ନ ତାନି ସେଵେତ ମୁନିର୍ଯତାତ୍ମା ସତାଂ ଲୋକାନ୍ପ୍ରାର୍ଥଯାନଃ କଥଂଚିତ୍। କୃତ୍ଵା ଵିଘ୍ରନଂ ତାପସାନାଂ ରମନ୍ତେ ପାପାଚାରାସ୍ତାପସସ୍ତାନ୍ନ ପଶ୍ଯେତ୍
ଏକ ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିବା ମୁନି କେବେ ବି ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ସଙ୍ଗ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଯେଉଁମାନେ ନିଜେ ଧର୍ମିକ ଲୋକଙ୍କ ଲୋକ ପାଇଁ ଆଶା କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାପସମାନଙ୍କୁ ଭ୍ରଷ୍ଟ କରି ମଜା ଉଠାନ୍ତି। ଏମିତି ଅଧର୍ମ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ତାପସମାନଙ୍କୁ ଏକ ସତ୍ତ୍ୱିକ ତାପସ ଦେଖିବାକୁ ମଧ୍ୟ ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଅସଜ୍ଜନେନାଚରିତାନି ପୁତ୍ର ପାନାନ୍ଯପେଯାନି ମଧୂନି ତାନି। ମାଲ୍ଯାନି ଚୈତାନି ନ ଵୈ ମୁନୀନାଂ ସ୍ମୃତାନି ଚିତ୍ରୋଜ୍ଜ୍ଵଲଗନ୍ଧଵନ୍ତି
ପୁଅ, ଅଧର୍ମିକ ଲୋକମାନେ ଯେଉଁ କାମ କରନ୍ତି—ମଦ୍ୟପାନ କରିବା, ମଦିରା ଖାଇବା, ଚମକୁଥିବା ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ମାଳା ପିନ୍ଧିବା—ଏସବୁ କାମ ମୁନିମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ରକ୍ଷାଂସି ତାନୀତି ନିଵାର୍ଯ ପୁତ୍ରଂ ଵିଭାଣ୍ଡକସ୍ତାଂ ମୃଗଯାଂବଭୂଵ। ନାସାଦଯାମାସ ଯଦା ତ୍ର୍ଯହେଣ ତଦା ସ ପର୍ଯାଵଵୃତେ ଶ୍ରମାଯ
ତାପରେ ବିଭାଣ୍ଡକ ନିଜ ପୁଅଙ୍କୁ 'ଏହା ସବୁ ବିପଦ' ବୋଲି ବାରଣ କରି, ଶିକାର କରିବାକୁ ଗଲେ। ତିନି ଦିନ ଧରି କିଛି ମିଳିଲା ନାହିଁ, ତେଣୁ ସେ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ ଫେରିଲେ।
ଯଦା ପୁନ କାଶ୍ଯପୋ ଵୈ ଜଗାମ ଫଲାନ୍ଯାହର୍ତୁଂ ଵିଧିନାଶ୍ରମେଽସୌ। ତଦା ପୁନର୍ଲୋଭଯିତୁଂ ଜଗାମ ସା ଵେଶାଯୋଷା ମୁନିମୃଶ୍ଯଶୃହ୍ଗମ୍
ପୁଣିଥରେ କାଶ୍ୟପ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଆଶ୍ରମରେ ଫଳ ଆଣିବାକୁ ଗଲେ, ସେଇ ବେଳେ ସେ ବେଶ୍ୟା ମହିଳା ମୁନି ଋଷ୍ୟଶୃଙ୍ଗଙ୍କୁ ପୁଣି ଆକର୍ଷିତ କରିବାକୁ ଆସିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୈଵ ତାମୃଶ୍ଯଶୃଙ୍ଗଃ ପ୍ରହୃଷ୍ଟଃ ସଂଭ୍ରାନ୍ତରୂପୋଽଭ୍ଯପତତ୍ତଦାନୀମ୍। ପ୍ରୋଵାଚ ଚୈନାଂ ଭଵତଃ ଶ୍ରମାଯ ଗଚ୍ଛାଵ ଯାଵନ୍ନ ପିତା ମମୈତି
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଋଷ୍ୟଶୃଙ୍ଗ ଖୁସି ହେଲେ ଓ ଲଜ୍ଜା ମିଶିତ ଅବସ୍ଥାରେ ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ସେ କହିଲେ, 'ତୁମ ପାଇଁ ଆମେ ଚାଲିବା, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋର ବାପା ଫେରିନାହାନ୍ତି।'
ତତୋ ରାଜନ୍କାଶ୍ଯପସ୍ଯୈକପୁତ୍ରଂ ପ୍ରଵେଶ୍ଯ ଵେଗେନ ଵିମୁଚ୍ଯ ନାଵମ୍। ପ୍ରଲୋଭଯନ୍ତ୍ଯୋ ଵିଵିଧୈରୁପାଯୈ- ରାଜଗ୍ମୁରଙ୍ଗାଧିପତେଃ ସମୀପମ୍
ତାପରେ, ରାଜା, କାଶ୍ୟପଙ୍କ ଏକମାତ୍ର ପୁଅକୁ ନାଉକାରେ ବସାଇ ତୁରନ୍ତ ନାଉକା ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ବିଭିନ୍ନ ଉପାୟରେ ତାଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରି, ତାଙ୍କୁ ଅଙ୍ଗରାଜଙ୍କ ନିକଟକୁ ନେଇଗଲେ।
ସଂସ୍ଥାପ୍ଯତାମାଶ୍ରମଦର୍ଶନେ ତୁ ସଂତାରିତାଂ ନାଵମଥାତିଶୁଭ୍ରାମ୍। ତୀରାଦୁପାଦାଯ ତଥୈଵ ଚକ୍ରେ ରାଜାଶ୍ରମଂ ନାମ ଵନଂ ଵିଚିତ୍ରମ୍
ଆଶ୍ରମ ଦେଖାଇଦେଇ, ତାଙ୍କୁ ଅତି ଚମକୁଥିବା ନାଉକାରେ ବସାଇ କୂଳକୁ ନେଇଆସିଲେ। ସେଠାରୁ ତାଙ୍କୁ ନେଇ ରାଜା ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଆଶ୍ରମବନ ନାମକ ଉଦ୍ୟାନ ତିଆରି କଲେ।
ଅନ୍ତଃପୁରେ ତଂ ତୁ ନିଵେଶ୍ଯ ରାଜା ଵିଭାଣ୍ଡକସ୍ଯାତ୍ମଜମେକପୁତ୍ରମ୍। ଦଦର୍ଶ ମେଘୈଃ ସହସା ପ୍ରଵୃଷ୍ଟ- ମାପୂର୍ଯଣାଣଂ ଚ ଜଗଜ୍ଜଲେନ
ରାଜା ବିଭାଣ୍ଡକଙ୍କ ଏକମାତ୍ର ପୁଅକୁ ଅନ୍ତଃପୁରରେ ରଖିଲେ। ଏବଂ ଦେଖିଲେ ଆକାଶ ଏକାଏକି ବର୍ଷା ମେଘରେ ଭରିଯାଇଛି, ପୃଥିବୀ ଜଳରେ ଭିଜିଯାଇଛି।
ସ ରୋମପାଦ ପରିପୂର୍ଣକାମଃ ସୁତାଂ ଦଦାଵୃଶ୍ଯଶୃଙ୍ଗାଯ ଶାନ୍ତାମ୍। କ୍ରୋଧପ୍ରତୀକାରକରଂ ଚ ଚକ୍ରେ ଗୋଭିଶ୍ଚ ମାର୍ଗେଷ୍ଵଭିକର୍ଷଣଂ ଚ
ରୋମପାଦ ରାଜା ନିଜ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେବା ପରେ, ତାଙ୍କର ଝିଅ ଶାନ୍ତାଙ୍କୁ ଋଷ୍ୟଶୃଙ୍ଗଙ୍କୁ ବିବାହ କରାଇଦେଲେ। କ୍ରୋଧ ଶାନ୍ତି ପାଇବା ପାଇଁ ରାସ୍ତାରେ ଗାଈମାନେ ଟାଣି ନେଇଯିବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ।
ଵିଭାଣ୍ଡକସ୍ଯାଵ୍ରଜତଃ ସ ରାଜା ପଶୂନ୍ପ୍ରଭୂତାନ୍ପଶୁପାଂଶ୍ଚ ଵୀରାନ୍। ସମାଦିଶତ୍ପୁତ୍ରଗୃଦ୍ଧୀ ମହର୍ଷି- ର୍ଵିଭାଣ୍ଡକଃ ପରିପୃଚ୍ଛେଦ୍ଯଦା ଵଃ
ବିଭାଣ୍ଡକ ଆସୁଥିବା ବେଳେ, ରାଜା ଗୋପାଳମାନେ ଓ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପଶୁମାନେକୁ କହିଲେ: 'ଯଦି ମହାର୍ଷି ବିଭାଣ୍ଡକ ତାଙ୍କର ପୁଅ ପାଇଁ କିଛି ପଚାରନ୍ତି—'
ସ କ୍ତଵ୍ଯଃ ପ୍ରାଞ୍ଜଲିଭିର୍ଭଵଦ୍ଭିଃ ପୁତ୍ରସ୍ଯ ତେ ପଶଵଃ କର୍ଷଣଂ ଚ। କିଂ ତେ ପ୍ରିଯଂ ଵୈ କ୍ରିଯତାଂ ମହର୍ଷେ ଦାସାଃ ସ୍ମ ସର୍ଵେ ତଵ ଵାଚି ବଦ୍ଧାଃ
'ତେବେ ତୁମେ ହାତ ଜୋଡି କହିବା: "ଏହି ପଶୁମାନେ ଓ ତାଙ୍କୁ ଟାଣି ନେଇଯିବା ତୁମର ପୁଅଙ୍କର। ମହାର୍ଷି, ତୁମେ ଯାହା ଚାହାଁ, ଆମେ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ। ଆମେ ସମସ୍ତେ ତୁମର ଆଜ୍ଞାରେ ବନ୍ଧା ଦାସ।"'
ଅଥୋପାଯାତ୍ସ ମୁନିଶ୍ଚଣ୍ଡକୋପଃ ସ୍ଵମାଶ୍ରମଂ ମୂଲଫଲଂ ଗୃହୀତ୍ଵା। ଅନ୍ଵେଷମାଣଶ୍ଚ ନ ତତ୍ର ପୁତ୍ରଂ ଦଦର୍ଶ ଚୁକ୍ରୋଧ ତତୋ ଭୃଶଂ ସଃ
ତାପରେ ମୁନି ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଆଶ୍ରମକୁ ମୂଳ ଓ ଫଳ ନେଇ ଫେରିଲେ। ଏଠାରେ ପୁଅକୁ ନାପାଇ, ସେ ବହୁତ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ।
ତତଃ ସ କୋପେନ ଵିଦୀର୍ଯମାଣ ଆଶଙ୍କମାନୋ ନୃପତେର୍ଵିଧାନମ୍। ଜଗାମ ଚମ୍ପାଂ ପ୍ରତିଧକ୍ଷ୍ଯମାଣ- ସ୍ତମଙ୍ଗରାଜଂ ସପୁରଂ ସରାଷ୍ଟ୍ରମ୍
ତାପରେ ସେ କ୍ରୋଧରେ ଜଳିଉଠି, ରାଜାଙ୍କ ଚଉଁରେ ଦୁଷ୍ଟତା ଅନୁମାନ କରି, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚମ୍ପା ନଗର, ରାଜା ଓ ସାରା ଦେଶକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିବାକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ସ ଵୈ ଶ୍ରାନ୍ତଃ କ୍ଷୁଧିତଃ କାଶ୍ଯପସ୍ତା- ନ୍ଘୋଷାନ୍ସମାସାଦିତଵାନ୍ସମୃଦ୍ଧାନ୍। ଗୋପୈଶ୍ଚ ତୈର୍ଵିଧିଵତ୍ପୂଜ୍ଯମାନୋ ରାଜେଵ ତାଂ ରାତ୍ରିମୁଵାସ ତତ୍ର
କ୍ଲାନ୍ତ ଓ ଭୁଖା କାଶ୍ୟପ ଧନ-ଧାନ୍ୟରେ ଭରିଥିବା ଗୋଷ୍ଠୀଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖିଲେ। ଗୋପାଳମାନେ ରାଜାଙ୍କ ପରି ସମ୍ମାନ କରିଲେ। ସେ ରାତି ସେଠାରେ କାଟିଲେ।
ଅଵାପ୍ଯ ସତ୍କାରମତୀଵ ହୃଷ୍ଟଃ ପ୍ରୋଵାଚ କସ୍ଯ ପ୍ରଥିତାଃ ସ୍ଥ ଗୋପାଃ। ଊଚୁସ୍ତତସ୍ତେଽଭ୍ଯୁପଗମ୍ଯ ସର୍ଵେ ଧନଂ ତଵେଦଂ ଵିହିତଂ ସୁତସ୍ଯ
ଅତି ଆଦର ମିଳି ଖୁସି ହୋଇ, ସେ ପଚାରିଲେ, 'ତୁମେ କାହାର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଗୋପାଳ?' ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଆସି କହିଲେ, 'ଏହି ଧନ-ଦୌଳତ ତୁମର, ତୁମ ପୁଅ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ।'
ଦେଶେଷୁ ଦେଶେଷୁ ସ ପୂଜ୍ଯମାନ- ସ୍ତାଂଶ୍ଚୈଵ ଶୃଣ୍ଵନ୍ମଧୁରାନ୍ପ୍ରଲାପାନ୍। ପ୍ରଶାନ୍ତଭୂଯିଷ୍ଠରଜାଃ ପ୍ରହୃଷ୍ଟଃ ସମାସସାଦାଙ୍ଗପତିଂ ପୁରସ୍ଥମ୍
ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦେଶରେ ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ସେମାନଙ୍କ ମଧୁର କଥା ଶୁଣି, ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧ ଶାନ୍ତ ହେଲା। ସେ ଖୁସି ହୋଇ ଅଙ୍ଗରାଜଙ୍କ ସମ୍ମୁଖକୁ ଗଲେ।
ସ ପୂଜିତସ୍ତେନ ନରର୍ଷଭେଣ ଦଦର୍ଶ ପୁତ୍ରଂ ଦିଵି ଦେଵଂ ଯଥେନ୍ଦ୍ରମ୍। ଶାନ୍ତାଂ ସ୍ନୁଷାଂ ଚୈଵ ଦଦର୍ଶ ତତ୍ର ସୌଦାମନୀମୁଚ୍ଚରନ୍ତୀଂ ଯଥୈଵ
ସେ ମହାନ ନରପତିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ଦେଖିଲେ—ସେ ଯେମିତି ଦେବତା ମଧ୍ୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଚମକେ। ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ବୁହା ଶାନ୍ତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦେଖିଲେ—ଯେମିତି ବିଜୁଳି ଚମକେ।
ଗ୍ରାମାଂ ଶ୍ଚ ଘୋଷାଂଶ୍ଚ ସୁତସ୍ଯ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶାନ୍ତାଂ ଚ ଶାନ୍ତୋଽସ୍ଯ ପରଃ ସ କୋପଃ। ଚକାର ତସ୍ଯୈଵ ପରଂ ପ୍ରସାଦଂ ଵିଭାଣ୍ଡକୋ ଭୂମିପତେର୍ନରେଦ୍ର
ସେ ଗ୍ରାମ, ଗୋଷ୍ଠୀ ଓ ପୁଅଙ୍କ ଜନାନୀ ଶାନ୍ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ବିଭାଣ୍ଡକଙ୍କ କ୍ରୋଧ ଶାନ୍ତ ହେଲା। ସେ ରାଜାଙ୍କୁ ଅପାର କୃପା ଦେଲେ, ହେ ନରେଶ।
ସ ତତ୍ରନିକ୍ଷିପ୍ଯ ସୁତଂ ମହର୍ଷି- ରୁଵାଚ ସୂର୍ଯାଗ୍ନିସମପ୍ରଭାଵଃ। ଜାତେ ଚ ପୁତ୍ରେ ଵନମେଵାଵ୍ରଜେଥା ରାଜ୍ଞଃ ପ୍ରିଯାଣ୍ଯସ୍ଯ ସର୍ଵାଣି କୃତ୍ଵା
ସେଠାରେ ତାଙ୍କର ପୁଅକୁ ରଖି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନି ପରି ତେଜସ୍ବୀ ସେ ମହାର୍ଷି କହିଲେ— 'ପୁଅ ଜନ୍ମିଲେ, ରାଜାଙ୍କର ସମସ୍ତ ପ୍ରିୟ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରି, ପୁଣି ଅପଣେ ଅରଣ୍ୟକୁ ଫେରିଯିବା'।
ସ ତଦ୍ଵଚଃ କୃତଵାନୃଶ୍ଯଶୃଙ୍ଗୋ ଯଯୌ ଚ ଯତ୍ରାସ୍ଯ ପିତା ବଭୂଵ। ଶାନ୍ତା ଚୈନଂ ପର୍ଯଚରନ୍ନରେନ୍ଦ୍ର ସ୍ଵେ ରୋହିଣୀ ସୋମମିଵାନୁକୂଲା
ସେ ମହାର୍ଷିଙ୍କ କଥା ମାନିଲେ, ରିଷ୍ୟଶୃଙ୍ଗ ତାଙ୍କର ବାପାଁଠାରେ ଚାଲିଗଲେ। ଶାନ୍ତା ତାଙ୍କୁ ରୋହିଣୀ ଯେମିତି ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସେବା କରେ, ସେମିତି ଭଲପାଇ ସେବା କଲେ।
ଅରୁନ୍ଧତୀ ଵା ସୁଭଗା ଵସିଷ୍ଠଂ ଲୋପାମୁଦ୍ରା ଵା ଯଥା ହ୍ଯଗସ୍ତ୍ଯମ୍। ନଲସ୍ଯ ଵୈ ଦମଯନ୍ତୀ ଯଥା ଭୂ ଦ୍ଯଥା ଶଚୀ ଵଜ୍ରଧରସ୍ଯ ଚୈଵ
ଯେପରି ଅରୁଣ୍ଧତୀ ବସିଷ୍ଠଙ୍କୁ, ଲୋପାମୁଦ୍ରା ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କୁ, ଦମୟନ୍ତୀ ନଳଙ୍କୁ, ଶଚୀ ବଜ୍ରଧାରୀଙ୍କୁ ସେବା କରନ୍ତି, ଶାନ୍ତା ମଧ୍ୟ ସେହିପରି ସେବା କଲେ।
ପ୍ରୀତ୍ଯା ଯୁକ୍ତା ପର୍ଯଚରନ୍ନରେନ୍ଦ୍ର
ସେ ଭଲପାଇ ତାଙ୍କୁ ସେବା କଲେ, ରାଜନ।
ତସ୍ଯାଶ୍ରମଃ ପୁଣ୍ଯ ଏଷୋଽଵଭାତି ମହାହ୍ରଦଂ ଶୋଭଯନ୍ପୁଣ୍ଯକୀର୍ତିଃ। ଅତ୍ରସ୍ନାତଃ କୃତକୃତ୍ଯୋ ଵିଶୁଦ୍ଧ- ସ୍ତୀର୍ଥାନ୍ଯନ୍ଯାନ୍ଯନୁସଂଯାହି ରାଜନ୍
ତାଙ୍କର ଏହି ଆଶ୍ରମ ପବିତ୍ରତାରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ମହାସରୋବରକୁ ତାଙ୍କର ଶୁଭ କୀର୍ତ୍ତି ଶୋଭା ଦେଇଛି। ଏଠାରେ ସ୍ନାନ କରିଲେ, ମନୁଷ୍ୟ କାମ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ ଓ ପବିତ୍ର ହୁଏ— ରାଜନ, ଏଠାରୁ ଅନ୍ୟ ତୀର୍ଥକୁ ଯାଅ।
ତତଃ ପ୍ରଯାତଃ କୌଶିକ୍ଯାଃ ପାଣ୍ଡଵୋ ଜନମେଜଯ। ଆନୁପୂର୍ଵ୍ଯେଣ ସର୍ଵାଣି ଜଗାମାଯତନାନ୍ଯଥ
ତାପରେ ପାଣ୍ଡବ କୌଶିକୀ ନଦୀ ଛାଡି, ଜନମେଜୟ, କ୍ରମକ୍ରମେ ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ଦେଖିଲେ।
ସ ସାଗରଂ ସମାସାଦ୍ଯ ଗଙ୍ଗାଯାଃ ସଂଗମେ ନୃପ। ନଦୀଶତାନାଂ ପଞ୍ଚାନାଂ ମଧ୍ଯେ ଚକ୍ରେ ସମାପ୍ଲଵମ୍
ସେ ସାଗର ଉପକୂଳରେ, ଗଙ୍ଗା ଓ ଅନ୍ୟ ଚାରିଶେ ନଦୀର ସଙ୍ଗମରେ ପହଞ୍ଚି, ତାଳାବ କଲେ, ରାଜନ।
ତତଃ ସମୁଦ୍ରତୀରେଣ ଜଗାମ ଵସୁଧାଧିପଃ। ଭ୍ରାତୃଭିଃ ସହିତୋ ଵୀରଃ କଲିଙ୍ଗାନ୍ପ୍ରତି ଭାରତ
ତାପରେ, ପୃଥିବୀର ଏଇ ମାଲିକ, ତାଙ୍କର ଭାଇମାନେ ସହିତ ସାଗର ତଟ ଧରି କଳିଙ୍ଗ ଦେଶକୁ ଯିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ଭାରତବଂଶୀ।
ଏତେ କଲିଙ୍ଗାଃ କୌନ୍ତେଯ ଯତ୍ର ଵୈତରଣୀ ନଦୀ। ଯତ୍ରାଯଜତ ଧର୍ମୋପି ଦେଵାଞ୍ଶରଣମେତ୍ଯ ଵୈ
ଏହିଠାରେ କଳିଙ୍ଗ ଦେଶ, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର, ଯେଉଁଠାରେ ବୈତରଣୀ ନଦୀ ବହେ। ଏଠି ଧର୍ମ ମଧ୍ୟ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଶରଣ ନେଇ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ।
ଋଷିଭିଃ ସମୁପାଯୁକ୍ତଂ ଯଜ୍ଞିଯଂ ଗିରିଶୋଭିତମ୍। ଉତ୍ତରଂ ତୀରମେତଦ୍ଧି ସତତଂ ଦ୍ଵିଜସେଵିତମ୍
ଏହି ଉତ୍ତର ତୀର ପାହାଡ଼ରେ ଶୋଭିତ, ଦ୍ୱିଜମାନେ ସଦା ଏଠି ବସନ୍ତି, ଋଷିମାନେ ଏଠି ଯଜ୍ଞ କରନ୍ତି।
ସମେନ ଦେଵଯାନେନ ପଥା ସ୍ଵର୍ଗମୁପେଯୁଷଃ। ଅତ୍ରଵୈ ଋଷଯୋଽନ୍ଯେଽପି ପୁରା କ୍ରତୁଭିରୀଜିରେ
ଦେବମାନେ ଯେପରି ପଥେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଆନ୍ତି, ସେପରି ଏଠି ଅନ୍ୟ ଋଷିମାନେ ପୁରୁଣା କାଳରେ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ।
ଅତ୍ରୈଵ ରୁଦ୍ରୋ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ପଶୁମାଦତ୍ତଵାନ୍ମଖେ। ପଶୁମାଦାଯ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ଭାଗୋଯମିତି ଚାବ୍ରଵୀତ୍
ଏଠି ରୁଦ୍ର ରାଜନ, ଯଜ୍ଞ ସମୟରେ ପଶୁ ନେଇଥିଲେ। ପଶୁ ନେଇ, 'ଏହି ଭାଗ ମୋର' ବୋଲି କହିଥିଲେ।