ନ ହ୍ଯହଂ ହାତୁମିଚ୍ଛାମି ଭଵନ୍ତମିହ କର୍ହିଚିତ୍। ଶୈଲେଽସ୍ମିନ୍ରାକ୍ଷସାକୀର୍ଣେ ଦୁର୍ଗେଷୁ ଵିପମେଷୁ ଚ
ମୁଁ କେବେ ଏଠାରେ ତୁମକୁ ଛାଡ଼ିବାକୁ ଚାହେଁନି, ଏହି ରାକ୍ଷସମାନେ ଭରିଥିବା ପାହାଡ଼ ଓ କଠିନ, ଭୟଙ୍କର ସ୍ଥାନରେ।
ଇଯଂ ଚାପି ମହାଭାଗା ରାଜପୁତ୍ରୀ ପତିଵ୍ରତା। ତ୍ଵାମୃତେ ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ର ନୋତ୍ସହେଦ୍ଵିନିଵର୍ତିତୁମ୍
ଏହି ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ ରାଜକୁମାରୀ, ପତିବ୍ରତା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି ଫେରିଯିବାକୁ ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ, ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ତଥୈଵସହଦେଵୋଽଯଂ ସତତଂ ତ୍ଵାମନୁଵ୍ରତଃ। ନ ଜାତୁ ଵିନିଵର୍ତେତ ମତଜ୍ଞୋ ହ୍ଯହମସ୍ଯ ଵୈ
ଏହି ସହଦେବ ମଧ୍ୟ ସଦା ତୁମ ପଛରେ ରହିଛନ୍ତି। ସେ କେବେ ଫେରିଯିବେ ନାହିଁ, ମୁଁ ତାଙ୍କର ମନ ଭଲଭାବେ ଜାଣେ।
ଅପିଚାତ୍ର ମହାରାଜ ସଵ୍ଯସାଚିଦିଦୃକ୍ଷଯା। ସର୍ଵେ ଲାଲସଭୂତାଃ ସ୍ମ ତସ୍ମାଦ୍ଯାସ୍ଯାମହେ ସହ
ଏଠାରେ ମହାରାଜ, ସବ୍ୟସାଚୀଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଆଶାରେ ଆମେ ସମସ୍ତେ ଆଗ୍ରହୀ ହୋଇଛୁ। ତେଣୁ ଆମେ ସମସ୍ତେ ସହିତ ଯିବା।
ଯଦ୍ଯଶକ୍ଯୋ ରଥୈର୍ଗନ୍ତୁଂ ଶୈଲୋଽଯଂ ବହୁକନ୍ଦରଃ। ପଦ୍ଭିରେଵ ଗମିଷ୍ଯାମୋ ମା ରାଜନ୍ଵିମନା ଭଵ
ଯଦି ଏହି ଅନେକ ଗୁହା ଥିବା ପାହାଡ଼କୁ ରଥରେ ଯିବା ଯାଏନାହିଁ, ତେବେ ଆମେ ପଦେପଦେ ଚାଲିଯିବା। ରାଜା, ମନ ଛୁଆଁନି।
ଅହଂ ଵହିଷ୍ଯେ ପାଞ୍ଚାଲୀଂ ଯତ୍ରଯତ୍ର ନ ଶକ୍ଷ୍ଯତି। ଇତି ମେ ଵର୍ତତେ ବୁଦ୍ଧିର୍ମା ରାଜନ୍ଵିମନା ଭଵ
ଯେଉଁଠି ପାଞ୍ଚାଳୀ ଚାଲିପାରିବେ ନାହିଁ, ସେଠି ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ବୋହିବି। ଏହି ମୋ ନିଶ୍ଚୟ—ରାଜା, ମନ ଦୁଃଖିତ କରନି।
ସୁକୁମାରୌ ତଥା ଵୀରୌ ମାଦ୍ରୀନନ୍ଦିକରାଵୁଭୌ। ଦୁର୍ଗେ ସଂତାରଯିଷ୍ଯାମି ଯତ୍ରାଶକ୍ତୌ ଭଵିଷ୍ଯତଃ
ମାଦ୍ରୀଙ୍କ ଦୁଇ ନରମ କିନ୍ତୁ ସୂର୍ବୀର ପୁଅଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ, ଯେଉଁଠି ସେମାନେ ଚାଲିପାରିବେ ନାହିଁ, ସେଠି ମୁଁ ସହଯୋଗ କରି ଆଗେ ନେଇଯିବି।
ଏଵଂ ତେ ଭାଷମାଣସ୍ଯ ବଲଂ ଭୀମାଭିଵର୍ଧତାମ୍। ଯତ୍ତ୍ଵମୁତ୍ସହସେ ଵୋଢୁଂ ପାଞ୍ଚାଲୀଂ ଵିପୁଲେଽଧ୍ଵନି
ତୁମେ ଏଭଳି କହୁଥିବାବେଳେ, ଭୀମଙ୍କର ଶକ୍ତି ଆଉ ବଢ଼ିଯାଏ, କାରଣ ଏହି ଦୀର୍ଘ ଯାତ୍ରାରେ ପାଞ୍ଚାଳୀକୁ ବୋହିବାକୁ ତୁମେ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିଛ।
ଯମଜୌ ଚାପି ଭଦ୍ରଂ ତେ ନୈତଦନ୍ଯତ୍ର ଵିଦ୍ଯତେ। ବଲଂ ତଵ ଯଶଶ୍ଚୈଵଧର୍ମଃ କୀର୍ତିଶ୍ଚ ଵର୍ଧତାମ୍
ଯମର ଦୁଇ ଝିଅ ତୁମ ପାଇଁ ଶୁଭ ଦେଉନ୍ତୁ; ତୁମର ଯେପରି ଶକ୍ତି, ଖ୍ୟାତି, ଧର୍ମ ଓ କୀର୍ତ୍ତି ଅନ୍ୟ କେଉଁଠି ମିଳେନାହିଁ—ଏହା ସଦା ବଢ଼ୁ।
ଯତ୍ତ୍ଵମୁତ୍ସହସେ ନେତୁଂ ଭ୍ରାତରୌ ସହ କୃଷ୍ଣଯା। ମା ତେ ଗ୍ଲାନିର୍ମହାବାହୋ ମା ଚ ତେଽସ୍ତୁ ପରାଭଵଃ
ତୁମେ ଯେପରି ଦୃଢ଼ ଇଚ୍ଛାରେ ଭାଇମାନେ ଓ କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ ନେଇଯିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛ, ମହାବାହୁ, ତୁମେ କେବେ ଦୁର୍ବଳ ହେଉନାହଁ, ଏବଂ କେବେ ବି ହାର ଦେଖିବାକୁ ପଡ଼ୁନାହିଁ।
ତତଃ କୃଷ୍ଣାଽବ୍ରଵୀଦ୍ଵାକ୍ଯଂ ପ୍ରହସନ୍ତୀ ମନୋରମା। ଗମିଷ୍ଯାମି ନ ସଂତାପ କାର୍ଯୋ ମାଂ ପ୍ରତି ଭାରତ
ତାପରେ କୃଷ୍ଣା ହସିହସି ମନୋହର କଥା କହିଲେ: 'ମୁଁ ଯିବି; ମୋ ପାଇଁ ଚିନ୍ତା କରନାହଁ, ଭାରତବଂଶୀ।'
ତପସା ଶକ୍ଯତେ ଗନ୍ତୁଂ ପର୍ଵତୋ ଗନ୍ଧମାଦନଃ। ତପସା ଚୈଵ କୌନ୍ତେଯ ସର୍ଵେ ଯୋକ୍ଷ୍ଯାମହେ ଵଯମ୍
ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଗନ୍ଧମାଦନ ପର୍ବତକୁ ମଧ୍ୟ ପହଁଚିହେବାଯାଏ; ଏବଂ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର, ଆମେ ସମସ୍ତେ ନିଶ୍ଚିତ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପାଇଁ ପହଁଚିବୁ।
ନକୁଲଃ ସହଦେଵଶ୍ଚ ଭୀମସେନଶ୍ ପାର୍ଥିଵ। ଅହଂ ଚ ତ୍ଵଂ ଚ କୌନ୍ତେଯ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯାମଃ ଶ୍ଵେତଵାହନମ୍
ନକୁଳ, ସହଦେବ, ଭୀମସେନ, ମୁଁ, ତୁମେ—କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର—ଆମେ ସମସ୍ତେ ଧଳା ଘୋଡ଼ା ଥିବା ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବୁ।
ଏଵଂ ସଂଭାଷମାଣାସ୍ତେ ସୁବାହୁଵିଷଯଂ ମହତ୍। ଦଦୃଶୁର୍ମୁଦିତା ରାଜନ୍ପ୍ରଭୂତଗଜଵାଜିମତ୍
ଏଭଳି କଥା ହେଉଥିବାବେଳେ, ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ସୁବାହୁଙ୍କ ଏହି ବଡ଼ ଦେଶକୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଅନେକ ହାତୀ ଓ ଘୋଡ଼ା ଥିଲା।
କିରାତତଙ୍ଗଣାକୀର୍ଣଂ ପୁଲିନ୍ଦଶତସଂକୁଲମ୍। ହିମଵତ୍ଯମରୈର୍ଜୁଷ୍ଟଂ ବହ୍ଵାଶ୍ଚର୍ଯସମାକୁଲମ୍। ସୁବାହୁଶ୍ଚାପି ତାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପୂଜଯାପ୍ରତ୍ଯଗୃହ୍ଣତ
କିରାତ ଓ ତଙ୍ଗଣ ଲୋକମାନେ, ଶତଶଃ ପୁଲିନ୍ଦ ଲୋକ, ହିମାଳୟରେ ଦେବତାମାନେ ଅଛନ୍ତି, ବହୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଭରିଛି—ସୁବାହୁ ସେମାନେକୁ ଦେଖି ସମ୍ମାନରେ ଅତିଥି ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ଵିଷଯାନ୍ତେ କୁଲିନ୍ଦାନାମୀଶ୍ଵରଃ ପ୍ରୀତିପୂର୍ଵକମ୍। ତତ୍ର ତେ ପୂଜିତାସ୍ତେନ ସର୍ଵ ଏଵ ସୁଖୋପିତାଃ
କୁଲିନ୍ଦ ଦେଶର ସୀମାରେ ସେମାନଙ୍କ ରାଜା ସ୍ନେହରେ ସ୍ୱାଗତ କଲେ; ସେଠାରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଓ ସୁବିଧା ଦେଲେ।
ପ୍ରତସ୍ଥୁର୍ଵିମଲେ ସୂର୍ଯେ ହିମଵନ୍ତଂ ଗିରିଂ ପ୍ରତି। ଇନ୍ଦ୍ରସେନମୁଖାଂଶ୍ଚାପି ଭୃତ୍ଯାନ୍ପୌରୋଗଵାଂସ୍ତଥା
ସ୍ପଷ୍ଟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେବା ସହିତ ସେମାନେ ହିମାଳୟ ପର୍ବତ ପାଇଁ ଚାଲିଲେ; ଇନ୍ଦ୍ରସେନ ଓ ଅନ୍ୟ ସେବକ ଓ ପୁରୋହିତମାନେ ସହିତ।
ସୂଦାଂଶ୍ଚ ପାରିବର୍ହାଂଶ୍ଚ ଦ୍ରୌପଦ୍ଯାଃ ସର୍ଵଶୋ ନୃପ। ରାଜ୍ଞଃ କୁଲିନ୍ଦାଧିପତେଃ ପରିଦାଯ ମହାରଥାଃ
ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ସମସ୍ତ ରନ୍ଧନକାର ଓ ଜିନିଷପତ୍ର କୁଲିନ୍ଦ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଇ, ସେ ମହାବୀରମାନେ ଯାତ୍ରା କଲେ।
ପଦ୍ଭିରେଵ ମହାଵୀର୍ଯା ଯଯୁଃ କୌରଵନନ୍ଦନାଃ। ତେ ଶନୈଃ ପ୍ରାଦ୍ରଵନ୍ସର୍ଵେ କୃଷ୍ଣଯା ସହ ପାଣ୍ଡଵାଃ। ତସ୍ମାଦ୍ଦେଶାତ୍ସୁସଂହୃଷ୍ଟା ଦ୍ରଷ୍ଟୁକାମା ଧନଂଜଯମ୍
ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ କୌରବସନ୍ତାନମାନେ ପଦେପଦେ ଚାଲିଲେ; କୃଷ୍ଣା ସହିତ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଏହି ଦେଶରୁ ଦୀରେ ଦୀରେ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ, ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଆଶାରେ।
ଭୀମସେନଯମୌ ଚୋଭୌ ପାଞ୍ଚାଲି ଚ ନିବୋଧତ। ନାସ୍ତି ଭୂତସ୍ଯ ନାଶୋ ଵୈ ପଶ୍ଯତାସ୍ମାନ୍ଵନେଚରାନ୍
ଭୀମସେନ, ଦୁଇ ଭାଇ ଓ ପାଞ୍ଚାଳୀ, ଶୁଣ; ଯାହା ଅଛି ତାହାର କେବେ ନାଶ ହୁଏନାହିଁ—ଆମେ ଯେଉଁମାନେ ଜଙ୍ଗଲରେ ରହୁଛୁ, ଦେଖ।
ଦୁର୍ବଲାଃ କ୍ଲେଶିତାଃ ସ୍ମେତି ଯଦ୍ବ୍ରୁଵାମେତରେତରମ୍। ଅଶକ୍ଯେଽପି ଵ୍ରଜାମୋ ଯଦ୍ନଂଜଯଦିଦୃକ୍ଷଯା
ଆମେ ଏକାପରକୁ କହୁଛୁ—'ଆମେ ଦୁର୍ବଳ ଓ ଦୁଃଖିତ'—ତଥାପି ଅସମ୍ଭବ ଲାଗିଲେ ମଧ୍ୟ, ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଆଶାରେ ଆଗେ ବଢ଼ୁଛୁ।
ତନ୍ମେ ଦହତି ଗାତ୍ରାଣି ତୂଲରାଶିମିଵାନଲଃ। ଯଚ୍ଚ ଵୀରଂ ନ ପଶ୍ଯାମି ଧନଂଜଯମୁପାନ୍ତିକେ
ଏହି ଆଶା ମୋ ଦେହକୁ ଅଗ୍ନି ତୁଳା ଗଛିବା ପରି ପୋଡ଼ୁଛି—କାରଣ ମୁଁ ଧନଞ୍ଜୟ ଭୀରକୁ ନିକଟରେ ଦେଖୁନାହିଁ।
ତସ୍ଯାଦର୍ଶନତପ୍ତଂ ମାଂ ସାନୁଜଂ ଵନମାସ୍ଥିତମ୍। ଯାଜ୍ଞସେନ୍ଯାଃ ପରାମର୍ଶଃ ସ ଚ ଵୀର ଦହତ୍ଯୁତ
ତାଙ୍କ ଦର୍ଶନ ନ ମିଳିବାରେ ମୁଁ ଭାଇମାନେ ସହିତ ଜଙ୍ଗଲରେ ରହୁଛି; ଯାଜ୍ଞସେନୀଙ୍କ ଦୁଃଖର ଚିନ୍ତା ମଧ୍ୟ, ବୀର, ମୋତେ ପୋଡ଼ୁଛି।
ନକୁଲାତ୍ପୂର୍ଵଜଂ ପାର୍ଥଂ ନ ପଶ୍ଯାମ୍ଯମିତୌଜସମ୍। ଅଜେଯମୁଗ୍ରଧନ୍ଵାନଂ ତେନ ତପ୍ଯେ ଵୃକୋଦର
ନକୁଳଠାରୁ ବଡ଼ ପାର୍ଥ, ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଅଜୟ ଓ ଭୟଙ୍କର ଧନୁର୍ଧରଙ୍କୁ ମୁଁ ଦେଖୁନାହିଁ; ଏହିଥିରେ, ବୃକୋଦର, ମୋତେ ଦୁଃଖ ହେଉଛି।
ତୀର୍ଥାନି ଚୈଵ ରମ୍ଯାଣି ଵନାନି ଚ ସରାଂସି ଚ। ଚରାମି ସହ ଯୁଷ୍ମାଭିସ୍ତସ୍ଯ ଦର୍ଶନକାଙ୍କ୍ଷଯା
ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ, ସୁନ୍ଦର ଜଙ୍ଗଲ, ସରୋବର—ମୁଁ ତୁମମାନେ ସହିତ ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଘୁଞ୍ଚୁଛି, ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଆଶାରେ।
ପଞ୍ଚଵର୍ଷାଣ୍ଯହଂ ଵୀରଂ ସତ୍ଯସନ୍ଧଂ ଧନଂଜଯମ୍। ଯନ୍ନ ପଶ୍ଯାମି ବୀଭତ୍ସୁଂ ତେନ ତପ୍ଯେ ଵୃକୋଦର
ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ହେଲା ମୁଁ ସତ୍ୟବାନ୍ ଧନଞ୍ଜୟ, ଭୟଙ୍କର ବୀଭତ୍ସୁଙ୍କୁ ଦେଖୁନାହିଁ; ଏହିଥିରେ, ବୃକୋଦର, ମୋତେ ଦୁଃଖ ହେଉଛି।
ତଂ ଵୈ ଶ୍ଯାମଂ ଗୁଡାକେଶଂ ସିଂହଵିକ୍ରାନ୍ତଗାମିନମ୍। ନ ପଶ୍ଯାମି ମହାବାହୁଂ ତେନ ତପ୍ଯେ ଵୃକୋଦର
ମୁଁ ସେଇ ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣ, ପଦ୍ମନୟନ, ସିଂହ ପଦଚାଳି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁଧାରୀଙ୍କୁ ଦେଖୁନି; ଏହିଥିରେ, ଭୀମ, ମୋ ମନ ଦୁଃଖରେ ପିଡ଼ିତ ହେଉଛି।
କୃତାସ୍ତ୍ରଂ ନିପୁଣଂ ଯୁଦ୍ଦେଽଵ୍ରତିମାନଂ ଧନୁଷ୍ମତାମ୍। ନ ପଶ୍ଯାମି କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠ ତେନ ତପ୍ଯେ ଵୃକୋଦର
ଯେ ଶସ୍ତ୍ରବିଦ୍ୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଦକ୍ଷ, ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟାରେ ଅପରିମିତ, ସେଇ କୁରୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ମୁଁ ଦେଖୁନି; ଏହିଥିରେ, ଭୀମ, ମୋ ମନ ଦୁଃଖରେ ଜଳୁଛି।
ଚରନ୍ତମରିସଙ୍ଘେଷୁ କ୍ରୁଦ୍ଧଂ କାଲମିଵାନଘ। ପ୍ରଭିନ୍ନମିଵ ମାତଙ୍ଗଂ ସିଂହସ୍କନ୍ଧଂ ଧନଂଜଯମ୍
ଯେ ଧନଞ୍ଜୟ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଚଳିଛନ୍ତି, କ୍ରୋଧରେ କାଳ ପରି, ସିଂହ ପରି ମଜବୁତ କନ୍ଧ, ମଦୋନ୍ମତ୍ତ ହାତୀ ପରି ଆକ୍ରମଣ କରନ୍ତି, ସେଉଁଠି ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖୁନି।
ଯଃ ସ ଶକ୍ରାଦନଵରୋ ଵୀର୍ଯେଣ ଚ ବଲେନ ଚ। ଯମଯୋଃ ପୂର୍ଵଜଃ ପାର୍ଥଃ ଶ୍ଵେତାଶ୍ଵୋଽମିତଵିକ୍ରମଃ
ଯେ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼, ବଳ ଓ ପ୍ରତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସମ, ଧଳା ଘୋଡ଼ା ଚଳାଉଛନ୍ତି, ଅପାର ପ୍ରଭାବଶାଳୀ—