ଅନ୍ତର୍ହିତାନି ଭୂତାନି ରକ୍ଷାଂସି ବଲଵନ୍ତି ଚ। ଅଗ୍ନିନା ତପସା ଚୈଵ ଶକ୍ଯଂ ଗନ୍ତୁଂ ଵୃକୋଦର
ଲୁଚିଥିବା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବମାନେକୁ ଅଗ୍ନି ଓ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଜିତିପାରିବା, ବୃକୋଦର।
ସନ୍ନିଵର୍ତଯ କୌନ୍ତେଯ କ୍ଷୁତ୍ପିପାସେ ବଲାଶ୍ରଯାତ୍। ତତୋ ବଲଂ ଚ ଦାକ୍ଷ୍ଯଂ ଚ ସଂଶ୍ରଯସ୍ଵ ଵୃକୋଦର
କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର, ଶରୀରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଥିବା ଭୋକ ଓ ତିଆରିକୁ ଦମନ କର। ତାପରେ ତୁମର ଶକ୍ତି ଓ ଦକ୍ଷତାକୁ ଆଶ୍ରୟ କର, ବୃକୋଦର।
ଋଷେସ୍ତ୍ଵଯା ଶ୍ରୁତଂ ଵାକ୍ଯଂ କୈଲାସଂ ପର୍ଵତଂ ପ୍ରତି। ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ପ୍ରପଶ୍ଯ କୌନ୍ତେଯ କଥଂ କୃଷ୍ଣା ଗମିଷ୍ଯତି
ତୁମେ ଋଷିଙ୍କ କଥା କାଇଳାସ ପାହାଡ଼ ବିଷୟରେ ଶୁଣିଛ, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର। ବୁଦ୍ଧିରେ ଭାବିବା, କୃଷ୍ଣା କିପରି ଯାତ୍ରା କରିବେ।
ଅଥଵା ସହଦେଵେନ ଧୌମ୍ଯେନ ଚ ସମଂ ଵିଭୋ। ସୂତୈଃ ପୌରୋଗଵୈଶ୍ଚୈଵ ସର୍ଵୈଶ୍ଚ ପରିଚାରକୈଃ
ନାହିଁଲେ, ସହଦେବ, ଧୌମ୍ୟ ଓ ସମସ୍ତ ରଥଚାଳକ, ପୂରୋହିତ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସେବକମାନେ ସହିତ—
ରଥୈରଶ୍ଵୈଶ୍ଚ ଯେ ଚାନ୍ଯେ ଵିପ୍ରାଃ କ୍ଲେଶାସହାଃ ପଥି। ସର୍ଵୈସ୍ତ୍ଵଂ ସହିତୋ ଭୀମ ନିଵର୍ତସ୍ଵାଯତେକ୍ଷଣ
ରଥ, ଘୋଡ଼ା ଓ ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପଥରେ କଷ୍ଟ ସହିପାରନ୍ତି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନେଇ ତୁମେ, ଭୀମ, ତାଲିତ ଦୃଷ୍ଟିବାନ୍, ପଛକୁ ଫେରିଯିବା।
ତ୍ରଯୋ ଵଯଂ ଗମିଷ୍ଯାମୋ ଲଧ୍ଵାହାରା ଯତଵ୍ରତାଃ। ଅହଂ ଚ ନକୁଲଶ୍ଚୈଵ ଲୋମଶଶ୍ଚ ମହାତପାଃ
ଆମେ ତିନିଜଣ ଯିବା, ଯେପରି ଖାଦ୍ୟ ମିଳିବ ନେଇ ଓ ନିୟମ ପାଳନ କରି। ମୁଁ, ନକୁଳ ଓ ମହାତପସ୍ବୀ ଲୋମଶ।
ମମାଗମନମାକାଙ୍କ୍ଷନ୍ଗ୍ଗାଦ୍ଵାରେ ସମାହିତଃ। ଵସେହ ଦ୍ରୌପଦୀଂ ରକ୍ଷନ୍ଯାଵଦାଗମନଂ ମମ
ମୋ ଆସିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦ୍ୱାରରେ ଧୈର୍ୟ ଧରି ଅପେକ୍ଷା କର, ଏଠାରେ ରୁହି ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର।
ରାଜପୁତ୍ରୀ ଶ୍ରମେଣାର୍ତା ଦୁଃଖାର୍ତା ଚୈଵ ଭାରତ। ଵ୍ରଜତ୍ଯେଵ ହି କଲ୍ଯାଣୀ ଶ୍ଵେତଵାହଦିଦୃକ୍ଷଯା
ରାଜକୁମାରୀ ଦୁଃଖ ଓ କ୍ଲାନ୍ତିରେ ପୀଡ଼ିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଶ୍ୱେତ ଘୋଡ଼ାକୁ ଦେଖିବା ଆଶାରେ ଯାଉଛନ୍ତି, ଭାରତ।
ତଵଚାପ୍ଯରତିସ୍ତୀଵ୍ରା ଵର୍ତତେ ତମପଶ୍ଯତଃ। ଗୁଡାକେଶଂ ମହାତ୍ମାନଂ ସଂଗ୍ରାମେଷ୍ଵପଲାଯିନମ୍। କିଂ ପୁନଃ ସହଦେଵଂ ଚ ମାଂ ଚ କୃଷ୍ଣାଂ ଚ ଭାରତ
ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ମହାତ୍ମା ଗୁଡାକେଶଙ୍କୁ, ଯିଏ କେବେ ଯୁଦ୍ଧରୁ ପଳାଏ ନାହିଁ, ଦେଖୁନାହାଁ, ସେତେବେଳେ ତୁମର ଆକାଂକ୍ଷା ଅତି ତୀବ୍ର ରହିଛି। ତେବେ ସହଦେବ, ମୁଁ ଓ କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ ନେଇ କଣ କହିବି, ଭାରତ?
ଦ୍ଵିଜାଃ କାମଂ ନିଵର୍ତନ୍ତାଂ ସର୍ଵେ ଚ ପରିଚାରକାଃ। ସୂତାଃ ପୌରୋଗଵାଶ୍ଚୈଵ ଯଂ ଚ ମନ୍ଯେତ ନୋ ଭଵାନ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଓ ସମସ୍ତ ସେବକମାନେ ଇଚ୍ଛା କଲେ ପଛକୁ ଫେରିଯାଆନ୍ତୁ, ରଥଚାଳକ, ପୂରୋହିତ ଓ ଯେଉଁଠିକି ତୁମେ ଭଲ ଭାବ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ।
ନ ହ୍ଯହଂ ହାତୁମିଚ୍ଛାମି ଭଵନ୍ତମିହ କର୍ହିଚିତ୍। ଶୈଲେଽସ୍ମିନ୍ରାକ୍ଷସାକୀର୍ଣେ ଦୁର୍ଗେଷୁ ଵିପମେଷୁ ଚ
ମୁଁ କେବେ ଏଠାରେ ତୁମକୁ ଛାଡ଼ିବାକୁ ଚାହେଁନି, ଏହି ରାକ୍ଷସମାନେ ଭରିଥିବା ପାହାଡ଼ ଓ କଠିନ, ଭୟଙ୍କର ସ୍ଥାନରେ।
ଇଯଂ ଚାପି ମହାଭାଗା ରାଜପୁତ୍ରୀ ପତିଵ୍ରତା। ତ୍ଵାମୃତେ ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ର ନୋତ୍ସହେଦ୍ଵିନିଵର୍ତିତୁମ୍
ଏହି ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ ରାଜକୁମାରୀ, ପତିବ୍ରତା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି ଫେରିଯିବାକୁ ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ, ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ତଥୈଵସହଦେଵୋଽଯଂ ସତତଂ ତ୍ଵାମନୁଵ୍ରତଃ। ନ ଜାତୁ ଵିନିଵର୍ତେତ ମତଜ୍ଞୋ ହ୍ଯହମସ୍ଯ ଵୈ
ଏହି ସହଦେବ ମଧ୍ୟ ସଦା ତୁମ ପଛରେ ରହିଛନ୍ତି। ସେ କେବେ ଫେରିଯିବେ ନାହିଁ, ମୁଁ ତାଙ୍କର ମନ ଭଲଭାବେ ଜାଣେ।
ଅପିଚାତ୍ର ମହାରାଜ ସଵ୍ଯସାଚିଦିଦୃକ୍ଷଯା। ସର୍ଵେ ଲାଲସଭୂତାଃ ସ୍ମ ତସ୍ମାଦ୍ଯାସ୍ଯାମହେ ସହ
ଏଠାରେ ମହାରାଜ, ସବ୍ୟସାଚୀଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଆଶାରେ ଆମେ ସମସ୍ତେ ଆଗ୍ରହୀ ହୋଇଛୁ। ତେଣୁ ଆମେ ସମସ୍ତେ ସହିତ ଯିବା।
ଯଦ୍ଯଶକ୍ଯୋ ରଥୈର୍ଗନ୍ତୁଂ ଶୈଲୋଽଯଂ ବହୁକନ୍ଦରଃ। ପଦ୍ଭିରେଵ ଗମିଷ୍ଯାମୋ ମା ରାଜନ୍ଵିମନା ଭଵ
ଯଦି ଏହି ଅନେକ ଗୁହା ଥିବା ପାହାଡ଼କୁ ରଥରେ ଯିବା ଯାଏନାହିଁ, ତେବେ ଆମେ ପଦେପଦେ ଚାଲିଯିବା। ରାଜା, ମନ ଛୁଆଁନି।
ଅହଂ ଵହିଷ୍ଯେ ପାଞ୍ଚାଲୀଂ ଯତ୍ରଯତ୍ର ନ ଶକ୍ଷ୍ଯତି। ଇତି ମେ ଵର୍ତତେ ବୁଦ୍ଧିର୍ମା ରାଜନ୍ଵିମନା ଭଵ
ଯେଉଁଠି ପାଞ୍ଚାଳୀ ଚାଲିପାରିବେ ନାହିଁ, ସେଠି ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ବୋହିବି। ଏହି ମୋ ନିଶ୍ଚୟ—ରାଜା, ମନ ଦୁଃଖିତ କରନି।
ସୁକୁମାରୌ ତଥା ଵୀରୌ ମାଦ୍ରୀନନ୍ଦିକରାଵୁଭୌ। ଦୁର୍ଗେ ସଂତାରଯିଷ୍ଯାମି ଯତ୍ରାଶକ୍ତୌ ଭଵିଷ୍ଯତଃ
ମାଦ୍ରୀଙ୍କ ଦୁଇ ନରମ କିନ୍ତୁ ସୂର୍ବୀର ପୁଅଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ, ଯେଉଁଠି ସେମାନେ ଚାଲିପାରିବେ ନାହିଁ, ସେଠି ମୁଁ ସହଯୋଗ କରି ଆଗେ ନେଇଯିବି।
ଏଵଂ ତେ ଭାଷମାଣସ୍ଯ ବଲଂ ଭୀମାଭିଵର୍ଧତାମ୍। ଯତ୍ତ୍ଵମୁତ୍ସହସେ ଵୋଢୁଂ ପାଞ୍ଚାଲୀଂ ଵିପୁଲେଽଧ୍ଵନି
ତୁମେ ଏଭଳି କହୁଥିବାବେଳେ, ଭୀମଙ୍କର ଶକ୍ତି ଆଉ ବଢ଼ିଯାଏ, କାରଣ ଏହି ଦୀର୍ଘ ଯାତ୍ରାରେ ପାଞ୍ଚାଳୀକୁ ବୋହିବାକୁ ତୁମେ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିଛ।
ଯମଜୌ ଚାପି ଭଦ୍ରଂ ତେ ନୈତଦନ୍ଯତ୍ର ଵିଦ୍ଯତେ। ବଲଂ ତଵ ଯଶଶ୍ଚୈଵଧର୍ମଃ କୀର୍ତିଶ୍ଚ ଵର୍ଧତାମ୍
ଯମର ଦୁଇ ଝିଅ ତୁମ ପାଇଁ ଶୁଭ ଦେଉନ୍ତୁ; ତୁମର ଯେପରି ଶକ୍ତି, ଖ୍ୟାତି, ଧର୍ମ ଓ କୀର୍ତ୍ତି ଅନ୍ୟ କେଉଁଠି ମିଳେନାହିଁ—ଏହା ସଦା ବଢ଼ୁ।
ଯତ୍ତ୍ଵମୁତ୍ସହସେ ନେତୁଂ ଭ୍ରାତରୌ ସହ କୃଷ୍ଣଯା। ମା ତେ ଗ୍ଲାନିର୍ମହାବାହୋ ମା ଚ ତେଽସ୍ତୁ ପରାଭଵଃ
ତୁମେ ଯେପରି ଦୃଢ଼ ଇଚ୍ଛାରେ ଭାଇମାନେ ଓ କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ ନେଇଯିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛ, ମହାବାହୁ, ତୁମେ କେବେ ଦୁର୍ବଳ ହେଉନାହଁ, ଏବଂ କେବେ ବି ହାର ଦେଖିବାକୁ ପଡ଼ୁନାହିଁ।
ତତଃ କୃଷ୍ଣାଽବ୍ରଵୀଦ୍ଵାକ୍ଯଂ ପ୍ରହସନ୍ତୀ ମନୋରମା। ଗମିଷ୍ଯାମି ନ ସଂତାପ କାର୍ଯୋ ମାଂ ପ୍ରତି ଭାରତ
ତାପରେ କୃଷ୍ଣା ହସିହସି ମନୋହର କଥା କହିଲେ: 'ମୁଁ ଯିବି; ମୋ ପାଇଁ ଚିନ୍ତା କରନାହଁ, ଭାରତବଂଶୀ।'
ତପସା ଶକ୍ଯତେ ଗନ୍ତୁଂ ପର୍ଵତୋ ଗନ୍ଧମାଦନଃ। ତପସା ଚୈଵ କୌନ୍ତେଯ ସର୍ଵେ ଯୋକ୍ଷ୍ଯାମହେ ଵଯମ୍
ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଗନ୍ଧମାଦନ ପର୍ବତକୁ ମଧ୍ୟ ପହଁଚିହେବାଯାଏ; ଏବଂ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର, ଆମେ ସମସ୍ତେ ନିଶ୍ଚିତ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପାଇଁ ପହଁଚିବୁ।
ନକୁଲଃ ସହଦେଵଶ୍ଚ ଭୀମସେନଶ୍ ପାର୍ଥିଵ। ଅହଂ ଚ ତ୍ଵଂ ଚ କୌନ୍ତେଯ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯାମଃ ଶ୍ଵେତଵାହନମ୍
ନକୁଳ, ସହଦେବ, ଭୀମସେନ, ମୁଁ, ତୁମେ—କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର—ଆମେ ସମସ୍ତେ ଧଳା ଘୋଡ଼ା ଥିବା ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବୁ।
ଏଵଂ ସଂଭାଷମାଣାସ୍ତେ ସୁବାହୁଵିଷଯଂ ମହତ୍। ଦଦୃଶୁର୍ମୁଦିତା ରାଜନ୍ପ୍ରଭୂତଗଜଵାଜିମତ୍
ଏଭଳି କଥା ହେଉଥିବାବେଳେ, ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ସୁବାହୁଙ୍କ ଏହି ବଡ଼ ଦେଶକୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଅନେକ ହାତୀ ଓ ଘୋଡ଼ା ଥିଲା।
କିରାତତଙ୍ଗଣାକୀର୍ଣଂ ପୁଲିନ୍ଦଶତସଂକୁଲମ୍। ହିମଵତ୍ଯମରୈର୍ଜୁଷ୍ଟଂ ବହ୍ଵାଶ୍ଚର୍ଯସମାକୁଲମ୍। ସୁବାହୁଶ୍ଚାପି ତାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପୂଜଯାପ୍ରତ୍ଯଗୃହ୍ଣତ
କିରାତ ଓ ତଙ୍ଗଣ ଲୋକମାନେ, ଶତଶଃ ପୁଲିନ୍ଦ ଲୋକ, ହିମାଳୟରେ ଦେବତାମାନେ ଅଛନ୍ତି, ବହୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଭରିଛି—ସୁବାହୁ ସେମାନେକୁ ଦେଖି ସମ୍ମାନରେ ଅତିଥି ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ଵିଷଯାନ୍ତେ କୁଲିନ୍ଦାନାମୀଶ୍ଵରଃ ପ୍ରୀତିପୂର୍ଵକମ୍। ତତ୍ର ତେ ପୂଜିତାସ୍ତେନ ସର୍ଵ ଏଵ ସୁଖୋପିତାଃ
କୁଲିନ୍ଦ ଦେଶର ସୀମାରେ ସେମାନଙ୍କ ରାଜା ସ୍ନେହରେ ସ୍ୱାଗତ କଲେ; ସେଠାରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଓ ସୁବିଧା ଦେଲେ।
ପ୍ରତସ୍ଥୁର୍ଵିମଲେ ସୂର୍ଯେ ହିମଵନ୍ତଂ ଗିରିଂ ପ୍ରତି। ଇନ୍ଦ୍ରସେନମୁଖାଂଶ୍ଚାପି ଭୃତ୍ଯାନ୍ପୌରୋଗଵାଂସ୍ତଥା
ସ୍ପଷ୍ଟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେବା ସହିତ ସେମାନେ ହିମାଳୟ ପର୍ବତ ପାଇଁ ଚାଲିଲେ; ଇନ୍ଦ୍ରସେନ ଓ ଅନ୍ୟ ସେବକ ଓ ପୁରୋହିତମାନେ ସହିତ।
ସୂଦାଂଶ୍ଚ ପାରିବର୍ହାଂଶ୍ଚ ଦ୍ରୌପଦ୍ଯାଃ ସର୍ଵଶୋ ନୃପ। ରାଜ୍ଞଃ କୁଲିନ୍ଦାଧିପତେଃ ପରିଦାଯ ମହାରଥାଃ
ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ସମସ୍ତ ରନ୍ଧନକାର ଓ ଜିନିଷପତ୍ର କୁଲିନ୍ଦ ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଇ, ସେ ମହାବୀରମାନେ ଯାତ୍ରା କଲେ।
ପଦ୍ଭିରେଵ ମହାଵୀର୍ଯା ଯଯୁଃ କୌରଵନନ୍ଦନାଃ। ତେ ଶନୈଃ ପ୍ରାଦ୍ରଵନ୍ସର୍ଵେ କୃଷ୍ଣଯା ସହ ପାଣ୍ଡଵାଃ। ତସ୍ମାଦ୍ଦେଶାତ୍ସୁସଂହୃଷ୍ଟା ଦ୍ରଷ୍ଟୁକାମା ଧନଂଜଯମ୍
ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ କୌରବସନ୍ତାନମାନେ ପଦେପଦେ ଚାଲିଲେ; କୃଷ୍ଣା ସହିତ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଏହି ଦେଶରୁ ଦୀରେ ଦୀରେ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ, ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଆଶାରେ।
ଭୀମସେନଯମୌ ଚୋଭୌ ପାଞ୍ଚାଲି ଚ ନିବୋଧତ। ନାସ୍ତି ଭୂତସ୍ଯ ନାଶୋ ଵୈ ପଶ୍ଯତାସ୍ମାନ୍ଵନେଚରାନ୍
ଭୀମସେନ, ଦୁଇ ଭାଇ ଓ ପାଞ୍ଚାଳୀ, ଶୁଣ; ଯାହା ଅଛି ତାହାର କେବେ ନାଶ ହୁଏନାହିଁ—ଆମେ ଯେଉଁମାନେ ଜଙ୍ଗଲରେ ରହୁଛୁ, ଦେଖ।