ତତୋ ଯଜ୍ଞେନ ମହତା ଜାମଦଗ୍ନ୍ଯଃ ପ୍ରତାପଵାନ୍। ତର୍ପଯାମାସ ଦେଵେନ୍ଦ୍ରମୃତ୍ଵିଗ୍ଭ୍ଯଃ ପ୍ରଦଦୌ ମହୀମ୍
ତା'ପରେ, ମହାନ ଯଜ୍ଞ କରି, ଜମଦଗ୍ନିଙ୍କ ପୁଅ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କଲେ ଏବଂ ପୃଥିବୀକୁ ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଦାନ କଲେ।
ଵେଦୀଂ ଚାପ୍ଯଦଦଦ୍ଧୈମୀଂ କଶ୍ଯପାଯ ମହାତ୍ମନେ। ଦଶଵ୍ଯାମାଯତାଂ କୃତ୍ଵା ନଵୋତ୍ସେଧାଂ ଵିଶାଂପତେ
ସେ ଦଶ ବ୍ୟାମ ଲମ୍ବା ଓ ନଉ ବ୍ୟାମ ଉଚ୍ଚ ସୁନାର ବେଦୀ ମଧ୍ୟ ମହାତ୍ମା କଶ୍ୟପଙ୍କୁ ଦାନ କଲେ, ହେ ରାଜା।
ତାଂ କଶ୍ଯପସ୍ଯାନୁମତେ ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ ଖଣ୍ଡଶସ୍ତଦା। ଵ୍ଯଭଜଂସ୍ତେ ତଦା ରାଜନ୍ପ୍ରଖ୍ଯାତାଃ ଖାଣ୍ଡଵାଯନାଃ
କଶ୍ୟପଙ୍କ ସମ୍ମତିରେ, ସେଇ ସମୟରେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଏହାକୁ ଖଣ୍ଡଖଣ୍ଡ ଭାଗରେ ବାଣ୍ଟିଲେ; ଏଭଳି ଖ୍ୟାତିପ୍ରାପ୍ତ ଖଣ୍ଡବାୟନ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ହେଲେ।
ସ ପ୍ରଦାଯ ମହୀଂ ତସ୍ମୈ କଶ୍ଯପାଯ ମହାତ୍ମନେ। `ତପଃ ସୁମହଦାସ୍ଥାଯ ମହାବଲପରାକ୍ରମଃ'। ଅସ୍ମିନ୍ମହେନ୍ଦ୍ରେ ଶୈଲେନ୍ଦ୍ରେ ଵସତ୍ଯମିତଵିକ୍ରମଃ
ସେ ମହାତ୍ମା କଶ୍ୟପଙ୍କୁ ପୃଥିବୀ ଦାନ କରି, ଅତି ଦୃଢ଼ ତପସ୍ୟାରେ ଲାଗିଗଲେ; ସେ ମହାବଳୀ ଏବଂ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ବ୍ୟକ୍ତି ଏହି ମହାନ ମହେନ୍ଦ୍ର ପାହାଡ଼ରେ ବସିଛନ୍ତି।
ଏଵଂ ଵୈରମଭୂତ୍ତସ୍ଯ କ୍ଷତ୍ରିଯୈର୍ଲୋକଵାସିଭିଃ। ପୃଥିଵୀ ଚାପି ଵିଜିତା ରାମେଣାମିତତେଜସା
ଏପରିଭାବରେ, ରାମଙ୍କ ସହ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନେ ଏବଂ ଜଗତର ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଲୋକମାନେ ଶତ୍ରୁତା କରିଥିଲେ; ଏହି ଅପାର ତେଜସ୍ବୀ ରାମ ଭୂମିକୁ ଜିତିଥିଲେ।
ତତଶ୍ଚତୁର୍ଦଶୀଂ ରାମଃ ସମଯେନ ମହାମନାଃ। ଦର୍ଶଯାମାସ ତାନ୍ଵିପ୍ରାନ୍ଧର୍ମରାଜଂ ଜ ସାନୁଜମ୍
ତାପରେ, ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟରେ ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ, ମହାମନା ରାମ, ସେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଓ ଧର୍ମରାଜ ସହ ତାଙ୍କର ଭାଇମାନେଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ ଦେଲେ।
ସ ତମାନର୍ଚ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ଭ୍ରାତୃଭିଃ ସହିତଃ ପ୍ରଭୁଃ। ଦ୍ଵିଜାନାଂ ଚ ପରାଂ ପୂଜାଂ ଚକ୍ରେ ନୃପତିସତ୍ତମଃ
ସେଇ ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କୁ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଭାଇମାନେ ସହିତ ସମ୍ମାନ କଲେ; ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ପୂଜା କଲେ।
ଅର୍ଜିତ୍ଵା ଜାମଦଗ୍ନ୍ଯଂ ସ ପୂଜିତସ୍ତେନ ଚୋଦିତଃ। ମହେନ୍ଦ୍ର ଉଷ୍ଯ ତାଂ ରାତ୍ରିଂ ପ୍ରଯଯୌ ଦକ୍ଷିଣାମୁଖଃ
ଜାମଦଗ୍ନିଙ୍କ ପୁଅଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରି, ତାଙ୍କଠାରୁ ସମ୍ମାନ ପାଇ, ମହେନ୍ଦ୍ର ଏହି ରାତି ଅତିବାହିତ କରି, ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଗଚ୍ଛନ୍ସ ତୀର୍ଥାନି ମହାନୁଭାଵଃ। ପୁଣ୍ଯାନି ରମ୍ଯାଣି ଦଦର୍ଶ ରାଜା। ସର୍ଵାଣି ଵୈପ୍ରୈରୁପଶୋଭିତାନି କ୍ଵଚିତ୍କ୍ଵଚିଦ୍ଭାରତ ସାଗରମ୍ଯ
ସେ ଯାଉଥିବାବେଳେ, ମହାନ୍ ଆତ୍ମା ରାଜା ପବିତ୍ର ଓ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ତୀର୍ଥମାନେ ଦେଖିଲେ, ସେଠାରେ ସବୁଠି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ରହିଥିଲେ, କେତେକ ସ୍ଥାନରେ ସମୁଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଥିଲା।
ସ ଵୃତ୍ତଵାଂସ୍ତେଷୁ କୃତାଭିଷେକଃ ସହାନୁଜଃ ପାର୍ଥିଵପୁତ୍ରପୌତ୍ରଃ। ସମୁଦ୍ରଗାଂ ପୁଣ୍ଯତମାଂ ପ୍ରଶସ୍ତାଂ ଜଗାମ ପାରିକ୍ଷିତ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରଃ
ସେଠାରେ ନିୟମିତ ସ୍ନାନ କରି, ଭାଇମାନେ ସହିତ, ରାଜାଙ୍କ ପୁଅ ଓ ପଉତ୍ର ହୋଇ, ପାରିକ୍ଷିତଙ୍କ ପୁଅ ପାଣ୍ଡବ ସମୁଦ୍ର କୂଳରେ ସବୁଠୁ ପବିତ୍ର ଓ ପ୍ରଶଂସିତ ତୀର୍ଥକୁ ଗଲେ।
ତତ୍ରାପି ଚାପ୍ଲୁତ୍ଯ ମହାନୁଭାଵ ସଂତର୍ପଯାମାସ ପିତୃଡନ୍ସୁରାଂଶ୍ଚ। ଦ୍ଵିଜାତିମୁଖ୍ଯେଷୁ ଧନଂ ଵିସୃଜ୍ଯ ଗୋଦାଵରୀଂ ସାଗରଗାମଗଚ୍ଛତ୍
ସେଠାରେ ମଧ୍ୟ, ସ୍ନାନ କରି, ମହାନ୍ ଆତ୍ମା ପିତୃମାନେ ଓ ଦେବତାମାନେ ପାଇଁ ତର୍ପଣ କଲେ; ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ଧନ ଦେଇ, ସମୁଦ୍ରକୁ ବହୁଥିବା ଗୋଦାବରୀକୁ ଗଲେ।
ତତୋ ଵିପାପ୍ମା ଦ୍ରଵିଡେଷୁ ରାଜ- ନ୍ସମୁଦ୍ରମାସାଦ୍ଯ ଚ ଲୋକପୁଣ୍ଯମ୍। ଅଗସ୍ତ୍ଯତୀର୍ଥଂ ଚ ମହାପଵିତ୍ରଂ- ନାରୀତୀର୍ଥାନ୍ଯଥା ଵୀରୋ ଦଦର୍ଶ
ତାପରେ, ରାଜା, ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଦ୍ରାବିଡ ଦେଶରେ ସମୁଦ୍ର ଓ ଅତି ପବିତ୍ର ଅଗସ୍ତ୍ୟ ତୀର୍ଥ ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ନାରୀମାନେ ପାଇଁ ପବିତ୍ର ସ୍ନାନସ୍ଥଳ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ।
ତତ୍ରାର୍ଜୁନସ୍ଯାଗ୍ର୍ଯଧନୁର୍ଧରସ୍ଯ ନିଶମ୍ଯ ତତ୍କର୍ମ ପରୈରଶକ୍ଯମ୍। ସଂପୂଜ୍ଯମାନଃ ପରମର୍ଷିସଙ୍ଘୈଃ ପରାଂ ମୁଦଂ ପାଣଅଡୁସୁତଃ ସ ଲେଭେ
ସେଠାରେ, ଅନ୍ୟ କାହାରି ପାଇଁ ଅସମ୍ଭବ ଥିବା ଅର୍ଜୁନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ବିଷୟରେ ଶୁଣି, ମହାମୁନିମାନଙ୍କ ସମ୍ମାନ ପାଇ, ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ପୁଅ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ।
ସ ତେଷୁ ତୀର୍ଥେଷ୍ଵଭିଷିକ୍ତଗାତ୍ରଃ କୃଷ୍ଣାସହାଯଃ ସହିତୋଽନୁଜୈଶ୍ଚ। ସଂପୂଜଯନ୍ଵିକ୍ରମମର୍ଜୁନସ୍ଯ ରମେ ମହୀପାଲପତିଃ ପୃଥିଵ୍ଯାମ୍
ସେଠାରେ, ସେଇ ତୀର୍ଥମାନେ ସ୍ନାନ କରି, କୃଷ୍ଣ ଓ ଭାଇମାନେ ସହିତ, ମହୀପତି ଭୂମିରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ବୀରତାକୁ ସମ୍ମାନ କରି ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ।
ତତଃ ସହସ୍ରାଣି ଗଵାଂ ପ୍ରଦାଯ ତୀର୍ଥେଷୁ ତେଷ୍ଵମ୍ବୁଧରୋତ୍ତମସ୍ଯ। ହୃଷ୍ଟଃ ସହ ଭ୍ରାତୃଭିରର୍ଜୁନସ୍ଯ ସଂକୀର୍ତଯାମାସ ଗଵାଂ ପ୍ରଦାନମ୍
ତାପରେ, ସେଇ ପର୍ବତର ସ୍ରେଷ୍ଠ ତୀର୍ଥମାନେ ହଜାର ହଜାର ଗାଈ ଦାନ କରି, ଭାଇମାନେ ସହ ଖୁସି ହୋଇ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଗାଈ ଦାନର କଥା କହିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ସ ତାନି ତୀର୍ଥାନି ଚ ସାଗରସ୍ଯ ପୁଣ୍ଯାନି ଚାନ୍ଯାନି ବହୂନି ରାଜନ୍। କ୍ରମେଣ ଗଚ୍ଛନ୍ପରିପୂର୍ଣକାମଃ ଶୂର୍ପାରକଂ ପୁଣ୍ଯତମଂ ଦଦର୍ଶ
ସେ, ରାଜା, ଏକ ପରେ ଏକ ଭାବେ ସମୁଦ୍ର ତୀରର ସେଇ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଓ ଅନେକ ଅନ୍ୟ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଦେଖି, ନିଜ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରି, ସବୁଠୁ ପବିତ୍ର ଶୂର୍ପାରକକୁ ଦେଖିଲେ।
ତତ୍ରୋଦଧେଃ କଂଚିଦତୀତ୍ଯ ଦେଶଂ ଖ୍ଯାତଂ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଵନମାସସାଦ। ତପ୍ତଂ ସୁରୈରତ୍ର ତପଃ ପୁରସ୍ତା- ଦିଷ୍ଟୁଂ କତଥା ପୁଣ୍ଯପରୈର୍ନରେନ୍ଦ୍ରୈଃ
ସେଠାରେ, ସମୁଦ୍ର ପାଖରେ ଏକ ଖ୍ୟାତିନାମା ଅଞ୍ଚଳ ଅତିକ୍ରମ କରି, ଏକ ଜଙ୍ଗଲକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ପୂର୍ବରୁ ଦେବତାମାନେ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ, ଏବଂ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜାମାନେ ଯିବାକୁ ଉଚିତ।
ସ ତତ୍ର ତାମଗ୍ର୍ଯଧନୁର୍ଧରସ୍ଯ ଵେଦୀଂ ଦଦର୍ଶାଯତପୀନବାହୁଃ। ଋଚୀକପୁତ୍ରସ୍ଯ ତପସ୍ଵିସଙ୍ଘୈଃ ସମାଵୃତାଂ ପୁଣ୍ଯକୃଦର୍ଚନୀଯାମ୍
ସେଠାରେ ସେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଭଳି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନୁର୍ଧାରୀଙ୍କ ବିଶାଳ ବାହୁ ଓ ଚଉଡ଼ା ବେଦୀ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ଋଚୀକଙ୍କ ପୁଅଙ୍କର ଥିଲା, ତପସ୍ବୀମାନେ ଘେରି ରହିଥିଲେ, ଏହା ପୁଣ୍ୟବାନଙ୍କ ପାଇଁ ପୂଜ୍ୟ ଥିଲା।
ତତୋ ଵସୂନାଂ ଵସୁଧାଧିପଃ ସ ମରୁଦ୍ଗଣାନାଂ ଚ ତଥାଶ୍ଵିନୋଶ୍ଚ। ଵୈଵସ୍ଵତାଦିତ୍ଯଧନେଶ୍ଵରାଣା- ମିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୋଃ ସଵିତୁର୍ଵିଭୋଶ୍ଚ
ତାପରେ, ଭୂମିର ଅଧିପତି ବସୁମାନେ, ମରୁତମାନେ, ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାରମାନେ, ବୈବସ୍ବତ, ଆଦିତ୍ୟ, ଧନର ଦେବତାମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ର, ବିଷ୍ଣୁ, ସବିତା ଓ ମହାଶକ୍ତିମାନଙ୍କ ପବିତ୍ର ଆଶ୍ରମ ଦେଖିଲେ।
ଭଗସ୍ଯ ଚନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଦିଵାକରସ୍ଯ ପତେରପାଂ ସାଧ୍ଯଗଣସ୍ଯ ଚୈଵ। ଧାତୁଃ ପିତୄଣାଂ ଚ ତଥା ମହାତ୍ମା ରୁଦ୍ରସ୍ଯ ରାଜନ୍ସଗଣସ୍ଯ ଚୈଵ
ସେ ଭଗ, ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ବରୁଣ, ସାଧ୍ୟମାନେ, ଧାତୃ, ପିତୃମାନେ ଓ ମହାତ୍ମା ରୁଦ୍ର ସହ ତାଙ୍କ ଗଣମାନେଙ୍କ ପବିତ୍ର ଆଶ୍ରମ ଦେଖିଲେ।
ସରସ୍ଵତ୍ଯାଃ ସିଦ୍ଧଗଣସ୍ଯ ଚୈଵ ପୂଷ୍ଣଶ୍ଚ ଯେ ଚାପ୍ଯମରାସ୍ତଥାଽନ୍ଯେ। ପୁଣ୍ଯାନି ଚାପ୍ଯାଯତନାନି ତେଷାଂ ଦଦର୍ଶ ରାଜା ସୁମନୋହରାଣି
ସେ ସରସ୍ୱତୀ, ସିଦ୍ଧମାନେ, ପୂଷଣ ଓ ଅନ୍ୟ ଅମରମାନେଙ୍କ ପବିତ୍ର ଓ ମନୋହର ଆଶ୍ରମ ଦେଖିଲେ।
ତେଷୂପଵାସାନ୍ଵିବୁଧାନୁପୋଷ୍ଯ ଦୁତ୍ତ୍ଵା ଚ ରତ୍ନାନି ମହାନ୍ତି ରାଜା। ତୀର୍ଥେଷୁ ସର୍ଵେଷୁ ପରିପ୍ଲୁତାଙ୍ଗଃ ପୁନଃ ସ ଶୂର୍ପାରକମାଜଗାମ
ସେଠାରେ ଉପବାସ କରି ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ବଡ଼ ରତ୍ନ ଦାନ କରି, ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥରେ ସ୍ନାନ କରି, ରାଜା ପୁନି ଶୂର୍ପାରକକୁ ଫେରିଲେ।
ସ ତେନ ତୀରେଣ ତୁ ସାଗରସ୍ଯ ପୁନଃ ପ୍ରଯାତଃ ସହ ସୋଦରୀଯୈଃ। ଦ୍ଵିଜୈଃ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ପ୍ରଥିତଂ ମହଦ୍ଭି- ସ୍ତୀର୍ଥଂ ପ୍ରଭାସଂ ସମୁପାଜଗାମ
ତାପରେ ସେ ନଦୀ କୂଳ ଧରି ତାଙ୍କର ଭାଇମାନେ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସହିତ ଯାତ୍ରା କରି, ପୃଥିବୀରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଏବଂ ମହାନ ପବିତ୍ର ସ୍ଥଳୀ 'ପ୍ରଭାସ'କୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ତତ୍ରାଭିଷିକ୍ତଃ ପୃଥୁଲୋହିତାକ୍ଷଃ ସହାନୁଜୈର୍ଦେଵଗଣାନ୍ପିତୄଂଶ୍ଚ। ସଂତର୍ପଯାମାସ ତଥୈଵ କୃଷ୍ଣା ତେ ଚାପି ଵିପ୍ରାଃ ସହ ଲୋମଶେନ
ସେଠାରେ ପୃଥୁଲୋହିତାକ୍ଷ, ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ ସହିତ ସ୍ନାନ କରି, ଦେବତାମାନେ ଓ ପିତୃମାନେଙ୍କୁ ଉଚିତ ଭାବେ ଅର୍ପଣ କଲେ; ଏହିପରି କୃଷ୍ଣା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଲୋମଶଙ୍କ ସହିତ ମଧ୍ୟ ଅର୍ପଣ କଲେ।
କସ ଦ୍ଵାଦଶାହଂ ଜଲଵାଯୁଭକ୍ଷଃ କୁର୍ଵନ୍କ୍ଷପାହଃସୁ ତଦାଽଭିଷେକମ୍। ସମନ୍ତତୋଽଗ୍ନୀନୁପଦୀପଯିତ୍ଵା ତେପେ ତପୋ ଧର୍ମଭୃତାଂଵରିଷ୍ଠଃ
ସେ ଦ୍ୱାଦଶ ଦିନ ଜଳ ଓ ପବନ ଖାଇ ଦିନ ଓ ରାତିରେ ସ୍ନାନ କରିଥିଲେ; ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଅଗ୍ନି ଜଳାଇ, ଧର୍ମରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ସେ ଉଗ୍ର ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ।
ତମୁଗ୍ରମାସ୍ଥାଯ ତପଶ୍ଚରନ୍ତଂ ଶୁଶ୍ରାଵ ରାମଶ୍ଚ ଜନାର୍ଦନଶ୍ଚ। ତୌ ସର୍ଵଵୃଷ୍ଣିପ୍ରଵରୌ ସସୈନ୍ଯୌ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଂ ଜଗ୍ମତୁରାଜମୀଢମ୍
ଏଭଳି ଉଗ୍ର ତପସ୍ୟା କରୁଥିବା ବେଳେ, ରାମ ଓ ଜନାର୍ଦନ ଏହି କଥା ଶୁଣିଲେ; ସେମାନେ, ଭୃଷ୍ଣିବଂଶର ଦୁଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେନା ସହିତ ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ।
ତେ ଵୃଷ୍ଣଯଃ ପାଣ୍ଡୁସୁତାନ୍ସମୀକ୍ଷ୍ଯ ଭୂମୌ ଶଯାନାନ୍ମଲଦିଗ୍ଧଗାତ୍ରାନ୍। ଅନର୍ହତୀଂ ଦ୍ରୌପଦୀଂ ଚାପି ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସୁଦୁଃଖିତାଶ୍ଚୁକ୍ରୁଶୁରାର୍ତନାଦାନ୍
ଭୃଷ୍ଣିମାନେ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଥିବା, ଦେହରେ ମାଟି ଲଗାଇଥିବା ଦେଖିଲେ; ଏବଂ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ, ଏପରି ଦୁଃଖ ପାଇବା ଅଯୋଗ୍ୟ, ଦେଖି ଅତି ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ବିଳାପ କଲେ।
ତତଃ ସ ରାମଂ ଚ ଜନାର୍ଦନଂ ଚ କାର୍ଷ୍ଣି ଚ ସାମ୍ବଂ ଚ ଶିନେଶ୍ଚ ପୌତ୍ରମ୍। ଅନ୍ଯାଂଶ୍ଚ ଵୃଷ୍ଣୀନୁପଗମ୍ଯ ପୂଜାଂ ଚକ୍ରେ ଯଥାଧର୍ମମହୀନସତ୍ଵଃ
ତାପରେ ସେ ରାମ, ଜନାର୍ଦନ, କାର୍ଷ୍ଣି, ସାମ୍ବ, ଶିନିଙ୍କ ନାତି ଓ ଅନ୍ୟ ଭୃଷ୍ଣିମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଓ ଆଦର ଦେଲେ, ଯେପରି ଧର୍ମ ଓ ସତ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ଥିବା ଲୋକ ଦେଇଥାଏ।
ତେ ଚାପି ସର୍ଵାନ୍ପ୍ରତିପୂଜ୍ଯ ପାର୍ଥାଂ- ସ୍ତୈଃ ସତ୍କୃତାଃ ପାଣ୍ଡୁସୁତୈସ୍ତଥୈଵ। ଯୁଧିଷ୍ଠିରଂ ସଂପରିଵାର୍ଯ ରାଜ- ନ୍ନୁପାଵିଶନ୍ଦେଵଗଣା ଯଥେନ୍ଦ୍ରମ୍
ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ପାର୍ଥମାନେଙ୍କୁ ଉଚିତ ଭାବେ ସମ୍ମାନ କଲେ; ପାଣ୍ଡବମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆଦର କରିଲେ। ସେମାନେ ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଘେରି ବସିଲେ, ଯେପରି ଦେବମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଘେରି ବସନ୍ତି।
ତେଷାଂ ସ ସର୍ଵଂ ଚରିତଂ ପରେଷାଂ ଵନେ ଚ ଵାସଂ ପରମପ୍ରତୀତଃ। ଅସ୍ତ୍ରାର୍ଥମିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଗତଂ ଚ ପାର୍ଥଂ କୃଷ୍ଣେ ଶଶଂସାମରରାଜସୂନୁମ୍
ସେ ତାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଘଟଣା, ଅନ୍ୟମାନେଙ୍କ ଦୁଃଖ, ଅରଣ୍ୟରେ ବାସ, ଏବଂ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଅନ୍ୱେଷଣରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଖକୁ ଯିବା କଥା, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସତ୍ୟ ସହିତ କହିଲେ।