କୈଲାସଃ ପର୍ଵତୋ ରାଜନ୍ପଡ୍ଯୋଜନଶତୋଚ୍ଛ୍ରିତଃ। ଯତ୍ରଦେଵାଃ ସମାଯାନ୍ତି ଵିଶାଲା ଯତ୍ର ଭାରତ
କୈଳାସ ପର୍ବତ, ରାଜା, ଶତ ଯୋଜନ ଉଚ୍ଚ। ସେଠାରେ ଦେବତାମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୁଅନ୍ତି, ଏହା ବହୁତ ବିଶାଳ, ଭାରତ।
ଅସଙ୍ଖ୍ଯେଯାସ୍ତୁ କୌନ୍ତେଯ ଯକ୍ଷରାକ୍ଷସକିନ୍ନରାଃ। ନାଗାଃ ସୁପର୍ଣା ଗନ୍ଧର୍ଵାଃ କୁବେରସଦନଂ ପ୍ରତି
ଅସଂଖ୍ୟ ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ, କିନ୍ନର, ନାଗ, ସୁପର୍ଣ୍ଣ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର, କୁବେରଙ୍କ ନିବାସକୁ ଯାଉଛନ୍ତି।
ତାନ୍ଵିଗାହସ୍ଵ ପାର୍ଥାଦ୍ଯ ତପସା ଚ ଦମେନ ଚ। ରକ୍ଷ୍ଯମାଣୋ ମଯା ରାଜନ୍ଭୀମସେନବଲେନ ଚ
ପାର୍ଥ, ଆଜି ତୁମେ ତପସ୍ୟା ଓ ନିୟମରେ ଏମାନଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କର। ମୁଁ ଏବଂ ଭୀମସେନଙ୍କ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରିବି, ରାଜା।
ସ୍ଵସ୍ତି ତେ ଵରୁଣୋ ରାଜା ଯମଶ୍ଚ ସମିତିଂଜଯଃ। ଗଙ୍ଗା ଚ ଯମୁନା ଚୈଵ ପର୍ଵତାଶ୍ଚ ଦିଶନ୍ତୁ ତେ
ତୁମ ପାଇଁ ବରୁଣ ରାଜା, ବିଜୟୀ ଯମ, ଗଙ୍ଗା ଓ ଯମୁନା ଏବଂ ପର୍ବତମାନେ ମଙ୍ଗଳ କରୁନ୍ତୁ।
ମରୁତଶ୍ଚ ସହାଶ୍ଵିଭ୍ଯାଂ ସରିତଶ୍ଚ ସରାଂସି ଚ। ସ୍ଵସ୍ତି ଦେଵାସୁରେଭ୍ଯଶ୍ଚ ଵସୁଭ୍ଯଶ୍ ମହାଦ୍ଯୁତେ
ମରୁତମାନେ ଓ ଆଶ୍ୱିନୀକୁମାରମାନେ, ନଦୀ ଓ ହ୍ରଦମାନେ, ଦେବତା, ଅସୁର ଓ ବସୁମାନେ, ମହାତେଜସ୍ବୀ, ତୁମ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳ କରୁନ୍ତୁ।
ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଜାମ୍ବୂନଦପର୍ଵତାଦ୍ଵୈ ଶୃଣୋମି ଘୋଷଂ ତଵ ଦେଵି ଗଙ୍ଗେ। ଗୋପାଯଯେମଂ ସୁଭଗେ ଗିରିଭ୍ଯଃ ସର୍ଵାଜମୀଢାପଚିତଂ ନରେନ୍ଦ୍ରମ୍
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସୁନା ପର୍ବତରୁ ମୁଁ ତୁମର ଧ୍ୱନି ଶୁଣୁଛି, ଦେବୀ ଗଙ୍ଗା। ଭାଗ୍ୟବତୀ, ଏହି ପର୍ବତମାନଠାରୁ ସମସ୍ତଙ୍କର ସମ୍ମାନିତ ଏହି ରାଜାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର।
ଦଦସ୍ଵ ଶର୍ମ ପ୍ରଵିଵିକ୍ଷତୋଽସ୍ଯ ଶୈଲାନିମାଞ୍ଛୈଲସୁତେ ନୃପସ୍ଯ। `ଶିଵପ୍ରଦା ସର୍ଵସରିତ୍ପ୍ରଧାନେ ସ ଭ୍ରାତୃକସ୍ଯେହ ଯୁଧିଷ୍ଠିରସ୍ଯ
ଏହି ପର୍ବତଗୁଡ଼ିକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବା ଏହି ରାଜାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା ଦିଅ, ପର୍ବତକନ୍ୟା। ତୁମେ ସମସ୍ତ ନଦୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଶୁଭା ଦେଇଥିବା, ଏଠାରେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଓ ତାଙ୍କ ଭାଇମାନଙ୍କୁ ମଙ୍ଗଳ କର।
ଅପୂର୍ଵୋଽଯଂ ସଂଭ୍ରମୋ ଲୋମଶସ୍ଯ କୃଷ୍ଣାଂ ଚ ସର୍ଵେ ରକ୍ଷତ ମା ପ୍ରମାଦଃ। ଦେଶୋ ହ୍ଯଯଂ ଦୁର୍ଗତମୋ ମତୋଽସ୍ଯ ତସ୍ମାତ୍ପରଂ ଶୌଚମିହାଚରଧ୍ଵମ୍
ଲୋମଶଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ଅପୂର୍ବ ଚିଂତା। ସମସ୍ତେ କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର, କୌଣସି ଅବଧାନ ରଖନ୍ତୁ ନାହିଁ। ଏହି ସ୍ଥାନ ବହୁତ ବିପଦ୍ଜନକ ବୋଲି ମନ୍ୟ, ତେଣୁ ଏଠାରେ ପବିତ୍ରତା ରଖ।
ତତୋଽବ୍ରଵୀଦ୍ଭୀମମୁଦାରଵୀର୍ଯଂ କୃଷ୍ଣାଂ ଯତ୍ତଃ ପାଲଯ ଭୀମସେନ। ଶୂନ୍ଯେଽର୍ଜୁନେଽସନ୍ନିହିତେ ଚ ତାତ ତ୍ଵାମେଵ କୃଷ୍ଣା ଭଜତେ ଭଯେଷୁ
ତାପରେ ଉତ୍ତମ ବଳଶାଳୀ ଭୀମ କହିଲେ: 'ଭୀମସେନ, ତୁମେ ସଚେତନ ରୁହ ଓ କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର। ଅର୍ଜୁନ ନଥିବାବେଳେ, ପ୍ରିୟ, ଭୟରେ କୃଷ୍ଣା ତୁମ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତି।'
ତତୋ ମହାତ୍ମାଂ ସ ଯମୌ ସମେତ୍ଯ ମୂର୍ଧନ୍ଯୁପାଘ୍ରାଯ ଵିମୃଜ୍ଯଗାତ୍ରେ। ଉଵାଚ ତୌ ବାଷ୍ପକଲଂ ସ ରାଜା ମା ବୈଷ୍ଟମାଗଚ୍ଛତମପ୍ରମତ୍ତୌ
ତାପରେ ମହାତ୍ମା ରାଜା ଦୁଇ ଯମପୁତ୍ରଙ୍କୁ ନିକଟକୁ ଡାକି, ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ଦେହ ମୁଛି, ଅଶ୍ରୁଭରା କଣ୍ଠରେ କହିଲେ: 'ଭୟ କରିନାହଁ, ଆଗକୁ ଆସ, ଏବଂ ସଚେତନ ରୁହ।'
ଅନ୍ତର୍ହିତାନି ଭୂତାନି ରକ୍ଷାଂସି ବଲଵନ୍ତି ଚ। ଅଗ୍ନିନା ତପସା ଚୈଵ ଶକ୍ଯଂ ଗନ୍ତୁଂ ଵୃକୋଦର
ଲୁଚିଥିବା ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବମାନେକୁ ଅଗ୍ନି ଓ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଜିତିପାରିବା, ବୃକୋଦର।
ସନ୍ନିଵର୍ତଯ କୌନ୍ତେଯ କ୍ଷୁତ୍ପିପାସେ ବଲାଶ୍ରଯାତ୍। ତତୋ ବଲଂ ଚ ଦାକ୍ଷ୍ଯଂ ଚ ସଂଶ୍ରଯସ୍ଵ ଵୃକୋଦର
କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର, ଶରୀରରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଥିବା ଭୋକ ଓ ତିଆରିକୁ ଦମନ କର। ତାପରେ ତୁମର ଶକ୍ତି ଓ ଦକ୍ଷତାକୁ ଆଶ୍ରୟ କର, ବୃକୋଦର।
ଋଷେସ୍ତ୍ଵଯା ଶ୍ରୁତଂ ଵାକ୍ଯଂ କୈଲାସଂ ପର୍ଵତଂ ପ୍ରତି। ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ପ୍ରପଶ୍ଯ କୌନ୍ତେଯ କଥଂ କୃଷ୍ଣା ଗମିଷ୍ଯତି
ତୁମେ ଋଷିଙ୍କ କଥା କାଇଳାସ ପାହାଡ଼ ବିଷୟରେ ଶୁଣିଛ, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର। ବୁଦ୍ଧିରେ ଭାବିବା, କୃଷ୍ଣା କିପରି ଯାତ୍ରା କରିବେ।
ଅଥଵା ସହଦେଵେନ ଧୌମ୍ଯେନ ଚ ସମଂ ଵିଭୋ। ସୂତୈଃ ପୌରୋଗଵୈଶ୍ଚୈଵ ସର୍ଵୈଶ୍ଚ ପରିଚାରକୈଃ
ନାହିଁଲେ, ସହଦେବ, ଧୌମ୍ୟ ଓ ସମସ୍ତ ରଥଚାଳକ, ପୂରୋହିତ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସେବକମାନେ ସହିତ—
ରଥୈରଶ୍ଵୈଶ୍ଚ ଯେ ଚାନ୍ଯେ ଵିପ୍ରାଃ କ୍ଲେଶାସହାଃ ପଥି। ସର୍ଵୈସ୍ତ୍ଵଂ ସହିତୋ ଭୀମ ନିଵର୍ତସ୍ଵାଯତେକ୍ଷଣ
ରଥ, ଘୋଡ଼ା ଓ ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପଥରେ କଷ୍ଟ ସହିପାରନ୍ତି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନେଇ ତୁମେ, ଭୀମ, ତାଲିତ ଦୃଷ୍ଟିବାନ୍, ପଛକୁ ଫେରିଯିବା।
ତ୍ରଯୋ ଵଯଂ ଗମିଷ୍ଯାମୋ ଲଧ୍ଵାହାରା ଯତଵ୍ରତାଃ। ଅହଂ ଚ ନକୁଲଶ୍ଚୈଵ ଲୋମଶଶ୍ଚ ମହାତପାଃ
ଆମେ ତିନିଜଣ ଯିବା, ଯେପରି ଖାଦ୍ୟ ମିଳିବ ନେଇ ଓ ନିୟମ ପାଳନ କରି। ମୁଁ, ନକୁଳ ଓ ମହାତପସ୍ବୀ ଲୋମଶ।
ମମାଗମନମାକାଙ୍କ୍ଷନ୍ଗ୍ଗାଦ୍ଵାରେ ସମାହିତଃ। ଵସେହ ଦ୍ରୌପଦୀଂ ରକ୍ଷନ୍ଯାଵଦାଗମନଂ ମମ
ମୋ ଆସିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦ୍ୱାରରେ ଧୈର୍ୟ ଧରି ଅପେକ୍ଷା କର, ଏଠାରେ ରୁହି ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର।
ରାଜପୁତ୍ରୀ ଶ୍ରମେଣାର୍ତା ଦୁଃଖାର୍ତା ଚୈଵ ଭାରତ। ଵ୍ରଜତ୍ଯେଵ ହି କଲ୍ଯାଣୀ ଶ୍ଵେତଵାହଦିଦୃକ୍ଷଯା
ରାଜକୁମାରୀ ଦୁଃଖ ଓ କ୍ଲାନ୍ତିରେ ପୀଡ଼ିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଶ୍ୱେତ ଘୋଡ଼ାକୁ ଦେଖିବା ଆଶାରେ ଯାଉଛନ୍ତି, ଭାରତ।
ତଵଚାପ୍ଯରତିସ୍ତୀଵ୍ରା ଵର୍ତତେ ତମପଶ୍ଯତଃ। ଗୁଡାକେଶଂ ମହାତ୍ମାନଂ ସଂଗ୍ରାମେଷ୍ଵପଲାଯିନମ୍। କିଂ ପୁନଃ ସହଦେଵଂ ଚ ମାଂ ଚ କୃଷ୍ଣାଂ ଚ ଭାରତ
ତୁମେ ଯେତେବେଳେ ମହାତ୍ମା ଗୁଡାକେଶଙ୍କୁ, ଯିଏ କେବେ ଯୁଦ୍ଧରୁ ପଳାଏ ନାହିଁ, ଦେଖୁନାହାଁ, ସେତେବେଳେ ତୁମର ଆକାଂକ୍ଷା ଅତି ତୀବ୍ର ରହିଛି। ତେବେ ସହଦେବ, ମୁଁ ଓ କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ ନେଇ କଣ କହିବି, ଭାରତ?
ଦ୍ଵିଜାଃ କାମଂ ନିଵର୍ତନ୍ତାଂ ସର୍ଵେ ଚ ପରିଚାରକାଃ। ସୂତାଃ ପୌରୋଗଵାଶ୍ଚୈଵ ଯଂ ଚ ମନ୍ଯେତ ନୋ ଭଵାନ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଓ ସମସ୍ତ ସେବକମାନେ ଇଚ୍ଛା କଲେ ପଛକୁ ଫେରିଯାଆନ୍ତୁ, ରଥଚାଳକ, ପୂରୋହିତ ଓ ଯେଉଁଠିକି ତୁମେ ଭଲ ଭାବ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ।
ନ ହ୍ଯହଂ ହାତୁମିଚ୍ଛାମି ଭଵନ୍ତମିହ କର୍ହିଚିତ୍। ଶୈଲେଽସ୍ମିନ୍ରାକ୍ଷସାକୀର୍ଣେ ଦୁର୍ଗେଷୁ ଵିପମେଷୁ ଚ
ମୁଁ କେବେ ଏଠାରେ ତୁମକୁ ଛାଡ଼ିବାକୁ ଚାହେଁନି, ଏହି ରାକ୍ଷସମାନେ ଭରିଥିବା ପାହାଡ଼ ଓ କଠିନ, ଭୟଙ୍କର ସ୍ଥାନରେ।
ଇଯଂ ଚାପି ମହାଭାଗା ରାଜପୁତ୍ରୀ ପତିଵ୍ରତା। ତ୍ଵାମୃତେ ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ର ନୋତ୍ସହେଦ୍ଵିନିଵର୍ତିତୁମ୍
ଏହି ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ ରାଜକୁମାରୀ, ପତିବ୍ରତା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି ଫେରିଯିବାକୁ ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ, ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ତଥୈଵସହଦେଵୋଽଯଂ ସତତଂ ତ୍ଵାମନୁଵ୍ରତଃ। ନ ଜାତୁ ଵିନିଵର୍ତେତ ମତଜ୍ଞୋ ହ୍ଯହମସ୍ଯ ଵୈ
ଏହି ସହଦେବ ମଧ୍ୟ ସଦା ତୁମ ପଛରେ ରହିଛନ୍ତି। ସେ କେବେ ଫେରିଯିବେ ନାହିଁ, ମୁଁ ତାଙ୍କର ମନ ଭଲଭାବେ ଜାଣେ।
ଅପିଚାତ୍ର ମହାରାଜ ସଵ୍ଯସାଚିଦିଦୃକ୍ଷଯା। ସର୍ଵେ ଲାଲସଭୂତାଃ ସ୍ମ ତସ୍ମାଦ୍ଯାସ୍ଯାମହେ ସହ
ଏଠାରେ ମହାରାଜ, ସବ୍ୟସାଚୀଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଆଶାରେ ଆମେ ସମସ୍ତେ ଆଗ୍ରହୀ ହୋଇଛୁ। ତେଣୁ ଆମେ ସମସ୍ତେ ସହିତ ଯିବା।
ଯଦ୍ଯଶକ୍ଯୋ ରଥୈର୍ଗନ୍ତୁଂ ଶୈଲୋଽଯଂ ବହୁକନ୍ଦରଃ। ପଦ୍ଭିରେଵ ଗମିଷ୍ଯାମୋ ମା ରାଜନ୍ଵିମନା ଭଵ
ଯଦି ଏହି ଅନେକ ଗୁହା ଥିବା ପାହାଡ଼କୁ ରଥରେ ଯିବା ଯାଏନାହିଁ, ତେବେ ଆମେ ପଦେପଦେ ଚାଲିଯିବା। ରାଜା, ମନ ଛୁଆଁନି।
ଅହଂ ଵହିଷ୍ଯେ ପାଞ୍ଚାଲୀଂ ଯତ୍ରଯତ୍ର ନ ଶକ୍ଷ୍ଯତି। ଇତି ମେ ଵର୍ତତେ ବୁଦ୍ଧିର୍ମା ରାଜନ୍ଵିମନା ଭଵ
ଯେଉଁଠି ପାଞ୍ଚାଳୀ ଚାଲିପାରିବେ ନାହିଁ, ସେଠି ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ବୋହିବି। ଏହି ମୋ ନିଶ୍ଚୟ—ରାଜା, ମନ ଦୁଃଖିତ କରନି।
ସୁକୁମାରୌ ତଥା ଵୀରୌ ମାଦ୍ରୀନନ୍ଦିକରାଵୁଭୌ। ଦୁର୍ଗେ ସଂତାରଯିଷ୍ଯାମି ଯତ୍ରାଶକ୍ତୌ ଭଵିଷ୍ଯତଃ
ମାଦ୍ରୀଙ୍କ ଦୁଇ ନରମ କିନ୍ତୁ ସୂର୍ବୀର ପୁଅଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ, ଯେଉଁଠି ସେମାନେ ଚାଲିପାରିବେ ନାହିଁ, ସେଠି ମୁଁ ସହଯୋଗ କରି ଆଗେ ନେଇଯିବି।
ଏଵଂ ତେ ଭାଷମାଣସ୍ଯ ବଲଂ ଭୀମାଭିଵର୍ଧତାମ୍। ଯତ୍ତ୍ଵମୁତ୍ସହସେ ଵୋଢୁଂ ପାଞ୍ଚାଲୀଂ ଵିପୁଲେଽଧ୍ଵନି
ତୁମେ ଏଭଳି କହୁଥିବାବେଳେ, ଭୀମଙ୍କର ଶକ୍ତି ଆଉ ବଢ଼ିଯାଏ, କାରଣ ଏହି ଦୀର୍ଘ ଯାତ୍ରାରେ ପାଞ୍ଚାଳୀକୁ ବୋହିବାକୁ ତୁମେ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିଛ।
ଯମଜୌ ଚାପି ଭଦ୍ରଂ ତେ ନୈତଦନ୍ଯତ୍ର ଵିଦ୍ଯତେ। ବଲଂ ତଵ ଯଶଶ୍ଚୈଵଧର୍ମଃ କୀର୍ତିଶ୍ଚ ଵର୍ଧତାମ୍
ଯମର ଦୁଇ ଝିଅ ତୁମ ପାଇଁ ଶୁଭ ଦେଉନ୍ତୁ; ତୁମର ଯେପରି ଶକ୍ତି, ଖ୍ୟାତି, ଧର୍ମ ଓ କୀର୍ତ୍ତି ଅନ୍ୟ କେଉଁଠି ମିଳେନାହିଁ—ଏହା ସଦା ବଢ଼ୁ।
ଯତ୍ତ୍ଵମୁତ୍ସହସେ ନେତୁଂ ଭ୍ରାତରୌ ସହ କୃଷ୍ଣଯା। ମା ତେ ଗ୍ଲାନିର୍ମହାବାହୋ ମା ଚ ତେଽସ୍ତୁ ପରାଭଵଃ
ତୁମେ ଯେପରି ଦୃଢ଼ ଇଚ୍ଛାରେ ଭାଇମାନେ ଓ କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ ନେଇଯିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛ, ମହାବାହୁ, ତୁମେ କେବେ ଦୁର୍ବଳ ହେଉନାହଁ, ଏବଂ କେବେ ବି ହାର ଦେଖିବାକୁ ପଡ଼ୁନାହିଁ।