ତେଷୁ ତେଷ୍ଵଵକାଶେଷୁ ଶୋଭିତଂ ସୁମନୋରମମ୍। ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପସମପ୍ରଖ୍ଯଂ ଦଧୀଚାଶ୍ରମମାଗମନ୍
ସେହି ଅନେକ ସୁନ୍ଦର ଓ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକରେ, ଯେଉଁଠି ଦେବଲୋକ ପରି ଚମକୁଥିଲା, ସେମାନେ ଦଧିଚିଙ୍କ ଆଶ୍ରମକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ତତ୍ରାପଶ୍ଯନ୍ଦଧୀଚଂ ତେ ଦିଵାକରସମଦ୍ଯୁତିମ୍। ଜାଜ୍ଵଲ୍ଯମାନଂ ଵପୁଷା ଯଥା ସାକ୍ଷାତ୍ପିତାମହମ୍
ସେଠାରେ ସେମାନେ ଦଧିଚିଙ୍କୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେହରେ, ପିତାମହଙ୍କ ପରି ଚମକୁଥିବା ଦେଖିଲେ।
ତସ୍ଯ ପାଦୌ ସୁରା ରାଜନ୍ନଭିଵାଦ୍ଯ ପ୍ରଣମ୍ଯ ଚ। ଅଯାଚନ୍ତ ଵରଂ ସର୍ଵେ ଯଥୋକ୍ତଂ ପରମେଷ୍ଠିନା
ହେ ରାଜା, ଦେବତାମାନେ ଦଧିଚିଙ୍କ ପାଦକୁ ଶିର ନମାଇ ସମ୍ମାନ କଲେ ଓ ସମସ୍ତେ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଆଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ ଅଭିଲାଷିତ ବର ଚାହିଲେ।
ତତୋ ଦଧୀଚଃ ପରମପ୍ରତୀତଃ ସୁରୋତ୍ତମାଂସ୍ତାନିଦମଭ୍ଯୁଵାଚ। କରୋମି ଯଦ୍ଵୋ ହିତମଦ୍ଯ ଦେଵାଃ ସ୍ଵଂ ଚାପି ଦେହଂସ୍ଵଯମୁତ୍ସୃଜାମି
ତାପରେ ଦଧିଚି ଅତି ଖୁସି ହୋଇ ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ଆଜି ମୁଁ ତୁମମାନେଙ୍କର ଭଲ ପାଇଁ ଯାହା ଦରକାର, ତାହା କରିବି ଓ ମୋ ଦେହକୁ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱଇଚ୍ଛାରେ ତ୍ୟାଗ କରିବି।'
ସ ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଦ୍ଵିପଦାଂଵରିଷ୍ଠଃ ପ୍ରାଣାନ୍ଵଶୀ ସ୍ଵାନ୍ସହସୋତ୍ସସର୍ଜ। ତତଃ ସୁରାସ୍ତେ ଜଗୃହୁଃ ପରାସୋ- ରସ୍ଥୀନି ତସ୍ଯାଥ ଯଥୋପଦେଶମ୍
ଏଭଳି କହି, ସେ ଦୁଇପାୟୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ନିଜ ପ୍ରାଣକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଏକକ୍ଷଣରେ ତ୍ୟାଗ କଲେ। ତାପରେ ଦେବତାମାନେ ଉପଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ ତାଙ୍କର ଅସ୍ଥିଗୁଡ଼ିକୁ ନେଇଲେ।
ପ୍ରହୃଷ୍ଟରୂପାଶ୍ଚ ଜଯାଯ ଦେଵା- ସ୍ତ୍ଵଷ୍ଟାରମାଗମ୍ ତମର୍ଥମୂଚୁଃ। ତ୍ଵଷ୍ଟା ତୁ ତେଷାଂ ଵଚନଂ ନିଶମ୍ଯ ପ୍ରହୃଷ୍ଟରୂପଃ ପ୍ରଯତଃ ପ୍ରଯତ୍ନାତ୍
ଦେବତାମାନେ ଜୟ ଆଶାରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ତ୍ୱଷ୍ଟାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ ଓ ତାଙ୍କୁ ନିଜେଁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ କହିଲେ। ତ୍ୱଷ୍ଟା ସେମାନଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ଖୁସି ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ କାମକୁ ଲାଗିଲେ।
ଚକାର ଵଜ୍ରଂ ଭୃଶମୁଗ୍ରରୂପଂ କୃତ୍ଵା ଚ ଶକ୍ରଂ ସ ଉଵାଚ ହୃଷ୍ଟଃ। ଅନେନ ଵଜ୍ରପ୍ରଵରେଣ ଦେଵ ଭସ୍ମୀକୁରୁଷ୍ଵାଦ୍ଯ ସୁରାରିମୁଗ୍ରମ୍
ସେ ବହୁତ ଭୟଙ୍କର ଆକୃତିର ଏକ ବଜ୍ର ତିଆରି କଲେ ଓ ଶକ୍ରଙ୍କୁ ଖୁସି ହୋଇ କହିଲେ: 'ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା, ହେ ଦେବତା, ଆଜି ଦେବମାନେଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ଶତ୍ରୁକୁ ଧ୍ୱଂସ କର।'
ତତୋ ହତାରିଃ ସଗଣଃ ସୁଖଂ ଵୈ ପ୍ରଶାଧିକୃତ୍ସ୍ନଂ ତ୍ରିଦିଵଂ ଦିଵିଷ୍ଠଃ। ତ୍ଵଷ୍ଟ୍ରା ତଥୋକ୍ତସ୍ତୁ ପୁରଂଦରସ୍ତ- ଦ୍ଵଜ୍ରଂ ପ୍ରହୃଷ୍ଟଃ ପ୍ରଯତୋ ହ୍ଯଗୃହ୍ନାତ୍
ତାପରେ ବଜ୍ରଧାରୀ ଶତ୍ରୁ ଓ ତାଙ୍କ ଦଳକୁ ବଧ କରି, ସମସ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗରେ ସୁଖରେ ଶାସନ କଲେ। ତ୍ୱଷ୍ଟାଙ୍କ କଥା ଅନୁଯାୟୀ, ପୁରନ୍ଦର ଖୁସି ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ସେଇ ବଜ୍ରକୁ ଧରିଲେ।
ତତଃ ସ ଵଜ୍ରୀ ବଲଭିଦ୍ଦୈଵତୈରଭିରକ୍ଷିତଃ। ଆସସାଦ ତତୋ ଵୃତ୍ରଂ ସ୍ଥିତମାଵୃତ୍ଯ ରୋଦସୀ
ତାପରେ ବଜ୍ରଧାରୀ, ଦେବତାମାନେଙ୍କ ରକ୍ଷାରେ ଥିବା, ବୃତ୍ରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ, ଯିଏ ପୃଥିବୀ ଓ ଆକାଶକୁ ଅଟକାଇ ଦଁଡାଇଥିଲେ।
କାଲକେଯୈର୍ମହାକାଯୈ ସମନ୍ତାଦଭିରକ୍ଷିତମ୍। ସମୁଦ୍ଯତପ୍ରହରଣୈଃ ସଶୃଙ୍ଗୈରିଵ ପର୍ଵତୈଃ
ବୃତ୍ରଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ବଡ଼ ଦେହୀ କାଳେୟମାନେ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହୋଇ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, ସେମାନେ ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ତତୋ ଯୁଦ୍ଧଂ ସମଭଵଦ୍ଦେଵାନାଂ ଦାନଵୈଃ ସହ। ମୁହୂର୍ତଂ ଭରତଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକତ୍ରାସକରଂ ମହତ୍
ତାପରେ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହା କିଛି ଖ୍ଷଣ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ଭୟଭୀତ କଲା।
ଉଦ୍ଯତପ୍ରତିଵିଦ୍ଧାନାଂ ସ୍ଵଙ୍ଗାନାଂ ଵୀରବାହୁଭିଃ। ଆସୀତ୍ସୁତୁମୁଃ ଶବ୍ଦଃ ଶରୀରେଷ୍ଵଭିପାତ୍ଯତାମ୍
ବୀରମାନେ ନିଜ ଅଂଗ ଉଠାଇ ଓ ଆଘାତ ଖାଇ, ଏକାଉଁ ଦେହରେ ପଡ଼ିବାବେଳେ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ହେଲା।
ଶିରୋଭିଃ ପ୍ରପତଦ୍ଭିଶ୍ଚାପ୍ଯନ୍ତରିକ୍ଷାନ୍ମହୀତଲମ୍। ତାଲୈରିଵ ମହାରାଜ ଵୃନ୍ତାଦ୍ଭ୍ରଷ୍ଟୈରଦୃଶ୍ଯତ
ମହାରାଜ, ଆକାଶରୁ ପୃଥିବୀକୁ ମୁଣ୍ଡଗୁଡ଼ିକ ଝରିପଡ଼ୁଥିଲା, ଗଛର ଡାଲିରୁ ତାଳ ଫଳ ଝରିପଡ଼ିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ତେ ହେମକଵଚା ଭୂତ୍ଵା କାଲେଯାଃ ପରିଘାଯୁଧାଃ। ତ୍ରିଦଶାନଭ୍ଯଵର୍ତନ୍ତ ଦାଵଦଗ୍ଧା ଇଵାଦ୍ରଯଃ
କାଳେୟମାନେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ କବଚ ପିନ୍ଧି ଓ ଲୋହା ଗଦା ଧରି, ଦେବତାମାନେଙ୍କ ଉପରେ ଅଗ୍ନିରେ ଜଳିଥିବା ପାହାଡ଼ମାନେ ପରି ଆଗେଇଲେ।
ତେଷାଂ ଵେଗଵତାଂ ଵେଗଂ ସହିତାନାଂ ପ୍ରଧାଵତାମ୍। ନ ଶେକୁସ୍ତ୍ରିଦଶାଃ ସୋଢୁଂ ତେ ଭଗ୍ନାଃ ପ୍ରାଦ୍ରଵନ୍ଭଯାତ୍
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଏକଠି ହୋଇ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ, ଦେବତାମାନେ ସେ ଶକ୍ତି ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଭଙ୍ଗି ଭୟରେ ପଳାଇଗଲେ।
ତାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦ୍ରଵତୋ ଭୀତାନ୍ସହସ୍ରାକ୍ଷଃ ପୁରଂଦରଃ। ଵୃତ୍ରେ ଵିଵର୍ଧମାନେ ଚ କଶ୍ମଲଂ ମହଦାଵିଶତ୍
ସହସ୍ରନୟନ ଇନ୍ଦ୍ର, ତାଙ୍କ ସାଥୀମାନେକୁ ଭୟରେ ପଳାଇଯିବା ଓ ବୃତ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତି ବଢ଼ିଯିବା ଦେଖି, ଭୟଙ୍କର ଅଶାନ୍ତିରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ତଂ ଶକ୍ତଂ କଶ୍ମଲାଵିଷ୍ଟଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିଷ୍ଣୁଃ ସନାତନଃ। ଜଗାମ ଶରଣଂ ଶୀଘ୍ରଂ ତଂ ତୁ ନାରାଯଣଂ ପ୍ରଭୁମ୍
ଶକ୍ରଙ୍କୁ ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଯାଇଥିବା ଦେଖି, ସନାତନ ବିଷ୍ଣୁ ତୁରନ୍ତ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଶରଣ ନେଲେ, ସେହି ପ୍ରଭୁ ନାରାୟଣଙ୍କୁ ଆଶ୍ରୟ କଲେ।
ତଂ ଶକ୍ରଂ କଶ୍ମଲାଵିଷ୍ଟଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିଷ୍ଣୁଃ ସନାତନଃ। ସ୍ଵତେଜୋ ଵ୍ଯଦଧଚ୍ଛକ୍ରେ ବଲମସ୍ଯ ଵିଵର୍ଧଯନ୍
ଶକ୍ରଙ୍କୁ ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଯାଇଥିବା ଦେଖି, ସନାତନ ବିଷ୍ଣୁ ନିଜ ଶକ୍ତି ଦେଇ ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ବଢ଼ାଇଲେ।
ଵିଷ୍ଣୁନା ଗୋପିତଂ ଶକ୍ରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଦେଵଗଣାସ୍ତତଃ। ସ୍ଵଂ ସ୍ଵଂତେଜଃ ସମାଦଧ୍ଯୁସ୍ତଥା ବ୍ରହ୍ମର୍ଷଯୋଽମଲାଃ
ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ରକ୍ଷାରେ ଥିବା ଶକ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ପବିତ୍ର ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିମାନେ ନିଜ ନିଜ ଶକ୍ତି ଦେଲେ।
ସ ସମାପ୍ଯାଯିତଃ ଶକ୍ରୋ ଵିଷ୍ଣୁନା ଦୈଵତୈଃ ସହ। ଋଷିଭିଶ୍ଚ ମହାଭାଗୈର୍ବଲଵାନ୍ସମପଦ୍ଯତ
ବିଷ୍ଣୁ, ଦେବତା ଓ ମହାନ ଋଷିମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ, ଶକ୍ର ବଳବାନ୍ ହେଲେ।
ଜ୍ଞାତ୍ଵା ବଲସ୍ଥଂ ତ୍ରିଦଶାଧିପଂ ତୁ ନନାଦ ଵୃତ୍ରୋ ମହତୋ ନିନାଦାନ୍। ତସ୍ ପ୍ରଣାଦେନ ଧରା ଦିଶଶ୍ଚ ଖଂ ଦ୍ଯୌର୍ନଗାଶ୍ଚାପି ଚଚାଲ ସର୍ଵମ୍
ତିନି ଲୋକର ମାଲିକ ଶକ୍ରଙ୍କୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବାକୁ ଦେଖି, ବୃତ୍ର ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କଲା। ସେଇ ଗର୍ଜନରେ ପୃଥିବୀ, ଦିଗ, ଆକାଶ, ସ୍ୱର୍ଗ ଓ ପାହାଡ଼ ସବୁ କମ୍ପି ଉଠିଲା।
ତତୋ ମହେନ୍ଦ୍ରଃ ପରମାଭିତପ୍ତଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ରଵଂ ଘୋରରୂପଂ ମହାନ୍ତମ୍। ଭଯେ ନିମଗ୍ନସ୍ତ୍ଵରିତୋ ମୁମୋଚ ଵଜ୍ରଂ ମହତ୍ତସ୍ଯ ଵଧାଯ ରାଜନ୍
ତାପରେ ମହେନ୍ଦ୍ର, ଭୟରେ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ସେଇ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ ଶୁଣି, ତୁରନ୍ତ ଭୟରେ ତାଙ୍କର ବଡ଼ ବଜ୍ର ଫିଙ୍ଗିଲେ, ରାଜନ, ବୃତ୍ରଙ୍କୁ ମାରିବା ପାଇଁ।
ସ ଚକ୍ରଵଜ୍ରାଭିହତଃ ପପାତ ମହାସୁରଃ କାଞ୍ଚନମାଲ୍ଯଧାରୀ। ଯଥା ମହାଶୈଲଵରଃ ପୁରସ୍ତା- ତ୍ସ ମନ୍ଦରୋ ଵିଷ୍ଣୁକରାଦ୍ଵିମୁକ୍ତଃ
ଚକ୍ର ଓ ବଜ୍ର ଆଘାତରେ, ସୁନାର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ସେଇ ମହାସୁର ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା, ଯେପରି ବର୍ଷାଗିରି ମନ୍ଦର ପୂର୍ବେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ହାତରୁ ଛୁଟି ପଡ଼ିଥିଲା।
ତସ୍ମିନ୍ହତେ ଦୈତ୍ଯଵରେ ଭଯାର୍ତଃ ଶକ୍ରଃ ପ୍ରଦୁଦ୍ରାଵ ସରଃ ପ୍ରଵେଷ୍ଟୁମ୍। ଵଜ୍ରଂ ନ ମେନେ ସ୍ଵକରାଦ୍ଵିମୁକ୍ତଂ ଵୃତ୍ରଂ ଭଯାଚ୍ଚାପି ହତଂ ନ ମେନେ
ସେଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାୟିତ୍ୟ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବା ପରେ, ଶକ୍ର ଭୟରେ ଏକ ହ୍ରଦକୁ ପଳାଇଗଲେ। ସେ ବଜ୍ର ହାତରୁ ଛୁଟିଯାଇଛି ବୋଲି ମନେ କଲେନି, ବୃତ୍ର ମରିଯାଇଛନ୍ତି ବୋଲି ଭୟରେ ବିଶ୍ୱାସ କଲେନି।
ସର୍ଵେ ଚ ଦେଵା ମୁଦିତାଃ ପ୍ରହୃଷ୍ଟା ମହର୍ଷଯଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରମଭିଷ୍ଟୁଵନ୍ତଃ। `ଵୃତ୍ରଂ ହତଂ ସଂଦଦୃଶୁଃ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଵଜ୍ରାହତଂ ଶୈଲମିଵାଵଦୀର୍ଣମ୍
ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ମହାର୍ଷିମାନେ ଆନନ୍ଦ ଓ ହର୍ଷରେ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ, ବୃତ୍ରଙ୍କୁ ପୃଥିବୀରେ ବଜ୍ର ଆଘାତରେ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ପାହାଡ଼ ପରି ପଡ଼ିଥିବା ଦେଖିଲେ।
ସର୍ଵାଂଶ୍ଚ ଦୈତ୍ଯାଂସ୍ତ୍ଵରିତାଃ ସମେତ୍ଯ ଜଘ୍ନୁଃ ସୁରା ଵୃତ୍ରଵଧାଭିତପ୍ତାନ୍। ତେ ଵଧ୍ଯମାନାସ୍ତ୍ରିଦଶୈଃ ସମେତୈଃ ସମୁଦ୍ରମେଵାଵିଵିଶୁର୍ଭଯାର୍ତାଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତା ତୁରନ୍ତ ଏକଠି ହୋଇ, ବୃତ୍ରଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁର ଦୁଃଖରେ ଜଳିଥିବା ସମସ୍ତ ଦାୟିତ୍ୟମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଦେବତାମାନେ ଏକଠି ହୋଇ ମାରୁଥିବାରୁ, ସେମାନେ ଭୟରେ ସମୁଦ୍ରକୁ ପଳାଇଗଲେ।
ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ଚୈଵୋଦଧିମପ୍ରମେଯଂ ଝଷାକୁଲଂ ନକ୍ରସମାକୁଲଂ ଚ। ତଦା ସ୍ମ ମନ୍ତ୍ରଂ ସହିତାଃ ପ୍ରଚକ୍ରୁ- ସ୍ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯନାଶାର୍ଥମଭିପ୍ରଯତ୍ନାତ୍
ସେମାନେ ଅପାର ସମୁଦ୍ର, ମାଛ ଓ ମଗର ଭରିଥିବା ଜଳକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ସେଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ତିନି ଲୋକ ନାଶ କରିବା ପାଇଁ ଉପାୟ ଚିନ୍ତା କଲେ।
ତତ୍ରସ୍ମ କେଚିନ୍ମତିନିଶ୍ଚଯଜ୍ଞା- ସ୍ତାଂସ୍ତାନୁପଯାନୁପଵର୍ଣଯନ୍ତି। ତେଷାଂ ତୁ ତତ୍ରକ୍ରମକାଲଯୋଗା- ଦ୍ଧୋରା ମତିଶ୍ଚିନ୍ତଯତାଂ ବଭୂଵ
ସେଠାରେ କିଛି ଦୃଢ଼ ମନୋବଳ ଓ ବୁଦ୍ଧିଶାଳୀ ଲୋକ ଭିନ୍ନ ଉପାୟ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରୁଥିଲେ। ସମୟ ଓ ପରିସ୍ଥିତି ଅନୁଯାୟୀ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଚିନ୍ତା ଉପଜିଲା।
ଯେ ସନ୍ତି ଵିଦ୍ଯାତପସୋପପନ୍ନା- ସ୍ତେଷାଂ ଵିନାଶଃ ପ୍ରଥମଂ ତୁ କାର୍ଯଃ। ଲୋକା ହି ସର୍ଵେ ତପସା ଧ୍ରିଯନ୍ତେ ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵରଧ୍ଵଂ ତପସଃ କ୍ଷଯାଯ
ଯେମାନେ ଜ୍ଞାନ ଓ ତପସ୍ଵିତାରେ ଯୋଗ୍ୟ, ପ୍ରଥମେ ସେମାନଙ୍କୁ ନାଶ କରିବା ଉଚିତ। କାରଣ, ସମସ୍ତ ଲୋକ ତପସ୍ଵିତା ଦ୍ୱାରା ଟିକିଛି। ତେଣୁ ତପସ୍ଵିତା ନାଶ କରିବାକୁ ତୁରନ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କର।
ଯେସନ୍ତି କେଚିଚ୍ଚ ଵସୁଂଧରାଯାଂ ତପସ୍ଵିନୋ ଧର୍ମଵିଦଶ୍ ତଜ୍ଜ୍ଞାଃ। ତେଷାଂ ଵଧଃ କ୍ରିଯତାଂ କ୍ଷିପ୍ରମେଵ ତେଷୁ ପ୍ରନଷ୍ଟେଷୁ ଜଗତ୍ପ୍ରନଷ୍ଟମ୍
ଏବଂ ଯେମାନେ ପୃଥିବୀରେ ତପସ୍ଵି, ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନୀ ଓ ତପସ୍ଵିତାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସେମାନଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ନାଶ କରିବା ଦରକାର। ସେମାନେ ନାଶ ହେଲେ, ସଂସାର ନାଶ ହେବ।