କିଂନାମ ଲୋକେଷୁ ଵିଷହ୍ମମସ୍ତି- କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ସର୍ଵେଷୁ ସଦେଵକେଷୁ। ଆତ୍ତାଯୁଧସ୍ଯୋତ୍ତମବାଣପାଣେ- ଶ୍ଚକ୍ରାଯୁଧସ୍ଯାପ୍ରତିମସ୍ଯ ଯୁଦ୍ଧେ
ଏହି ସମସ୍ତ ଲୋକରେ, ଦେବ ଓ ମଣିଷମାନେ ମଧ୍ୟରେ, ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବାଣ ଓ ଚକ୍ରଧାରୀ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଅପରିମିତ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କିଏ ରୋକିପାରିବ?
ତତୋ ନିରୁଦ୍ଧୋଽପ୍ଯସିଚର୍ମପାଣି- ର୍ମହୀମିମାଂ ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରୈର୍ଵିସଂଜ୍ଞୈଃ। ହୃତୋତ୍ତମାଙ୍ଗୈର୍ନିହତୈଃ କରୋତୁ କୀର୍ଣାଙ୍କୁଶୈର୍ଵେଦିମିଵାଧ୍ଵରେଷୁ
ତା'ପରେ ମୁଁ ତଳୱାର ଓ ଢାଳ ନେଇ ଯଦି ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବାଧାଯାଏ, ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ହରାଇଛନ୍ତି, ତେବେ ଏହି ପୃଥିବୀ ତାଙ୍କର ଶବରେ ଭରିଯାଉ, ଯେପରି ଯଜ୍ଞରେ ବେଦି ଅନେକ କୁଶ ଦ୍ୱାରା ଢାକିଯାଏ।
ଗଦୋଲ୍ମୁକୌ ବାହୁକଭାନୁନୀଥାଃ ଶୂରଶ୍ର ସଙ୍ଖ୍ଯେ ନିଶଠଃ କୁମାରଃ। ରଣୋତ୍କଟୌ ସାରଣଚାରୁଦେଷ୍ଣୌ କୁଲୋଚିତଂ ଵିପ୍ରଥଯନ୍ତୁ କର୍ମ
ଗଦ, ଉଲ୍ମୁକ, ବାହୁକ, ଭାନୁ, ନୀଥ, ଶୂରଶ୍ର, ନିଶଠ, କୁମାର, ରଣୋତ୍କଟ, ସାରଣ, ଚାରୁଦେଷ୍ଣ—ଏହି ସମସ୍ତ ବୀରମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ନିଜ ବଂଶର ଯୋଗ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରନ୍ତୁ।
ସଵୃଷ୍ଣିଭୋଜାନ୍ଧକଯୋଧମୁଖ୍ଯା ସମାଗତା ସାତ୍ଵତଶୂରସେନା। ହତ୍ଵା ରଣେ ତାନ୍ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ରା- ନ୍ଲୋକେ ଯଶଃ ସ୍ଫୀତମୁପାକରୋତୁ
ବୃଷ୍ଣି, ଭୋଜ, ଅନ୍ଧକ ଓ ସାତ୍ୱତ ଶୂରମାନେ, ସମସ୍ତେ ଏକଠା ହୋଇ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନେକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ବଧ କରି, ଏହି ପୃଥିବୀରେ ବଡ଼ ଯଶ ଆଣନ୍ତୁ।
ତତୋଽଭିମନ୍ଯୁଃ ପୃଥିଵୀଂ ପ୍ରଶାସ୍ତୁ ଯାଵଦ୍ଵ୍ରତଂ ଧର୍ମଭୃତାଂଵରିଷ୍ଠଃ। ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ ପାରଯତେ ମହାତ୍ମା ଦ୍ଯୂତେ ଯଥୋକ୍ତଂ କୁରୁସତ୍ତମେନ
ତା'ପରେ ଅଭିମନ୍ୟୁ ତାଙ୍କ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୃଥିବୀର ଶାସନ କରନ୍ତୁ, ଧର୍ମର ଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ; ମହାତ୍ମା ଯୁଧିଷ୍ଠିର କୁରୁମାନଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ ଦ୍ୟୂତରେ ଯାହା ନିଷ୍ପତ୍ତି ହୋଇଥିଲା, ତାହା ପୂରଣ କରନ୍ତୁ।
ଅସ୍ମତ୍ପ୍ରମୁକ୍ତୈର୍ଵିଶିଖୈର୍ଜିତାରି- ସ୍ତତୋ ମହୀଂ ଭୋକ୍ଷ୍ଯତି ଧର୍ମରାଜଃ। ନିର୍ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରାଂ ହତସୂତପୁତ୍ରା- ମେତଦ୍ଧି ନଃ କୃତ୍ଯତମଂ ଯଶସ୍ଯମ୍
ଆମେ ଛାଡ଼ିଥିବା ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଜିତି, ଧର୍ମରାଜ ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ଉପଭୋଗ କରିବେ, ଯେଉଁଠାରେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ଓ ସୂତପୁତ୍ରମାନେ ବଧ ହୋଇଛନ୍ତି; ଏହା ଆମର ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଯଶସ୍ବୀ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ।
ଅସଂଶଯଂ ମାଧଵ ସତ୍ଯମେତ- ଦ୍ଗୃହ୍ଣୀମ ତେ ଵାକ୍ଯମଦୀନସତ୍ଵ। ସ୍ଵାଭ୍ଯାଂ ଭୁଜାଭ୍ଯାମଜିତାଂ ତୁ ଭୂମିଂ ନେଚ୍ଛେତ୍କୁରୂଣାମୃଷଭଃ କଥଂଚିତ୍
ମାଧବ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ସେଠାରେ ସତ୍ୟ ଅଛି—ମୁଁ ତୁମର କଥାକୁ ଗ୍ରହଣ କରୁଛି, କାରଣ ତୁମର ମନ ଅଦମ୍ୟ। କିନ୍ତୁ କୁରୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ଅଜୟ ଭୂମିକୁ ଦଳନ କରିବାକୁ କେବେ ଚାହିବେ ନାହିଁ।
ନ ହ୍ଯେଷ କାମାନ୍ନ ଭଯାନ୍ନ ଲୋଭା- ଦ୍ଯୁଧିଷ୍ଠିରୋ ଜାତୁ ଜହ୍ଯାତ୍ସ୍ଵଧର୍ମମ୍। ଭୀମାର୍ଜୁନୌ ଚାତିରଥୌ ଯମୌ ଚ ତଥୈଵ କୃଷ୍ଣା ଦ୍ରୁପଦାତ୍ମଜେଯମ୍
ଯୁଧିଷ୍ଠିର କେବେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ଧର୍ମକୁ ଛାଡ଼ିବେ ନାହିଁ—ନ କାମ ପାଇଁ, ନ ଭୟ ପାଇଁ, ନ ଲୋଭ ପାଇଁ। ଭୀମ ଓ ଅର୍ଜୁନ ଦୁଇଁଜଣେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରଥୀ, ମାଦ୍ରୀଙ୍କ ଦୁଇ ପୁଅ ଓ କୃଷ୍ଣା, ଦ୍ରୁପଦଙ୍କ କନ୍ୟା, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି।
ଉଭୌ ହି ଯୁଦ୍ଧେଽପ୍ରତିମୌ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଵୃକୋଦରଶ୍ଚୈଵ ଧନଂଜଯଶ୍ଚ। କସ୍ମାନ୍ନ କୃତ୍ସ୍ନାଂ ପୃଥିଵୀଂ ପ୍ରଶାସେ- ନ୍ମାଦ୍ରୀସୁତାଭ୍ଯାଂ ଚ ପୁରସ୍କୃତୋଽଯମ୍
ଭୂମିରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୀମ ଓ ଅର୍ଜୁନ ଦୁହେଁ ଅପରିମିତ ଶୌର୍ୟ ଦେଖାଇଛନ୍ତି। ତେବେ ମାଦ୍ରୀଙ୍କ ପୁଅମାନେ ସହିତ ଏହି ଯୁଧିଷ୍ଠିର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୃଥିବୀ ଶାସନ କରିବେନି କି?
ଯଦା ତୁ ପାଞ୍ଚାଲପତିର୍ମହାତ୍ମା ସକେକଯଶ୍ଚେଦିପତିର୍ଵଯଂ ଚ। ଯୁଧ୍ଯେମ ଵିକ୍ରମ୍ଯ ରଣେ ସମେତା- ସ୍ତଦୈଵ ସର୍ଵେ ରିପଵୋ ହି ନ ସ୍ଯୁଃ
ଯେତେବେଳେ ପାଞ୍ଚାଳ ରାଜା, କେକୟ ରାଜା ଓ ଆମେ ସମସ୍ତେ ଏକଠି ହୋଇ ଶୌର୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଯିବୁ, ସେତେବେଳେ ଶତ୍ରୁମାନେ କେହି ରହିବେ ନାହିଁ।
ନେଦଂ ଚିତ୍ରଂ ମାଧଵ ଯଦ୍ବ୍ରଵୀଷି ସତ୍ଯଂ ତୁ ମେ ରକ୍ଷ୍ଯତମଂ ନ ରାଜ୍ଯମ୍। କୃଷ୍ଣସ୍ତୁ ମାଂ ଵେଦ ଯଥାଵଦେକଃ କୃଷ୍ଣଂ ଚ ଵେଦାହମଥୋ ଯଥାଵତ୍
ମାଧବ, ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ଏହା ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ। ମୋ ପାଇଁ ରାଜ୍ୟ ଠାରୁ ସତ୍ୟର ସୁରକ୍ଷା ଅଧିକ ପ୍ରିୟ। କୃଷ୍ଣ ମୋତେ ଯେପରି ଜାଣନ୍ତି, ସେପରି ମୁଁ ମଧ୍ୟ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସଠିକ୍ ଭାବେ ଜାଣେ।
ଯଦୈଵ କାଲଂ ପୁରୁଷପ୍ରଵୀରୋ ଵେତ୍ସ୍ଯତ୍ଯଯଂ ମାଧଵ ଵିକ୍ରମସ୍ଯ। ତଦା ରଣେ ତ୍ଵଂ ଚ ଶିନିପ୍ରଵୀର ସୁଯୋଧନଂ ଜେଷ୍ଯସି କେଶଵଶ୍ଚ
ମାଧବ, ଯେତେବେଳେ ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜଣେ ଏହି ଶୌର୍ୟର ସମୟ ଆସିଛି ବୋଲି ବୁଝିବେ, ସେତେବେଳେ ଶିନିବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତୁମେ ଓ କେଶବ, ଯୁଦ୍ଧରେ ସୁୟୋଧନଙ୍କୁ ଜିତିବ।
ପ୍ରତିପ୍ରଯାନ୍ତ୍ଵଦ୍ଯ ଦଶାର୍ହଵୀରା ଦୃଷ୍ଟୋସ୍ମି ନାଥୈର୍ନରଲୋକନାଥୈଃ। ଧର୍ମେଽପ୍ରମାଦଂ କୁରୁତାପ୍ରମେଯା ଦ୍ରଷ୍ଟାଽସ୍ମି ଭୂଯଃ ସୁଖିନଃ ସମେତାନ୍
ଏବେ ଦଶାର୍ହ ବୀରମାନେ ଯିବାକୁ ଯାଉଛନ୍ତି, ମୁଁ ନରମଣ୍ଡଳର ନାୟକମାନେ ବିନା ଅନୁଭବ କରୁଛି। ହେ ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନେ, ଧର୍ମରେ ସଦା ସଚେତନ ରୁହନ୍ତୁ; ମୁଁ ଆଶା କରେ ଆଉଥରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଖୁସିରେ ଏକଠି ଦେଖିବି।
ତେଽନ୍ଯୋନ୍ଯମାମନ୍ତ୍ର୍ଯ ତଥାଽଭିଵାଦ୍ଯ ଵୃଦ୍ଧାନ୍ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯ ଶିଶୂଂଶ୍ଚ ସର୍ଵାନ୍। ଯଦୁପ୍ରଵୀରାଃ ସ୍ଵଗୃହାଣି ଜଗ୍ମୁ- ସ୍ତେ ଚାପି ତୀର୍ଥାନ୍ଯମୁସଂଵିଚେରୁଃ
ସେମାନେ ପରସ୍ପରକୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ବଡ଼ମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ସମସ୍ତ ଶିଶୁମାନେଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଯଦୁବଂଶୀ ବୀରମାନେ ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ତୀର୍ଥ ଦର୍ଶନ କଲେ।
ଵିସୃଜ୍ଯ ଵୃଷ୍ଣୀନନୁ ଧର୍ମରାଜୌ ଵିଦର୍ଭରାଜୋପଚିତାଂ ସୁତୀର୍ଥାମ୍। ଜଗାମ ପୁଣ୍ଯାଂ ସରିତଂ ପଯୋଷ୍ଣୀଂ ସଭ୍ରାତୃଭୃତ୍ଯଃ ସହ ଲୋମଶେନ
ବୃଷ୍ଣିମାନେଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ଧର୍ମରାଜ ଓ ବିଦର୍ଭ ରାଜା, ଭାଇ, ଦାସ ଓ ଲୋମଶ ସହିତ ପବିତ୍ର ପୟୋଷ୍ଣୀ ନଦୀକୁ ଗଲେ।
ସୁତେନ ସୋମେନ ଵିମିଶ୍ରତୋଯାଂ ପଯଃ ପଯୋଷ୍ଣୀଂ ପ୍ରତି ସୋଧ୍ଯୁଵାସ। ଦ୍ଵିଜାତିମୁଖ୍ଯୈର୍ମୁଦିତୈର୍ମହାତ୍ମା ସଂସ୍ତୂଯମାନଃ ସ୍ତୁତିଭିର୍ଵରାଭିଃ
ସୋମ ନାମକ ପୁଅ ସହିତ, ପୟୋଷ୍ଣୀ ନଦୀର ଦୁଧ ମିଶା ପାଣି ପାଖରେ ସେ ରହିଲେ। ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦିତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସ୍ତୁତିରେ ପ୍ରଶଂସା କଲେ।
ଗଯେନ ଯଜମାନେନ ସୋମେନେହ ପୁରଂଦରଃ। ତର୍ପିତ ଶ୍ରୂଯତେ ରାଜନ୍ସ ତୃପ୍ତୋ ମୁଦମଭ୍ଯଗାତ୍
ହେ ରାଜା, ଏଠାରେ କୁହାଯାଏ ଯେ, ଗୟ ନାମକ ଯଜ୍ଞକାରୀ ଦ୍ୱାରା ସୋମ ଦେଇ, ଇନ୍ଦ୍ର ତୃପ୍ତ ହୋଇ, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ପାଇଥିଲେ।
ଇହ ଦେଵୈଃ ସହେନ୍ଦ୍ରୈଶ୍ଚ ପ୍ରଜାପତିଭିରେଵ ଚ। ଇଷ୍ଟଂ ବହୁଵିଧୈର୍ଯଜ୍ଞୈର୍ମହଦ୍ଭିର୍ଭୂରିଦକ୍ଷିଣୈଃ
ଏଠାରେ ଦେବତାମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ପ୍ରଜାପତିମାନେ ସହିତ, ବହୁ ପ୍ରକାର ମହା ଯଜ୍ଞ ହୋଇଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ବହୁତ ଦାନ ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ଆଧୂର୍ତରଜସଶ୍ଚେହ ରାଜା ଵଜ୍ରଧରଂ ପ୍ରଭୁଃ। ତର୍ପଯାମାସ ସୋମେନ ହଯମେଧେଷୁ ସପ୍ତସୁ
ଏଠାରେ ଧୂଳି ଶାନ୍ତ ହୋଇଥିବା ରାଜା, ସପ୍ତଟି ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞରେ ବଜ୍ରଧାରୀ ଭଗବାନଙ୍କୁ ସୋମ ଦେଇ ତୃପ୍ତ କରିଥିଲେ।
ତସ୍ଯ ସପ୍ତସୁ ଯଜ୍ଞେଷୁ ସର୍ଵମାସୀଦ୍ଧିରଣ୍ଯଯମ୍। ଵାନପ୍ରସ୍ଥଂ ଚ ଭୌମଂ ଚ ଯଦ୍ଦ୍ରଵ୍ଯଂ ନିଯତଂ ମଖେ
ସେ ସପ୍ତଟି ଯଜ୍ଞରେ, ସମସ୍ତ ଉପକରଣ ସୁନାର ଥିଲା—ଯେଉଁ ଦ୍ରବ୍ୟ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ଥିଲା, ବନବାସୀ ଓ ପୃଥିବୀର ଯେଉଁ ସମ୍ପତ୍ତି ଥିଲା।
ଚଷାଲଯୂପଚମସାଃ ସ୍ଥାଲ୍ଯଃ ପାତ୍ର୍ଯଃ ସ୍ରୁଚଃ ସ୍ରୁଵାଃ। ତେଷ୍ଵେଵ ଚାସ୍ଯ ଯଜ୍ଞେଷୁ ପ୍ରଯୋଗାଃ ସପ୍ତ ଵିଶ୍ରୁତାଃ
ଯଜ୍ଞଶାଳା, ଯୂପ, ଚମସ, ହାଣ୍ଡି, ପାତ୍ର, ହୋମ କଉଡ଼ି, ଚମଚ—ଏସବୁ ଏବଂ ସେଠାରେ ସପ୍ତ ପ୍ରକାର ଯଜ୍ଞ ବ୍ୟବସ୍ଥା ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲା।
ସପ୍ତୈକୈକସ୍ଯଯୂପସ୍ଯ ଚଷାଲାଶ୍ଚୋପରିଶ୍ଥିତାଃ। ତସ୍ଯ ସ୍ମ ଯୂପାନ୍ଯଜ୍ଞେଷୁ ଭ୍ରାଜମାନାନ୍ହିରଣ୍ମଯାନ୍। ସ୍ଵଯମୁତ୍ଥାପଯାମାସୁର୍ଦେଵାଃ ସେନ୍ଦ୍ରା ଯୁଧିଷ୍ଠିର
ସପ୍ତଟି ଯୂପ ଉପରେ ଯଜ୍ଞଶାଳା ଥିଲା। ସେଠାରେ ତାଲିମାରା ସୁନାର ଯୂପଗୁଡ଼ିକୁ ଦେବତାମାନେ ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ନିଜେ ଉଠାଇଥିଲେ, ହେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର।
ତେଷୁ ତସ୍ଯ ମଖାଗ୍ର୍ଯେଷୁ ଗଯସ୍ଯ ପୃଥିଵୀପତେଃ। ଅମାଦ୍ଯଦିନ୍ଦ୍ରଃ ସୋମେନ ଦକ୍ଷିଣାଭିର୍ଦ୍ଵିଜାତଯଃ
ପୃଥିବୀର ରାଜା ଗୟଙ୍କ ସେଉଁଠି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯଜ୍ଞଗୁଡ଼ିକରେ, ଇନ୍ଦ୍ର ସୋମ ପିଇ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଦାନରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ।
ପ୍ରସଙ୍ଖ୍ଯାନାନସଙ୍ଖ୍ଯେଯାନ୍ପ୍ରତ୍ଯଗୃହ୍ଣନ୍ଦ୍ଵିଜାତଯଃ
ସେଠାରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଅସଂଖ୍ୟ ଓ ଗଣନୀୟ ଦୁହିଁ ପ୍ରକାର ଦାନ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ସିକତା ଵା ଯଥା ଲୋକେ ଯଥାଵା ଦିଵି ତାରକାଃ। ଯଥା ଵା ଵର୍ଷତୋ ଧାରା ଅସଙ୍ଖ୍ଯେଯାଃ ସ୍ମ କେନଚିତ୍
ପୃଥିବୀରେ ରେତି କିମ୍ବା ଆକାଶରେ ତାରା, କିମ୍ବା ବର୍ଷାରେ ପଡୁଥିବା ପାଣିର ଫୁଟା — ଏହି ସବୁକୁ କେହି ଗଣନା କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ଏମିତି ଅସଂଖ୍ୟ।
ତଥୈଵ ତଦସଙ୍ଖ୍ଯେଯଂ ଧନଂ ଯତ୍ପ୍ରଦଦୌ ଗଯଃ। ସଦସ୍ଯେଭ୍ଯୋ ମହାରାଜ ତେଷୁ ଯଜ୍ଞେଷୁ ସପ୍ତସୁ
ଏହିପରି ଅସଂଖ୍ୟ ଧନ ଗୟା ତାଙ୍କ ସପ୍ତଟି ଯଜ୍ଞରେ ସଦସ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ଦାନ କରିଥିଲେ, ମହାରାଜ।
ଭଵେତ୍ସଙ୍ଖ୍ଯେଯମେତଦ୍ଧି ଯଦେତତ୍ପରିକୀର୍ତିତମ୍। ନ ତସ୍ଯ ଶକ୍ଯାଃ ସଙ୍ଖ୍ଯାତୁଂ ଦକ୍ଷିଣାଦକ୍ଷିଣାଵତଃ
ଏଠାରେ ଯେଉଁ ଦାନର ବିବରଣୀ ଦିଆଯାଇଛି, ତାହା ଗଣନା କରିପାରିବ; କିନ୍ତୁ ଦାନୀ ଗୟାଙ୍କର ଦାନର ଅସଂଖ୍ୟତା କେହି ଗଣନା କରିପାରିବେ ନାହିଁ।
ହିରଣ୍ମଯୀଭିର୍ଗୋଭିଶ୍ଚ କୃତାଭିର୍ଵିଶ୍ଵକର୍ମଣା। ବ୍ରାହ୍ମଣାଂସ୍ତର୍ପଯାମାସ ନାନାଦିଗ୍ଭ୍ଯଃ ସମାଗତାନ୍
ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିବା ସୁନାର ଗାଁ ଦେଇ, ଗୟା ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଆସିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିଥିଲେ।
ଅଲ୍ପାଵଶେଷା ପୃଥିଵୀ ଚୈତ୍ଯୈରାସୀତ୍ସମାଚିତା। ଗଯସ୍ଯ ଯଜମାନସ୍ଯ ତତ୍ରତତ୍ର ଵିଶାଂପତେ
ଗୟା ଯଜ୍ଞ କରିଥିବା ସମୟରେ, ପୃଥିବୀରେ କେବଳ କିଛି ଖାଲି ସ୍ଥାନ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଥିଲା; ସେ ତାଙ୍କର ଶ୍ରୀନ୍ଗୁଡ଼ିକୁ ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନରେ ରଖିଥିଲେ, ମହାରାଜ।
ସ ଲୋକାନ୍ପ୍ରାପ୍ତଵୈନୈନ୍ଦ୍ରାନ୍କର୍ମଣା ତେନ ଭରତ। ସଲୋକତାଂ ତସ୍ଯ ଗଚ୍ଛେତ୍ପଯୋଷ୍ଣ୍ଯାଂ ଯ ଉପସ୍ପୃଶେତ୍
ଏହି କର୍ମର ଫଳରେ, ଭାରତ, ଗୟା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥିଲେ; ଯେଉଁ କେହି ପୟୋଷ୍ଣୀରେ ସ୍ନାନ କରେ, ସେ ତାଙ୍କ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ।