ତା ରାଜଭଯଭୀତାଶ୍ଚ ଶାପଭୀତାଶ୍ଚ ଯୋଷିତଃ। ଅଶକ୍ଯମୂଚୁସ୍ତତ୍କାର୍ଯଂ ଵିଷଣ୍ଣା ଗତଚେତସଃ
ସେ ବେଶ୍ୟାମାନେ ରାଜାଙ୍କ ଭୟରେ ଓ ଶାପର ଭୟରେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ମନ ଭାଙ୍ଗିଯାଇ, ଏହି କାମ ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ ବୋଲି କହିଲେ।
ତତ୍ର ତ୍ଵେକା ଜରଦ୍ଯୋଷା ରାଜାନମିଦମବ୍ରଵୀତ୍। ପ୍ରଯତିଷ୍ଯେ ମହାରାଜ ତମାନେତୁଂ ତପୋଧନମ୍
ସେଠାରେ ଜଣେ ବୃଦ୍ଧା ମହିଳା ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ମହାରାଜ, ମୁଁ ଏହି ତପସ୍ବୀଙ୍କୁ ଆଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବି।'
ଅଭିପ୍ରେତାଂସ୍ତୁ ମେ କାମାଂସ୍ତ୍ଵମନୁଜ୍ଞାତୁମର୍ହସି। ତତଃ ଶକ୍ଷ୍ଯାମ୍ଯାନଯିତୁମୃଶ୍ଯଶୃଙ୍ଗମୃଷେଃ ସୁତମ୍
'ମୋର ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା ଅଛି, ଆପଣ ତାହା ପୂରଣ କରନ୍ତୁ, ତେବେ ମୁଁ ଋଷ୍ୟଶୃଙ୍ଗ ଋଷିଙ୍କ ପୁଅକୁ ଏଠାକୁ ଆଣିପାରିବି।'
ତସ୍ଯାଃ ସର୍ଵମଭିପ୍ରେତମନ୍ଵଜାନାତ୍ସ ପାର୍ଥିଵଃ। ଧନଂ ଚ ପ୍ରଦଦୌ ଭୂରି ରତ୍ନାନି ଵିଵିଧାନି ଚ
ରାଜା ସେ ବୃଦ୍ଧା ମହିଳାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ବହୁତ ଧନ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଦେଲେ।
ତତୋ ରୂପେଣ ସପନ୍ନା ଵଯସା ଚ ମହୀପତେ। ସ୍ତ୍ରିଯ ଆଦାଯ କାଶ୍ଚିତ୍ସା ଜଗାମ ଵନମଞ୍ଜସା
ତାପରେ ସେ ବୃଦ୍ଧା ମହିଳା ନୂତନ ଯୌବନ ଓ ରୂପରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ, କିଛି ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମହିଳାଙ୍କୁ ସହିତ ନେଇ ସିଧା ଜଙ୍ଗଲକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ସା ତୁ ନାଵ୍ଯାଶ୍ରମଂ ଚକ୍ରେ ରାଜକାର୍ଯାର୍ଥସିଦ୍ଧଯେ। ସଂଦେଶାଚ୍ଚୈଵ ନୃପତେଃ ସ୍ଵବୁଦ୍ଧ୍ଯା ଚୈଵ ଭାରତ
ସେ ରାଜକାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିବା ପାଇଁ, ରାଜାଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଓ ନିଜ ବୁଦ୍ଧିରେ ଏକ ନୌକା ଆଶ୍ରମ ତିଆରି କଲେ, ହେ ଭାରତ।
ନାନାପୁଷ୍ପଫଲୈର୍ଵୃକ୍ଷୈଃ କୃତ୍ରିମୈରୁପଶୋଭିତୈଃ। ନାନାଗୁଲ୍ମଲତୋପେତୈଃ ସ୍ଵାଦୁକାମଫଲପ୍ରଦୈଃ
ସେ ଆଶ୍ରମ ନିର୍ମିତ ବୃକ୍ଷ, ବିଭିନ୍ନ ପୁଷ୍ପ ଓ ଫଳରେ ଶୋଭିତ ଥିଲା, ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଝାଡ଼ ଓ ଲତା ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇଥିଲା, ଯେଉଁଠାରୁ ମିଠା ଓ ଇଚ୍ଛାମତ ଫଳ ମିଳୁଥିଲା।
ଅତୀଵ ରମଣୀଯଂ ତଦତୀଵ ଚ ମନୋହରମ୍। ଚକ୍ରେ ନାଵ୍ଯାଶ୍ରମଂ ରମ୍ଯମଦ୍ଭୁତୋପମଦେର୍ଶନମ୍
ସେ ନୌକା ଆଶ୍ରମ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ଓ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଥିଲା, ଦେଖିବାକୁ ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ମନମୋହକ ହୋଇଥିଲା।
ତତୋ ନିଵଧ୍ଯ ସା ନାଵମଦୂରେ କାଶ୍ଯପାଶ୍ରମାତ୍। ଚାରଯାମାସ ପୁରୁଷୈର୍ଵିହାରଂ ତସ୍ଯ ଵୈ ମୁନେଃ
ତାପରେ ସେ ନୌକାକୁ କାଶ୍ୟପଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ନିକଟରେ ଆଞ୍ଚରି ରଖିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଲୋକମାନେ ଦ୍ୱାରା ସେ ମୁନିଙ୍କ ପାଇଁ ବିନୋଦନର ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଲେ।
ତତୋ ଦୁହିତରଂ ଵେଶ୍ଯାଂ ସମାଧାଯେତିକାର୍ଯତାମ୍। ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଽନ୍ତରଂ କାଶଯ୍ପସ୍ଯ ପ୍ରାହିଣୋଦ୍ବୁଦ୍ଧିସଂମତାମ୍
ତାପରେ ସେ ବେଶ୍ୟା ତାଙ୍କର ଜଣେ ଝିଅକୁ ଏହି କାମ ପାଇଁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ ଏବଂ କାଶ୍ୟପଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ସୁଯୋଗ ଦେଖି, ସେ ଚତୁର ଝିଅକୁ ପଠାଇଲେ।
ସା ତତ୍ର ଗତ୍ଵା କୁଶଲା ତପୋନିତ୍ଯସ୍ଯ ସଂନିଧୌ। ଆଶ୍ରମଂ ତଂ ସମାସାଦ୍ଯ ଦଦର୍ଶ ତମୃଷେଃ ସୁତମ୍
ସେ ଚତୁର ମହିଳା ସେଠାକୁ ଯାଇ, ସଦା ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ଥିବା ମୁନିଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ପହଞ୍ଚି, ଆଶ୍ରମକୁ ଯାଇ ଋଷିଙ୍କ ପୁଅକୁ ଦେଖିଲେ।
କଚ୍ଚିନ୍ମୁନେ କୁଶଲଂ ତାପସାନାଂ କଚ୍ଚିଚ୍ଚ ଵୋ ମୂଲଫଲଂ ପ୍ରଭୂତମ୍। କଚ୍ଚିଦ୍ଭଵାନ୍ରମତେ ଚାଶ୍ରେଽସ୍ମିଂ- ସ୍ତ୍ଵାଂ ଵୈ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ସାଂପ୍ରତମାଗତାସ୍ମି
ମୁନି, ତୁମେ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ତପସ୍ବୀମାନେ ଭଲ ଅଛନ୍ତି କି? ମୂଳ ଓ ଫଳ ପ୍ରଚୁର ମିଳୁଛି କି? ଏହି ଆଶ୍ରମରେ ତୁମେ ସୁଖ ପାଉଛ? ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଖିବାକୁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି।
କଚ୍ଚିତ୍ତପୋ ଵର୍ଧତେ ତାପସାନାଂ ପିତା ଚ ତେ କଚ୍ଚିଦହୀନତେଜାଃ। କଚ୍ଚିତ୍ତ୍ଵଯା ପ୍ରୀଯତେଚୈଵ ଵିପ୍ର କଚ୍ଚିତ୍ସ୍ଵାଧ୍ଯାଯଃ କ୍ରିଯତେ ଚର୍ଶ୍ଯଶୃଙ୍ଗଃ
ତପସ୍ବୀମାନଙ୍କର ତପସ୍ୟା ବଢ଼ୁଛି କି? ତୁମର ବାପା ଏଉଁଠି ତାଙ୍କର ତେଜ ରଖିଛନ୍ତି କି? ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେ ତୁମରେ ଆନନ୍ଦ ପାଉଛନ୍ତି କି? ଋଷ୍ୟଶୃଙ୍ଗ, ତୁମର ପାଠ ଓ ଅଭ୍ୟାସ ହେଉଛି କି?
ଋଦ୍ଧ୍ଯା ଭଵାଞ୍ଜ୍ଯୋତିରିଵ ପ୍ରକାଶତେ ମନ୍ଯେ ଚାହଂ ତ୍ଵାମଭିଵାଦନୀଯମ୍। ପାଦ୍ଯଂ ଵୈ ତେ ସଂପ୍ରଦାସ୍ଯାମି କାମା- ଦ୍ଯଥାଧର୍ମଂ ଫଲମୂଲାନି ଚୈଵ
ତୁମେ ଧନ-ସମୃଦ୍ଧିରେ ଏମିତି ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଯେ, ଆଗୁଣି ପରି ଚମକୁଛ। ମୁଁ ଭାବୁଛି ତୁମେ ସମ୍ମାନ ପାଇବା ଯୋଗ୍ୟ। ଧର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ପାଦଧୋଇବା ପାଣି ଏବଂ ମୂଳ ଫଳ ଆଣିଦେବି।
କୌଶ୍ଯାଂ ବୃସ୍ଯାମାସ୍ସ୍ଵ ଯଥୋପଜୋଷଂ କୃଷ୍ଣାଜିନେନାଵୃତାଯାଂ ସୁଖାଯ। କ୍ଵ ଚାଶ୍ରମସ୍ତଵ କିଂ ନାମ ଚେଦଂ ଵ୍ରତଂବ୍ରହ୍ମଂଶ୍ଚରସି ହି ଦେଵଵତ୍ତ୍ଵମ୍
ତୁମେ ଇଚ୍ଛା କରିଲେ ଏହି କୁଶ ଶଯ୍ୟା ଉପରେ ବସ, ଏହି କଳା କୃଷ୍ଣମୃଗଚର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଢାକି ଆରାମରେ ରୁହ। ତୁମର ଆଶ୍ରମ କେଉଁଠି? ଏହାର ନାମ କଣ? ଏଠାରେ କେଉଁ ପ୍ରକାରର ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଛ? ମୁଁ ଦେଖୁଛି, ତୁମେ ଦେବତାଙ୍କ ପରି ଜୀବନ ଯାପନ କରୁଛ।
ମମାଶ୍ରମଃ କାଶ୍ଯପପୁତ୍ର ରମ୍ଯ- ସ୍ତ୍ରିଯୋଜନଂ ଶୈଲମିମଂ ପରେଣ। ତତ୍ରସ୍ଵଧର୍ମୋଽନଭିଵାଦନଂ ନୋ ନ ଚୋଦକଂ ପାଦ୍ଯମୁପସ୍ପୃଶାମଃ
ମୋ ଆଶ୍ରମ, ହେ କାଶ୍ୟପ ପୁତ୍ର, ବହୁତ ସୁନ୍ଦର ଏବଂ ଏହି ପାହାଡ଼ରୁ ତିନି ଯୋଜନ ଦୂରରେ ଅଛି। ସେଠାରେ ଆମ ପ୍ରଥା ହେଉଛି, ଆମେ କାହାକୁ ନମସ୍କାର କରୁନାହିଁ, ନାହିଁ ପାଦ ଧୋଇବା ପାଇଁ କିମ୍ବା ଜଳ ପାନ ପାଇଁ ଦେଉ।
ଭଵତା ନାଭିଵାଦ୍ଯୋଽହମଭିଵାଦ୍ଯୋ ଭଵାନ୍ମଯା। ଵ୍ରତମେତାଦୃଶଂ ବ୍ରହ୍ମନ୍ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯୋ ଭଵାନ୍ମଯା
ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରିବି ନାହିଁ, ତୁମେ ମୋତେ ନମସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଏହି ହେଉଛି ଆମର ବ୍ରତ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ। ତାପରି, ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିବି।
ଫଲାନି ପକ୍ଵାନି ଦଦାନି ତେଽହଂ ଭଲ୍ଲାତକାନ୍ଯାମଲକାନି ଚୈଵ। କରୂଷକାନୀଙ୍ଗୁଦଧନ୍ଵନାନି ପ୍ରିଯାଲାନାଂ କାଙ୍କ୍ଷିତଂ ଵୈ କୁରୁଷ୍ଵ
ମୁଁ ତୁମକୁ ପକ୍କା ଫଳ ଦେଉଛି—ଭଲାତକ, ଆମଳା, କରୁଷକ, ଇଙ୍ଗୁଡ଼ ଓ ଧନ୍ବନା ଫଳ। ଏହି ପ୍ରିୟାଳ ଫଳ ମଧ୍ୟରୁ ଯେଉଁଟି ଚାହଁ, ନିଜେ ନିଅ।
ସା ତାନି ସର୍ଵାଣି ଵିସର୍ଜଯିତ୍ଵା ଭକ୍ଷ୍ଯାଣ୍ଯନର୍ହାଣି ଦଦୌ ତତୋଽସ୍ମୈ। ତାନ୍ଯୃଶ୍ଯଶୃଙ୍ଗାଯ ମହାରସାନି ଭୃଶଂ ସୁରୂପାଣି ଚ ମୋଦକାନି
ସେ ଖାଇବା ଅଯୋଗ୍ୟ ସମସ୍ତ ଫଳକୁ ଅଲଗା କରି, ରିଷ୍ୟଶୃଙ୍ଗଙ୍କୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମଧୁର ଓ ଦେଖିବାକୁ ସୁନ୍ଦର ମୋଦକ ଦେଲେ।
ଦଦୌ ଚ ମାଲ୍ଯାନି ସୁଗନ୍ଧଵନ୍ତି ଚିତ୍ରାଣି ଵାସାଂସି ଚ ଭାନୁମନ୍ତି। ପେଯାନି ଚାଗ୍ର୍ଯାଣି ତତୋ ମୁମୋଦ ଚିକ୍ରୀଡ ଚୈଵ ପ୍ରଜହାସ ଚୈଵ
ସେ ତାଙ୍କୁ ସୁଗନ୍ଧିତ ମାଳା, ରଙ୍ଗିନ ଓ ଚମକୁଥିବା ବସ୍ତ୍ର, ଏବଂ ଉତ୍ତମ ପାନୀୟ ଦେଲେ। ତାପରେ ସେ ଖୁସି ହେଲେ, ଖେଳିଲେ ଓ ହସିଲେ।
ସା କନ୍ଦୁକେନାରମତାସ୍ଯ ମୂଲେ ଵିଭଜ୍ଯମାନା ଫଲିତା ଲତେଵ। ଗାତ୍ରୈଶ୍ଚ ଗାତ୍ରାଣି ନିଷେଵମାଣା ସମାଶ୍ଲିଷଚ୍ଚାସକୃଦୃଶ୍ଯଶୃଙ୍ଗମ୍
ସେ ଗଛ ତଳେ ଗୋଲା ଖେଳୁଥିଲେ, ଫୁଲିଥିବା ଲତା ପରି ଶାଖା ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ ହେଉଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଶରୀର ଦ୍ୱାରା ରିଷ୍ୟଶୃଙ୍ଗଙ୍କ ଶରୀରକୁ ସ୍ପର୍ଶ କରି, ପୁନିପୁନି ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରୁଥିଲେ।
ସର୍ଜାନଶୋକାଂସ୍ତିଲକାଂଶ୍ଚ ଵୃକ୍ଷା- ନ୍ସୁପୁଷ୍ପିତାନଵନାମ୍ଯାଵଭଜ୍ଯ। ଵିଲଜ୍ଜମାନେଵ ମଦାଭିଭୂତା ପ୍ରୋଭଯାମାସ ସୁତଂ ମହର୍ଷେଃ
ସେ ସର୍ଜ, ଅଶୋକ ଓ ତିଳକ ଗଛର ଫୁଲ ଭରା ଶାଖାକୁ ଭାଙ୍ଗି, ତଳକୁ ନମାଇଲେ। ମନରେ ଆକୁଳତା ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଲଜ୍ଜା ଦେଖାଇ, ମହାର୍ଷିଙ୍କ ପୁତ୍ରକୁ ଆକର୍ଷିତ କଲେ।
ଅଥର୍ଶ୍ଯଶୃଙ୍ଗଂ ଵିକୃତଂସମୀକ୍ଷ୍ଯ ପୁନଃ ପୁନଃ ପୀଞ୍ଯ ଚ କାଯମସ୍ଯ। ଅଵେକ୍ଷ୍ଯମାଣା ଶନକୈର୍ଜଗାମ କୃତ୍ଵାଽଗ୍ନିହୋତ୍ରସ୍ଯ ତଦାଽପଦେଶମ୍
ତାପରେ ରିଷ୍ୟଶୃଙ୍ଗଙ୍କୁ ଅସ୍ଥିର ଦେଖି, ସେ ପୁନିପୁନି ତାଙ୍କ ଦେହକୁ ଚାପିଲେ। ଧୀରେ ଧୀରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର ପ୍ରକ୍ରିୟା ଶିଖାଇ ଦେଇ ଚଲିଗଲେ।
ତସ୍ଯାଂ ଗତାଯାଂ ମଦନେନ ମତ୍ତୋ ଵିଚେତନଶ୍ଚାଭଵଦୃଶ୍ଯଶୃଙ୍ଗଃ। ତାମେଵ ଭାଵେନ ଗତେନ ଶୂନ୍ଯେ ଵିନିଃଶ୍ଵସନ୍ନାର୍ତରୂପୋ ବଭୂଵ
ସେ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ରିଷ୍ୟଶୃଙ୍ଗ କାମରେ ମତ୍ତ ହୋଇ, ସ୍ମୃତିହୀନ ହେଲେ। ସେ ନଥିବାରେ, ଗଭୀର ନିଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ି, ଦୁଃଖିତ ଦେଖାଉଥିଲେ।
ତତୋ ମୁହୂର୍ତାଦ୍ଧରିପିଙ୍ଗଲାକ୍ଷଃ ପ୍ରଵେଷ୍ଟିତୋ ରୋମଭିରାନଖାଗ୍ରାତ୍। ସ୍ଵାଧ୍ଯାଯଵାନ୍ଵୃତ୍ତସମାଧିଯୁକ୍ତୋ ଵିଭାଣ୍ଡକଃ କାଶ୍ଯପଃ ପ୍ରାଦୁରାସୀତ୍
କିଛି ସମୟ ପରେ, ହରିବର୍ଣ୍ଣ ଆଖି ଓ ମୁଣ୍ଡୁରୁ ପାଉଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଲୋମ ଦ୍ୱାରା ଢାକା, ସ୍ୱାଧ୍ୟାୟ ଓ ନିୟମରେ ଲିନ, ବିଭାଣ୍ଡକ ନାମକ କାଶ୍ୟପ ଦେଖାଦେଲେ।
ସୋଽପଶ୍ଯଦାସୀନମୁପେତ୍ଯ ପୁତ୍ରଂ ଧ୍ଯାଯନ୍ତମେକଂ ଵିପରୀତଚିତ୍ତମ୍। ଵିନିଃଶ୍ଵସନ୍ତଂ ମୁହୁରୂର୍ଧ୍ଵଦୃଷ୍ଟିଂ ଵିଭାଣ୍କଃ ପୁତ୍ରମୁଵାଚ ଦୀନମ୍
ସେ ଯାଇ ଦେଖିଲେ, ପୁଅ ଏକାକି ବସିଛନ୍ତି, ଚିନ୍ତାରେ ଡୁବିଯାଇଛନ୍ତି, ମନ ଅସ୍ଥିର। ସେ ପୁନିପୁନି ନିଶ୍ୱାସ ଛାଡ଼ୁଛନ୍ତି ଓ ଉପରକୁ ଦେଖୁଛନ୍ତି। ବିଭାଣ୍ଡକ ଦୁଃଖିତ ପୁଅକୁ କହିଲେ।
ନ କଲ୍ପିତାଃ ସମିଧଃ କିଂନୁ ତାତ କଚ୍ଚିଦ୍ଧୁତଂ ଚାଗ୍ନିହୋଽତ୍ରଂ ତ୍ଵଯାଽଦ୍ଯ। `ନ ସଂସୃଷ୍ଟଂ କ୍ରିଯତେ ଦ୍ଵାରଭାଗେ ସୁଵୃକ୍ଷାଣା ଖଣ୍ଡନେ କଃ ପ୍ରଵୃତ୍ତଃ
ପୁଅ, ଆଜି ତୁମେ ଯଥାରିତି ସମିଦ୍ଧ ତିଆରି କରିନାହ, ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର କରିଛ କି? ଦ୍ୱାର ଚାରିପାଖ ଶୁଭ୍ର କରାଯାଇନାହିଁ, ଏବଂ କିଏ ଏହି ଭଲ ଗଛଗୁଡ଼ିକୁ କାଟିଛି?
ସୁନିର୍ଣିକ୍ତଂ ସ୍ରୁକ୍ସ୍ରୁଵଂ ହୋମଧେନୁଃ କଚ୍ଚିତ୍ସଵତ୍ସାଦ୍ଯକୃତା ତ୍ଵଯା ଚ। `କୋପ୍ଯାଗତଃ ଶୁଶ୍ରୂଷଣାଯେହ ପୁତ୍ର କୁତଶ୍ଚିତ୍ରଂ ମାଲ୍ଯମିଦଂ ପ୍ରଵୃଦ୍ଧମ୍
ସ୍ରୁକ୍-ସ୍ରୁଭା ଭଲଭାବେ ପରିଷ୍କାର କରିଛ କି? ହୋମ ଗାଈ ଓ ତାର ବଛିଆକୁ ଭଲଭାବେ ଦେଖିଛ କି? ପୁଅ, କିଏ ଏଠାରେ ଆସିଛି? ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ମାଳା କେଉଁଠୁ ଆସିଛି?
ନ ଵୈ ଯଥାପୂର୍ଵମିଵାସି ପୁତ୍ର ଚିନ୍ତାପରଶ୍ଚାସି ଵିଚେତନଶ୍ଚ। ଦୀନୋତିମାତ୍ରଂ କିମିଵାଦ୍ଯ ଖିନ୍ନଃ ପୃଚ୍ଛାମି ତ୍ଵାଂ କ ଇହାଦ୍ଯାଗତୋଽଭୂତ୍
ପୁଅ, ତୁମେ ପୂର୍ବବତ୍ ନୁହଁ, ଚିନ୍ତାରେ ଡୁବିଯାଇଛ, ମନ ଅସ୍ଥିର। ଆଜି ଏତେ ଦୁଃଖିତ ଏବଂ ଅସ୍ୱସ୍ଥ କାହିଁକି? କିଏ ଏଠାରେ ଆସିଥିଲେ, ମୋତେ କୁହ।
ଇହାଗତୋ ଜଟିଲୋ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ନ ଵୈ ହ୍ରସ୍ଵୋ ନାତିଦୀର୍ଘୋ ମନସ୍ଵୀ। ସୁଵର୍ଣଵର୍ଣଃ କମଲାଯତାକ୍ଷଃ ସୁତଃ ସୁରାଣାମଵି ଶୋଭମାନଃ
ଏଠାକୁ ଏକ ଜଟାଧାରୀ ବ୍ରହ୍ମଚାରୀ ଆସିଥିଲେ—ନ ଅତି ଛୋଟ, ନ ଅତି ଲମ୍ବା, ଦୃଢ଼ ମନବଳି, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରଙ୍ଗର, ପଦ୍ମ ପରି ଆଖି, ଦେବତାଙ୍କ ପୁଅ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।