ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ତେ ତସ୍ଯ ଵଚଃ ପ୍ରତୀତା- ସ୍ତାଂଶ୍ଚାପି ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସୁକୃଶନତୀଵ। ନେତ୍ରୋଦ୍ଭଵଂ ସଂମୁମୁଚୁର୍ମହାର୍ହା ଦୁଃଖାର୍ତିଜଂ ଵାରି ମହାନୁଭାଵାଃ
ସେମାନେ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଏବଂ ସେମାନେ ଏତେ ଦୁଃଖରେ ଅତି କ୍ଷୀଣ ଦେଖି, ସେଇ ମହାନ ଓ ଉଚ୍ଚ ମନ୍ୟତା ଥିବା ଲୋକମାନେ ଦୁଃଖରେ ଅଶ୍ରୁ ଝଡ଼ାଇଲେ।
ପ୍ରଭାସତୀର୍ଥମାସାଦ୍ଯପାଣ୍ଡଵା ଵୃଷ୍ଣଯସ୍ତଥା। କିମକୁର୍ଵନ୍କଥାଶ୍ଚୈଷାଂ କାସ୍ତତ୍ରାସଂସ୍ତପୋଧନ
ପ୍ରଭାସ ତୀର୍ଥକୁ ପହଞ୍ଚି, ପାଣ୍ଡବ ଓ ଭୃଷ୍ଣିମାନେ ସେଠାରେ କଣ କଲେ? ସେଠାରେ କିଏ କଣ କଥା କହିଲେ, କଣ ଘଟଣା ଘଟିଲା?
ତେ ହି ସର୍ଵେ ମହାତ୍ମାନଃ ସର୍ଵଶାସ୍ତ୍ରଵିଶାରଦାଃ। ଵୃଷ୍ଣଯଃ ପାଣ୍ଡଵାଶ୍ଚୈଵ ସୁହୃଦଶ୍ଚପରସ୍ପରମ୍
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ମହାନ ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ; ଭୃଷ୍ଣି, ପାଣ୍ଡବ ଓ ସେମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ମିତ୍ରମାନେ।
ପ୍ରଭାସତୀର୍ଥଂ ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ପୁଣ୍ଯଂ ତୀର୍ଥଂ ମହୋଦଧେଃ। ଵୃଷ୍ଣଯଃ ପାଣ୍ଡଵାନ୍ଵୀରାଃ ପରିଵାର୍ଯୋପତସ୍ଥିରେ
ମହାସାଗର ପାଖରେ ପବିତ୍ର ପ୍ରଭାସ ତୀର୍ଥକୁ ପହଞ୍ଚି, ଭୃଷ୍ଣିମାନେ ଶୂର ପାଣ୍ଡବମାନେଙ୍କୁ ଘେରି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।
ତତୋ ଗୋକ୍ଷୀରକୁନ୍ଦେନ୍ଦୁମୃଣଆଲରଜତପ୍ରଭଃ। ଵନମାଲୀ ହଲୀ ରାମୋ ବଭାଷେ ପୁଷ୍କରେକ୍ଷଣମ୍
ତାପରେ ଭୂତାନ୍ତ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା, ହଳ ଧାରଣ କରିଥିବା, ଦୁଧ, କୁନ୍ଦ, ଚନ୍ଦ୍ର, ମୁକ୍ତା ଓ ରୌପ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରାମ, ପଦ୍ମନୟନ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ।
ନ କୃଷ୍ଣ ଧର୍ମଶ୍ଚରିତୋ ଭଵାଯ ଜନ୍ତୋରଧର୍ମଶ୍ଚ ପରାଭଵାଯ। ଯୁଧିଷ୍ଠିରୋ ଯତ୍ରଜଟୀ ମହାତ୍ମା ଵନାଶ୍ରଯଃ କ୍ଲିଶ୍ଯତି ଚୀରଵାସାଃ
ହେ କୃଷ୍ଣ, ଧର୍ମ ଚାଲିଲେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଭଲ ହୁଏ, ଅଧର୍ମ ଚାଲିଲେ ନଷ୍ଟ ହୁଏ; ତଥାପି ମହାନ ଆତ୍ମା, ଜଟାଧାରୀ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଅରଣ୍ୟରେ ଚୀରବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ଦୁଃଖ ଭୋଗୁଛନ୍ତି।
ଦୁର୍ଯୋଧନଶ୍ଚାପି ମହୀଂ ପ୍ରଶାସ୍ତି ନ ଚାସ୍ଯ ଭୂମିର୍ଵିଵରଂ ଦଦାତି। ଧର୍ମାଦଧର୍ମଶ୍ଚରିତୋ ଵରୀଯା- ନିତୀଵ ମନ୍ଯେତ ନରୋଽଲ୍ପବୁଦ୍ଧିଃ
ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ ଏହି ପୃଥିବୀ ଶାସନ କରୁଛି, ତଥାପି ଭୂମି ତାଙ୍କୁ ଗଳି ଯାଉନାହିଁ; ଧର୍ମ ଛାଡ଼ି ଅଧର୍ମ ଚାଲିଲା ବୋଲି ଅବିବେକୀ ଲୋକ ଭାବିପାରେ ଯେ ଏହି ଅଧର୍ମ ଅଧିକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଶଙ୍କା ମିଥଃ ସଂଜନିତା ନରାଣାମ୍
ଏଭଳି ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସନ୍ଦେହ ଜନ୍ମ ନେଇଛି।
ଅଯଂ ସ ଧର୍ମପ୍ରଭଵୋ ନରେନ୍ଦ୍ରୋ ଧର୍ମେ ଧୃତଃ ସତ୍ଯଧୃତିଃ ପ୍ରଦାତା। ଚଲେଦ୍ଧି ରାଜ୍ଯାଚ୍ଚ ସୁଖାଚ୍ଚ ପାର୍ଥୋ ଧର୍ମାଦପେତସ୍ତୁ କଥଂ ଵିଵର୍ଧେତ୍
ଏହି ରାଜା ଧର୍ମର ଉତ୍ସ, ସତ୍ୟ ଓ ଦାନରେ ଅଟୁଟ, ଧର୍ମରେ ଅବିଚଳିତ; ଯଦି ପାର୍ଥ ରାଜ୍ୟ ଓ ସୁଖ ହରାଇଥିବେ, ତେବେ ଅଧର୍ମ କିପରି ବଢ଼ିପାରିବ?
କଥଂ ନୁ ଭୀଷ୍ମଶ୍ଚ କୃପଶ୍ଚ ଵିପ୍ରୋ ଦ୍ରୋଣଶ୍ଚ ରାଜା ଚ କୁଲସ୍ଯ ଵୃଦ୍ଧଃ। ପ୍ରଵ୍ରାଜ୍ଯ ପାର୍ଥାନ୍ସୁମାପ୍ନୁଵନ୍ତି ଧିକ୍ପାପବୁଦ୍ଧୀନ୍ଭରତପ୍ରଧାନାନ୍
ଭୀଷ୍ମ, ବ୍ରାହ୍ମଣ କୃପ, ଦ୍ରୋଣ ଓ ବଂଶର ବୃଦ୍ଧ ରାଜା, ପାର୍ଥମାନେଙ୍କୁ ବନବାସ ଦେଇ, କିପରି ଭଲ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛନ୍ତି? ଏହି ଭାରତବଂଶର ନେତାମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଦୁଷ୍ଟ ବୁଦ୍ଧି ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ନିନ୍ଦନୀୟ।
କିଂନାମ ଵକ୍ଷ୍ଯତ୍ଯଵନିପ୍ରଧାନଃ ପିତୃଡନ୍ସମାଗମ୍ଯ ପରତ୍ର ପାପଃ। ପୁତ୍ରେଷୁ ସମ୍ଯକ୍ଵରିତଂ ମଯେତି ପୁତ୍ରାନପାପାନ୍ଵ୍ଯପରୋପ୍ଯ ରାଜ୍ଯାତ୍
ପୃଥିବୀର ମୁଖ୍ୟ ରାଜା, ତାଙ୍କ ପୂର୍ବଜମାନେ ସହିତ ପରଲୋକରେ ମିଳି, ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ପୁଅମାନେଠାରୁ ଅନ୍ୟାୟରେ ରାଜ୍ୟ ଛିନି ନେଇଥିବା ପାପୀ ହୋଇ, 'ମୁଁ ପୁଅମାନେ ପାଇଁ ଠିକ୍ କାମ କରିଛି' ବୋଲି କଣ କହିବେ?
ନାସୌ ଧିଯା ସଂପ୍ରତି ପଶ୍ଯତି ସ୍ମ କିଂନାମ କୃତ୍ଵାଽହମଚକ୍ଷୁରେଵମ୍। ଜାତଃ ପୃଥିଵ୍ଯାମିତି ପାର୍ଥିଵେଷୁ ପ୍ରଵ୍ରାଜ୍ଯକୌନ୍ତେଯମିତି ସ୍ମ ରାଜ୍ଯାତ୍
ସେ ଏବେ ମନେ ଭାବି ନାହାନ୍ତି, 'ମୁଁ କଣ କରିଦେଲି, ଯେଉଁଠାରେ ଏଭଳି କଥା ହେଉଛି? ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପୃଥିବୀରେ ଜନ୍ମ ନେଇ, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟରୁ ତାଡ଼ିଦେଲି।'
ନୂନଂ ସମୃଦ୍ଧାନ୍ପିତୃଲୋକଭୂମୌ ଚାମୀକରାଭାନ୍କ୍ଷିତିଜାନ୍ପ୍ରଫୁଲ୍ଲାନ୍। ଵିଚିତ୍ରଵୀର୍ଯସ୍ଯ ସୁତଃ ସପୁତ୍ରଃ କୃତ୍ଵା ନୃଶଂସଂ ଵତ ପଶ୍ଯତି ସ୍ମ
ନିଶ୍ଚୟ, ବିଚିତ୍ରବୀର୍ୟଙ୍କ ପୁଅ ସହ ପୁଅମାନେ ପିତୃଲୋକରେ ରହି, ସୁଫଳ, ସୁନା ରଙ୍ଗରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏହି ପୃଥିବୀର ରାଜାମାନେଠାରେ ନିଜ ନିଷ୍ଠୁର କାମ ଦେଖୁଛନ୍ତି।
ଵ୍ଯୂଢୋତ୍ତରାଂସାନ୍ପୃଥୁଲୋହିତାକ୍ଷା- ନିମାମ୍ସ୍ମ ପୃଚ୍ଛନ୍ସ ଶୃଣୋତି ନୂନମ୍। ପ୍ରାସ୍ଥାପଯଦ୍ଯତ୍ସ ଵନଂ ସଶଙ୍କୋ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଂ ସାନୁଜମାତ୍ତଶସ୍ତ୍ରମ୍
ସେ ନିଶ୍ଚୟ, ଚଉଡ଼ା କାନ୍ଧ, ବଡ଼ ଲାଲ ଆଖି ଥିବା ସେମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ ପଚାରି, ଶୁଣୁଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠି ସେ ଭୟରେ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଭାଇମାନେ ସହିତ ଅଟିଆ ହାତରେ ଅରଣ୍ୟକୁ ପଠାଇଦେଲେ।
ଯୋଽଯଂ ପରଷାଂ ପୃତନାଂ ସମୃଦ୍ଧାଂ ନିରାଯୁଧୋ ଦୀର୍ଘଭୁଜୋ ନିହନ୍ଯାତ୍। ଶ୍ରୁତ୍ଵୈଵ ଶବ୍ଦଂ ହି ଵୃକୋଦରସ୍ଯ ମୁଞ୍ଚନ୍ତି ସୈନ୍ଯାନି ଶକୃତ୍ସମୂତ୍ରମ୍
ଏହି ଲମ୍ବା ହାତ ଥିବା ବୀର, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ବଡ଼ ସେନାକୁ ଅସ୍ତ୍ର ଛଡ଼ା ମାରିପାରିବେ। ବୃକୋଦରଙ୍କ ଗର୍ଜନ ଶୁଣିଲେ ସେନାମାନେ ଭୟରେ ଦେହ ହାରାଇ ପଳାଇଯାନ୍ତି।
ସ କ୍ଷୁତ୍ପିପାସାଧ୍ଵକୃଶସ୍ତରସ୍ଵୀ ସମେତ୍ଯ ନାନାଯୁଧବାଣପାଣିଃ। ଵନେ ସ୍ମରନ୍ଵାସମିମଂ ସୁଘୋରଂ ଶେଷଂ ନ କୁର୍ଯାଦିତି ନିଶ୍ଚିତଂ ମେ
ଯେଉଁଠି ସେ ଭୋକ, ତିରିଷ୍ଣା ଓ ଦୀର୍ଘ ଯାତ୍ରାରେ କ୍ଷୀଣ ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତଥାପି ତୀବ୍ର ଓ ଅନେକ ଅସ୍ତ୍ର ହାତରେ ଧରି, ଏହି ଭୟଙ୍କର ଅରଣ୍ୟବାସକୁ ମନେ ପକାଇ, କିଛି ଅବଶେଷ ରଖିବେ ନାହିଁ—ଏହି ମୋ ନିଶ୍ଚୟ।
ନ ହ୍ଯସ୍ ଵୀର୍ଯେଣ ବଲେନ କଶ୍ଚି- ତ୍ସମଃ ପୃଥିଵ୍ଯାମପି ଵିଦ୍ଯତେଽନ୍ଯଃ। ସ ଶୀତଵାତାତପକର୍ଶିତାଙ୍ଗୋ ନ ଶେଷମାଜାଵସୁହୃତ୍ସୁ କୁର୍ଯାତ୍
ପୃଥିବୀରେ ତାଙ୍କ ସମାନ ବଳ ଓ ପ୍ରଭାବ ଥିବା କେହି ନାହିଁ। ତଥାପି, ଶୀତ, ବାତାସ ଓ ରୂଦ୍ର ରୂପରେ ଶରୀର କ୍ଷୟ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ନିଜ ସହଯୋଗୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ କିଛି ଅବଶେଷ ରଖିବେ ନାହିଁ।
ପ୍ରାଚ୍ଯାଂ ନୃପାନେକରଥେନ ଜିତ୍ଵା ଵୃକୋଦରଃ ସାନୁଚରାନ୍ରଣେଷୁ। ସ୍ଵସ୍ତ୍ଯାଗମଦ୍ଯୋଽତିରଥସ୍ତରସ୍ଵୀ ସୋଯଂ ଵନେ କ୍ଲିଶ୍ଯତି ଚୀରଵାସାଃ
ଏହି ବୃକୋଦର, ଏକ ରଥ ନେଇ ପୂର୍ବ ଦିଗର ରାଜାମାନେଠାରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟ ଲାଭ କରିଥିଲେ, ସେ ଅତିବଳୀ ରଥୀ ଏବେ ନିରାପଦ ଫେରି ଆସିଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଏଠି ଅରଣ୍ୟରେ ଚୀରବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ଦୁଃଖ ଭୋଗୁଛନ୍ତି।
ଯଃ ସିନ୍ଧୁକୂଲେ ଵ୍ଯଜଯନ୍ନୃଦେଵା- ନ୍ସମାଗତାନ୍ଦାକ୍ଷିଣାତ୍ଯାନ୍ମହୀପାନ୍। ତଂ ପଶ୍ଯତେମଂ ସହଦେଵମଦ୍ଯ ତରସ୍ଵିନଂ ତାପସଵେଷରୂପମ୍
ଯିଏ ସିନ୍ଧୁ ତୀରେ ଏକଠି ହୋଇଥିବା ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗର ରାଜାମାନେଠାରେ ବିଜୟ ପାଇଥିଲେ, ସେ ତୀବ୍ର ସହଦେବଙ୍କୁ ଆଜି ତପସ୍ବୀ ବେଶରେ ଅରଣ୍ୟରେ ଦୁଃଖ ଭୋଗୁଥିବା ଦେଖ।
ଯଃ ପାର୍ଥିଵାନେକରଥେନ ଵୀରୋ ଦିଶଂ ପ୍ରତୀଚୀଂ ପ୍ରତ୍ନିଯୁଦ୍ଧଶୌଣ୍ଡଃ। ଜିଗ୍ଯେ ରଣେ ତଂ ନକୁଲଂ ଵନେଽସ୍ମି- ନ୍ସଂପଶ୍ଯତୈନଂ ମଲଦିଗ୍ଧଗାତ୍ରମ୍
ଏହି ବୀର ଯିଏ ଏକ ରଥ ନେଇ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗର ରାଜାମାନେଠାରେ ପୁନିପୁନି ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟ କରିଥିଲେ, ସେ ନକୁଳଙ୍କୁ ଏଠି ଅରଣ୍ୟରେ ମାଟି ଲଗାଇଥିବା ଦେହ ସହିତ ଦେଖ।
ସତ୍ରେ ସମୃଦ୍ଧେଽତିରଥସ୍ଯ ରାଜ୍ଞୋ ଵେଦୀତଲାଦୁତ୍ପତିତା ସୁତା ଯା। ସେଯଂ ଵନେ ଵାସମିମଂ ସୁଦୁଃଖଂ କଥଂ ସହତ୍ଯଦ୍ଯ ସତୀ ସୁଖାର୍ହା
ଯିଏ ସମୃଦ୍ଧ ଯଜ୍ଞରେ ବଡ଼ ରଥୀ ରାଜାଙ୍କ ବେଦୀରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ, ସେଇ ଶୁଭ୍ର ଓ ସୁଖ ପାଇବା ଯୋଗ୍ୟ ସ୍ତ୍ରୀ ଏବେ କିପରି ଏହି ଦୁଃଖମୟ ଅରଣ୍ୟବାସ ସହିପାରୁଛନ୍ତି?
ତ୍ରିଵର୍ଗମୁଖ୍ଯସ୍ ସମୀରଣସ୍ଯ ଦେଵେଶ୍ଵରସ୍ଯାପ୍ଯଥଵାଽଶ୍ଵିନୋଶ୍ଚ। ଏଷାଂ ସୁରାଣାଂ ତନଯାଃ କଥଂନୁ ଵନେ ଚରନ୍ତ୍ଯସ୍ତସୁଖାଃ ସୁଖାର୍ହାଃ
ବାୟୁ, ଇନ୍ଦ୍ର କିମ୍ବା ଅଶ୍ୱିନୀଦେବତାଙ୍କ ଝିଅମାନେ, ଏମିତି ସୁଖ ପାଇବା ଯୋଗ୍ୟ ଏହି ସ୍ତ୍ରୀମାନେ, ଏବେ କିପରି ଅରଣ୍ୟରେ ଦୁଃଖରେ ଘୁଞ୍ଚିଯାଉଛନ୍ତି?
ଜିତେ ହି ଧର୍ମସ୍ଯ ସୁତେ ସଭାର୍ଯେ ସଭ୍ରାତୃକେ ସାନୁଚରେ ନିରସ୍ତେ। ଦୁର୍ଯୋଧନେ ଚାପି ଵିଵର୍ଧମାନେ କଥଂ ନ ସୀଦତ୍ଯଵନିଃ ସଶୈଲା
ଧର୍ମର ପୁଅ, ତାଙ୍କ ଜଣା, ଭାଇମାନେ ଓ ସହଯାତୀମାନେ ସହିତ ହାରି ଦେଇ ତାଡ଼ିଦିଆଯିବା ସମୟରେ, ଦୁର୍ୟୋଧନ ବଢ଼ିଯାଉଛନ୍ତି, ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ ପୃଥିବୀ ପାହାଡ଼ ସହିତ କିପରି ଡୁବିଯାଉନାହିଁ?
ନ ରାମ କାଲଃ ପରିଦେଵନାଯ ଯଦୁତ୍ତରଂ ତ୍ଵତ୍ର ତଦେଵ ସର୍ଵେ। ସମାଚରାମୋ ହ୍ଯନତୀତକାଲଂ ଯୁଧିଷ୍ଠିରୋ ଯଦ୍ଯପି ନାହ କିଂଚିତ୍
ହେ ରାମ, ଏହି ସମୟ କନ୍ଦିବା ପାଇଁ ନୁହେଁ। ଏଠି ଯାହା ଉଚିତ, ଆମେ ସମସ୍ତେ ସେହି କାମ କରିବା ଉଚିତ। ସମୟ ଏଉଁଠି ଶେଷ ହୋଇଯାଇନାହିଁ, ଯଦିଓ ଯୁଧିଷ୍ଠିର କିଛି କହୁନାହାନ୍ତି।
ଯେ ନାଥଵନ୍ତୋଽଦ୍ଯ ଭଵନ୍ତି ଲୋକେ ତେ ନାତ୍ମନା କର୍ମ ସମାରନ୍ତେ। ତେଷାଂ ତୁ କାର୍ଯେଷୁ ଭଵନ୍ତି ନାଥାଃ ଶୈବ୍ଯାଦଯୋ ରାମ ଯଥା ଯଯାତେଃ
ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁମାନେ ଆଜି ରକ୍ଷାକର୍ତ୍ତା ଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଜେ କାମ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ସେମାନଙ୍କ କାମରେ ଯେମିତି ଯୟାତିଙ୍କୁ ଶୈବ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସହଯୋଗ କରିଥିଲେ, ସେପରି ରକ୍ଷାକର୍ତ୍ତା ଆସନ୍ତି।
ଯେଷାଂ ତଥା ରାମ ସମାରଭନ୍ତେ କାର୍ଯାଣି ନାଥାଃ ସ୍ଵମତେନ ଲୋକେ। ରତେ ନାଥଵନ୍ତଃ ପୁରୁଷପ୍ରଵୀରା ନାନାଥଵତ୍କୃଚ୍ଛ୍ରମଵାପ୍ନୁଵନ୍ତି
ହେ ରାମ, ଯେଉଁମାନଙ୍କର ରକ୍ଷାକର୍ତ୍ତାମାନେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ କାମ ଆରମ୍ଭ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ରକ୍ଷାକର୍ତ୍ତା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ନିଜେ ଯେପରି ରକ୍ଷାକର୍ତ୍ତା ନାହାନ୍ତି ସେପରି ଦୁଃଖ ଭୋଗନ୍ତି।
କସ୍ମାଦିମୌ ରାମଜନାର୍ଦନୌ ଚ ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନସାମ୍ବୌ ଚ ମଯା ସମେତୌ। ଵସନ୍ତ୍ଯରଣ୍ଯେ ସହ ସୋଦରୀଯୈ- ସ୍ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯନାଥାନଭିଗମ୍ଯ ପାର୍ଥାଃ
ହେ ରାମ, ଏହି ଦୁଇଜଣ, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ସାମ୍ବ ଏବଂ ମୁଁ, ସମସ୍ତେ ନିଜ ଭାଇମାନେ ସହିତ କିଏ ଅରଣ୍ୟରେ ରହୁଛୁ? ଯେଉଁପରି ପୃଥାପୁତ୍ରମାନେ ତିନି ଲୋକର ଆଧିପତ୍ୟ ହରାଇ ଅପହୃତ ହୋଇଛନ୍ତି।
ନିର୍ଯାତୁ ସାଧ୍ଯଦ୍ଯ ଦଶାର୍ହସେନା ପ୍ରଭୂତନାନାଯୁଧଚିତ୍ରଵର୍ମା। ଯମକ୍ଷଯଂ ଗଚ୍ଛତୁ ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରଃ ସବାନ୍ଧଵୋ ଵୃଷ୍ଣିବଲାଭିଭୂତଃ
ଦଶାର୍ହମାନଙ୍କ ସେନା, ଅନେକ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଚମକୁଥିବା କବଚ ପିନ୍ଧି, ଆଜି ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ବେରହେଉ। ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନେ ତାଙ୍କ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପରିବାର ସହ ବୃଷ୍ଣିମାନଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ହାରି ନଶ୍ଟ ହେଉ।
ତ୍ଵଂ ହ୍ଯେଵ କୋପାତ୍ପୃଥିଵୀମପୀମାଂ ସଂଵେଷ୍ଟଯେସ୍ତିଷ୍ଠତୁ ଶାର୍ହ୍ଗଧନ୍ଵା। ସ ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରଂ ଜହି ସାନୁବନ୍ଧଂ ଵୃତ୍ରଂ ଯଥା ଦେଵପତିର୍ମହେନ୍ଦ୍ରଃ
ଯଦି ତୁମେ କ୍ରୋଧରେ ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ଆବୃତ କରିଦେବ, ତେବେ ଶାରଙ୍ଗଧନ୍ୱୀ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଢ଼ି ରୁହନ୍ତୁ; ସେ ମହେନ୍ଦ୍ର ଯେପରି ଭଳି ବୃତ୍ରକୁ ବଧ କରିଥିଲେ, ସେପରି ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ଓ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀମାନେକୁ ସେ ବଧ କରନ୍ତୁ।
ଭ୍ରାତା ଚ ମେ ଯଃ ସ ସଖା ଗୁରୁଶ୍ଚ ଜନାର୍ଦନସ୍ଯାତ୍ମସମଶ୍ଚ ପାର୍ଥଃ। ତଦର୍ଥମେକୋ ହି ଯ ଉଦ୍ଯମନ୍ଵୈ କରୋତି କର୍ଣୋଽସ୍ତ୍ରମଵାରଣୀଯମ୍
ଯିଏ ମୋର ଭାଇ, ବନ୍ଧୁ ଓ ଗୁରୁ, ଯିଏ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କ ପାଇଁ ନିଜ ପ୍ରାଣ ସମାନ, ଏବଂ ଯାହା ପାଇଁ କର୍ଣ୍ଣ ଏକାକି ଅପରାଜିତ ଅସ୍ତ୍ର ଚଳାଏ—