ସମୃଦ୍ଧରୂପଃ ସଵିତେଵ ଦୀପ୍ତଃ ସୁଶ୍ଲକ୍ଷ୍ଣଵାକ୍କୃଷ୍ଣତାରଶ୍ଚକୋରାତ୍। ନୀଲାଃ ପ୍ରସନ୍ନାଶ୍ଚ ଜଟାଃ ସୁଗନ୍ଧା ହିରଣ୍ଯରଜ୍ଜୁଗ୍ରଥିତାଃ ସୁଦୀର୍ଘାଃ
ସେ ବହୁତ ସୁନ୍ଦର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତେଜସ୍ୱୀ, ମୃଦୁ କଥା କହୁଥିଲେ, ଚକୋର ପକ୍ଷୀ ପରି କଳା ଆଖିର ପିଲା, ନୀଳ ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ଦୀର୍ଘ ଜଟା, ସୁନା ଦୂରାରେ ବାନ୍ଧା।
ଆଧାରଭୂତଃ ପୁନରସ୍ଯ କଣ୍ଠେ ଵିଭ୍ରାଜତେ ଵିଦ୍ଯୁଦିଵାନ୍ତରିକ୍ଷେ। ଦ୍ଵୌ ଚାସ୍ ପିଣ୍ଡାଵଧରେଣ କଣ୍ଠା- ଦଜାତରୋମୌ ସୁମନୋହରୌ ଚ
ତାଙ୍କ ଗଳାରେ ଏକ ଆଳମ୍ବ ଚମକୁଥିଲା, ଦିନରେ ଆକାଶରେ ବିଜୁଳି ପରି। ଗଳା ତଳେ ଦୁଇଟି ଉଠା, ରୋମ ନଥିବା ଏବଂ ବହୁତ ଆକର୍ଷଣୀୟ।
ଵିଲଗ୍ନମଧ୍ଯଶ୍ଚ ସ ନାଭିଦେଶେ କଟିଶ୍ଚ ତସ୍ଯାତିକୃତପ୍ରମାଣା। ତଥାଽସ୍ ଚୀରାନ୍ତରତଃ ପ୍ରଭାତି ହିରଣ୍ମଯୀ ମେଖଲା ମେ ଯଥେଯମ୍
ତାଙ୍କର ନାଭି ଠାରେ କମର ଏତେ ସୁକୁମାର ଯେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର କଟି ବହୁତ ଚଉଡ଼ା। ଏହିପରି, ତାଙ୍କର ଚୀର ତଳେ ଏକ ସୁନା ମେଖଳା ଆଲୋକିତ ହେଉଛି, ଯେପରି ମୋର ମେଖଳା।
ଅନ୍ଯଚ୍ଚ ତସ୍ଯାଦ୍ଭୁତଦର୍ଶନୀଯଂ ଵିକୂଜିତଂ ପାଦଯୋଃ ସଂପ୍ରଭାତି। ପାଣ୍ଯୋଶ୍ଚ ତଦ୍ଵତ୍ସ୍ଵନଵନ୍ନିବଦ୍ଧୌ କଲାପକାଵକ୍ଷମାଲା ଯଥେଯମ୍
ଏହା ଛଡ଼ା, ତାଙ୍କର ପାଦ ଠାରୁ ଅଦ୍ଭୁତ ମଧୁର ଧ୍ୱନି ଶୁଣାଯାଏ। ଏହିପରି, ତାଙ୍କର ହାତରେ ନୂଆ ମାଳା ଓ ମଣିମାଳା ଆଲୋକିତ ହେଉଛି, ଯେପରି ମୋ ହାତରେ।
ଵିଚେଷ୍ଟମାନସ୍ଯ ଚ ତସ୍ଯ ତାନି କୂଜନ୍ତି ହଂସାଃ ସରସୀଵ ମତ୍ତାଃ। ଚୀରାଣି ତସ୍ଯାଦ୍ଭୁତଦର୍ଶନାନି ନେମାନି ତଦ୍ଵନ୍ମମ ରୂପଵନ୍ତି
ସେ ଚଳିବାବେଳେ, ସେଇ ଧ୍ୱନିଗୁଡ଼ିକ ଝିଲି ହଁସମାନେ ଝିଲି ଝିଲି କରୁଥିବା ପରି ଶୁଣାଯାଏ। ତାଙ୍କର ପୋଶାକ ଅଦ୍ଭୁତ ଭାବରେ ସୁନ୍ଦର, ଏଠାରେ ମୋର ପୋଶାକ ମଧ୍ୟ ଏପରି ରୂପବତୀ।
ଵକ୍ରଂ ଚ ତସ୍ଯାଦ୍ଭୁତଦର୍ସନୀଯଂ ପ୍ରଵ୍ଯାହୃତଂ ହ୍ଲାଦଯତୀଵ ଚେତଃ। ପିଂସ୍କୋକିଲସ୍ଯେଵ ଚ ତସ୍ଯ ଵାଣି ତାଂ ଶୃଣ୍ଵତୋ ମେ ଵ୍ଯଥିତୋଽନ୍ତରାତ୍ମା
ତାଙ୍କର କଥାବାର୍ତ୍ତା ଏମିତି ମନୋହର ଓ ଆକୃତିଶୀଳୀ, ଶୁଣିଲେ ହୃଦୟକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଯାଏ। ତାଙ୍କର ସ୍ୱର କୋଇଲିର ପରି ମଧୁର, ଏହା ଶୁଣି ମୋର ମନ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଭାବରେ ଉତ୍କଳିତ ହେଉଛି।
ଯଥା ଵନଂ ମାଧଵମାସିମଧ୍ଯେ ସମୀରୀତଂ ଶ୍ଵସନେନେଵ ଭାତି। ତଥା ସ ଭାତ୍ଯୁତ୍ତମପୁଣ୍ଯଗନ୍ଧୀ ନିଷେଵ୍ଯମାଣଃ ପଵନେନ ତାତ
ଯେପରି ଗ୍ରୀଷ୍ମ ଋତୁରେ ବନରେ ପବନ ବହିଲେ ମାଧବ ଫୁଲ ମହକୁଥାଏ, ସେପରି ସେ ଉତ୍ତମ ପୁଣ୍ୟ ଗନ୍ଧରେ ମହକୁଥିବା ଦେହରେ ପବନ ବହିଲେ ଆଲୋକିତ ହୁଏ, ପୁତ୍ର।
ସୁସଂଵତାଶ୍ଚାପି ଜଟା ଵିଭକ୍ତା ଦ୍ଵୈଧୀକୃତା ଭାତିଲଲାଟଦେଶେ। କର୍ଣୌ ଚ ଚିତ୍ରୈରିଵ ଚକ୍ରଵାକୈଃ ସମାଵୃତୌ ତସ୍ଯ ସୁରୂପଵଦ୍ଭିଃ
ତାଙ୍କର ଜଟା ବେଶ ଭଲ ଭାବରେ ବାନ୍ଧାଯାଇଛି ଓ ଭାଗ କରାଯାଇଛି, ଲଳାଟ ଉପରେ ତାହା ଚମକୁଛି। ତାଙ୍କର କାନ ମଧ୍ୟ ଅନେକ ସୁନ୍ଦର ଚିତ୍ର ବିହଙ୍ଗମାନେ ରହିଥିବା ପରି ଶୋଭିତ।
ତଥା ଫଲଂ ଵୃତ୍ତମଥୋ ଵିଚିତ୍ରଂ ସମାହତଂ ପାଣିନା ଦକ୍ଷିଣେନ। ତଦ୍ଭୂମିମାସାଦ୍ଯ ପୁନଃପୁନଶ୍ଚ ସମୁତ୍ପତତ୍ଯଦ୍ଭୁତରୂପମୁଚ୍ଚୈଃ
ଏକ ଗୋଲ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ଫଳ, ସେ ତାଙ୍କର ଡାହାଣ ହାତରେ ମାରିଲେ, ତାହା ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଯାଏ ଏବଂ ପୁଣି ପୁଣି ଅଦ୍ଭୁତ ଭାବରେ ଉଚ୍ଚକୁ ଉଡ଼ିଯାଏ।
ତଚ୍ଚାଭିହତ୍ଵା ପରିଵର୍ତତେଽସୌ ଵାତେରିତୋ ଵୃକ୍ଷ ଇଵାଵଘୂର୍ଣମ୍। ତଂ ପ୍ରେକ୍ଷତଃ ପୁତ୍ରମିଵାମରାଣାଂ ପ୍ରୀତିଃ ପରା ତାତ ରତିଶ୍ଚ ଜାତା
ସେ ଫଳକୁ ମାରି ଘୁରାଇ ଦେଉଛନ୍ତି, ବାତାସରେ ଗଛ ଝୁଲୁଥିବା ପରି ଘୁରୁଛି। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲି, ଯେପରି ଦେବତାଙ୍କର ପୁଅକୁ ଦେଖିଲେ ମନେ ଅତି ଆନନ୍ଦ ଓ ଆନନ୍ଦ ହେଲା।
ସ ମେ ସମାଶ୍ଲିଷ୍ଯ ପୁନଃ ଶରୀରଂ ଜଟାସୁ ଗୃହ୍ଯାଭ୍ଯଵନାମ୍ଯ ଵକ୍ରମ୍। ଵକ୍ରେଣ ଵକ୍ରଂ ପ୍ରଣିଧାଯ ଶବ୍ଦଂ ଚକାର ତନ୍ମେଽଜନଯତ୍ପ୍ରହର୍ଷମ୍
ସେ ପୁଣି ମୋ ଦେହକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ମୋ ଜଟାକୁ ଧରି ତାଙ୍କର ଦେହକୁ ଭାଙ୍ଗି ନମାଇଲେ। ତାଙ୍କର ଭାଙ୍ଗା ଦେହକୁ ମୋ ଦେହ ସହ ଲଗାଇ ଏକ ଧ୍ୱନି କଲେ, ଯାହା ମୋତେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଦେଲା।
ନ ଚାପି ପାଦ୍ଯଂ ବହୁମନ୍ଯତେଽସୌ ଫଲାନି ଚେମାନି ମଯା ହୃତାନି। ଏଵଂଵ୍ରତୋସ୍ମୀତି ଚ ମାମଵୋଚ- ତ୍ଫଲାନି ଚାନ୍ଯାନି ନଵାନ୍ଯଦାନ୍ମେ
ସେ ପାଦ ପାଖାଳିବା ପାଇଁ ଜଳକୁ ମୂଲ୍ୟ ଦେଉନାହାନ୍ତି, ଏହି ଫଳଗୁଡ଼ିକୁ ମୁଁ ଆଣିଥିଲି, ସେ ମୂଲ୍ୟ ଦେଉନାହାନ୍ତି। ସେ କହିଲେ, 'ଏହା ମୋର ବ୍ରତ', ଏବଂ ମୋତେ ଅନ୍ୟ ନୂଆ ଫଳ ଦେଲେ।
ମଯୋପଯୁକ୍ତାନି ଫଲାନି ଯାନି ନେମାନି ତୁଲ୍ଯାନି ରସେନ ତେଷାମ୍। ନ ଚାପି ତେଷାଂ ତ୍ଵଗିଯଂ ଯଥୈଷାଂ ସାରାଣି ନୈଷାମିଵ ସନ୍ତି ତେଷାମ୍
ମୁଁ ଯେଉଁ ଫଳ ଖାଇଛି, ସେଗୁଡ଼ିକର ରସ ଏହି ଫଳମାନଙ୍କ ପରି ନୁହେଁ। ତାଙ୍କର ଛାଳ ମଧ୍ୟ ଏମିତି ନୁହେଁ, ଏବଂ ଏମିତି ସାର ମଧ୍ୟ ସେଉଁଠି ନାହିଁ।
ତୋଯାନି ଚୈଵାତିରସାନି ମହ୍ଯଂ ପ୍ରାଦାତ୍ମ ଵୈ ପାତୁମୁଦାରରୂପଃ। ପୀତ୍ଵୈଵ ଯାନ୍ଯଭ୍ଯଧିକଃ ପ୍ରହର୍ଷୋ ମମାଭଵଦ୍ଭୂଶ୍ଚଲିତେଵ ଚାସୀତ୍
ସେ ମୋତେ ଖୁବ ରସିଳା ଜଳ ପିଇବାକୁ ଦେଲେ, ତାଙ୍କର ଦେହ ମଧ୍ୟ ଦାୟାଳୁ ଓ ଉଦାର। ଏହି ଜଳ ପିଇ ମୋର ଆନନ୍ଦ ଆଉ ବଢ଼ିଗଲା, ମୋ ଦେହ ମଧ୍ୟ ହଳଚଳ କରୁଥିଲା।
ଇମାନି ଚିତ୍ରାଣି ଚ ଗନ୍ଧଵନ୍ତି ମାଲ୍ଯାନି ତସ୍ଯୋଦ୍ଗ୍ରଥିତାନି ପଟ୍ଟୈଃ। ଯାନି ପ୍ରକୀର୍ଯେହ ଗତଃ ସ୍ଵମେଵ ସ ଆଶ୍ରମଂ ତପସା ଦ୍ଯୋତମାନଃ
ଏହି ସୁନ୍ଦର ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ମାଳାଗୁଡ଼ିକ, ତାଙ୍କର ଦ୍ୱାରା ପଟ୍ଟରେ ବନ୍ଧାଯାଇଥିଲା, ସେ ଏଠାରେ ଛାଡ଼ି ଦେଇ ତାଙ୍କର ଆଶ୍ରମକୁ ତପସ୍ୟାର ତେଜରେ ଅଲୋକିତ ହୋଇ ଚାଲିଗଲେ।
ଗତେନ ତେନାସ୍ମିକୃତୋ ଵିଚେତା ଗାତ୍ରଂ ଚ ମେ ସଂପରିଦହ୍ଯତୀଵ। ଇଚ୍ଛାମି ତସ୍ଯାନ୍ତିକମାଶୁ ଗନ୍ତୁଂ ତଂ ଚେହ ନିତ୍ଯଂ ପରିଵର୍ତମାନମ୍
ସେ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ମୋର ମନ ଭ୍ରମିତ ହେଇଗଲା, ମୋ ଦେହ ଜଳିଉଠୁଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା। ମୁଁ ଏହିଠାରେ ସଦା ଚଳିତ ଥିବା ତାଙ୍କଠାରେ ଶୀଘ୍ର ଯିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛି।
ଗଚ୍ଛାମି ତସ୍ଯାନ୍ତିକମେଵ ତାତ କା ନାମ ସା ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯା ଚ ତସ୍ଯ। ଇଚ୍ଛାମ୍ଯହଂ ଚରିତୁଂ ତେନ ସାର୍ଧଂ ଯଥା ତପଃ ସ ଚରତ୍ଯାର୍ଯଧର୍ମା
ମୁଁ ତାଙ୍କଠାରେ ଯିବି, ପୁତ୍ର। ସେ କେଉଁ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ରଖିଛନ୍ତି? ମୁଁ ତାଙ୍କ ସହ ଏହି ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବାକୁ ଚାହେଁ, ଯେପରି ସେ ଆର୍ଯ୍ୟ ଧର୍ମରେ ତପସ୍ୟା କରୁଛନ୍ତି।
ଚର୍ତୁଂ ତଥେଚ୍ଛା ହୃଦଯେ ମମାସ୍ତି ଦୁନୋତି ଚିତ୍ତଂ ଯଦି ତଂ ନ ପଶ୍ଯେ
ମୋ ହୃଦୟରେ ମଧ୍ୟ ଏପରି କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା ଅଛି, ଯଦି ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିନାହିଁ, ମୋର ମନ ଅଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ରକ୍ଷାଂସି ଚୈତାନି ଚରନ୍ତି ପୁତ୍ର ରୂପେଣ ତେନାଦ୍ଭୁତଦର୍ଶନେନ। ଅତୁଲ୍ଯଵୀର୍ଯାଣ୍ଯଭିରୂପଵନ୍ତି ଵିଘ୍ରଂ ସଦା ତପସଶ୍ଚିନ୍ତଯନ୍ତି
ଏହି ସତ୍ତ୍ୱମାନେ, ପୁତ୍ର, ଏଠାରେ ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପରେ ଘୁରୁଛନ୍ତି। ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ରୂପ ସମାନ ନାହିଁ, ସେମାନେ ସଦା ତପସ୍ୟାକୁ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି।
ସୁରୂପରୂପାଣି ଚ ତାନି ତାତ ପ୍ରଲୋଭଯନ୍ତେ ଵିଵିଧୈରୁପାଯୈଃ। ସୁଖାଚ୍ଚ ଲୋକାଚ୍ଚ ନିପାତଯନ୍ତି ତାନ୍ଯୁଗ୍ରରୂପାଣି ମୁନୀନ୍ଵନେଷୁ
ଏହି ସୁନ୍ଦର ରୂପୀ ସତ୍ତ୍ୱମାନେ, ପୁତ୍ର, ବିଭିନ୍ନ ଉପାୟରେ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ମୁନିମାନେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଆନନ୍ଦ ଓ ଲୋକରୁ ପଡ଼ିଯିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରନ୍ତି, ଏହି ଭୟଙ୍କର ରୂପରେ।
ନ ତାନି ସେଵେତ ମୁନିର୍ଯତାତ୍ମା ସତାଂ ଲୋକାନ୍ପ୍ରାର୍ଥଯାନଃ କଥଂଚିତ୍। କୃତ୍ଵା ଵିଘ୍ରନଂ ତାପସାନାଂ ରମନ୍ତେ ପାପାଚାରାସ୍ତାପସସ୍ତାନ୍ନ ପଶ୍ଯେତ୍
ଏକ ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଥିବା ମୁନି କେବେ ବି ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ସଙ୍ଗ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଯେଉଁମାନେ ନିଜେ ଧର୍ମିକ ଲୋକଙ୍କ ଲୋକ ପାଇଁ ଆଶା କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ତାପସମାନଙ୍କୁ ଭ୍ରଷ୍ଟ କରି ମଜା ଉଠାନ୍ତି। ଏମିତି ଅଧର୍ମ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ତାପସମାନଙ୍କୁ ଏକ ସତ୍ତ୍ୱିକ ତାପସ ଦେଖିବାକୁ ମଧ୍ୟ ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଅସଜ୍ଜନେନାଚରିତାନି ପୁତ୍ର ପାନାନ୍ଯପେଯାନି ମଧୂନି ତାନି। ମାଲ୍ଯାନି ଚୈତାନି ନ ଵୈ ମୁନୀନାଂ ସ୍ମୃତାନି ଚିତ୍ରୋଜ୍ଜ୍ଵଲଗନ୍ଧଵନ୍ତି
ପୁଅ, ଅଧର୍ମିକ ଲୋକମାନେ ଯେଉଁ କାମ କରନ୍ତି—ମଦ୍ୟପାନ କରିବା, ମଦିରା ଖାଇବା, ଚମକୁଥିବା ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ମାଳା ପିନ୍ଧିବା—ଏସବୁ କାମ ମୁନିମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ରକ୍ଷାଂସି ତାନୀତି ନିଵାର୍ଯ ପୁତ୍ରଂ ଵିଭାଣ୍ଡକସ୍ତାଂ ମୃଗଯାଂବଭୂଵ। ନାସାଦଯାମାସ ଯଦା ତ୍ର୍ଯହେଣ ତଦା ସ ପର୍ଯାଵଵୃତେ ଶ୍ରମାଯ
ତାପରେ ବିଭାଣ୍ଡକ ନିଜ ପୁଅଙ୍କୁ 'ଏହା ସବୁ ବିପଦ' ବୋଲି ବାରଣ କରି, ଶିକାର କରିବାକୁ ଗଲେ। ତିନି ଦିନ ଧରି କିଛି ମିଳିଲା ନାହିଁ, ତେଣୁ ସେ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ ଫେରିଲେ।
ଯଦା ପୁନ କାଶ୍ଯପୋ ଵୈ ଜଗାମ ଫଲାନ୍ଯାହର୍ତୁଂ ଵିଧିନାଶ୍ରମେଽସୌ। ତଦା ପୁନର୍ଲୋଭଯିତୁଂ ଜଗାମ ସା ଵେଶାଯୋଷା ମୁନିମୃଶ୍ଯଶୃହ୍ଗମ୍
ପୁଣିଥରେ କାଶ୍ୟପ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଆଶ୍ରମରେ ଫଳ ଆଣିବାକୁ ଗଲେ, ସେଇ ବେଳେ ସେ ବେଶ୍ୟା ମହିଳା ମୁନି ଋଷ୍ୟଶୃଙ୍ଗଙ୍କୁ ପୁଣି ଆକର୍ଷିତ କରିବାକୁ ଆସିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୈଵ ତାମୃଶ୍ଯଶୃଙ୍ଗଃ ପ୍ରହୃଷ୍ଟଃ ସଂଭ୍ରାନ୍ତରୂପୋଽଭ୍ଯପତତ୍ତଦାନୀମ୍। ପ୍ରୋଵାଚ ଚୈନାଂ ଭଵତଃ ଶ୍ରମାଯ ଗଚ୍ଛାଵ ଯାଵନ୍ନ ପିତା ମମୈତି
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ଋଷ୍ୟଶୃଙ୍ଗ ଖୁସି ହେଲେ ଓ ଲଜ୍ଜା ମିଶିତ ଅବସ୍ଥାରେ ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ। ସେ କହିଲେ, 'ତୁମ ପାଇଁ ଆମେ ଚାଲିବା, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୋର ବାପା ଫେରିନାହାନ୍ତି।'
ତତୋ ରାଜନ୍କାଶ୍ଯପସ୍ଯୈକପୁତ୍ରଂ ପ୍ରଵେଶ୍ଯ ଵେଗେନ ଵିମୁଚ୍ଯ ନାଵମ୍। ପ୍ରଲୋଭଯନ୍ତ୍ଯୋ ଵିଵିଧୈରୁପାଯୈ- ରାଜଗ୍ମୁରଙ୍ଗାଧିପତେଃ ସମୀପମ୍
ତାପରେ, ରାଜା, କାଶ୍ୟପଙ୍କ ଏକମାତ୍ର ପୁଅକୁ ନାଉକାରେ ବସାଇ ତୁରନ୍ତ ନାଉକା ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ବିଭିନ୍ନ ଉପାୟରେ ତାଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରି, ତାଙ୍କୁ ଅଙ୍ଗରାଜଙ୍କ ନିକଟକୁ ନେଇଗଲେ।
ସଂସ୍ଥାପ୍ଯତାମାଶ୍ରମଦର୍ଶନେ ତୁ ସଂତାରିତାଂ ନାଵମଥାତିଶୁଭ୍ରାମ୍। ତୀରାଦୁପାଦାଯ ତଥୈଵ ଚକ୍ରେ ରାଜାଶ୍ରମଂ ନାମ ଵନଂ ଵିଚିତ୍ରମ୍
ଆଶ୍ରମ ଦେଖାଇଦେଇ, ତାଙ୍କୁ ଅତି ଚମକୁଥିବା ନାଉକାରେ ବସାଇ କୂଳକୁ ନେଇଆସିଲେ। ସେଠାରୁ ତାଙ୍କୁ ନେଇ ରାଜା ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଆଶ୍ରମବନ ନାମକ ଉଦ୍ୟାନ ତିଆରି କଲେ।
ଅନ୍ତଃପୁରେ ତଂ ତୁ ନିଵେଶ୍ଯ ରାଜା ଵିଭାଣ୍ଡକସ୍ଯାତ୍ମଜମେକପୁତ୍ରମ୍। ଦଦର୍ଶ ମେଘୈଃ ସହସା ପ୍ରଵୃଷ୍ଟ- ମାପୂର୍ଯଣାଣଂ ଚ ଜଗଜ୍ଜଲେନ
ରାଜା ବିଭାଣ୍ଡକଙ୍କ ଏକମାତ୍ର ପୁଅକୁ ଅନ୍ତଃପୁରରେ ରଖିଲେ। ଏବଂ ଦେଖିଲେ ଆକାଶ ଏକାଏକି ବର୍ଷା ମେଘରେ ଭରିଯାଇଛି, ପୃଥିବୀ ଜଳରେ ଭିଜିଯାଇଛି।
ସ ରୋମପାଦ ପରିପୂର୍ଣକାମଃ ସୁତାଂ ଦଦାଵୃଶ୍ଯଶୃଙ୍ଗାଯ ଶାନ୍ତାମ୍। କ୍ରୋଧପ୍ରତୀକାରକରଂ ଚ ଚକ୍ରେ ଗୋଭିଶ୍ଚ ମାର୍ଗେଷ୍ଵଭିକର୍ଷଣଂ ଚ
ରୋମପାଦ ରାଜା ନିଜ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେବା ପରେ, ତାଙ୍କର ଝିଅ ଶାନ୍ତାଙ୍କୁ ଋଷ୍ୟଶୃଙ୍ଗଙ୍କୁ ବିବାହ କରାଇଦେଲେ। କ୍ରୋଧ ଶାନ୍ତି ପାଇବା ପାଇଁ ରାସ୍ତାରେ ଗାଈମାନେ ଟାଣି ନେଇଯିବାକୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ।
ଵିଭାଣ୍ଡକସ୍ଯାଵ୍ରଜତଃ ସ ରାଜା ପଶୂନ୍ପ୍ରଭୂତାନ୍ପଶୁପାଂଶ୍ଚ ଵୀରାନ୍। ସମାଦିଶତ୍ପୁତ୍ରଗୃଦ୍ଧୀ ମହର୍ଷି- ର୍ଵିଭାଣ୍ଡକଃ ପରିପୃଚ୍ଛେଦ୍ଯଦା ଵଃ
ବିଭାଣ୍ଡକ ଆସୁଥିବା ବେଳେ, ରାଜା ଗୋପାଳମାନେ ଓ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପଶୁମାନେକୁ କହିଲେ: 'ଯଦି ମହାର୍ଷି ବିଭାଣ୍ଡକ ତାଙ୍କର ପୁଅ ପାଇଁ କିଛି ପଚାରନ୍ତି—'