ଜ୍ଞାତ୍ଵା ବଲସ୍ଥଂ ତ୍ରିଦଶାଧିପଂ ତୁ ନନାଦ ଵୃତ୍ରୋ ମହତୋ ନିନାଦାନ୍। ତସ୍ ପ୍ରଣାଦେନ ଧରା ଦିଶଶ୍ଚ ଖଂ ଦ୍ଯୌର୍ନଗାଶ୍ଚାପି ଚଚାଲ ସର୍ଵମ୍
ତିନି ଲୋକର ମାଲିକ ଶକ୍ରଙ୍କୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବାକୁ ଦେଖି, ବୃତ୍ର ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କଲା। ସେଇ ଗର୍ଜନରେ ପୃଥିବୀ, ଦିଗ, ଆକାଶ, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପାହାଡ଼ ସବୁ କମ୍ପି ଉଠିଲା।
ତତୋ ମହେନ୍ଦ୍ରଃ ପରମାଭିତପ୍ତଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ରଵଂ ଘୋରରୂପଂ ମହାନ୍ତମ୍। ଭଯେ ନିମଗ୍ନସ୍ତ୍ଵରିତୋ ମୁମୋଚ ଵଜ୍ରଂ ମହତ୍ତସ୍ଯ ଵଧାଯ ରାଜନ୍
ତାପରେ ମହେନ୍ଦ୍ର, ଭୟରେ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ସେଇ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ ଶୁଣି, ତୁରନ୍ତ ଭୟରେ ତାଙ୍କର ବଡ଼ ବଜ୍ର ଫିଙ୍ଗିଲେ, ରାଜନ, ବୃତ୍ରଙ୍କୁ ମାରିବା ପାଇଁ।
ସ ଚକ୍ରଵଜ୍ରାଭିହତଃ ପପାତ ମହାସୁରଃ କାଞ୍ଚନମାଲ୍ଯଧାରୀ। ଯଥା ମହାଶୈଲଵରଃ ପୁରସ୍ତା- ତ୍ସ ମନ୍ଦରୋ ଵିଷ୍ଣୁକରାଦ୍ଵିମୁକ୍ତଃ
ଚକ୍ର ଓ ବଜ୍ର ଆଘାତରେ, ସୁନାର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ସେଇ ମହାସୁର ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା, ଯେପରି ବର୍ଷାଗିରି ମନ୍ଦର ପୂର୍ବେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ହାତରୁ ଛୁଟି ପଡ଼ିଥିଲା।
ତସ୍ମିନ୍ହତେ ଦୈତ୍ଯଵରେ ଭଯାର୍ତଃ ଶକ୍ରଃ ପ୍ରଦୁଦ୍ରାଵ ସରଃ ପ୍ରଵେଷ୍ଟୁମ୍। ଵଜ୍ରଂ ନ ମେନେ ସ୍ଵକରାଦ୍ଵିମୁକ୍ତଂ ଵୃତ୍ରଂ ଭଯାଚ୍ଚାପି ହତଂ ନ ମେନେ
ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାୟିତ୍ୟ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବା ପରେ, ଶକ୍ର ଭୟରେ ଏକ ହ୍ରଦକୁ ପଳାଇଗଲେ। ସେ ବଜ୍ର ହାତରୁ ଛୁଟିଯାଇଛି ବୋଲି ମନେ କଲେନି, ବୃତ୍ର ମରିଯାଇଛନ୍ତି ବୋଲି ଭୟରେ ବିଶ୍ୱାସ କଲେନି।
ସର୍ଵେ ଚ ଦେଵା ମୁଦିତାଃ ପ୍ରହୃଷ୍ଟା ମହର୍ଷଯଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରମଭିଷ୍ଟୁଵନ୍ତଃ। `ଵୃତ୍ରଂ ହତଂ ସଂଦଦୃଶୁଃ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଵଜ୍ରାହତଂ ଶୈଲମିଵାଵଦୀର୍ଣମ୍
ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ମହାର୍ଷିମାନେ ଆନନ୍ଦ ଓ ହର୍ଷରେ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ, ବୃତ୍ରଙ୍କୁ ପୃଥିବୀରେ ବଜ୍ର ଆଘାତରେ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ପାହାଡ଼ ପରି ପଡ଼ିଥିବା ଦେଖିଲେ।
ସର୍ଵାଂଶ୍ଚ ଦୈତ୍ଯାଂସ୍ତ୍ଵରିତାଃ ସମେତ୍ଯ ଜଘ୍ନୁଃ ସୁରା ଵୃତ୍ରଵଧାଭିତପ୍ତାନ୍। ତେ ଵଧ୍ଯମାନାସ୍ତ୍ରିଦଶୈଃ ସମେତୈଃ ସମୁଦ୍ରମେଵାଵିଵିଶୁର୍ଭଯାର୍ତାଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ତୁରନ୍ତ ଏକଠି ହୋଇ, ବୃତ୍ରଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁର ଦୁଃଖରେ ଜଳିଥିବା ସମସ୍ତ ଦାୟିତ୍ୟମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଦେବତାମାନେ ଏକଠି ହୋଇ ମାରୁଥିବାରୁ, ସେମାନେ ଭୟରେ ସମୁଦ୍ରକୁ ପଳାଇଗଲେ।
ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ଚୈଵୋଦଧିମପ୍ରମେଯଂ ଝଷାକୁଲଂ ନକ୍ରସମାକୁଲଂ ଚ। ତଦା ସ୍ମ ମନ୍ତ୍ରଂ ସହିତାଃ ପ୍ରଚକ୍ରୁ- ସ୍ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯନାଶାର୍ଥମଭିପ୍ରଯତ୍ନାତ୍
ସେମାନେ ଅପାର ସମୁଦ୍ର, ମାଛ ଓ ମଗର ଭରିଥିବା ଜଳକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ସେଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ତିନି ଲୋକ ନାଶ କରିବା ପାଇଁ ଉପାୟ ଚିନ୍ତା କଲେ।
ତତ୍ରସ୍ମ କେଚିନ୍ମତିନିଶ୍ଚଯଜ୍ଞା- ସ୍ତାଂସ୍ତାନୁପଯାନୁପଵର୍ଣଯନ୍ତି। ତେଷାଂ ତୁ ତତ୍ରକ୍ରମକାଲଯୋଗା- ଦ୍ଧୋରା ମତିଶ୍ଚିନ୍ତଯତାଂ ବଭୂଵ
ସେଠାରେ କିଛି ଦୃଢ଼ ମନୋବଳ ଓ ବୁଦ୍ଧିଶାଳୀ ଲୋକ ଭିନ୍ନ ଉପାୟ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରୁଥିଲେ। ସମୟ ଓ ପରିସ୍ଥିତି ଅନୁଯାୟୀ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଚିନ୍ତା ଉପଜିଲା।
ଯେ ସନ୍ତି ଵିଦ୍ଯାତପସୋପପନ୍ନା- ସ୍ତେଷାଂ ଵିନାଶଃ ପ୍ରଥମଂ ତୁ କାର୍ଯଃ। ଲୋକା ହି ସର୍ଵେ ତପସା ଧ୍ରିଯନ୍ତେ ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵରଧ୍ଵଂ ତପସଃ କ୍ଷଯାଯ
ଯେମାନେ ଜ୍ଞାନ ଓ ତପସ୍ଵିତାରେ ଯୋଗ୍ୟ, ପ୍ରଥମେ ସେମାନଙ୍କୁ ନାଶ କରିବା ଉଚିତ। କାରଣ, ସମସ୍ତ ଲୋକ ତପସ୍ଵିତା ଦ୍ୱାରା ଟିକିଛି। ତେଣୁ ତପସ୍ଵିତା ନାଶ କରିବାକୁ ତୁରନ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କର।
ଯେସନ୍ତି କେଚିଚ୍ଚ ଵସୁଂଧରାଯାଂ ତପସ୍ଵିନୋ ଧର୍ମଵିଦଶ୍ ତଜ୍ଜ୍ଞାଃ। ତେଷାଂ ଵଧଃ କ୍ରିଯତାଂ କ୍ଷିପ୍ରମେଵ ତେଷୁ ପ୍ରନଷ୍ଟେଷୁ ଜଗତ୍ପ୍ରନଷ୍ଟମ୍
ଏବଂ ଯେମାନେ ପୃଥିବୀରେ ତପସ୍ଵି, ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ତପସ୍ଵିତାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସେମାନଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ନାଶ କରିବା ଦରକାର। ସେମାନେ ନାଶ ହେଲେ, ସଂସାର ନାଶ ହେବ।
ଏଵଂ ହି ସର୍ଵେ ଗତବୁଦ୍ଧିଭାଵା ଜଗଦ୍ଵିନାଶେ ପରମପ୍ରହୃଷ୍ଟାଃ। ଦୁର୍ଗଂ ସମାଶ୍ରିତ୍ଯ ମହୋର୍ମିମନ୍ତଂ ରତ୍ନାକରଂ ଵରୁଣସ୍ଯାଲଯଂ ସ୍ମ
ଏଭଳି ଭାବେ, ସମସ୍ତେ ଜଗତ୍ ନାଶ କରିବା ଭାବନାରେ ମନ ଲଗାଇ ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ସେମାନେ ଦୁର୍ଗମ ତରଙ୍ଗ ଓ ଗଭୀରତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ବରୁଣଙ୍କ ସମୁଦ୍ରକୁ ଆଶ୍ରୟ କଲେ।
ସମୁଦ୍ରଂ ତେ ସମାଶ୍ରିତ୍ଯ ଵରୁଣଂ ନିଧମମ୍ଭସଃ। କାଲେଯାଃ ସଂପ୍ରଵର୍ତନ୍ତ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯସ୍ଯ ଵିନାଶନେ
ସେମାନେ ସମୁଦ୍ରକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି, ବରୁଣଙ୍କ ଜଳରେ ଲୁଚିଥିବା କାଳେୟମାନେ, ତିନି ଲୋକ ନାଶ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ତେ ରାତ୍ରୌ ସମଭିକ୍ରୁଦ୍ଧା ଭକ୍ଷଯନ୍ତି ସଦା ମୁନୀନ୍। ଆଶ୍ରମେଷୁ ଚ ଯେ ସନ୍ତି ପୁଣ୍ଯେଷ୍ଵାଯତନେଷୁ ଚ
ସେମାନେ ରାତିରେ ରାଗରେ ଭରିଯାଇ, ସଦା ମୁନିମାନେ, ଆଶ୍ରମ ଓ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଖାଇଯାଉଥିଲେ।
ଵସିଷ୍ଠସ୍ଯାଶ୍ରମେ ଵିପ୍ରା ଭକ୍ଷିତାସ୍ତୈର୍ଦୁରାତ୍ମଭିଃ। ଅଶୀତିଃ ଶତମଷ୍ଟୌ ଚ ନଵ ଚାନ୍ଯେ ତପସ୍ଵିନଃ
ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ସେଇ ଦୁଷ୍ଟମନା ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ଅଠାଠି ଶତ ଏବଂ ନଉ ଅନ୍ୟ ତପସ୍ଵୀମାନେକୁ ଖାଇଯାଇଥିଲେ।
ଚ୍ଯଵନସ୍ଯାଶ୍ରମଂ ଗତ୍ଵା ପୁଣ୍ଯଂ ଦ୍ଵିଜନିଷେଵିତମ୍। ଫଲମୂଲାଶନାନାଂ ହି ମୁନୀନାଂ ଭକ୍ଷିତଂ ଶତମ୍
ଚ୍ୟବନଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ, ଯେଉଁଠାରେ ଦ୍ୱିଜମାନେ ବସିଥିଲେ ଏବଂ ଯାହା ପବିତ୍ର ଥିଲା, ସେଠାକୁ ଯାଇ, ଫଳ ଓ ମୂଳ ଖାଇ ଜୀବନ ଯାପନ କରୁଥିବା ଶତମାନେ ମୁନିମାନେ କାଳେୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭକ୍ଷିତ ହେଲେ।
ଏଵଂ ରାତ୍ରୌ ସ୍ମ କୁର୍ଵନ୍ତି ଵିଵିଶୁଶ୍ଚାର୍ଣଵଂ ଦିଵା। `କାଲେଯାସ୍ତେ ଦୁରାତ୍ମାନୋ ଭକ୍ଷଯନ୍ତସ୍ତପୋଧନାନ୍
ଏଭଳି ରାତିରେ ସେମାନେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ଦିନେ ସମୁଦ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କରୁଥିଲେ; ସେ ଦୁଷ୍ଟ କାଳେୟମାନେ ତପସ୍ୱୀମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରି ଭକ୍ଷଣ କରୁଥିଲେ।
ଭରଦ୍ଵାଜାଶ୍ରମେ ଚୈଵ ନିଯତା ବ୍ର୍ହମଚାରିଣଃ। ଵାଯ୍ଵାହାରାମ୍ବୁଭକ୍ଷାଶ୍ଚ ଵିଂଶତିଃ ସଂନିଷୂଦିତାଃ
ଭରଦ୍ୱାଜଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ମଧ୍ୟ, ନିୟମିତ ଉପବାସ ଓ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟାରେ ଅଟୁଟ ଥିବା, ବାୟୁ ଓ ପାଣି ଖାଇ ଜୀବନ ଯାପନ କରୁଥିବା କୁଳିଶି ଦଶମାନେ ମୁନି ହତ ହେଲେ।
ଏଵଂ କ୍ରମେଣ ସର୍ଵାଂସ୍ତାନାଶ୍ରମାନ୍ଦାନଵାସ୍ତଦା। ନିଶାଯାଂ ପରିବାଧନ୍ତେ ସମୁଦ୍ରାମ୍ବୁବଲାଶ୍ରଯାତ୍। କାଲୋପସୃଷ୍ଟାଃ କାଲେଯା ଘ୍ନନ୍ତୋ ଦ୍ଵିଜଗଣାନ୍ବହୂନ୍
ଏଭଳି ଅନୁକ୍ରମରେ, ସେ ସମୟରେ ଦାନବମାନେ ରାତିରେ ସମସ୍ତ ଆଶ୍ରମକୁ ସମୁଦ୍ରର ଜଳଶକ୍ତି ଉପରେ ଭରସା କରି ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ; କାଳର ଆଦେଶରେ ପ୍ରେରିତ କାଳେୟମାନେ ବହୁ ଦ୍ୱିଜମାନେ ମାରୁଥିଲେ।
ନ ଚୈନାନନ୍ଵବୁଧ୍ଯନ୍ତ ମନୁଜା ମନୁଜୋତ୍ତମ। ଏଵଂ ପ୍ରଵୃତ୍ତାନ୍ଦୈତ୍ଯାଂସ୍ତାଂସ୍ତାପସେଷୁ ତପସ୍ଵିଷୁ
ହେ ମନୁଷ୍ୟଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏଭଳି ତପସ୍ୱୀମାନେ ଉପରେ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ସେଥିରେ କିଛି ବୁଝିପାରୁନଥିଲେ।
କ୍ଷଯାଯ ଜଗତଃ କ୍ରୂରାଃ ପର୍ଯଟନ୍ତି ସ୍ମ ମେଦିନୀମ୍
ସେ କ୍ରୂର ପ୍ରାଣୀମାନେ ସମଗ୍ର ଜଗତଙ୍କ ନାଶ ପାଇଁ ପୃଥିବୀରେ ଘୁରୁଥିଲେ।
ପ୍ରଭାତେ ସମଦୃଶ୍ଯନ୍ତ ନିଯତାହାରକର୍ଶିତାଃ। ମହୀତଲସ୍ଥା ମୁନଯଃ ଶରୀରୈର୍ଗତଜୀଵିତୈଃ
ପ୍ରଭାତରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା ଯେ, ନିୟମିତ ଆହାରରେ ଦେହ ଶୁଷ୍କ ହୋଇଥିବା ମୁନିମାନେ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ମୃତ ଅବସ୍ଥାରେ ପଡ଼ିଥିଲେ।
କ୍ଷୀଣମାଂସୈର୍ଵିରୁଧିରୈର୍ଵିମଜ୍ଜାନ୍ତ୍ରୈର୍ଵିସନ୍ଧିଭିଃ। ଆକୀର୍ଣୈରାଚିତା ଭୂମିଃ ଶଙ୍ଖାନାମିଵ ରାଶିଭିଃ
ମାଂସ ଶୁଷ୍କ, ରକ୍ତଶୂନ୍ୟ, ଅନ୍ତ୍ର ବାହାରିଥିବା, ସନ୍ଧି ବିଛିନ୍ନ ଦେହମାନେ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଶଙ୍ଖ ରାଶି ପରି ଛିଟିଯାଇ ଥିଲେ।
ଲଶୈର୍ଵିପ୍ରଵିଦ୍ଧୈଶ୍ଚ ସ୍ରୁଵୈର୍ଭଗ୍ନୈସ୍ତଥୈଵ ଚ। ଵିକୀର୍ଣୈରଗ୍ନିହୋତ୍ରୈଶ୍ଚ ଭୂର୍ବଭୂଵ ସମାଵୃତା
ଛିଣ୍ଡା ଅଂଗ, ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ହୋମଚମଚ, ଭଙ୍ଗ ହୋଇଥିବା ପାତ୍ର ଓ ଛିଟିଯାଇଥିବା ଯଜ୍ଞସାମଗ୍ରୀ ଦ୍ୱାରା ଭୂମି ଆବୃତ ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ନିଃସ୍ଵାଧ୍ଯାଯଵପଟ୍କାରଂ ନଷ୍ଟଯଜ୍ଞୋତ୍ସଵକ୍ରିଯମ୍। ଜଗଦାସୀନ୍ନିରୁତ୍ସାହଂ କାଲେଯଭଯପୀଡିତମ୍
ସ୍ୱାଧ୍ୟାୟ ଓ ପାଠ ନଥିଲା, ଯଜ୍ଞ ଓ ଉତ୍ସବ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଇଥିଲା, କାଳେୟମାନଙ୍କ ଭୟରେ ସମଗ୍ର ଜଗତ ଉତ୍ସାହହୀନ ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ଏଵଂ ସଂକ୍ଷୀଯମାଣାଶ୍ଚ ମାନଵା ମନୁଜେଶ୍ଵର। ଆତ୍ମତ୍ରାଣପପା ଭୀତାଃ ପ୍ରାଦ୍ରଵନ୍ତ ଦିଶୋ ଭଯାତ୍
ଏଭଳି ମନୁଷ୍ୟମାନେ କ୍ଷୟ ହେଉଥିବାବେଳେ, ହେ ମନୁଷ୍ୟନାଥ, ସେମାନେ ଭୟରେ ନିଜ ପ୍ରାଣ ବଞ୍ଚାଇବାକୁ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ପଳାଇଯାଉଥିଲେ।
କେଚିଦ୍ଗୁହାଃ ପ୍ରଵିଵିଶୁର୍ନିର୍ଭରାଂଶ୍ଚାପରେ ଶ୍ରିତାଃ। ଅପରେ ମରଣୋଦ୍ଵିଗ୍ନା ଭଯାତ୍ପ୍ରାଣାନ୍ସମୁତ୍ସୃଜନ୍
କିଛି ଲୋକ ଗୁହାରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଅନ୍ୟମାନେ ଘନ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଆଶ୍ରୟ କଲେ; ଅନ୍ୟେ, ମୃତ୍ୟୁଭୟରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ନିଜ ପ୍ରାଣ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
କେଚିଦତ୍ରମହେଷ୍ଵାସାଃ ଶୂରାଃ ପରମହର୍ଷିତାଃ। ମାର୍ଗମାଣଆଃ ପରଂ ଯତ୍ନଂ ଦାନଵାନାଂ ପ୍ରଚକ୍ରିରେ
କିଛି ଶୂରବୀର ମହାଧନୁର୍ଧର, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ଦାନବମାନେ ଉପରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ପ୍ରୟାସ କରି ଚାଲିଥିଲେ।
ନ ଚୈତାନଧିଜଗ୍ମୁସ୍ତେ ସମୁଦ୍ରଂ ସମୁପାଶ୍ରିତାନ୍। ଶ୍ରମଂ ଜଗ୍ମୁଶ୍ଚ ପରମମାଜଗ୍ମୁଃ କ୍ଷଯମେଵ ଚ
ତଥାପି, ସମୁଦ୍ରକୁ ଆଶ୍ରୟ କରିଥିବା ସେମାନେ ଉପରେ ସେମାନେ ପହଞ୍ଚିପାରିଲେ ନାହିଁ; ସେମାନେ ଅତିଶୟ କ୍ଲାନ୍ତ ହେଲେ ଏବଂ ଶେଷରେ ନଶ୍ଟ ହେଲେ।
ଜଗତ୍ଯୁପଶମଂ ଯାତେ ନଷ୍ଟଯଜ୍ଞୋତ୍ସଵକ୍ରିଯେ। ଆଜଗ୍ମୁଃ ପରମାମାର୍ତିଂ ତ୍ରିଦଶା ମନୁଜେଶ୍ଵର
ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ ଓ ଉତ୍ସବ ନଷ୍ଟ ହୋଇ, ପୃଥିବୀ ଶାନ୍ତ ହୋଇଗଲା, ତେବେ ଦେବତାମାନେ, ହେ ମନୁଷ୍ୟନାଥ, ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ସମେତ୍ଯ ସମହେନ୍ଦ୍ରାଶ୍ଚ ଭଯାନ୍ମନ୍ତ୍ରଂ ପ୍ରଚକ୍ରିରେ
ସେମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ ଏକଠି ହୋଇ, ଭୟରେ ସମ୍ମିଳନ କଲେ।