ତୀର୍ତାନି ହି ମହାବାହୋ ତପୋଵିଘ୍ନକରୈଃ ସଦା। ଅନୁକୀର୍ଣାନି ରକ୍ଷୋଭିସ୍ତେଭ୍ଯୋ ନସ୍ତ୍ରାତୁମର୍ହସି
ମହାବାହୁ, ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ସଦା ତପସ୍ୟାର ବାଧା ଦେଇଥିବା ରାକ୍ଷସମାନେ ଘେରି ରଖିଛନ୍ତି; ଆପଣ ଆମକୁ ସେମାନଙ୍କୁ ରୁଖିବା ଉଚିତ।
ତୀର୍ଥାନ୍ଯୁକ୍ତାନି ଧୌମ୍ଯେନ ନାରଦେନ ଚ ଧୀମତା। ଯାନ୍ଯୁଵାଚ ଚ ଦେଵର୍ଷିର୍ଲୋମଶଃ ସୁମହାତପାଃ
ଧୌମ୍ୟ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ ନାରଦ ଯେଉଁ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଉଲ୍ଲେଖ କରିଛନ୍ତି, ଏବଂ ଦେବ ଋଷି ଲୋମଶ ଯେଉଁ ଅତି ତପସ୍ୟା କରିଥିବା ସ୍ଥାନ କହିଛନ୍ତି—
ଵିଧିଵତ୍ତାନି ସର୍ଵାଣି ପର୍ଯଟସ୍ଵ ନରାଧିପ। ଧୂତପାପ୍ମା ସହାସ୍ମାଭିର୍ଲୋମଶେନାବିପାଲିତଃ
ନରାଧିପ, ସମସ୍ତ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନଗୁଡିକୁ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ଆମ ସହ ଦେଖନ୍ତୁ, ଲୋମଶଙ୍କ ରକ୍ଷାରେ ଅପରାଧ ମୁକ୍ତ ହେଇ।
ସ ରାଜା ପୂଜ୍ଯମାନସ୍ତୈର୍ହର୍ଷାଦଶ୍ରୁପରିପ୍ଲୁତଃ। ଭୀମସେନାଦିଭିର୍ଵୀରୈର୍ଭ୍ରାତୃଭିଃ ପରିଵାରିତଃ
ସେ ରାଜା, ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ଭୀମସେନ ଓ ଅନ୍ୟ ଶୂର ଭାଇମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘେରା ହୋଇ, ଆନନ୍ଦ ଏବଂ ଅଶ୍ରୁରେ ଭରିଗଲେ।
ବାଢମିତ୍ଯବ୍ରଵୀତ୍ସର୍ଵାଂସ୍ତାନୃଷୀନ୍ପାଣ୍ଡଵର୍ଷଭଃ। ଲୋମଶଂ ସମନୁଜ୍ଞାପ୍ଯ ଧୌମ୍ଯଂ ଚୈଵ ପୁରୋହିତମ୍
ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ରୁଷିମାନେ ଯାହା କହିଲେ, ସେ ସମ୍ମତି ଦେଲେ। ଲୋମଶ ଓ ପୁରୋହିତ ଧୌମ୍ୟଙ୍କୁ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଦେଇ, ସେ ଚାଲିବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ।
ତତଃ ସ ପାଣ୍ଡଵଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ଭ୍ରାତୃଭିଃ ସହିତୋ ଵଶୀ। ଦ୍ରୌପଦ୍ଯା ଚାନଵଦ୍ଯାଙ୍ଗ୍ଯା ଗମନାଯ ମନୋ ଦଧେ
ତାପରେ, ସେ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ନିଜ ଭାଇମାନେ ଓ ନିର୍ମଳ ଶରୀରର ଦ୍ରୌପଦୀ ସହିତ, ଚାଲିବା ପାଇଁ ମନ ଲଗାଇଲେ।
ଅଥ ଵ୍ଯାସୋ ମହାଭାଗସ୍ତଥା ପର୍ଵତନାରଦୌ। ଦାମ୍ଯକେ ପାଣ୍ଡଵଂଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ସମାଜଗ୍ମୁର୍ମନୀଷିଣଃ
ଏହା ପରେ, ମହାନ ବ୍ୟାସ, ପର୍ବତ ଓ ନାରଦ, ସେମାନେ ଦାମ୍ୟକ ଗ୍ରାମକୁ ପାଣ୍ଡବଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ।
ତେଷାଂ ଯୁଧିଷ୍ଠିରୋ ରାଜା ପୂଜାଂ ଚକ୍ରେ ଯଥାଵିଧି। ସତ୍କୃତାସ୍ତେ ମହାଭାଗା ଯୁଧିଷ୍ଠିରମଥାବ୍ରୁଵନ୍
ଯୁଧିଷ୍ଠିର ରାଜା ସେମାନଙ୍କୁ ଯଥାଯଥି ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଦେଲେ। ସେ ମହାନ ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ ସମ୍ମାନିତ ହେଇ, ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ କଥା କହିଲେ।
ଯୁଧିଷ୍ଠିରଯମୌ ଭୀମ ମନସା କୁରୁତାର୍ଜଵମ୍। ମନସା କୃତଶୌଚା ଵୈ ଶଦ୍ଧାସ୍ତୀର୍ଥାନି ଯାସ୍ଯଥ
ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଭୀମ ଓ ଦୁଇ ଭାଇ, ମନରେ ସତ୍ୟତା ଧରିବା। ମନକୁ ଶୁଦ୍ଧ କରି, ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ଯିବେ।
ଶରୀରନିଯମଂ ପ୍ରାହୁର୍ବ୍ରାହ୍ମଣା ମାନୁଷଂ ଵ୍ରତମ୍। ମନୋଵିଶୁଦ୍ଧାଂ ବୁଦ୍ଧିଂ ଚ ଦୈଵମାହୁର୍ଵ୍ରତଂ ଦ୍ଵିଜାଃ
ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କହନ୍ତି, ଶରୀର ନିୟମ ମାନବ ଉପବାସ। ମନ ଓ ବୁଦ୍ଧିର ଶୁଦ୍ଧତା ଦେବତାଙ୍କ ଉପବାସ।
ମନୋ ହ୍ଯଦୁଷ୍ଟଂ ଶୌଚାଯ ପର୍ଯାପ୍ତଂ ଵୈ ନରାଧିପ। ମୈତ୍ରୀଂ ବୁଦ୍ଧିଂ ସମାସ୍ଥାଯ ଶୁଦ୍ଧାସ୍ତୀର୍ଥାନି ଗଚ୍ଛତ
ରାଜା, ମନ ଖରାପ ଭାବରୁ ମୁକ୍ତ ହେଲେ ଶୁଦ୍ଧତା ପାଇଁ ପ୍ରୟାପ୍ତ। ମିତ୍ରତା ଓ ବୁଦ୍ଧି ଧରି, ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ଯିବେ।
ତେ ଯୂଯଂ ମାନସୈଃ ଶୁଦ୍ଧାଃ ଶରୀରନିଯମଵ୍ରତୈଃ। ଦୈଵଂ ଵ୍ରତଂ ସମାସ୍ଥାଯ ଯଥୋକ୍ତଂ ଫଲମାପ୍ସ୍ଯଥ
ତୁମେମାନେ ମନରେ ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଶରୀର ଉପବାସ ରଖି, ଦେବତାଙ୍କ ଉପବାସ ଧରି, କହାଯାଇଥିବା ଫଳ ପାଇବେ।
ତେ ତଥେତି ପ୍ରତିଜ୍ଞାଯ କୃଷ୍ଣଯା ସହ ପାଣ୍ଡଵାଃ। କୃତସ୍ଵସ୍ତ୍ଯଯନାଃ ସର୍ଵେ ମୁନିଭିର୍ଦେଵମାନୁଷୈଃ
ପାଣ୍ଡବମାନେ ଦ୍ରୌପଦୀ ସହିତ, ଏଭଳି ଉତ୍ତର ଦେଇ, ଦେବ ଓ ମାନବ ମୁନିମାନଙ୍କ ସହିତ ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ।
ଲୋମଶସ୍ଯୋପସଂଗୃହ୍ଯ ପାଦୌ ଦ୍ଵୈପାଯନସ୍ ଚ। ନାରଦସ୍ଯ ଚ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ଦେଵର୍ଷେଃ ପର୍ଵତସ୍ଯ ଚ
ସେମାନେ ଲୋମଶ, ଦ୍ୱୈପାୟନ, ନାରଦ ଓ ପର୍ବତ ଦେବ ଋଷିଙ୍କ ପାଦ ସ୍ପର୍ଶ କରି ସମ୍ମାନ କଲେ।
ଧୌମ୍ଯେନ ସହିତା ଵୀରାସ୍ତଥା ତୈର୍ଵନଵାସିଭିଃ। ମାର୍ଗଶୀର୍ଷ୍ଯାମତୀତାଯାଂ ପୁଷ୍ଯେଣ ପ୍ରଯଯୁସ୍ତତଃ
ଧୌମ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟ ଜଙ୍ଗଲ ନିବାସୀମାନେ ସହିତ, ସେ ଶୂରମାନେ ମାର୍ଗଶୀର୍ଷ ମାସ ଶେଷ ହେଲା ପରେ, ପୁଷ୍ୟ ମାସରେ ଯାତ୍ରା କଲେ।
କଠିନାନି ସମାଦାଯ ଚୀରାଜିନଜଟାଧରାଃ। ଅଭେଦ୍ଯୈଃ କଵଚୈର୍ଯୁକ୍ତାସ୍ତୀର୍ଥାନ୍ଯନ୍ଵଚରଂସ୍ତତଃ
କଠିନ ବାର୍କ ଗା ଉଠାଇ, ଚିର, ଚମଡ଼ ଓ ଜଟା ଧରି, ଅଭେଦ୍ୟ କବଚ ପିନ୍ଧି, ସେମାନେ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଇନ୍ଦ୍ରସେନାଦିଭିର୍ଭୃତ୍ଯୈ ରଥୈଃ ପରିଚତୁର୍ଦଶୈଃ। ମହାନସଵ୍ଯାପୃତୈଶ୍ଚ ତଥାଽନ୍ଯୈଃ ପରିଚାରକୈଃ
ଇନ୍ଦ୍ରସେନ ଓ ଅନ୍ୟ ଦାସମାନେ, ଚୌଦ ରଥ, ରନ୍ନା ଓ ଅନ୍ୟ ସେବକମାନେ ସହିତ, ସେମାନେ ଯାତ୍ରା କଲେ।
ସାଯୁଧା ବଦ୍ଧନିସ୍ତ୍ରିଂଶାସ୍ତୂଣଵନ୍ତଃ ସମାର୍ଗଣାଃ। ପ୍ରାଙ୍ଯୁଖାଃ ପ୍ରଯଯୁର୍ଵୀରାଃ ପାଣ୍ଡଵା ଜନମେଜଯ
ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ତଳୱାର ବାନ୍ଧି, ତୁଣୀର ଓ ଅଣ୍ଡା ନେଇ, ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, ପାଣ୍ଡବ ଶୂରମାନେ ଯାତ୍ରା କଲେ।
ନ ଵୈ ନିର୍ଗୁଣମାତ୍ମାନଂ ମନ୍ଯେ ଦେଵର୍ଷିସତ୍ତମ। ତଥାଽସ୍ମି ଦୁଃଖସଂତପ୍ତୋ ଯଥା ନାନ୍ଯୋ ମହୀପତିଃ
ଦେବ ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ନିଜକୁ ଗୁଣହୀନ ଭାବି ନାହିଁ। ମୁଁ ଏପରି ଦୁଃଖରେ ଭାଗି, ଯେପରି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ରାଜା ନୁହେଁ।
ପରାଂଶ୍ଚ ନିର୍ଗୁଣାନ୍ମନ୍ଯେ ନ ଚ ଧ୍ରମଗତାନପି। ତେ ଚ ଲୋମଶ ଲୋକେଽସ୍ମିନ୍ନୃଧ୍ଯନ୍ତେ କେ ନ ହେତୁନା
ମୁଁ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଗୁଣହୀନ ଭାବି ନାହିଁ, ଧର୍ମରେ ଚାଲୁଥିବାମାନେ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ। ଲୋମଶ, ଏହି ଜଗତରେ କେହି କାରଣ ବିନା ଉନ୍ନତି ନାହିଁ କରେ?
ନାତ୍ର ଦୁଃଖଂ ତ୍ଵଯା ରାଜନ୍କାର୍ଯଂ ପାର୍ଥ କଥଂଚନ। ଯଦଧର୍ମେଣ ଵର୍ଧେଯୁରଧର୍ମରୁଚଯୋ ଜନାଃ
ରାଜା, ତୁମେ କେବେ ଦୁଃଖ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ପାର୍ଥ, ଯଦି ଅଧର୍ମରେ ଆସକ୍ତ ଲୋକମାନେ ଅଧର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଉନ୍ନତି କରନ୍ତି।
ଵର୍ଧତ୍ଯଧର୍ମେଣ ନରସ୍ତତୋ ଭଦ୍ରାଣି ପଶ୍ଯତି। ତତଃ ସପତ୍ନାଞ୍ଜଯତି ସମୂଲସ୍ତୁ ଵିନଶ୍ଯତି
ଯଦି କେହି ଅଧର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଉନ୍ନତି କରେ, ସେ ଭଲ ଦେଖେ, ଶତ୍ରୁମାନେ ଉପରେ ଜିତିବା, କିନ୍ତୁ ଶେଷରେ ସମୂଳ ସହିତ ନଷ୍ଟ ହୁଏ।
ଯତ୍ର ଧର୍ମେଣ ଵର୍ଧନ୍ତେ ରାଜାନୋ ରାଜସତ୍ତମ। ସର୍ଵାନ୍ସପତ୍ନାନ୍ଵାଧନ୍ତେ ରାଜ୍ଯଂ ଚୈଷାଂ ଵିଵର୍ଧତେ
ଯେଉଁଠି ରାଜାମାନେ ଧର୍ମରେ ଅନୁସରି ଉନ୍ନତି କରନ୍ତି, ସେଉଁଠି ସମସ୍ତ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀଙ୍କୁ ଜୟ କରି, ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ଉନ୍ନତି ପାଏ।
ମଯା ହି ଦୃଷ୍ଟା ଦୈତେଯା ଦାନଵାଶ୍ଚ ମହୀପତେ। ଵର୍ଧମାନା ହ୍ଯଧର୍ମେଣ କ୍ଷଯଂ ଚୋପଗତାଃ ପୁନଃ
ମୁଁ ଦେଖିଛି, ମହୀପତି, ଦୈତ୍ୟ ଓ ଦାନବମାନେ ଅଧର୍ମରେ ବୃଦ୍ଧି ପାଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଶେଷରେ ସେମାନେ ନଶ୍ଟ ହୋଇଗଲେ।
ପୁରା ଦେଵଯୁଗେ ଚୈଵ ଦୃଷ୍ଟଂ ସର୍ଵଂ ମଯା ଵିଭୋ। ଅରୋଚଯନ୍ସୁରା ଧର୍ମଂ ଧର୍ମଂ ତତ୍ଯଜିରେଽସୁରାଃ
ପୂର୍ବରୁ ଦେବମାନେ ଧର୍ମକୁ ପ୍ରିୟ କରିଥିଲେ, ଅସୁରମାନେ ଧର୍ମକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଥିଲେ; ଏହା ସବୁ ମୁଁ ଦେଖିଛି।
ତୀର୍ତାନି ଦେଵା ଵିଵିଶୁର୍ନାଵିଶନ୍ଭାରତାସୁରାଃ। ତାନଧର୍ମକୃତୋ ଦର୍ପଃ ପୂର୍ଵମେଵ ସମାଵିଶତ୍
ଦେବମାନେ ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନଗୁଡିକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଭାରତ, ଅସୁରମାନେ ପ୍ରବେଶ କରିନାହାନ୍ତି; ଅଧର୍ମରୁ ଜନିତ ଅଭିମାନ ପୂର୍ବରୁ ତାଙ୍କୁ ଆବରଣ କରିଥିଲା।
ଦର୍ପାନ୍ମାନଃ ସମଭଵନ୍ମାନାତ୍କ୍ରୋଧୋ ଵ୍ଯଜାଯତ। କ୍ରୋଧାଦହୀସ୍ତତୋଽଲଞ୍ଜା ଵୃତ୍ତଂ ତେଷାଂ ତତୋଽନଶତ୍
ଅଭିମାନରୁ ଗର୍ବ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଗର୍ବରୁ କ୍ରୋଧ ଆସିଲା; କ୍ରୋଧରୁ ଲଜ୍ଜା ନଷ୍ଟ ହେଲା, ତାହାରୁ ତାଙ୍କର ଚଳନା ଭ୍ରଷ୍ଟ ହୋଇଗଲା।
ତାନଲଜ୍ଜାନ୍ଗତଶ୍ରୀକାନ୍ହୀନଵୃତ୍ତାନ୍ଵୃଥାଵ୍ରତାନ୍। କ୍ଷମା ଲକ୍ଷ୍ମୀଃ ସ୍ଵଧର୍ମଶ୍ଚ ନଚିରାତ୍ପ୍ରଜହୁସ୍ତତଃ
ଯେଉଁମାନେ ଲଜ୍ଜା ହରାଇଲେ, ସେମାନେ ଶ୍ରୀ ହରାଇଲେ, ଅଚ୍ଚାରଣରେ ଏକାଉଣ୍ଟି ହେଲେ, ଅନାବଶ୍ୟକ ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କଲେ; ଶୀଘ୍ର ତାଙ୍କର କ୍ଷମା, ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଓ ନିଜ ଧର୍ମ ଚାଲିଗଲା।
ଲକ୍ଷ୍ମୀସ୍ତୁ ଦେଵାନଗମଦଲକ୍ଷ୍ମୀରସୁରାନ୍ନୃପ
ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଦେବମାନେ ପାଇଲେ, ରାଜା, ଅସୁରମାନେ ଅଲକ୍ଷ୍ମୀରେ ପଡିଗଲେ।
ତାନଲକ୍ଷ୍ମୀସମାଵିଷ୍ଟାନ୍ଦର୍ପୋପହତଚେତସଃ। ଦୈତେଯାନ୍ଦାନଵାଂଶ୍ଚୈଵ କଲିରପ୍ଯାଵିଶତ୍ତତଃ
ଦୈତ୍ୟ ଓ ଦାନବମାନେ ଅଲକ୍ଷ୍ମୀରେ ଆବୃତ ହେଇ, ଗର୍ବରେ ମନ ହରାଇ, କଳି ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ମନରେ ପ୍ରବେଶ କଲା।