ସ୍ଵୈରେଷ୍ଵପି ନ ତେନାହଂ ସ୍ମରାମି ଵିତଥଂ ଵଚଃ। ଉକ୍ତପୂର୍ଵଂ କୁତୋ ରାଜନ୍ସାଂପରାଯେ ସ ଵକ୍ଷ୍ଯତି
ସେ ନିଜ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ କେବେ ମିଥ୍ୟା କଥା କହିନଥିଲେ; ରାଜନ୍, ସେ ଯାହା କହିଛନ୍ତି, ସମୟ ଆସିଲେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପୂରଣ କରିବେ।
ନ ସଂତାପସ୍ତ୍ଵଯା କାର୍ଯଃ କାର୍ଯଂ ପ୍ରତି ଭୁଜଂଗମେ। ଉତ୍ପତ୍ସ୍ଯତି ଚ ତେ ପୁତ୍ରୋ ଜ୍ଵଲନାର୍କସମପ୍ରଭଃ
ଭୁଜଙ୍ଗ, ଏହି କଥା ନେଇ ତୁମେ ଚିନ୍ତା କରନ୍ତୁ ନାହିଁ; ତୁମ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେବ, ଯିଏ ଅଗ୍ନି ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେବ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସ ହି ମାଂ ଭ୍ରାତର୍ଗତୋ ଭର୍ତା ତପୋଧନଃ। ତସ୍ମାଦ୍ଵ୍ଯେତୁ ପରଂ ଦୁଃଖଂ ତଵେଦଂ ମନସି ସ୍ଥିତମ୍
ଏହି କଥା କହି, ମୋର ତପୋଧନ ସ୍ୱାମୀ ଚାଲିଗଲେ, ଭାଇ; ତେଣୁ ତୁମ ମନରେ ଯେଉଁ ଦୀର୍ଘଦିନର ଦୁଃଖ ଅଛି, ତାହା ଦୂର ହେଉ।
ଏତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ସ ନାଗେନ୍ଦ୍ରୋ ଵାସୁକିଃ ପରଯା ମୁଦା। ଏଵମସ୍ତ୍ଵିତି ତଦ୍ଵାକ୍ଯଂ ଭଗିନ୍ଯାଃ ପ୍ରତ୍ଯଗୃହ୍ଣତ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ସାପମାନଙ୍କର ରାଜା ଭାସୁକି ବହୁତ ଖୁସି ହେଲେ ଏବଂ 'ଏହିପରି ହେଉ' ବୋଲି ଭଉଣୀଙ୍କର କଥା ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ସାନ୍ତ୍ଵମାନାର୍ଥଦାନୈଶ୍ଚ ପୂଜଯା ଚାରୁରୂପଯା। ସୋଦର୍ଯାଂ ପୂଜଯାମାସ ସ୍ଵସାରଂ ପନ୍ନଗୋତ୍ତମଃ
ମିଠା କଥା, ଉପହାର ଏବଂ ଆଦର ସହିତ, ସାପମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭାସୁକି ତାଙ୍କ ସୁନ୍ଦର ଭଉଣୀଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ତତଃ ପ୍ରଵଵୃଧେ ଗର୍ଭୋ ମହାତେଜା ମହାପ୍ରଭଃ। ଯଥା ମୋମୋ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶୁକ୍ଲପକ୍ଷୋଦିତୋ ଦିଵି
ତାପରେ, ମହାତ୍ୱ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଥିବା ଗର୍ଭ ବଢିବାକୁ ଲାଗିଲା, ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯେପରି ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷରେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ବଢେ।
ଅଥ କାଲେ ତୁ ସା ବ୍ରହ୍ମନ୍ପ୍ରଜଜ୍ଞେ ଭୁଜଗସ୍ଵସା। କୁମାରଂ ଦେଵଗର୍ଭାଭଂ ପିତୃମାତୃଭଯାପହମ୍
ଏହାପରେ, ସମୟ ଆସିଲାବେଳେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସାପର ଭଉଣୀ ଏକ ଦେବଶିଶୁ ସଦୃଶ ପୁଅକୁ ଜନ୍ମ ଦେଲେ, ଯିଏ ପିତା ଓ ମାଆଙ୍କର ଭୟ ଦୂର କଲା।
ଵଵୃଧେ ସ ତୁ ତତ୍ରୈଵ ନାଗରାଜନିଵେଶନେ। ଵେଦାଂଶ୍ଚାଧିଜଗେ ସାଙ୍ଗାନ୍ଭାର୍ଗଵଚ୍ଯଵନାତ୍ମଜାତ୍
ସେ ସାପର ରାଜାଙ୍କ ଘରେ ଥିଲେ, ଏବଂ ଭାର୍ଗବ ଚ୍ୟବନଙ୍କ ପୁଅଠାରୁ ସମସ୍ତ ବେଦ ଓ ଶାଖା ଶିଖିଲେ।
ଚୀର୍ଣଵ୍ରତୋ ବାଲ ଏଵ ବୁଦ୍ଧିସତ୍ତ୍ଵଗୁଣାନ୍ଵିତଃ। ନାମ ଚାସ୍ଯାଭଵତ୍ଖ୍ଯାତଂ ଲୋକେଷ୍ଵାସ୍ତୀକ ଇତ୍ଯୁତ
ସେ ଛୁଆଁ ବେଳେ ମଧ୍ୟ ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରୁଥିଲେ, ବୁଦ୍ଧି, ଗୁଣ ଓ ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ରରେ ଯୁକ୍ତ ଥିଲେ; ତାଙ୍କ ନାମ ଲୋକରେ 'ଆସ୍ତୀକ' ବୋଲି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା।
ଅସ୍ତୀତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ଗତୋ ଯସ୍ମାତ୍ପିତା ଗର୍ଭସ୍ଥମେଵ ତମ୍। ଵନଂ ତସ୍ମାଦିଦଂ ତସ୍ଯ ନାମାସ୍ତୀକେତି ଵିଶ୍ରୁତମ୍
ତାଙ୍କ ପିତା, ସେ ଗର୍ଭରେ ଥିବାବେଳେ 'ଅଛି' ବୋଲି କହି ଚାଲିଗଲେ; ଏହିକାରଣରୁ ତାଙ୍କର ନାମ 'ଆସ୍ତୀକ' ବୋଲି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା।
ସ ବାଲ ଏଵ ତତ୍ରସ୍ଥଶ୍ଚରନ୍ନମିତବୁଦ୍ଧିମାନ୍। ଗୃହେ ପନ୍ନଗରାଜସ୍ଯ ପ୍ରଯତ୍ନାତ୍ପରିରକ୍ଷିତଃ
ସେ ଛୁଆଁ ବେଳେ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ରହି, ଅପାର ବୁଦ୍ଧିରେ ଚାଲିଫିରୁଥିଲେ, ସାପ ରାଜାଙ୍କ ଘରେ ବଡ଼ ଯତ୍ନରେ ସୁରକ୍ଷିତ ରହିଥିଲେ।
ଭଗଵାନିଵ ଦେଵେଶଃ ଶୂଲପାଣିର୍ହିରଣ୍ମଯଃ। ଵିଵର୍ଧମାନଃ ସର୍ଵାଂସ୍ତାନ୍ପନ୍ନଗାନଭ୍ଯହର୍ଷଯତ୍
ଯେପରି ଦେବମାନ୍ୟ ଭଗବାନ ଶିବ ଅପରିମିତ ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ସେପରି ବଢିଉଠି ସମସ୍ତ ସାପମାନେଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦିତ କରିଥିଲେ।
ଯଦପୃଚ୍ଛତ୍ତଦା ରାଜା ମନ୍ତ୍ରିଣୋ ଜନମେଜଯଃ। ପିତୁଃ ସ୍ଵର୍ଗଗତିଂ ତନ୍ମେ ଵିସ୍ତରେଣ ପୁନର୍ଵଦ
ତାପରେ ରାଜା ଜନମେଜୟ ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, 'ମୋର ବାପାଙ୍କର ସ୍ୱର୍ଗଯାତ୍ରା ବିଷୟରେ ଆଉଥରେ ଭଲଭାବେ କହ।'
ଶୃଣୁ ବ୍ରହ୍ମନ୍ଯଥାଽପୃଚ୍ଛନ୍ମନ୍ତ୍ରିଣୋ ନୃପତିସ୍ତଦା। ଯଥା ଚାଖ୍ଯାତଵନ୍ତସ୍ତେ ନିଧନଂ ତତ୍ପରିକ୍ଷିତଃ
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ରାଜା କିପରି ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେଙ୍କୁ ପଚାରିଥିଲେ ଏବଂ ସେମାନେ କିପରି ପରିକ୍ଷିତଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ବିବରଣୀ ଦେଇଥିଲେ, ଏହା ଶୁଣ।
ଜାନନ୍ତି ସ୍ମ ଭଵନ୍ତସ୍ତଦ୍ଯଥାଵୃତ୍ତଂ ପିତୁର୍ମମ। ଆସୀଦ୍ଯଥା ସ ନିଧନଂ ଗତଃ କାଲେ ମହାଯଶାଃ
ମୋ ବାପାଙ୍କ ସଂପର୍କରେ ଯେଉଁଠି ଘଟିଥିଲା, ସେ କିପରି ତାଙ୍କ ଅନ୍ତିମ ସମୟକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଏହା ସମସ୍ତେ ଜାଣନ୍ତି।
ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଭଵତ୍ସକାଶାଦ୍ଧି ପିତୁର୍ଵୃତ୍ତମଶେଷତଃ। କଲ୍ଯାଣଂ ପ୍ରତିପତ୍ସ୍ଯାମି ଵିପରୀତଂ ନ ଜାତୁଚିତ୍
ମୁଁ ତୁମମାନେଙ୍କଠାରୁ ବାପାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ନିକଟରେ ଶୁଣି, ଭଲ କାମ କରିବି, କେବେ ବିପରୀତ କାମ କରିବିନି।
ମନ୍ତ୍ରିଣୋଽଥାବ୍ରୁଵନ୍ଵାକ୍ଯଂ ପୃଷ୍ଟାସ୍ତେନ ମହାତ୍ମନା। ସର୍ଵେ ଧର୍ମଵିଦଃ ପ୍ରାଜ୍ଞା ରାଜାନଂ ଜନମେଜଯମ୍
ତାପରେ ସେ ମହାତ୍ମାଙ୍କ ପଚାରା ପରେ, ସମସ୍ତ ଧର୍ମଜ୍ଞ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ରାଜା ଜନମେଜୟଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଶୃଣୁ ପାର୍ଥିଵ ଯଦ୍ବ୍ରୂଷେ ପିତୁସ୍ତଵ ମହାତ୍ମନଃ। ଚରିତଂ ପାର୍ଥିଵେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଯଥା ନିଷ୍ଠାଂ ଗତଶ୍ଚ ସଃ
ହେ ରାଜା, ତୁମେ ଯାହା ପଚାରିଛ, ମହାତ୍ମା ବାପାଙ୍କର ଚରିତ୍ର ଓ ସେ କିପରି ଅନ୍ତିମ ସ୍ଥିତିକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ, ଏହା ଶୁଣ।
ଧର୍ମାତ୍ମା ଚ ମହାତ୍ମା ଚ ପ୍ରଜାପାଲଃ ପିତା ତଵ। ଆସୀଦିହାଯଥା ଵୃତ୍ତଃ ସ ମହାତ୍ମା ଶୃଣୁଷ୍ଵ ତତ୍
ତୁମ ବାପା ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ମହାତ୍ମା ଓ ପ୍ରଜାଙ୍କ ରକ୍ଷକ ଥିଲେ; ସେ କିପରି ଏଠାରେ ଜୀବନ ଯାପନ କଲେ, ଏହା ଶୁଣ।
ଚାତୁର୍ଵର୍ଣ୍ଯଂ ସ୍ଵଧର୍ମସ୍ଥଂ ସ କୃତ୍ଵା ପର୍ଯରକ୍ଷତ। ଧର୍ମତୋ ଧର୍ମଵିଦ୍ରାଜା ଧର୍ମୋ ଵିଗ୍ରହଵାନିଵ
ସେ ଚାରି ବର୍ଣ୍ଣକୁ ନିଜ ନିଜ କର୍ମରେ ରଖି, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଧର୍ମରେ ରକ୍ଷା କଲେ; ରାଜା ଧର୍ମଜ୍ଞ ଥିଲେ, ଧର୍ମ ଜଣେ ଦେହଧାରୀ ପରି ଥିଲେ।
ରରକ୍ଷ ପୃଥିଵୀଂ ଦେଵୀଂ ଶ୍ରୀମାନତୁଲଵିକ୍ରମଃ। ଦ୍ଵେଷ୍ଟାରସ୍ତସ୍ଯ ନୈଵାସନ୍ସ ଚ ଦ୍ଵେଷ୍ଟି ନ କଂଚନ
ଅପୂର୍ବ ପ୍ରଭାବ ଓ ଶୌର୍ୟ ଥିବା ସେ ଭୂମି ଦେବୀଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କଲେ; ତାଙ୍କର କୌଣସି ଶତ୍ରୁ ନଥିଲେ, ସେ କାହାକୁ ଘୃଣା କରୁନଥିଲେ।
ସମଃ ସର୍ଵେଷୁ ଭୂତେଷୁ ପ୍ରଜାପତିରିଵାଭଵତ୍। ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ କ୍ଷତ୍ରିଯା ଵୈଶ୍ଯାଃ ଶୂଦ୍ରାଶ୍ଚୈଵ ସ୍ଵକର୍ମସୁ
ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀପ୍ରତି ସମଭାବ ରଖିଥିଲେ, ପ୍ରଜାପତି ପରି; ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବୈଶ୍ୟ, ଶୂଦ୍ର ସମସ୍ତେ ନିଜ ନିଜ କାମରେ ରହିଥିଲେ।
ସ୍ଥିତଃ ସୁମନସୋ ରାଜଂସ୍ତେନ ରାଜ୍ଞା ସ୍ଵଧିଷ୍ଠିତାଃ। ଵିଧଵାନାଥଵିକଲାନ୍କୃପଣାଂଶ୍ଚ ବଭାର ସଃ
ସେ ରାଜାଙ୍କ ଶାସନରେ ସମସ୍ତେ ଖୁସି ଓ ଦୃଢ଼ ଥିଲେ; ସେ ବିଧବା, ନିରାଶ୍ରୟ, ଅସହାୟ ଓ ଦୁଃଖୀମାନେଙ୍କୁ ଦୟା କରିଥିଲେ।
ସୁଦର୍ଶଃ ସର୍ଵଭୂତାନାମାସୀତ୍ସୋମ ଇଵାପରଃ। ତୁଷ୍ଟପୁଷ୍ଟଜନଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ସତ୍ଯଵାଗ୍ଦୃଢଵିକ୍ରମଃ
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ରୂପବାନ ଥିଲେ; ସମୃଦ୍ଧି, ଶକ୍ତି, ସତ୍ୟବାଦୀ ଓ ଦୃଢ଼ ପ୍ରତାପୀ ଥିଲେ।
ଧନୁର୍ଵେଦେ ତୁ ଶିଷ୍ଯୋଽଭୂନ୍ନୃପଃ ଶାରଦ୍ଵତସ୍ଯ ସଃ। ଗୋଵିନ୍ଦସ୍ଯ ପ୍ରିଯଶ୍ଚାସୀତ୍ପିତା ତେ ଜନମେଜଯ
ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟାରେ ସେ ଶାରଦ୍ୱତଙ୍କ ଶିଷ୍ୟ ଥିଲେ; ତୁମ ବାପା ଜନମେଜୟ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କ ପ୍ରିୟ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।
ଲୋକସ୍ଯ ଚୈଵ ସର୍ଵସ୍ଯ ପ୍ରିଯ ଆସୀନ୍ମହାଯଶାଃ। ପରିକ୍ଷୀଣେଷୁ କୁରୁଷୁ ସୋତ୍ତରାଯାମଜୀଜନତ୍
ସେ ମହାପ୍ରସିଦ୍ଧ ବ୍ୟକ୍ତି ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ପ୍ରିୟ ଥିଲେ; କୁରୁମାନେ ନାଶ ହେବା ପରେ, ସେ ଉତ୍ତରାଙ୍କୁ ଏକ ପୁଅ ଦେଇଥିଲେ।
ପରିକ୍ଷିଦଭଵତ୍ତେନ ସୌଭଦ୍ରସ୍ଯାତ୍ମଜୋ ବଲୀ। ରାଜଧର୍ମାର୍ଥକୁଶଲୋ ଯୁକ୍ତଃ ସର୍ଵଗୁଣୈର୍ଵୃତଃ
ତାଙ୍କଠାରୁ ସୌଭଦ୍ରଙ୍କ ପୁଅ, ପରିକ୍ଷିତ ଜନ୍ମ ନେଲେ; ସେ ରାଜଧର୍ମ ଓ ନୀତିରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଥିଲେ।
ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯଶ୍ଚାତ୍ମଵାଂଶ୍ଚ ମେଧାଵୀ ଧର୍ମସେଵିତା। ଷଡ୍ଵର୍ଗଜିନ୍ମହାବୁଦ୍ଧିର୍ନୀତିଶାସ୍ତ୍ରଵିଦୁତ୍ତମଃ
ଇନ୍ଦ୍ରିୟଜୟୀ, ଆତ୍ମନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଥିବା, ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ଛଅ ପ୍ରକାର ଶତ୍ରୁ ଉପରେ ଜୟପ୍ରାପ୍ତ, ଏବଂ ନୀତି ଶାସ୍ତ୍ରରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଥିଲେ।
ପ୍ରଜା ଇମାସ୍ତଵ ପିତା ଷଷ୍ଟିଵର୍ଷାଣ୍ଯପାଲଯତ୍। ତତୋ ଦିଷ୍ଟାନ୍ତମାପନ୍ନଃ ସର୍ଵେଷାଂ ଦୁଃଖମାଵହନ୍
ତୁମର ପିତା ଏହି ପ୍ରଜାମାନେଙ୍କୁ ଷାଠି ବର୍ଷ ଯାଏଁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିଥିଲେ। ତା'ପରେ ତାଙ୍କର ନିର୍ଦିଷ୍ଟ ଅନ୍ତ ଆସିଗଲା, ଏହା ଦେଖି ସମସ୍ତଙ୍କ ମନରେ ଦୁଃଖ ଆସିଲା।
ତତସ୍ତ୍ଵଂ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧର୍ମେଣ ପ୍ରତିପେଦିଵାନ୍। ଇଦଂ ଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ରାଜ୍ଯଂ କୁରୁକୁଲାଗତମ୍। ବାଲ ଏଵାଭିଷିକ୍ତସ୍ତ୍ଵଂ ସର୍ଵଭୂତାନୁପାଲକଃ
ତା'ପରେ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ଧର୍ମର ପଥ ଅନୁସରିଲେ। ଏହି କୁରୁବଂଶର ରାଜ୍ୟ ହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଲା। ତୁମେ ଛୁଆଁ ବେଳେ ରାଜା ହେଲେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ରକ୍ଷାକାରୀ ହେଲେ।