ସା କନ୍ଦୁକେନାରମତାସ୍ଯ ମୂଲେ ଵିଭଜ୍ଯମାନା ଫଲିତା ଲତେଵ। ଗାତ୍ରୈଶ୍ଚ ଗାତ୍ରାଣି ନିଷେଵମାଣା ସମାଶ୍ଲିଷଚ୍ଚାସକୃଦୃଶ୍ଯଶୃଙ୍ଗମ୍
ସେ ଗଛ ତଳେ ଗୋଲା ଖେଳୁଥିଲେ, ଫୁଲିଥିବା ଲତା ପରି ଶାଖା ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ ହେଉଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଶରୀର ଦ୍ୱାରା ରିଷ୍ୟଶୃଙ୍ଗଙ୍କ ଶରୀରକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ପୁନିପୁନି ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରୁଥିଲେ।
ସର୍ଜାନଶୋକାଂସ୍ତିଲକାଂଶ୍ଚ ଵୃକ୍ଷା- ନ୍ସୁପୁଷ୍ପିତାନଵନାମ୍ଯାଵଭଜ୍ଯ। ଵିଲଜ୍ଜମାନେଵ ମଦାଭିଭୂତା ପ୍ରୋଭଯାମାସ ସୁତଂ ମହର୍ଷେଃ
ସେ ସର୍ଜ, ଅଶୋକ ଓ ତିଳକ ଗଛର ଫୁଲ ଭରା ଶାଖାକୁ ଭାଙ୍ଗି, ତଳକୁ ନମାଇଲେ। ମନରେ ଆକୁଳତା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଲଜ୍ଜା ଦେଖାଇ, ମହାର୍ଷିଙ୍କ ପୁତ୍ରକୁ ଆକର୍ଷିତ କଲେ।
ଅଥର୍ଶ୍ଯଶୃଙ୍ଗଂ ଵିକୃତଂସମୀକ୍ଷ୍ଯ ପୁନଃ ପୁନଃ ପୀଞ୍ଯ ଚ କାଯମସ୍ଯ। ଅଵେକ୍ଷ୍ଯମାଣା ଶନକୈର୍ଜଗାମ କୃତ୍ଵାଽଗ୍ନିହୋତ୍ରସ୍ଯ ତଦାଽପଦେଶମ୍
ତାପରେ ରିଷ୍ୟଶୃଙ୍ଗଙ୍କୁ ଅସ୍ଥିର ଦେଖି, ସେ ପୁନିପୁନି ତାଙ୍କ ଦେହକୁ ଚାପିଲେ। ଧୀରେ ଧୀରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର ପ୍ରକ୍ରିୟା ଶିଖାଇ ଦେଇ ଚଲିଗଲେ।
ତସ୍ଯାଂ ଗତାଯାଂ ମଦନେନ ମତ୍ତୋ ଵିଚେତନଶ୍ଚାଭଵଦୃଶ୍ଯଶୃଙ୍ଗଃ। ତାମେଵ ଭାଵେନ ଗତେନ ଶୂନ୍ଯେ ଵିନିଃଶ୍ଵସନ୍ନାର୍ତରୂପୋ ବଭୂଵ
ସେ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ରିଷ୍ୟଶୃଙ୍ଗ କାମରେ ମତ୍ତ ହୋଇ, ସ୍ମୃତିହୀନ ହେଲେ। ସେ ନଥିବାରେ, ଗଭୀର ନିଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ି, ଦୁଃଖିତ ଦେଖାଉଥିଲେ।
ତତୋ ମୁହୂର୍ତାଦ୍ଧରିପିଙ୍ଗଲାକ୍ଷଃ ପ୍ରଵେଷ୍ଟିତୋ ରୋମଭିରାନଖାଗ୍ରାତ୍। ସ୍ଵାଧ୍ଯାଯଵାନ୍ଵୃତ୍ତସମାଧିଯୁକ୍ତୋ ଵିଭାଣ୍ଡକଃ କାଶ୍ଯପଃ ପ୍ରାଦୁରାସୀତ୍
କିଛି ସମୟ ପରେ, ହରିବର୍ଣ୍ଣ ଆଖି ଓ ମୁଣ୍ଡୁରୁ ପାଉଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଲୋମ ଦ୍ୱାରା ଢାକା, ସ୍ୱାଧ୍ୟାୟ ଓ ନିୟମରେ ଲିନ, ବିଭାଣ୍ଡକ ନାମକ କାଶ୍ୟପ ଦେଖାଦେଲେ।
ସୋଽପଶ୍ଯଦାସୀନମୁପେତ୍ଯ ପୁତ୍ରଂ ଧ୍ଯାଯନ୍ତମେକଂ ଵିପରୀତଚିତ୍ତମ୍। ଵିନିଃଶ୍ଵସନ୍ତଂ ମୁହୁରୂର୍ଧ୍ଵଦୃଷ୍ଟିଂ ଵିଭାଣ୍କଃ ପୁତ୍ରମୁଵାଚ ଦୀନମ୍
ସେ ଯାଇ ଦେଖିଲେ, ପୁଅ ଏକାକି ବସିଛନ୍ତି, ଚିନ୍ତାରେ ଡୁବିଯାଇଛନ୍ତି, ମନ ଅସ୍ଥିର। ସେ ପୁନିପୁନି ନିଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ୁଛନ୍ତି ଓ ଉପରକୁ ଦେଖୁଛନ୍ତି। ବିଭାଣ୍ଡକ ଦୁଃଖିତ ପୁଅକୁ କହିଲେ।
ନ କଲ୍ପିତାଃ ସମିଧଃ କିଂନୁ ତାତ କଚ୍ଚିଦ୍ଧୁତଂ ଚାଗ୍ନିହୋଽତ୍ରଂ ତ୍ଵଯାଽଦ୍ଯ। `ନ ସଂସୃଷ୍ଟଂ କ୍ରିଯତେ ଦ୍ଵାରଭାଗେ ସୁଵୃକ୍ଷାଣା ଖଣ୍ଡନେ କଃ ପ୍ରଵୃତ୍ତଃ
ପୁଅ, ଆଜି ତୁମେ ଯଥାରିତି ସମିଦ୍ଧ ତିଆରି କରିନାହ, ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର କରିଛ କି? ଦ୍ୱାର ଚାରିପାଖ ଶୁଭ୍ର କରାଯାଇନାହିଁ, ଏବଂ କିଏ ଏହି ଭଲ ଗଛଗୁଡ଼ିକୁ କାଟିଛି?
ସୁନିର୍ଣିକ୍ତଂ ସ୍ରୁକ୍ସ୍ରୁଵଂ ହୋମଧେନୁଃ କଚ୍ଚିତ୍ସଵତ୍ସାଦ୍ଯକୃତା ତ୍ଵଯା ଚ। `କୋପ୍ଯାଗତଃ ଶୁଶ୍ରୂଷଣାଯେହ ପୁତ୍ର କୁତଶ୍ଚିତ୍ରଂ ମାଲ୍ଯମିଦଂ ପ୍ରଵୃଦ୍ଧମ୍
ସ୍ରୁକ୍-ସ୍ରୁଭା ଭଲଭାବେ ପରିଷ୍କାର କରିଛ କି? ହୋମ ଗାଈ ଓ ତାର ବଛିଆକୁ ଭଲଭାବେ ଦେଖିଛ କି? ପୁଅ, କିଏ ଏଠାରେ ଆସିଛି? ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ମାଳା କେଉଁଠୁ ଆସିଛି?
ନ ଵୈ ଯଥାପୂର୍ଵମିଵାସି ପୁତ୍ର ଚିନ୍ତାପରଶ୍ଚାସି ଵିଚେତନଶ୍ଚ। ଦୀନୋତିମାତ୍ରଂ କିମିଵାଦ୍ଯ ଖିନ୍ନଃ ପୃଚ୍ଛାମି ତ୍ଵାଂ କ ଇହାଦ୍ଯାଗତୋଽଭୂତ୍
ପୁଅ, ତୁମେ ପୂର୍ବବତ୍ ନୁହଁ, ଚିନ୍ତାରେ ଡୁବିଯାଇଛ, ମନ ଅସ୍ଥିର। ଆଜି ଏତେ ଦୁଃଖିତ ଏବଂ ଅସ୍ୱସ୍ଥ କାହିଁକି? କିଏ ଏଠାରେ ଆସିଥିଲେ, ମୋତେ କୁହ।
ଇହାଗତୋ ଜଟିଲୋ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ନ ଵୈ ହ୍ରସ୍ଵୋ ନାତିଦୀର୍ଘୋ ମନସ୍ଵୀ। ସୁଵର୍ଣଵର୍ଣଃ କମଲାଯତାକ୍ଷଃ ସୁତଃ ସୁରାଣାମଵି ଶୋଭମାନଃ
ଏଠାକୁ ଏକ ଜଟାଧାରୀ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଆସିଥିଲେ—ନ ଅତି ଛୋଟ, ନ ଅତି ଲମ୍ବା, ଦୃଢ଼ ମନବଳି, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରଙ୍ଗର, ପଦ୍ମ ପରି ଆଖି, ଦେବତାଙ୍କ ପୁଅ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ସମୃଦ୍ଧରୂପଃ ସଵିତେଵ ଦୀପ୍ତଃ ସୁଶ୍ଲକ୍ଷ୍ଣଵାକ୍କୃଷ୍ଣତାରଶ୍ଚକୋରାତ୍। ନୀଲାଃ ପ୍ରସନ୍ନାଶ୍ଚ ଜଟାଃ ସୁଗନ୍ଧା ହିରଣ୍ଯରଜ୍ଜୁଗ୍ରଥିତାଃ ସୁଦୀର୍ଘାଃ
ସେ ବହୁତ ସୁନ୍ଦର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତେଜସ୍ୱୀ, ମୃଦୁ କଥା କହୁଥିଲେ, ଚକୋର ପକ୍ଷୀ ପରି କଳା ଆଖିର ପିଲା, ନୀଳ ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ଦୀର୍ଘ ଜଟା, ସୁନା ଦୂରାରେ ବାନ୍ଧା।
ଆଧାରଭୂତଃ ପୁନରସ୍ଯ କଣ୍ଠେ ଵିଭ୍ରାଜତେ ଵିଦ୍ଯୁଦିଵାନ୍ତରିକ୍ଷେ। ଦ୍ଵୌ ଚାସ୍ ପିଣ୍ଡାଵଧରେଣ କଣ୍ଠା- ଦଜାତରୋମୌ ସୁମନୋହରୌ ଚ
ତାଙ୍କ ଗଳାରେ ଏକ ଆଳମ୍ବ ଚମକୁଥିଲା, ଦିନରେ ଆକାଶରେ ବିଜୁଳି ପରି। ଗଳା ତଳେ ଦୁଇଟି ଉଠା, ରୋମ ନଥିବା ଏବଂ ବହୁତ ଆକର୍ଷଣୀୟ।
ଵିଲଗ୍ନମଧ୍ଯଶ୍ଚ ସ ନାଭିଦେଶେ କଟିଶ୍ଚ ତସ୍ଯାତିକୃତପ୍ରମାଣା। ତଥାଽସ୍ ଚୀରାନ୍ତରତଃ ପ୍ରଭାତି ହିରଣ୍ମଯୀ ମେଖଲା ମେ ଯଥେଯମ୍
ତାଙ୍କର ନାଭି ଠାରେ କମର ଏତେ ସୁକୁମାର ଯେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର କଟି ବହୁତ ଚଉଡ଼ା। ଏହିପରି, ତାଙ୍କର ଚୀର ତଳେ ଏକ ସୁନା ମେଖଳା ଆଲୋକିତ ହେଉଛି, ଯେପରି ମୋର ମେଖଳା।
ଅନ୍ଯଚ୍ଚ ତସ୍ଯାଦ୍ଭୁତଦର୍ଶନୀଯଂ ଵିକୂଜିତଂ ପାଦଯୋଃ ସଂପ୍ରଭାତି। ପାଣ୍ଯୋଶ୍ଚ ତଦ୍ଵତ୍ସ୍ଵନଵନ୍ନିବଦ୍ଧୌ କଲାପକାଵକ୍ଷମାଲା ଯଥେଯମ୍
ଏହା ଛଡ଼ା, ତାଙ୍କର ପାଦ ଠାରୁ ଅଦ୍ଭୁତ ମଧୁର ଧ୍ୱନି ଶୁଣାଯାଏ। ଏହିପରି, ତାଙ୍କର ହାତରେ ନୂଆ ମାଳା ଓ ମଣିମାଳା ଆଲୋକିତ ହେଉଛି, ଯେପରି ମୋ ହାତରେ।
ଵିଚେଷ୍ଟମାନସ୍ଯ ଚ ତସ୍ଯ ତାନି କୂଜନ୍ତି ହଂସାଃ ସରସୀଵ ମତ୍ତାଃ। ଚୀରାଣି ତସ୍ଯାଦ୍ଭୁତଦର୍ଶନାନି ନେମାନି ତଦ୍ଵନ୍ମମ ରୂପଵନ୍ତି
ସେ ଚଳିବାବେଳେ, ସେଇ ଧ୍ୱନିଗୁଡ଼ିକ ଝିଲି ହଁସମାନେ ଝିଲି ଝିଲି କରୁଥିବା ପରି ଶୁଣାଯାଏ। ତାଙ୍କର ପୋଶାକ ଅଦ୍ଭୁତ ଭାବରେ ସୁନ୍ଦର, ଏଠାରେ ମୋର ପୋଶାକ ମଧ୍ୟ ଏପରି ରୂପବତୀ।
ଵକ୍ରଂ ଚ ତସ୍ଯାଦ୍ଭୁତଦର୍ସନୀଯଂ ପ୍ରଵ୍ଯାହୃତଂ ହ୍ଲାଦଯତୀଵ ଚେତଃ। ପିଂସ୍କୋକିଲସ୍ଯେଵ ଚ ତସ୍ଯ ଵାଣି ତାଂ ଶୃଣ୍ଵତୋ ମେ ଵ୍ଯଥିତୋଽନ୍ତରାତ୍ମା
ତାଙ୍କର କଥାବାର୍ତ୍ତା ଏମିତି ମନୋହର ଓ ଆକୃତିଶୀଳୀ, ଶୁଣିଲେ ହୃଦୟକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଯାଏ। ତାଙ୍କର ସ୍ୱର କୋଇଲିର ପରି ମଧୁର, ଏହା ଶୁଣି ମୋର ମନ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଭାବରେ ଉତ୍କଳିତ ହେଉଛି।
ଯଥା ଵନଂ ମାଧଵମାସିମଧ୍ଯେ ସମୀରୀତଂ ଶ୍ଵସନେନେଵ ଭାତି। ତଥା ସ ଭାତ୍ଯୁତ୍ତମପୁଣ୍ଯଗନ୍ଧୀ ନିଷେଵ୍ଯମାଣଃ ପଵନେନ ତାତ
ଯେପରି ଗ୍ରୀଷ୍ମ ଋତୁରେ ବନରେ ପବନ ବହିଲେ ମାଧବ ଫୁଲ ମହକୁଥାଏ, ସେପରି ସେ ଉତ୍ତମ ପୁଣ୍ୟ ଗନ୍ଧରେ ମହକୁଥିବା ଦେହରେ ପବନ ବହିଲେ ଆଲୋକିତ ହୁଏ, ପୁତ୍ର।
ସୁସଂଵତାଶ୍ଚାପି ଜଟା ଵିଭକ୍ତା ଦ୍ଵୈଧୀକୃତା ଭାତିଲଲାଟଦେଶେ। କର୍ଣୌ ଚ ଚିତ୍ରୈରିଵ ଚକ୍ରଵାକୈଃ ସମାଵୃତୌ ତସ୍ଯ ସୁରୂପଵଦ୍ଭିଃ
ତାଙ୍କର ଜଟା ବେଶ ଭଲ ଭାବରେ ବାନ୍ଧାଯାଇଛି ଓ ଭାଗ କରାଯାଇଛି, ଲଳାଟ ଉପରେ ତାହା ଚମକୁଛି। ତାଙ୍କର କାନ ମଧ୍ୟ ଅନେକ ସୁନ୍ଦର ଚିତ୍ର ବିହଙ୍ଗମାନେ ରହିଥିବା ପରି ଶୋଭିତ।
ତଥା ଫଲଂ ଵୃତ୍ତମଥୋ ଵିଚିତ୍ରଂ ସମାହତଂ ପାଣିନା ଦକ୍ଷିଣେନ। ତଦ୍ଭୂମିମାସାଦ୍ଯ ପୁନଃପୁନଶ୍ଚ ସମୁତ୍ପତତ୍ଯଦ୍ଭୁତରୂପମୁଚ୍ଚୈଃ
ଏକ ଗୋଲ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ଫଳ, ସେ ତାଙ୍କର ଡାହାଣ ହାତରେ ମାରିଲେ, ତାହା ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଯାଏ ଏବଂ ପୁଣି ପୁଣି ଅଦ୍ଭୁତ ଭାବରେ ଉଚ୍ଚକୁ ଉଡ଼ିଯାଏ।
ତଚ୍ଚାଭିହତ୍ଵା ପରିଵର୍ତତେଽସୌ ଵାତେରିତୋ ଵୃକ୍ଷ ଇଵାଵଘୂର୍ଣମ୍। ତଂ ପ୍ରେକ୍ଷତଃ ପୁତ୍ରମିଵାମରାଣାଂ ପ୍ରୀତିଃ ପରା ତାତ ରତିଶ୍ଚ ଜାତା
ସେ ଫଳକୁ ମାରି ଘୁରାଇ ଦେଉଛନ୍ତି, ବାତାସରେ ଗଛ ଝୁଲୁଥିବା ପରି ଘୁରୁଛି। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲି, ଯେପରି ଦେବତାଙ୍କର ପୁଅକୁ ଦେଖିଲେ ମନେ ଅତି ଆନନ୍ଦ ଓ ଆନନ୍ଦ ହେଲା।
ସ ମେ ସମାଶ୍ଲିଷ୍ଯ ପୁନଃ ଶରୀରଂ ଜଟାସୁ ଗୃହ୍ଯାଭ୍ଯଵନାମ୍ଯ ଵକ୍ରମ୍। ଵକ୍ରେଣ ଵକ୍ରଂ ପ୍ରଣିଧାଯ ଶବ୍ଦଂ ଚକାର ତନ୍ମେଽଜନଯତ୍ପ୍ରହର୍ଷମ୍
ସେ ପୁଣି ମୋ ଦେହକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ମୋ ଜଟାକୁ ଧରି ତାଙ୍କର ଦେହକୁ ଭାଙ୍ଗି ନମାଇଲେ। ତାଙ୍କର ଭାଙ୍ଗା ଦେହକୁ ମୋ ଦେହ ସହ ଲଗାଇ ଏକ ଧ୍ୱନି କଲେ, ଯାହା ମୋତେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଦେଲା।
ନ ଚାପି ପାଦ୍ଯଂ ବହୁମନ୍ଯତେଽସୌ ଫଲାନି ଚେମାନି ମଯା ହୃତାନି। ଏଵଂଵ୍ରତୋସ୍ମୀତି ଚ ମାମଵୋଚ- ତ୍ଫଲାନି ଚାନ୍ଯାନି ନଵାନ୍ଯଦାନ୍ମେ
ସେ ପାଦ ପାଖାଳିବା ପାଇଁ ଜଳକୁ ମୂଲ୍ୟ ଦେଉନାହାନ୍ତି, ଏହି ଫଳଗୁଡ଼ିକୁ ମୁଁ ଆଣିଥିଲି, ସେ ମୂଲ୍ୟ ଦେଉନାହାନ୍ତି। ସେ କହିଲେ, 'ଏହା ମୋର ବ୍ରତ', ଏବଂ ମୋତେ ଅନ୍ୟ ନୂଆ ଫଳ ଦେଲେ।
ମଯୋପଯୁକ୍ତାନି ଫଲାନି ଯାନି ନେମାନି ତୁଲ୍ଯାନି ରସେନ ତେଷାମ୍। ନ ଚାପି ତେଷାଂ ତ୍ଵଗିଯଂ ଯଥୈଷାଂ ସାରାଣି ନୈଷାମିଵ ସନ୍ତି ତେଷାମ୍
ମୁଁ ଯେଉଁ ଫଳ ଖାଇଛି, ସେଗୁଡ଼ିକର ରସ ଏହି ଫଳମାନଙ୍କ ପରି ନୁହେଁ। ତାଙ୍କର ଛାଳ ମଧ୍ୟ ଏମିତି ନୁହେଁ, ଏବଂ ଏମିତି ସାର ମଧ୍ୟ ସେଉଁଠି ନାହିଁ।
ତୋଯାନି ଚୈଵାତିରସାନି ମହ୍ଯଂ ପ୍ରାଦାତ୍ମ ଵୈ ପାତୁମୁଦାରରୂପଃ। ପୀତ୍ଵୈଵ ଯାନ୍ଯଭ୍ଯଧିକଃ ପ୍ରହର୍ଷୋ ମମାଭଵଦ୍ଭୂଶ୍ଚଲିତେଵ ଚାସୀତ୍
ସେ ମୋତେ ଖୁବ ରସିଳା ଜଳ ପିଇବାକୁ ଦେଲେ, ତାଙ୍କର ଦେହ ମଧ୍ୟ ଦାୟାଳୁ ଓ ଉଦାର। ଏହି ଜଳ ପିଇ ମୋର ଆନନ୍ଦ ଆଉ ବଢ଼ିଗଲା, ମୋ ଦେହ ମଧ୍ୟ ହଳଚଳ କରୁଥିଲା।
ଇମାନି ଚିତ୍ରାଣି ଚ ଗନ୍ଧଵନ୍ତି ମାଲ୍ଯାନି ତସ୍ଯୋଦ୍ଗ୍ରଥିତାନି ପଟ୍ଟୈଃ। ଯାନି ପ୍ରକୀର୍ଯେହ ଗତଃ ସ୍ଵମେଵ ସ ଆଶ୍ରମଂ ତପସା ଦ୍ଯୋତମାନଃ
ଏହି ସୁନ୍ଦର ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ମାଳାଗୁଡ଼ିକ, ତାଙ୍କର ଦ୍ୱାରା ପଟ୍ଟରେ ବନ୍ଧାଯାଇଥିଲା, ସେ ଏଠାରେ ଛାଡ଼ି ଦେଇ ତାଙ୍କର ଆଶ୍ରମକୁ ତପସ୍ୟାର ତେଜରେ ଅଲୋକିତ ହୋଇ ଚାଲିଗଲେ।
ଗତେନ ତେନାସ୍ମିକୃତୋ ଵିଚେତା ଗାତ୍ରଂ ଚ ମେ ସଂପରିଦହ୍ଯତୀଵ। ଇଚ୍ଛାମି ତସ୍ଯାନ୍ତିକମାଶୁ ଗନ୍ତୁଂ ତଂ ଚେହ ନିତ୍ଯଂ ପରିଵର୍ତମାନମ୍
ସେ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ମୋର ମନ ଭ୍ରମିତ ହେଇଗଲା, ମୋ ଦେହ ଜଳିଉଠୁଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା। ମୁଁ ଏହିଠାରେ ସଦା ଚଳିତ ଥିବା ତାଙ୍କଠାରେ ଶୀଘ୍ର ଯିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛି।
ଗଚ୍ଛାମି ତସ୍ଯାନ୍ତିକମେଵ ତାତ କା ନାମ ସା ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯା ଚ ତସ୍ଯ। ଇଚ୍ଛାମ୍ଯହଂ ଚରିତୁଂ ତେନ ସାର୍ଧଂ ଯଥା ତପଃ ସ ଚରତ୍ଯାର୍ଯଧର୍ମା
ମୁଁ ତାଙ୍କଠାରେ ଯିବି, ପୁତ୍ର। ସେ କେଉଁ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ରଖିଛନ୍ତି? ମୁଁ ତାଙ୍କ ସହ ଏହି ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବାକୁ ଚାହେଁ, ଯେପରି ସେ ଆର୍ଯ୍ୟ ଧର୍ମରେ ତପସ୍ୟା କରୁଛନ୍ତି।
ଚର୍ତୁଂ ତଥେଚ୍ଛା ହୃଦଯେ ମମାସ୍ତି ଦୁନୋତି ଚିତ୍ତଂ ଯଦି ତଂ ନ ପଶ୍ଯେ
ମୋ ହୃଦୟରେ ମଧ୍ୟ ଏପରି କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା ଅଛି, ଯଦି ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିନାହିଁ, ମୋର ମନ ଅଶାନ୍ତ ହୋଇଯାଏ।
ରକ୍ଷାଂସି ଚୈତାନି ଚରନ୍ତି ପୁତ୍ର ରୂପେଣ ତେନାଦ୍ଭୁତଦର୍ଶନେନ। ଅତୁଲ୍ଯଵୀର୍ଯାଣ୍ଯଭିରୂପଵନ୍ତି ଵିଘ୍ରଂ ସଦା ତପସଶ୍ଚିନ୍ତଯନ୍ତି
ଏହି ସତ୍ତ୍ୱମାନେ, ପୁତ୍ର, ଏଠାରେ ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପରେ ଘୁରୁଛନ୍ତି। ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଓ ରୂପ ସମାନ ନାହିଁ, ସେମାନେ ସଦା ତପସ୍ୟାକୁ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତି।
ସୁରୂପରୂପାଣି ଚ ତାନି ତାତ ପ୍ରଲୋଭଯନ୍ତେ ଵିଵିଧୈରୁପାଯୈଃ। ସୁଖାଚ୍ଚ ଲୋକାଚ୍ଚ ନିପାତଯନ୍ତି ତାନ୍ଯୁଗ୍ରରୂପାଣି ମୁନୀନ୍ଵନେଷୁ
ଏହି ସୁନ୍ଦର ରୂପୀ ସତ୍ତ୍ୱମାନେ, ପୁତ୍ର, ବିଭିନ୍ନ ଉପାୟରେ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ଆକର୍ଷିତ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ମୁନିମାନେ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଆନନ୍ଦ ଓ ଲୋକରୁ ପଡ଼ିଯିବାକୁ ବାଧ୍ୟ କରନ୍ତି, ଏହି ଭୟଙ୍କର ରୂପରେ।