ ସେ ନରଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆଗ୍ରହୀ, ଗନ୍ଧମାଦନ ପର୍ବତକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା।
ଵିଶାଲା ବଦରୀ ଯତ୍ରନରନାରାଯଣାଶ୍ରମଃ। ତଂ ସଦାଽଧ୍ଯୁଷିତଂ ଯକ୍ଷୈର୍ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯାମୋ ଗିରିସୁତ୍ତମମ୍
ଯେଉଁଠି ବିଶାଳ ବଦରୀ ଅଛି, ନର ଓ ନାରାୟଣଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଅଛି, ସେଠି ସଦା ଯକ୍ଷମାନେ ବସନ୍ତି, ଆମେ ସେ ପର୍ବତର ଶ୍ରେଷ୍ଠତ୍ୱ ଦେଖିବା।
କୁବେରନଲିନୀଂ ରମ୍ଯାଂ ରାକ୍ଷସୈରଭିସେଵିତାମ୍। ପଦ୍ଭିରେଵ ଗମିଷ୍ଯାମସ୍ତପ୍ଯଭାନା ମହତ୍ତପଃ
କୁବେରଙ୍କ ରମ୍ୟ ନଳିନୀ, ଯେଉଁଠି ରାକ୍ଷସମାନେ ରହନ୍ତି, ଆମେ ପଦେ ପଦେ ଚାଲି, ତାପସମାନେ ଯେଉଁଠି ତପସ୍ୟାରେ ତେଜସ୍ୱୀ ହୋଇଛନ୍ତି, ସେଠି ପହଞ୍ଚିବା।
ନାତପ୍ତତପସା ଶକ୍ଯୋ ଗନ୍ତୁଂ ଦେଶୋ ଵୃକୋଦର। ନ ନୃଶଂସେନ ଲୁବ୍ଧେନ ନାପ୍ରଶାନ୍ତେନ ଭାରତ
ହେ ଭାରତ, ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ତପସ୍ୟା ନକରିଥିବା, କ୍ରୁର, ଲୋଭୀ କିମ୍ବା ଅଶାନ୍ତ ମନିଷ୍ୟ ପହଁଚି ପାରିବେ ନାହିଁ, ଭୀମ।
ତତ୍ର ସର୍ଵେଗମିଷ୍ଯାମୋ ଭୀମାର୍ଜୁପଦୈଷିଣଃ। ସାଯୁଧା ବଦ୍ଧନିସ୍ତ୍ରିଂଶାଃ ସାର୍ଧଂ ଵିପ୍ରୈର୍ମହାଵ୍ରତୈଃ
ସେଠାକୁ ଆମେ ସମସ୍ତେ, ଭୀମ ଓ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲୁଥିବା, ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଓ ତଳୱାର ପିନ୍ଧି, ବଡ଼ ନିୟମରେ ରହୁଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସହିତ ଯିବା।
ମକ୍ଷିକାଦଂଶମଶକାନ୍ସିଂହାନ୍ଵ୍ଯାଘ୍ରାନ୍ସରୀସୃପାନ୍। ପ୍ରାପ୍ନୋତ୍ଯନିଯତଃ ପାର୍ଥ ନିଯତସ୍ତାନ୍ନ ପଶ୍ଯତି
ହେ ପାର୍ଥ, ଯେଉଁଠାରେ ନିୟମ ନଥିବା ଲୋକ ମକ୍ଷି, ମାଛି, ସିଂହ, ବାଘ ଓ ସାପ ଭୋଗୁଛି; ଯିଏ ନିୟମିତ, ସେ ଏମାନେକୁ ଦେଖେ ନାହିଁ।
ତେ ଵଯଂ ନିଯତାତ୍ମାନଃ ପର୍ଵତଂ ଗନ୍ଧମାଦନମ୍। ପ୍ରଵେକ୍ଷ୍ଯାମୋ ମିତାହାରା ଧନଂଜଯଦିଦୃକ୍ଷଵଃ
ଆମେ ସମସ୍ତେ ନିୟମିତ ମନ ଓ ମଧ୍ୟମ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇ, ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ଗନ୍ଧମାଦନ ପାହାଡ଼କୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା।
ଦ୍ରଷ୍ଟାରଃ ପର୍ଵତାଃ ସର୍ଵେ ନଦ୍ଯଃ ସପୁରକାନନାଃ। ତୀର୍ଥାନି ଚୈଵ ଶ୍ରୀମନ୍ତି ସ୍ପୃଷ୍ଟଂ ଚ ସଲିଲଂ କରୈଃ
ସମସ୍ତ ପାହାଡ଼, ନଦୀ, ସହର ଓ ଜଙ୍ଗଲ ସହିତ, ଶ୍ରୀମୟ ତୀର୍ଥ ବିନ୍ଦୁ, ଆମେ ଦେଖିବା ଏବଂ ନଦୀର ଜଳକୁ ହାତରେ ଛୁଇଁବା।
ପର୍ଵତଂ ମନ୍ଦରଂ ଦିଵ୍ଯମେଷ ପନ୍ଥାଃ ପ୍ରଯାସ୍ଯତି। ସମାହୀତା ନିରୁଦ୍ଵିଗ୍ନାଃ ସର୍ଵେ ଭଵତ ପାଣ୍ଡଵାଃ
ଏହି ପଥ ଆପଣମାନେଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ମନ୍ଦର ପାହାଡ଼କୁ ନେଇଯିବ; ସମସ୍ତ ପାଣ୍ଡବ ଶାନ୍ତ ଓ ଚିନ୍ତା ଛାଡ଼ି ଆଗକୁ ବଢ଼ନ୍ତୁ।
ଅଯଂ ଦେଵନିଵାସୋ ଵୈ ଗନ୍ତଵ୍ଯୋ ଵୋ ଭଵିଷ୍ଯତି। ଋଷୀଣାଂ ଚୈଵ ଦିଵ୍ଯାନାଂ ନିଵାସଃ ପୁଣ୍ଯକର୍ମଣାଂ
ଏହି ସ୍ଥାନ ଆପଣମାନେଙ୍କର ଗନ୍ତବ୍ୟ, ଦେବତାମାନେଙ୍କର ନିବାସ, ଏବଂ ପବିତ୍ର କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ଦିବ୍ୟ ଋଷିମାନେଙ୍କର ଘର।
ଏଷା ଶିଵଜଲା ପୁଣ୍ଯା ଯାତି ସୌମ୍ଯ ମହାନଦୀ। ବଦରୀପ୍ରଭଵା ରାଜନ୍ଦେଵର୍ଷିଗଣସେଵିତା
ହେ ସୁମଧୁର, ଏହି ପବିତ୍ର ଓ ମହାନ ନଦୀ, ବଦରୀରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି, ଦେବତା ଋଷିମାନେ ଯେଉଁଠାରେ ବାସ କରନ୍ତି।
ଏଷା ଵୈହାଯସୈର୍ନିତ୍ଯଂ ଵାଲଖିଲ୍ଯୈର୍ମହାତ୍ମଭିଃ। ଅର୍ଚିତା ଚୋପଯାତା ଚ ଗନ୍ଧର୍ଵୈଶ୍ଚ ମହାତ୍ମଭିଃ
ଏହି ନଦୀକୁ ଆକାଶରେ ଘୁରୁଥିବା ବଡ଼ ମନ୍ତ୍ରୀ ବାଲଖିଲ୍ୟ ଓ ମହାତ୍ମା ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ସଦା ପୂଜା କରନ୍ତି ଏବଂ ଆସନ୍ତି।
ଅତ୍ରସାମ ସ୍ମ ଗାଯନ୍ତି ସାମଗାଃ ପୁଣ୍ଯନିଃସ୍ଵନାଃ। ମରୀଚିଃ ପୁଲହଶ୍ଚୈଵ ଭୃଗୁଶ୍ଚୈଵାଙ୍ଗିରାସ୍ତଥା
ଏଠାରେ ସାମଗାନ କରୁଥିବା ଗାୟକମାନେ ପବିତ୍ର ଧ୍ୱନିରେ ସାମ ଗାନ କରନ୍ତି; ମରୀଚି, ପୁଲହ, ଭୃଗୁ ଓ ଅଙ୍ଗିରା ଏଠାରେ ଅଛନ୍ତି।
ଅତ୍ରାହ୍ନିକଂ ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ଜପତେ ସମରୁଦ୍ଗଣଃ। ସାଧ୍ଯାଶ୍ଚୈଵାଶ୍ଵିନୌ ଚୈଵ ପରିଧାଵନ୍ତି ତଂ ତଦା
ଏଠାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତା ମାନେ ମରୁତମାନେ ସହିତ ଦୈନିକ ଜପ କରନ୍ତି; ସାଧ୍ୟ ଓ ଅଶ୍ୱିନୀମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ଘୁରନ୍ତି।
ଚନ୍ଦ୍ରମାଃ ସହ ସୂର୍ଯେଣ ଜ୍ଯୋତୀଷି ଚ ଗ୍ରହୈଃ ସହ। ଅହୋରାତ୍ରଵିଭାଗେନ ନଦୀମେନାମନୁଵ୍ରଜନ୍
ଚନ୍ଦ୍ରମା ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତାରା ଓ ଗ୍ରହମାନେ ଦିନ ଓ ରାତି ଅନୁଯାୟୀ ଏହି ନଦୀକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି।
ଏତସ୍ଯାଃ ସଲିଲଂ ମୂର୍ଧ୍ନି ଵୃଷାଙ୍କଃ ପର୍ଯଧାରଯତ୍। ଗଙ୍ଗାଦ୍ଵାରେ ମହାଭାଗ ଯେନ ଲୋକସ୍ଥିତିର୍ଭଵେତ୍
ଗଙ୍ଗା ଦ୍ୱାରରେ, ଧନ୍ୟ ବୃଷଧ୍ୱଜ ଏହି ନଦୀର ଜଳ ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ଧରିଥିଲେ, ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଜଗତର ସ୍ଥିରତା ହୋଇଥିଲା।
ଏତାଂ ଭଗଵତୀଂ ଦେଵୀଂ ଭଵନ୍ତଃ ସର୍ଵ ଏଵ ହି। ପ୍ରଯତେନାତ୍ମନା ତାତ ପ୍ରତିଗମ୍ଯାଭିଵାଦତ
ହେ ପ୍ରିୟମାନେ, ଆପଣମାନେ ସମସ୍ତେ ଶୁଦ୍ଧ ମନେ ଏହି ପବିତ୍ର ଦେବୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରନ୍ତୁ।
ତସ୍ଯ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଲୋମଶସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ। ଆକାଶଗଙ୍ଗାଂ ପ୍ରଯତାଃ ପାଣ୍ଡଵାସ୍ତେଽଭ୍ଯଵାଦଯନ୍
ମହାତ୍ମା ଲୋମଶଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ଆକାଶ ଗଙ୍ଗାକୁ ନମସ୍କାର କଲେ।
ଅଭିଵାଦ୍ଯ ଚ ତେ ସର୍ଵେ ପାଣ୍ଡଵା ଧର୍ମଚାରିଣଃ। ପୁନଃ ପ୍ରଯାତାଃ ସଂହୃଷ୍ଟାଃ ସର୍ଵୈର୍ଋଷିଗଣୈଃ ସହ
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ଥିବା ପାଣ୍ଡବମାନେ ନମସ୍କାର କରି, ଋଷିମାନେ ସହିତ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ପୁଣି ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।
ତତୋ ଦୂରାତ୍ପ୍ରକାଶନ୍ତଂ ପାଣ୍ଡୁରଂ ମେରୁସଂନିଭମ୍। ଦଦୃଶୁସ୍ତେ ନରଶ୍ରେଷ୍ଠା ଵିକୀର୍ଣଂ ସର୍ଵତୋଦିଶମ୍
ତାପରେ ସେହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷମାନେ ଦୂରରୁ ମେରୁ ପର୍ବତ ପରି ଧଳା ଓ ଚମକୁଥିବା, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ବିସ୍ତୃତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ।
ତାନ୍ପ୍ରଷ୍ଟୁକାମାନ୍ଵିଜ୍ଞାଯ ପାଣ୍ଡଵାନ୍ସ ତୁ ଲୋମଶଃ। ଉଵାଚ ଵାକ୍ଯଂ ଵାକ୍ଯଜ୍ଞଃ ଶୃଣୁଧ୍ଵଂ ପାଣ୍ଡୁନନ୍ଦନାଃ
ପାଣ୍ଡବମାନେ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି ବୋଲି ବୁଝି, କଥାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଲୋମଶ କହିଲେ, 'ହେ ପାଣ୍ଡୁନନ୍ଦନମାନେ, ଶୁଣ।'
ଏତଦ୍ଵିକୀର୍ଣଂ ସୁଶ୍ରୀମତ୍କୈଲାସଶିଖରୋପମମ୍। ଯତ୍ପଶ୍ଯସି ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ ପର୍ଵତପ୍ରତିମଂ ସ୍ଥିତମ୍
ହେ ମଣିଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ଯେଉଁ ଜାଗାକୁ ଦେଖୁଛ, ଏହା ଏଠାରେ ଛିଟିଯାଇଛି ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭାମୟ, କୈଳାସ ପର୍ବତର ଶିଖର ସଦୃଶ ଦେଖାଯାଉଛି, ପର୍ବତ ପରି ଏଠାରେ ଉଭା ଅଛି।
ଏତାନ୍ଯସ୍ଥୀନି ଦୈତ୍ଯସ୍ଯ ନରକସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ। ପର୍ଵତପ୍ରତିମଂ ଭାତି ପର୍ଵତପ୍ରସ୍ତରାଶ୍ରିତମ୍
ଏହା ହେଉଛି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବ ନରକଙ୍କର ଅସ୍ଥି, ଯାହା ପର୍ବତ ସଦୃଶ ଚମକୁଛି ଏବଂ ପାହାଡ଼ ଶିଳା ଉପରେ ରହିଛି।
ପୁରାତନେନ ଦେଵେନ ଵିଷ୍ଣୁନା ପରମାତ୍ମନା। ରଦୈତ୍ଯୋ ଵିନିହତସ୍ତେନ ସୁରରାଜହିତୈଷିଣା
ପୁରୁଣା କାଳରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ଭଲ ପାଇଁ, ପରମାତ୍ମା ବିଷ୍ଣୁ ଏହି ଦାନବକୁ ବଧ କରିଥିଲେ।
ଦଶଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ତପସ୍ତପ୍ଯନ୍ମହାମନାଃ। ଐନଦ୍ରଂ ପ୍ରାର୍ଥଯତେ ସ୍ଥାନଂ ତପଃସ୍ଵାଧ୍ଯାଯଵିକ୍ରମାତ୍
ସେ ବଡ଼ ଦୃଢ଼ ମନୋବଳରେ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ତପସ୍ୟା କଲେ, ତପ, ଅଧ୍ୟୟନ ଓ ପ୍ରଭାବ ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ର ପଦବୀ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ।
ତପୋବଲେନ ମହତା ବାହୁଵେଗବଲେନ ଚ। ନିତ୍ଯମେଵ ଦୁରାଧର୍ଷୋ ଧର୍ଷଯନ୍ସ ଦିତେଃ ସୁତଃ
ତାଙ୍କର ବଡ଼ ତପସ୍ୟା ଶକ୍ତି ଓ ବାହୁବଳ ଦ୍ୱାରା, ଦିତିଙ୍କର ପୁଅ ସଦା ଅଜୟ ହୋଇ ଅନ୍ୟମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ।
ସ ତୁ ତସ୍ଯ ବଲଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଧର୍ମେ ଚ ଚରିତଵ୍ରତମ୍। ଭଯାଭିଭୂତଃ ସଂଵିଗ୍ନଃ ଶକ୍ର ଆସୀତ୍ତଦାଽନଘ
ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ନିଷ୍ଠା ଜାଣି, ଇନ୍ଦ୍ର ଭୟଭୀତ ଓ ଚିନ୍ତିତ ହେଇପଡ଼ିଲେ, ହେ ନିର୍ମଳ।
ତେନ ସଂଚିନ୍ତିତୋ ଦେଵୋ ମନସା ଵିଷ୍ଣୁରଵ୍ଯଯଃ। ସର୍ଵତ୍ରଗଃ ପ୍ରଭୁଃ ଶ୍ରୀମାନାଗତଶ୍ଚ ସ୍ଥିତୋ ବଭୌ
ତାପରେ, ତାଙ୍କ ମନରେ ଅବିନାଶୀ, ସମସ୍ତ ଠାରେ ବ୍ୟାପିଥିବା ଓ ଶ୍ରୀମାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଚିନ୍ତା କରାଗଲା ଏବଂ ସେ ଦେବତା ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ।
ଋଷଯଶ୍ଚାପି ତଂ ସର୍ଵେ ତୁଷ୍ଟୁଵୁଶ୍ଚ ଦିଵୌକସଃ
ସମସ୍ତ ଋଷି ଓ ସ୍ୱର୍ଗବାସୀ ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।