ତତ୍ରାପି ଚାପ୍ଲୁତ୍ଯ ମହାନୁଭାଵ ସଂତର୍ପଯାମାସ ପିତୃଡନ୍ସୁରାଂଶ୍ଚ। ଦ୍ଵିଜାତିମୁଖ୍ଯେଷୁ ଧନଂ ଵିସୃଜ୍ଯ ଗୋଦାଵରୀଂ ସାଗରଗାମଗଚ୍ଛତ୍
ସେଠାରେ ମଧ୍ୟ, ସ୍ନାନ କରି, ମହାନ୍ ଆତ୍ମା ପିତୃମାନେ ଓ ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ତର୍ପଣ କଲେ; ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ଧନ ଦେଇ, ସମୁଦ୍ରକୁ ବହୁଥିବା ଗୋଦାବରୀକୁ ଗଲେ।
ତତୋ ଵିପାପ୍ମା ଦ୍ରଵିଡେଷୁ ରାଜ- ନ୍ସମୁଦ୍ରମାସାଦ୍ଯ ଚ ଲୋକପୁଣ୍ଯମ୍। ଅଗସ୍ତ୍ଯତୀର୍ଥଂ ଚ ମହାପଵିତ୍ରଂ- ନାରୀତୀର୍ଥାନ୍ଯଥା ଵୀରୋ ଦଦର୍ଶ
ତାପରେ, ରାଜା, ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଦ୍ରାବିଡ ଦେଶରେ ସମୁଦ୍ର ଓ ଅତି ପବିତ୍ର ଅଗସ୍ତ୍ୟ ତୀର୍ଥ ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ନାରୀମାନେ ପାଇଁ ପବିତ୍ର ସ୍ନାନସ୍ଥଳ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ।
ତତ୍ରାର୍ଜୁନସ୍ଯାଗ୍ର୍ଯଧନୁର୍ଧରସ୍ଯ ନିଶମ୍ଯ ତତ୍କର୍ମ ପରୈରଶକ୍ଯମ୍। ସଂପୂଜ୍ଯମାନଃ ପରମର୍ଷିସଙ୍ଘୈଃ ପରାଂ ମୁଦଂ ପାଣଅଡୁସୁତଃ ସ ଲେଭେ
ସେଠାରେ, ଅନ୍ୟ କାହାରି ପାଇଁ ଅସମ୍ଭବ ଥିବା ଅର୍ଜୁନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ବିଷୟରେ ଶୁଣି, ମହାମୁନିମାନଙ୍କ ସମ୍ମାନ ପାଇ, ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ପୁଅ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ।
ସ ତେଷୁ ତୀର୍ଥେଷ୍ଵଭିଷିକ୍ତଗାତ୍ରଃ କୃଷ୍ଣାସହାଯଃ ସହିତୋଽନୁଜୈଶ୍ଚ। ସଂପୂଜଯନ୍ଵିକ୍ରମମର୍ଜୁନସ୍ଯ ରମେ ମହୀପାଲପତିଃ ପୃଥିଵ୍ଯାମ୍
ସେଠାରେ, ସେଇ ତୀର୍ଥମାନେ ସ୍ନାନ କରି, କୃଷ୍ଣ ଓ ଭାଇମାନେ ସହିତ, ମହୀପତି ଭୂମିରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ବୀରତାକୁ ସମ୍ମାନ କରି ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ।
ତତଃ ସହସ୍ରାଣି ଗଵାଂ ପ୍ରଦାଯ ତୀର୍ଥେଷୁ ତେଷ୍ଵମ୍ବୁଧରୋତ୍ତମସ୍ଯ। ହୃଷ୍ଟଃ ସହ ଭ୍ରାତୃଭିରର୍ଜୁନସ୍ଯ ସଂକୀର୍ତଯାମାସ ଗଵାଂ ପ୍ରଦାନମ୍
ତାପରେ, ସେଇ ପର୍ବତର ସ୍ରେଷ୍ଠ ତୀର୍ଥମାନେ ହଜାର ହଜାର ଗାଈ ଦାନ କରି, ଭାଇମାନେ ସହ ଖୁସି ହୋଇ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଗାଈ ଦାନର କଥା କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ସ ତାନି ତୀର୍ଥାନି ଚ ସାଗରସ୍ଯ ପୁଣ୍ଯାନି ଚାନ୍ଯାନି ବହୂନି ରାଜନ୍। କ୍ରମେଣ ଗଚ୍ଛନ୍ପରିପୂର୍ଣକାମଃ ଶୂର୍ପାରକଂ ପୁଣ୍ଯତମଂ ଦଦର୍ଶ
ସେ, ରାଜା, ଏକ ପରେ ଏକ ଭାବେ ସମୁଦ୍ର ତୀରର ସେଇ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଓ ଅନେକ ଅନ୍ୟ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଦେଖି, ନିଜ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରି, ସବୁଠୁ ପବିତ୍ର ଶୂର୍ପାରକକୁ ଦେଖିଲେ।
ତତ୍ରୋଦଧେଃ କଂଚିଦତୀତ୍ଯ ଦେଶଂ ଖ୍ଯାତଂ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଵନମାସସାଦ। ତପ୍ତଂ ସୁରୈରତ୍ର ତପଃ ପୁରସ୍ତା- ଦିଷ୍ଟୁଂ କତଥା ପୁଣ୍ଯପରୈର୍ନରେନ୍ଦ୍ରୈଃ
ସେଠାରେ, ସମୁଦ୍ର ପାଖରେ ଏକ ଖ୍ୟାତିନାମା ଅଞ୍ଚଳ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଏକ ଜଙ୍ଗଲକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ପୂର୍ବରୁ ଦେବତାମାନେ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ, ଏବଂ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜାମାନେ ଯିବାକୁ ଉଚିତ।
ସ ତତ୍ର ତାମଗ୍ର୍ଯଧନୁର୍ଧରସ୍ଯ ଵେଦୀଂ ଦଦର୍ଶାଯତପୀନବାହୁଃ। ଋଚୀକପୁତ୍ରସ୍ଯ ତପସ୍ଵିସଙ୍ଘୈଃ ସମାଵୃତାଂ ପୁଣ୍ଯକୃଦର୍ଚନୀଯାମ୍
ସେଠାରେ ସେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଭଳି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନୁର୍ଧାରୀଙ୍କ ବିଶାଳ ବାହୁ ଓ ଚଉଡ଼ା ବେଦୀ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଋଚୀକଙ୍କ ପୁଅଙ୍କର ଥିଲା, ତପସ୍ବୀମାନେ ଘେରି ରହିଥିଲେ, ଏହା ପୁଣ୍ୟବାନଙ୍କ ପାଇଁ ପୂଜ୍ୟ ଥିଲା।
ତତୋ ଵସୂନାଂ ଵସୁଧାଧିପଃ ସ ମରୁଦ୍ଗଣାନାଂ ଚ ତଥାଶ୍ଵିନୋଶ୍ଚ। ଵୈଵସ୍ଵତାଦିତ୍ଯଧନେଶ୍ଵରାଣା- ମିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୋଃ ସଵିତୁର୍ଵିଭୋଶ୍ଚ
ତାପରେ, ଭୂମିର ଅଧିପତି ବସୁମାନେ, ମରୁତମାନେ, ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାରମାନେ, ବୈବସ୍ବତ, ଆଦିତ୍ୟ, ଧନର ଦେବତାମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ବିଷ୍ଣୁ, ସବିତା ଓ ମହାଶକ୍ତିମାନଙ୍କ ପବିତ୍ର ଆଶ୍ରମ ଦେଖିଲେ।
ଭଗସ୍ଯ ଚନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଦିଵାକରସ୍ଯ ପତେରପାଂ ସାଧ୍ଯଗଣସ୍ଯ ଚୈଵ। ଧାତୁଃ ପିତୄଣାଂ ଚ ତଥା ମହାତ୍ମା ରୁଦ୍ରସ୍ଯ ରାଜନ୍ସଗଣସ୍ଯ ଚୈଵ
ସେ ଭଗ, ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ବରୁଣ, ସାଧ୍ୟମାନେ, ଧାତୃ, ପିତୃମାନେ ଓ ମହାତ୍ମା ରୁଦ୍ର ସହ ତାଙ୍କ ଗଣମାନେଙ୍କ ପବିତ୍ର ଆଶ୍ରମ ଦେଖିଲେ।
ସରସ୍ଵତ୍ଯାଃ ସିଦ୍ଧଗଣସ୍ଯ ଚୈଵ ପୂଷ୍ଣଶ୍ଚ ଯେ ଚାପ୍ଯମରାସ୍ତଥାଽନ୍ଯେ। ପୁଣ୍ଯାନି ଚାପ୍ଯାଯତନାନି ତେଷାଂ ଦଦର୍ଶ ରାଜା ସୁମନୋହରାଣି
ସେ ସରସ୍ୱତୀ, ସିଦ୍ଧମାନେ, ପୂଷଣ ଓ ଅନ୍ୟ ଅମରମାନେଙ୍କ ପବିତ୍ର ଓ ମନୋହର ଆଶ୍ରମ ଦେଖିଲେ।
ତେଷୂପଵାସାନ୍ଵିବୁଧାନୁପୋଷ୍ଯ ଦୁତ୍ତ୍ଵା ଚ ରତ୍ନାନି ମହାନ୍ତି ରାଜା। ତୀର୍ଥେଷୁ ସର୍ଵେଷୁ ପରିପ୍ଲୁତାଙ୍ଗଃ ପୁନଃ ସ ଶୂର୍ପାରକମାଜଗାମ
ସେଠାରେ ଉପବାସ କରି ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ବଡ଼ ରତ୍ନ ଦାନ କରି, ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରି, ରାଜା ପୁନି ଶୂର୍ପାରକକୁ ଫେରିଲେ।
ସ ତେନ ତୀରେଣ ତୁ ସାଗରସ୍ଯ ପୁନଃ ପ୍ରଯାତଃ ସହ ସୋଦରୀଯୈଃ। ଦ୍ଵିଜୈଃ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ପ୍ରଥିତଂ ମହଦ୍ଭି- ସ୍ତୀର୍ଥଂ ପ୍ରଭାସଂ ସମୁପାଜଗାମ
ତାପରେ ସେ ନଦୀ କୂଳ ଧରି ତାଙ୍କର ଭାଇମାନେ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସହିତ ଯାତ୍ରା କରି, ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଏବଂ ମହାନ ପବିତ୍ର ସ୍ଥଳୀ 'ପ୍ରଭାସ'କୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ତତ୍ରାଭିଷିକ୍ତଃ ପୃଥୁଲୋହିତାକ୍ଷଃ ସହାନୁଜୈର୍ଦେଵଗଣାନ୍ପିତୄଂଶ୍ଚ। ସଂତର୍ପଯାମାସ ତଥୈଵ କୃଷ୍ଣା ତେ ଚାପି ଵିପ୍ରାଃ ସହ ଲୋମଶେନ
ସେଠାରେ ପୃଥୁଲୋହିତାକ୍ଷ, ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ ସହିତ ସ୍ନାନ କରି, ଦେବତାମାନେ ଓ ପିତୃମାନେଙ୍କୁ ଉଚିତ ଭାବେ ଅର୍ପଣ କଲେ; ଏହିପରି କୃଷ୍ଣା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଲୋମଶଙ୍କ ସହିତ ମଧ୍ୟ ଅର୍ପଣ କଲେ।
କସ ଦ୍ଵାଦଶାହଂ ଜଲଵାଯୁଭକ୍ଷଃ କୁର୍ଵନ୍କ୍ଷପାହଃସୁ ତଦାଽଭିଷେକମ୍। ସମନ୍ତତୋଽଗ୍ନୀନୁପଦୀପଯିତ୍ଵା ତେପେ ତପୋ ଧର୍ମଭୃତାଂଵରିଷ୍ଠଃ
ସେ ଦ୍ୱାଦଶ ଦିନ ଜଳ ଓ ପବନ ଖାଇ ଦିନ ଓ ରାତିରେ ସ୍ନାନ କରିଥିଲେ; ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଅଗ୍ନି ଜଳାଇ, ଧର୍ମରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ସେ ଉଗ୍ର ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ।
ତମୁଗ୍ରମାସ୍ଥାଯ ତପଶ୍ଚରନ୍ତଂ ଶୁଶ୍ରାଵ ରାମଶ୍ଚ ଜନାର୍ଦନଶ୍ଚ। ତୌ ସର୍ଵଵୃଷ୍ଣିପ୍ରଵରୌ ସସୈନ୍ଯୌ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଂ ଜଗ୍ମତୁରାଜମୀଢମ୍
ଏଭଳି ଉଗ୍ର ତପସ୍ୟା କରୁଥିବା ବେଳେ, ରାମ ଓ ଜନାର୍ଦନ ଏହି କଥା ଶୁଣିଲେ; ସେମାନେ, ଭୃଷ୍ଣିବଂଶର ଦୁଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେନା ସହିତ ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ତେ ଵୃଷ୍ଣଯଃ ପାଣ୍ଡୁସୁତାନ୍ସମୀକ୍ଷ୍ଯ ଭୂମୌ ଶଯାନାନ୍ମଲଦିଗ୍ଧଗାତ୍ରାନ୍। ଅନର୍ହତୀଂ ଦ୍ରୌପଦୀଂ ଚାପି ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସୁଦୁଃଖିତାଶ୍ଚୁକ୍ରୁଶୁରାର୍ତନାଦାନ୍
ଭୃଷ୍ଣିମାନେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଥିବା, ଦେହରେ ମାଟି ଲଗାଇଥିବା ଦେଖିଲେ; ଏବଂ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ, ଏପରି ଦୁଃଖ ପାଇବା ଅଯୋଗ୍ୟ, ଦେଖି ଅତି ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ବିଳାପ କଲେ।
ତତଃ ସ ରାମଂ ଚ ଜନାର୍ଦନଂ ଚ କାର୍ଷ୍ଣି ଚ ସାମ୍ବଂ ଚ ଶିନେଶ୍ଚ ପୌତ୍ରମ୍। ଅନ୍ଯାଂଶ୍ଚ ଵୃଷ୍ଣୀନୁପଗମ୍ଯ ପୂଜାଂ ଚକ୍ରେ ଯଥାଧର୍ମମହୀନସତ୍ଵଃ
ତାପରେ ସେ ରାମ, ଜନାର୍ଦନ, କାର୍ଷ୍ଣି, ସାମ୍ବ, ଶିନିଙ୍କ ନାତି ଓ ଅନ୍ୟ ଭୃଷ୍ଣିମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଓ ଆଦର ଦେଲେ, ଯେପରି ଧର୍ମ ଓ ସତ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ଥିବା ଲୋକ ଦେଇଥାଏ।
ତେ ଚାପି ସର୍ଵାନ୍ପ୍ରତିପୂଜ୍ଯ ପାର୍ଥାଂ- ସ୍ତୈଃ ସତ୍କୃତାଃ ପାଣ୍ଡୁସୁତୈସ୍ତଥୈଵ। ଯୁଧିଷ୍ଠିରଂ ସଂପରିଵାର୍ଯ ରାଜ- ନ୍ନୁପାଵିଶନ୍ଦେଵଗଣା ଯଥେନ୍ଦ୍ରମ୍
ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପାର୍ଥମାନେଙ୍କୁ ଉଚିତ ଭାବେ ସମ୍ମାନ କଲେ; ପାଣ୍ଡବମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆଦର କରିଲେ। ସେମାନେ ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଘେରି ବସିଲେ, ଯେପରି ଦେବମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଘେରି ବସନ୍ତି।
ତେଷାଂ ସ ସର୍ଵଂ ଚରିତଂ ପରେଷାଂ ଵନେ ଚ ଵାସଂ ପରମପ୍ରତୀତଃ। ଅସ୍ତ୍ରାର୍ଥମିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଗତଂ ଚ ପାର୍ଥଂ କୃଷ୍ଣେ ଶଶଂସାମରରାଜସୂନୁମ୍
ସେ ତାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଘଟଣା, ଅନ୍ୟମାନେଙ୍କ ଦୁଃଖ, ଅରଣ୍ୟରେ ବାସ, ଏବଂ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଅନ୍ୱେଷଣରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଖକୁ ଯିବା କଥା, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସତ୍ୟ ସହିତ କହିଲେ।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ତୁ ତେ ତସ୍ଯ ଵଚଃ ପ୍ରତୀତା- ସ୍ତାଂଶ୍ଚାପି ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସୁକୃଶନତୀଵ। ନେତ୍ରୋଦ୍ଭଵଂ ସଂମୁମୁଚୁର୍ମହାର୍ହା ଦୁଃଖାର୍ତିଜଂ ଵାରି ମହାନୁଭାଵାଃ
ସେମାନେ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଏବଂ ସେମାନେ ଏତେ ଦୁଃଖରେ ଅତି କ୍ଷୀଣ ଦେଖି, ସେଇ ମହାନ ଓ ଉଚ୍ଚ ମନ୍ୟତା ଥିବା ଲୋକମାନେ ଦୁଃଖରେ ଅଶ୍ରୁ ଝଡ଼ାଇଲେ।
ପ୍ରଭାସତୀର୍ଥମାସାଦ୍ଯପାଣ୍ଡଵା ଵୃଷ୍ଣଯସ୍ତଥା। କିମକୁର୍ଵନ୍କଥାଶ୍ଚୈଷାଂ କାସ୍ତତ୍ରାସଂସ୍ତପୋଧନ
ପ୍ରଭାସ ତୀର୍ଥକୁ ପହଞ୍ଚି, ପାଣ୍ଡବ ଓ ଭୃଷ୍ଣିମାନେ ସେଠାରେ କଣ କଲେ? ସେଠାରେ କିଏ କଣ କଥା କହିଲେ, କଣ ଘଟଣା ଘଟିଲା?
ତେ ହି ସର୍ଵେ ମହାତ୍ମାନଃ ସର୍ଵଶାସ୍ତ୍ରଵିଶାରଦାଃ। ଵୃଷ୍ଣଯଃ ପାଣ୍ଡଵାଶ୍ଚୈଵ ସୁହୃଦଶ୍ଚପରସ୍ପରମ୍
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ମହାନ ଆତ୍ମା, ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ; ଭୃଷ୍ଣି, ପାଣ୍ଡବ ଓ ସେମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ମିତ୍ରମାନେ।
ପ୍ରଭାସତୀର୍ଥଂ ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ପୁଣ୍ଯଂ ତୀର୍ଥଂ ମହୋଦଧେଃ। ଵୃଷ୍ଣଯଃ ପାଣ୍ଡଵାନ୍ଵୀରାଃ ପରିଵାର୍ଯୋପତସ୍ଥିରେ
ମହାସାଗର ପାଖରେ ପବିତ୍ର ପ୍ରଭାସ ତୀର୍ଥକୁ ପହଞ୍ଚି, ଭୃଷ୍ଣିମାନେ ଶୂର ପାଣ୍ଡବମାନେଙ୍କୁ ଘେରି ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ।
ତତୋ ଗୋକ୍ଷୀରକୁନ୍ଦେନ୍ଦୁମୃଣଆଲରଜତପ୍ରଭଃ। ଵନମାଲୀ ହଲୀ ରାମୋ ବଭାଷେ ପୁଷ୍କରେକ୍ଷଣମ୍
ତାପରେ ଭୂତାନ୍ତ ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା, ହଳ ଧାରଣ କରିଥିବା, ଦୁଧ, କୁନ୍ଦ, ଚନ୍ଦ୍ର, ମୁକ୍ତା ଓ ରୌପ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରାମ, ପଦ୍ମନୟନ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ।
ନ କୃଷ୍ଣ ଧର୍ମଶ୍ଚରିତୋ ଭଵାଯ ଜନ୍ତୋରଧର୍ମଶ୍ଚ ପରାଭଵାଯ। ଯୁଧିଷ୍ଠିରୋ ଯତ୍ରଜଟୀ ମହାତ୍ମା ଵନାଶ୍ରଯଃ କ୍ଲିଶ୍ଯତି ଚୀରଵାସାଃ
ହେ କୃଷ୍ଣ, ଧର୍ମ ଚାଲିଲେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଭଲ ହୁଏ, ଅଧର୍ମ ଚାଲିଲେ ନଷ୍ଟ ହୁଏ; ତଥାପି ମହାନ ଆତ୍ମା, ଜଟାଧାରୀ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଅରଣ୍ୟରେ ଚୀରବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ଦୁଃଖ ଭୋଗୁଛନ୍ତି।
ଦୁର୍ଯୋଧନଶ୍ଚାପି ମହୀଂ ପ୍ରଶାସ୍ତି ନ ଚାସ୍ଯ ଭୂମିର୍ଵିଵରଂ ଦଦାତି। ଧର୍ମାଦଧର୍ମଶ୍ଚରିତୋ ଵରୀଯା- ନିତୀଵ ମନ୍ଯେତ ନରୋଽଲ୍ପବୁଦ୍ଧିଃ
ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ ଏହି ପୃଥିବୀ ଶାସନ କରୁଛି, ତଥାପି ଭୂମି ତାଙ୍କୁ ଗଳି ଯାଉନାହିଁ; ଧର୍ମ ଛାଡ଼ି ଅଧର୍ମ ଚାଲିଲା ବୋଲି ଅବିବେକୀ ଲୋକ ଭାବିପାରେ ଯେ ଏହି ଅଧର୍ମ ଅଧିକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଶଙ୍କା ମିଥଃ ସଂଜନିତା ନରାଣାମ୍
ଏଭଳି ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସନ୍ଦେହ ଜନ୍ମ ନେଇଛି।
ଅଯଂ ସ ଧର୍ମପ୍ରଭଵୋ ନରେନ୍ଦ୍ରୋ ଧର୍ମେ ଧୃତଃ ସତ୍ଯଧୃତିଃ ପ୍ରଦାତା। ଚଲେଦ୍ଧି ରାଜ୍ଯାଚ୍ଚ ସୁଖାଚ୍ଚ ପାର୍ଥୋ ଧର୍ମାଦପେତସ୍ତୁ କଥଂ ଵିଵର୍ଧେତ୍
ଏହି ରାଜା ଧର୍ମର ଉତ୍ସ, ସତ୍ୟ ଓ ଦାନରେ ଅଟୁଟ, ଧର୍ମରେ ଅବିଚଳିତ; ଯଦି ପାର୍ଥ ରାଜ୍ୟ ଓ ସୁଖ ହରାଇଥିବେ, ତେବେ ଅଧର୍ମ କିପରି ବଢ଼ିପାରିବ?
କଥଂ ନୁ ଭୀଷ୍ମଶ୍ଚ କୃପଶ୍ଚ ଵିପ୍ରୋ ଦ୍ରୋଣଶ୍ଚ ରାଜା ଚ କୁଲସ୍ଯ ଵୃଦ୍ଧଃ। ପ୍ରଵ୍ରାଜ୍ଯ ପାର୍ଥାନ୍ସୁମାପ୍ନୁଵନ୍ତି ଧିକ୍ପାପବୁଦ୍ଧୀନ୍ଭରତପ୍ରଧାନାନ୍
ଭୀଷ୍ମ, ବ୍ରାହ୍ମଣ କୃପ, ଦ୍ରୋଣ ଓ ବଂଶର ବୃଦ୍ଧ ରାଜା, ପାର୍ଥମାନେଙ୍କୁ ବନବାସ ଦେଇ, କିପରି ଭଲ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଛନ୍ତି? ଏହି ଭାରତବଂଶର ନେତାମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଦୁଷ୍ଟ ବୁଦ୍ଧି ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ନିନ୍ଦନୀୟ।