ତତୋ ଯୁଦ୍ଧଂ ସମଭଵଦ୍ଦେଵାନାଂ ଦାନଵୈଃ ସହ। ମୁହୂର୍ତଂ ଭରତଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକତ୍ରାସକରଂ ମହତ୍
ତାପରେ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହା କିଛି ଖ୍ଷଣ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଭୟଭୀତ କଲା।
ଉଦ୍ଯତପ୍ରତିଵିଦ୍ଧାନାଂ ସ୍ଵଙ୍ଗାନାଂ ଵୀରବାହୁଭିଃ। ଆସୀତ୍ସୁତୁମୁଃ ଶବ୍ଦଃ ଶରୀରେଷ୍ଵଭିପାତ୍ଯତାମ୍
ବୀରମାନେ ନିଜ ଅଂଗ ଉଠାଇ ଓ ଆଘାତ ଖାଇ, ଏକାଉଁ ଦେହରେ ପଡ଼ିବାବେଳେ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ହେଲା।
ଶିରୋଭିଃ ପ୍ରପତଦ୍ଭିଶ୍ଚାପ୍ଯନ୍ତରିକ୍ଷାନ୍ମହୀତଲମ୍। ତାଲୈରିଵ ମହାରାଜ ଵୃନ୍ତାଦ୍ଭ୍ରଷ୍ଟୈରଦୃଶ୍ଯତ
ମହାରାଜ, ଆକାଶରୁ ପୃଥିବୀକୁ ମୁଣ୍ଡଗୁଡ଼ିକ ଝରିପଡ଼ୁଥିଲା, ଗଛର ଡାଲିରୁ ତାଳ ଫଳ ଝରିପଡ଼ିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ତେ ହେମକଵଚା ଭୂତ୍ଵା କାଲେଯାଃ ପରିଘାଯୁଧାଃ। ତ୍ରିଦଶାନଭ୍ଯଵର୍ତନ୍ତ ଦାଵଦଗ୍ଧା ଇଵାଦ୍ରଯଃ
କାଳେୟମାନେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ କବଚ ପିନ୍ଧି ଓ ଲୋହା ଗଦା ଧରି, ଦେବତାମାନେଙ୍କ ଉପରେ ଅଗ୍ନିରେ ଜଳିଥିବା ପାହାଡ଼ମାନେ ପରି ଆଗେଇଲେ।
ତେଷାଂ ଵେଗଵତାଂ ଵେଗଂ ସହିତାନାଂ ପ୍ରଧାଵତାମ୍। ନ ଶେକୁସ୍ତ୍ରିଦଶାଃ ସୋଢୁଂ ତେ ଭଗ୍ନାଃ ପ୍ରାଦ୍ରଵନ୍ଭଯାତ୍
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଏକଠି ହୋଇ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ, ଦେବତାମାନେ ସେ ଶକ୍ତି ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଭଙ୍ଗି ଭୟରେ ପଳାଇଗଲେ।
ତାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦ୍ରଵତୋ ଭୀତାନ୍ସହସ୍ରାକ୍ଷଃ ପୁରଂଦରଃ। ଵୃତ୍ରେ ଵିଵର୍ଧମାନେ ଚ କଶ୍ମଲଂ ମହଦାଵିଶତ୍
ସହସ୍ରନୟନ ଇନ୍ଦ୍ର, ତାଙ୍କ ସାଥୀମାନେକୁ ଭୟରେ ପଳାଇଯିବା ଓ ବୃତ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତି ବଢ଼ିଯିବା ଦେଖି, ଭୟଙ୍କର ଅଶାନ୍ତିରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ତଂ ଶକ୍ତଂ କଶ୍ମଲାଵିଷ୍ଟଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିଷ୍ଣୁଃ ସନାତନଃ। ଜଗାମ ଶରଣଂ ଶୀଘ୍ରଂ ତଂ ତୁ ନାରାଯଣଂ ପ୍ରଭୁମ୍
ଶକ୍ରଙ୍କୁ ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଯାଇଥିବା ଦେଖି, ସନାତନ ବିଷ୍ଣୁ ତୁରନ୍ତ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଶରଣ ନେଲେ, ସେହି ପ୍ରଭୁ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କଲେ।
ତଂ ଶକ୍ରଂ କଶ୍ମଲାଵିଷ୍ଟଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିଷ୍ଣୁଃ ସନାତନଃ। ସ୍ଵତେଜୋ ଵ୍ଯଦଧଚ୍ଛକ୍ରେ ବଲମସ୍ଯ ଵିଵର୍ଧଯନ୍
ଶକ୍ରଙ୍କୁ ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଯାଇଥିବା ଦେଖି, ସନାତନ ବିଷ୍ଣୁ ନିଜ ଶକ୍ତି ଦେଇ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ବଢ଼ାଇଲେ।
ଵିଷ୍ଣୁନା ଗୋପିତଂ ଶକ୍ରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଦେଵଗଣାସ୍ତତଃ। ସ୍ଵଂ ସ୍ଵଂତେଜଃ ସମାଦଧ୍ଯୁସ୍ତଥା ବ୍ରହ୍ମର୍ଷଯୋଽମଲାଃ
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ରକ୍ଷାରେ ଥିବା ଶକ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ପବିତ୍ର ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିମାନେ ନିଜ ନିଜ ଶକ୍ତି ଦେଲେ।
ସ ସମାପ୍ଯାଯିତଃ ଶକ୍ରୋ ଵିଷ୍ଣୁନା ଦୈଵତୈଃ ସହ। ଋଷିଭିଶ୍ଚ ମହାଭାଗୈର୍ବଲଵାନ୍ସମପଦ୍ଯତ
ବିଷ୍ଣୁ, ଦେବତା ଓ ମହାନ ଋଷିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ, ଶକ୍ର ବଳବାନ୍ ହେଲେ।
ଜ୍ଞାତ୍ଵା ବଲସ୍ଥଂ ତ୍ରିଦଶାଧିପଂ ତୁ ନନାଦ ଵୃତ୍ରୋ ମହତୋ ନିନାଦାନ୍। ତସ୍ ପ୍ରଣାଦେନ ଧରା ଦିଶଶ୍ଚ ଖଂ ଦ୍ଯୌର୍ନଗାଶ୍ଚାପି ଚଚାଲ ସର୍ଵମ୍
ତିନି ଲୋକର ମାଲିକ ଶକ୍ରଙ୍କୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବାକୁ ଦେଖି, ବୃତ୍ର ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କଲା। ସେଇ ଗର୍ଜନରେ ପୃଥିବୀ, ଦିଗ, ଆକାଶ, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପାହାଡ଼ ସବୁ କମ୍ପି ଉଠିଲା।
ତତୋ ମହେନ୍ଦ୍ରଃ ପରମାଭିତପ୍ତଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ରଵଂ ଘୋରରୂପଂ ମହାନ୍ତମ୍। ଭଯେ ନିମଗ୍ନସ୍ତ୍ଵରିତୋ ମୁମୋଚ ଵଜ୍ରଂ ମହତ୍ତସ୍ଯ ଵଧାଯ ରାଜନ୍
ତାପରେ ମହେନ୍ଦ୍ର, ଭୟରେ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ସେଇ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ ଶୁଣି, ତୁରନ୍ତ ଭୟରେ ତାଙ୍କର ବଡ଼ ବଜ୍ର ଫିଙ୍ଗିଲେ, ରାଜନ, ବୃତ୍ରଙ୍କୁ ମାରିବା ପାଇଁ।
ସ ଚକ୍ରଵଜ୍ରାଭିହତଃ ପପାତ ମହାସୁରଃ କାଞ୍ଚନମାଲ୍ଯଧାରୀ। ଯଥା ମହାଶୈଲଵରଃ ପୁରସ୍ତା- ତ୍ସ ମନ୍ଦରୋ ଵିଷ୍ଣୁକରାଦ୍ଵିମୁକ୍ତଃ
ଚକ୍ର ଓ ବଜ୍ର ଆଘାତରେ, ସୁନାର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ସେଇ ମହାସୁର ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା, ଯେପରି ବର୍ଷାଗିରି ମନ୍ଦର ପୂର୍ବେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ହାତରୁ ଛୁଟି ପଡ଼ିଥିଲା।
ତସ୍ମିନ୍ହତେ ଦୈତ୍ଯଵରେ ଭଯାର୍ତଃ ଶକ୍ରଃ ପ୍ରଦୁଦ୍ରାଵ ସରଃ ପ୍ରଵେଷ୍ଟୁମ୍। ଵଜ୍ରଂ ନ ମେନେ ସ୍ଵକରାଦ୍ଵିମୁକ୍ତଂ ଵୃତ୍ରଂ ଭଯାଚ୍ଚାପି ହତଂ ନ ମେନେ
ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାୟିତ୍ୟ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବା ପରେ, ଶକ୍ର ଭୟରେ ଏକ ହ୍ରଦକୁ ପଳାଇଗଲେ। ସେ ବଜ୍ର ହାତରୁ ଛୁଟିଯାଇଛି ବୋଲି ମନେ କଲେନି, ବୃତ୍ର ମରିଯାଇଛନ୍ତି ବୋଲି ଭୟରେ ବିଶ୍ୱାସ କଲେନି।
ସର୍ଵେ ଚ ଦେଵା ମୁଦିତାଃ ପ୍ରହୃଷ୍ଟା ମହର୍ଷଯଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରମଭିଷ୍ଟୁଵନ୍ତଃ। `ଵୃତ୍ରଂ ହତଂ ସଂଦଦୃଶୁଃ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଵଜ୍ରାହତଂ ଶୈଲମିଵାଵଦୀର୍ଣମ୍
ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ମହାର୍ଷିମାନେ ଆନନ୍ଦ ଓ ହର୍ଷରେ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ, ବୃତ୍ରଙ୍କୁ ପୃଥିବୀରେ ବଜ୍ର ଆଘାତରେ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ପାହାଡ଼ ପରି ପଡ଼ିଥିବା ଦେଖିଲେ।
ସର୍ଵାଂଶ୍ଚ ଦୈତ୍ଯାଂସ୍ତ୍ଵରିତାଃ ସମେତ୍ଯ ଜଘ୍ନୁଃ ସୁରା ଵୃତ୍ରଵଧାଭିତପ୍ତାନ୍। ତେ ଵଧ୍ଯମାନାସ୍ତ୍ରିଦଶୈଃ ସମେତୈଃ ସମୁଦ୍ରମେଵାଵିଵିଶୁର୍ଭଯାର୍ତାଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ତୁରନ୍ତ ଏକଠି ହୋଇ, ବୃତ୍ରଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁର ଦୁଃଖରେ ଜଳିଥିବା ସମସ୍ତ ଦାୟିତ୍ୟମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଦେବତାମାନେ ଏକଠି ହୋଇ ମାରୁଥିବାରୁ, ସେମାନେ ଭୟରେ ସମୁଦ୍ରକୁ ପଳାଇଗଲେ।
ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ଚୈଵୋଦଧିମପ୍ରମେଯଂ ଝଷାକୁଲଂ ନକ୍ରସମାକୁଲଂ ଚ। ତଦା ସ୍ମ ମନ୍ତ୍ରଂ ସହିତାଃ ପ୍ରଚକ୍ରୁ- ସ୍ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯନାଶାର୍ଥମଭିପ୍ରଯତ୍ନାତ୍
ସେମାନେ ଅପାର ସମୁଦ୍ର, ମାଛ ଓ ମଗର ଭରିଥିବା ଜଳକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ସେଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ତିନି ଲୋକ ନାଶ କରିବା ପାଇଁ ଉପାୟ ଚିନ୍ତା କଲେ।
ତତ୍ରସ୍ମ କେଚିନ୍ମତିନିଶ୍ଚଯଜ୍ଞା- ସ୍ତାଂସ୍ତାନୁପଯାନୁପଵର୍ଣଯନ୍ତି। ତେଷାଂ ତୁ ତତ୍ରକ୍ରମକାଲଯୋଗା- ଦ୍ଧୋରା ମତିଶ୍ଚିନ୍ତଯତାଂ ବଭୂଵ
ସେଠାରେ କିଛି ଦୃଢ଼ ମନୋବଳ ଓ ବୁଦ୍ଧିଶାଳୀ ଲୋକ ଭିନ୍ନ ଉପାୟ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରୁଥିଲେ। ସମୟ ଓ ପରିସ୍ଥିତି ଅନୁଯାୟୀ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଚିନ୍ତା ଉପଜିଲା।
ଯେ ସନ୍ତି ଵିଦ୍ଯାତପସୋପପନ୍ନା- ସ୍ତେଷାଂ ଵିନାଶଃ ପ୍ରଥମଂ ତୁ କାର୍ଯଃ। ଲୋକା ହି ସର୍ଵେ ତପସା ଧ୍ରିଯନ୍ତେ ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵରଧ୍ଵଂ ତପସଃ କ୍ଷଯାଯ
ଯେମାନେ ଜ୍ଞାନ ଓ ତପସ୍ଵିତାରେ ଯୋଗ୍ୟ, ପ୍ରଥମେ ସେମାନଙ୍କୁ ନାଶ କରିବା ଉଚିତ। କାରଣ, ସମସ୍ତ ଲୋକ ତପସ୍ଵିତା ଦ୍ୱାରା ଟିକିଛି। ତେଣୁ ତପସ୍ଵିତା ନାଶ କରିବାକୁ ତୁରନ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କର।
ଯେସନ୍ତି କେଚିଚ୍ଚ ଵସୁଂଧରାଯାଂ ତପସ୍ଵିନୋ ଧର୍ମଵିଦଶ୍ ତଜ୍ଜ୍ଞାଃ। ତେଷାଂ ଵଧଃ କ୍ରିଯତାଂ କ୍ଷିପ୍ରମେଵ ତେଷୁ ପ୍ରନଷ୍ଟେଷୁ ଜଗତ୍ପ୍ରନଷ୍ଟମ୍
ଏବଂ ଯେମାନେ ପୃଥିବୀରେ ତପସ୍ଵି, ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ତପସ୍ଵିତାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସେମାନଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ନାଶ କରିବା ଦରକାର। ସେମାନେ ନାଶ ହେଲେ, ସଂସାର ନାଶ ହେବ।
ଏଵଂ ହି ସର୍ଵେ ଗତବୁଦ୍ଧିଭାଵା ଜଗଦ୍ଵିନାଶେ ପରମପ୍ରହୃଷ୍ଟାଃ। ଦୁର୍ଗଂ ସମାଶ୍ରିତ୍ଯ ମହୋର୍ମିମନ୍ତଂ ରତ୍ନାକରଂ ଵରୁଣସ୍ଯାଲଯଂ ସ୍ମ
ଏଭଳି ଭାବେ, ସମସ୍ତେ ଜଗତ୍ ନାଶ କରିବା ଭାବନାରେ ମନ ଲଗାଇ ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ସେମାନେ ଦୁର୍ଗମ ତରଙ୍ଗ ଓ ଗଭୀରତାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ବରୁଣଙ୍କ ସମୁଦ୍ରକୁ ଆଶ୍ରୟ କଲେ।
ସମୁଦ୍ରଂ ତେ ସମାଶ୍ରିତ୍ଯ ଵରୁଣଂ ନିଧମମ୍ଭସଃ। କାଲେଯାଃ ସଂପ୍ରଵର୍ତନ୍ତ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯସ୍ଯ ଵିନାଶନେ
ସେମାନେ ସମୁଦ୍ରକୁ ଆଶ୍ରୟ କରି, ବରୁଣଙ୍କ ଜଳରେ ଲୁଚିଥିବା କାଳେୟମାନେ, ତିନି ଲୋକ ନାଶ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ତେ ରାତ୍ରୌ ସମଭିକ୍ରୁଦ୍ଧା ଭକ୍ଷଯନ୍ତି ସଦା ମୁନୀନ୍। ଆଶ୍ରମେଷୁ ଚ ଯେ ସନ୍ତି ପୁଣ୍ଯେଷ୍ଵାଯତନେଷୁ ଚ
ସେମାନେ ରାତିରେ ରାଗରେ ଭରିଯାଇ, ସଦା ମୁନିମାନେ, ଆଶ୍ରମ ଓ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନରେ ଥିବା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଖାଇଯାଉଥିଲେ।
ଵସିଷ୍ଠସ୍ଯାଶ୍ରମେ ଵିପ୍ରା ଭକ୍ଷିତାସ୍ତୈର୍ଦୁରାତ୍ମଭିଃ। ଅଶୀତିଃ ଶତମଷ୍ଟୌ ଚ ନଵ ଚାନ୍ଯେ ତପସ୍ଵିନଃ
ବସିଷ୍ଠଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ସେଇ ଦୁଷ୍ଟମନା ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ଅଠାଠି ଶତ ଏବଂ ନଉ ଅନ୍ୟ ତପସ୍ଵୀମାନେକୁ ଖାଇଯାଇଥିଲେ।
ଚ୍ଯଵନସ୍ଯାଶ୍ରମଂ ଗତ୍ଵା ପୁଣ୍ଯଂ ଦ୍ଵିଜନିଷେଵିତମ୍। ଫଲମୂଲାଶନାନାଂ ହି ମୁନୀନାଂ ଭକ୍ଷିତଂ ଶତମ୍
ଚ୍ୟବନଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ, ଯେଉଁଠାରେ ଦ୍ୱିଜମାନେ ବସିଥିଲେ ଏବଂ ଯାହା ପବିତ୍ର ଥିଲା, ସେଠାକୁ ଯାଇ, ଫଳ ଓ ମୂଳ ଖାଇ ଜୀବନ ଯାପନ କରୁଥିବା ଶତମାନେ ମୁନିମାନେ କାଳେୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭକ୍ଷିତ ହେଲେ।
ଏଵଂ ରାତ୍ରୌ ସ୍ମ କୁର୍ଵନ୍ତି ଵିଵିଶୁଶ୍ଚାର୍ଣଵଂ ଦିଵା। `କାଲେଯାସ୍ତେ ଦୁରାତ୍ମାନୋ ଭକ୍ଷଯନ୍ତସ୍ତପୋଧନାନ୍
ଏଭଳି ରାତିରେ ସେମାନେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ଦିନେ ସମୁଦ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କରୁଥିଲେ; ସେ ଦୁଷ୍ଟ କାଳେୟମାନେ ତପସ୍ୱୀମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରି ଭକ୍ଷଣ କରୁଥିଲେ।
ଭରଦ୍ଵାଜାଶ୍ରମେ ଚୈଵ ନିଯତା ବ୍ର୍ହମଚାରିଣଃ। ଵାଯ୍ଵାହାରାମ୍ବୁଭକ୍ଷାଶ୍ଚ ଵିଂଶତିଃ ସଂନିଷୂଦିତାଃ
ଭରଦ୍ୱାଜଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ମଧ୍ୟ, ନିୟମିତ ଉପବାସ ଓ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟାରେ ଅଟୁଟ ଥିବା, ବାୟୁ ଓ ପାଣି ଖାଇ ଜୀବନ ଯାପନ କରୁଥିବା କୁଳିଶି ଦଶମାନେ ମୁନି ହତ ହେଲେ।
ଏଵଂ କ୍ରମେଣ ସର୍ଵାଂସ୍ତାନାଶ୍ରମାନ୍ଦାନଵାସ୍ତଦା। ନିଶାଯାଂ ପରିବାଧନ୍ତେ ସମୁଦ୍ରାମ୍ବୁବଲାଶ୍ରଯାତ୍। କାଲୋପସୃଷ୍ଟାଃ କାଲେଯା ଘ୍ନନ୍ତୋ ଦ୍ଵିଜଗଣାନ୍ବହୂନ୍
ଏଭଳି ଅନୁକ୍ରମରେ, ସେ ସମୟରେ ଦାନବମାନେ ରାତିରେ ସମସ୍ତ ଆଶ୍ରମକୁ ସମୁଦ୍ରର ଜଳଶକ୍ତି ଉପରେ ଭରସା କରି ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ; କାଳର ଆଦେଶରେ ପ୍ରେରିତ କାଳେୟମାନେ ବହୁ ଦ୍ୱିଜମାନେ ମାରୁଥିଲେ।
ନ ଚୈନାନନ୍ଵବୁଧ୍ଯନ୍ତ ମନୁଜା ମନୁଜୋତ୍ତମ। ଏଵଂ ପ୍ରଵୃତ୍ତାନ୍ଦୈତ୍ଯାଂସ୍ତାଂସ୍ତାପସେଷୁ ତପସ୍ଵିଷୁ
ହେ ମନୁଷ୍ୟଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏଭଳି ତପସ୍ୱୀମାନେ ଉପରେ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ସେଥିରେ କିଛି ବୁଝିପାରୁନଥିଲେ।
କ୍ଷଯାଯ ଜଗତଃ କ୍ରୂରାଃ ପର୍ଯଟନ୍ତି ସ୍ମ ମେଦିନୀମ୍
ସେ କ୍ରୂର ପ୍ରାଣୀମାନେ ସମଗ୍ର ଜଗତଙ୍କ ନାଶ ପାଇଁ ପୃଥିବୀରେ ଘୁରୁଥିଲେ।