ଯଜମାନସ୍ଯ ଵୈ ଦେଵାଞ୍ଜମଦଗ୍ନେର୍ମହାତ୍ମନଃ। ଆଗମ୍ଯ ସରିତୋ ଵିପ୍ରାନ୍ମଧୁନା ସମତର୍ପଯନ୍
ଦେବତାମାନେ, ମହାତ୍ମା ଜମଦଗ୍ନିଙ୍କ ଯଜ୍ଞକୁ ଆସି, ନଦୀମାନେ ଆଣିଥିବା ମଧୁ ଦ୍ୱାରା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିଥିଲେ।
ଗନ୍ଧର୍ଵଯକ୍ଷରକ୍ଷୋବିରପ୍ସରୋଭିଶ୍ଚ ସେଵିତମ୍। କିରାତକିନ୍ନରାଵାସଂ ଶୈଲଂ ଶିଖରିଣାଂଵରମ୍
ଏହି ପର୍ବତ, ଶିଖରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ରାକ୍ଷସ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ବସିଥାନ୍ତି, କିରାତ ଓ କିନ୍ନରମାନେ ଏଠି ନିବାସ କରନ୍ତି।
ବିଭେଦ ତରସା ଗଙ୍ଗା ଗଙ୍ଗାଦ୍ଵାରଂ ଯୁଧିଷ୍ଠିର। ପୁଣ୍ଯଂ ତତ୍ଖ୍ଯାଯତେ ରାଜନ୍ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିଗଣସେଵିତମ୍
ହେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ଗଙ୍ଗା ତାଳମାଟିରେ ଶକ୍ତିରେ ଗଙ୍ଗାଦ୍ୱାରକୁ ଭେଦି ଯାଇଥିଲା; ସେହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ, ରାଜା, ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିମାନେ ସେବନ କରନ୍ତି ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ସନତ୍କୁମାରଃ କୌରଵ୍ଯ ପୁଣ୍ଯଂ କନଖଲଂ ତଥା। ପର୍ଵତଶ୍ଚ ପୁରୁର୍ନାମ ଯତ୍ରଯାତଃ ପୁରୂରଵାଃ
ହେ କୌରବ, ସେଠି ସନତ୍କୁମାର ଓ ପବିତ୍ର କନଖଳ ଅଛି, ଏବଂ ପୁରୁରବା ଯାଇଥିବା ପୁରୁର୍ ନାମକ ପର୍ବତ ମଧ୍ୟ ଅଛି।
ଭୃଗୁର୍ଯତ୍ରତପସ୍ତେପେ ମହର୍ଷିଗଣସେଵିତେ। ରାଜନ୍ସ ଆଶ୍ରମଃ ଖ୍ଯାତୋ ଭୃଗୁତୁଙ୍ଗୋ ମହାଗିରିଃ
ଯେଠି ଭୃଗୁ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ, ମହାର୍ଷିମାନେ ସେଠି ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ; ରାଜା, ସେଇ ଆଶ୍ରମ 'ଭୃଗୁତୁଙ୍ଗ' ବଡ଼ ପର୍ବତ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ଯଃ ସ ଭୂତଂ ଭଵିଷ୍ଯଚ୍ଚ ଭଵଚ୍ ଭରତର୍ଷଭ। ନାରାଯଣଃ ପ୍ରଭୁର୍ଵିଷ୍ଣୁଃ ଶାଶ୍ଵତଃ ପୁରୁଷୋତ୍ତମଃ
ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯିଏ ଭୂତ, ଭବିଷ୍ୟତ୍ ଓ ବର୍ତ୍ତମାନ, ସେ ନାରାୟଣ, ପ୍ରଭୁ, ବିଷ୍ଣୁ, ଚିରନ୍ତନ ଓ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପୁରୁଷ।
ତସ୍ଯାତିଯଶସଃ ପୁଣ୍ଯାଂ ଵିଶାଲାଂ ବଦରୀମନୁ। ଆଶ୍ରମଃ ଖ୍ଯାଯତେ ପୁଣ୍ଯସ୍ତ୍ରିଷୁ ଲୋକେଷୁ ଵିଶ୍ରୁତଃ
ତାଙ୍କର ଅତିଶୟ କୀର୍ତ୍ତିରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ବଡ଼ ଓ ପବିତ୍ର ବଦରୀ ଆଶ୍ରମ ତିନି ଲୋକରେ ପବିତ୍ର ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ଉଷ୍ଣତୋଯଵହା ଗଙ୍ଗା ଶୀତତୋଯଵହା ପୁରା। ସୁଵର୍ଣସିକତା ରାଜନ୍ଵିଶାଲାଂ ବଦରୀମନୁ
ଗଙ୍ଗା ପୂର୍ବେ ଉଷ୍ଣ ଜଳ ବହାଉଥିଲା, ଏବଂ ଏକ ସମୟରେ ଶୀତଳ ଜଳ ମଧ୍ୟ ବହାଇଥିଲା; ରାଜା, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମାଟି ଥିବା ବଡ଼ ବଦରୀ।
ଋଷଯୋ ଯତ୍ରଦେଵାଶ୍ଚ ମହାଭାଗା ମହୌଜସଃ। ପ୍ରାପ୍ଯ ନିତ୍ଯଂ ନମସ୍ଯନ୍ତି ଦେଵଂ ନାରାଯଣଂ ପ୍ରଭୁମ୍
ଯେଠି ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଋଷି ଓ ଦେବତାମାନେ ପହଞ୍ଚି, ସଦା ନାରାୟଣ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି।
ଯତ୍ରନାରାଜଣୋ ଦେଵଃ ପରମାତ୍ମା ସନାତନଃ। ତତ୍ର କୃତ୍ସ୍ନଂ ଜଗତ୍ସର୍ଵଂ ତୀର୍ଥାନ୍ଯାଯତନାନି ଚ
ଯେଠି ଦେବତା ନାରାୟଣ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆତ୍ମା ଓ ଚିରନ୍ତନ ଅଛନ୍ତି, ସେଠି ସମସ୍ତ ଜଗତ, ସମସ୍ତ ତୀର୍ଥ ଓ ଆୟତନ ଅଛି।
ତତ୍ପୁଣ୍ଯଂ ପରମଂ ବ୍ରହ୍ମ ତତ୍ତୀର୍ଥଂ ତ୍ତପୋଵନମ୍। ତତ୍ପରଂ ପରମଂ ଦେଵଂ ଭୂତାନାଂ ପରମେଶ୍ଵରମ୍
ସେହି ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ବ୍ରହ୍ମ, ସେହି ତୀର୍ଥ, ସେହି ତପୋବନ; ସେହି ପରମ ଦେବ, ସମସ୍ତ ଜୀବର ପରମେଶ୍ୱର।
ଶାଶ୍ଵତଂ ପରମଂ ଚୈଵ ଧାତାରଂ ପରମଂ ପଦମ୍। ଯଂ ଵିଦିତ୍ଵାନ ଶୋଚନ୍ତି ଵିଦ୍ଵାଂସଃ ଶାସ୍ତ୍ରଦୃଷ୍ଟଯଃ
ସେ ଚିରନ୍ତନ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ, ପାଳକ ଓ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଗତି; ତାଙ୍କୁ ଜାଣି, ଶାସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦେଖୁଥିବା ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଦୁଃଖ କରନ୍ତି ନାହିଁ।
ତତ୍ର ଦେଵର୍ଷଯଃ ସିଦ୍ଧାଃ ସର୍ଵେ ଚୈଵ ତପୋଧନାଃ। ଆଦିଦେଵୋ ମହାଯୋଗୀ ଯତ୍ରାସ୍ତେ ମଧୁସୂଦନଃ
ସେଠାରେ ଦେବୃଷିମାନେ, ସିଦ୍ଧମାନେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ତପସ୍ଵୀମାନେ ଅଛନ୍ତି, ଯେଉଁଠି ପ୍ରାଚୀନ ଦେବତା, ମହାଯୋଗୀ ମଧୁସୂଦନ ବସିଛନ୍ତି।
ପୁଣ୍ଯାନାମପି ତତ୍ପୁଣ୍ଯମତ୍ର ତେ ସଂଶଯେସ୍ତୁ ମା। ଏତାନି ରାଜନ୍ପୁଣ୍ଯାନି ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ପୃଥିଵୀପତେ। କୀର୍ତିତାନି ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ ତୀର୍ଥାନ୍ଯାଯତନାନି ଚ
ପୁଣ୍ୟସ୍ଥଳୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହା ସବୁଠାରୁ ପବିତ୍ର, ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ରଖିବାକୁ ନାହିଁ, ଓ ଭୂମିର ରାଜା। ଏହି ସମସ୍ତ ପୁଣ୍ୟସ୍ଥଳୀ ଏବଂ ତୀର୍ଥମାନେ ପୃଥିବୀରେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହୋଇଛି, ଓ ମଣିଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଏତାନି ଵସୁଭିଃ ସାଧ୍ଯୈରାଦିତ୍ଯୈର୍ମରୁଦଶ୍ଵିଭିଃ। ଋଷିଭିର୍ଦେଵକଲ୍ପୈଶ୍ଚ ସେଵିତାନି ମହାତ୍ମଭିଃ
ଏହି ସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକୁ ବସୁ, ସାଧ୍ୟ, ଆଦିତ୍ୟ, ମରୁତ, ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ ଏବଂ ଦେବତା ସମାନ ମହାତ୍ମା ଋଷିମାନେ ସେବନ କରିଛନ୍ତି।
ଚରନ୍ନେତାନି କୌନ୍ତେଯ ସହିତୋ ବ୍ରାହ୍ମଣର୍ଷଭୈଃ। ଭ୍ରାତୃଭିଶ୍ଚ ମହାଭାଗୈରୁତ୍କଣ୍ଠାଂ ଵିଜଯିଷ୍ଯସି
ହେ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର, ତୁମେ ଏହି ସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଏବଂ ତୁମର ମହାନ ଭାଇମାନଙ୍କ ସହିତ ଘୁଞ୍ଚିଲେ, ତୁମର ମନର ଆକାଂକ୍ଷା ଦୂର ହେଇଯିବ।
ଏଵଂ ସଂଭାଷମାଣେ ତୁ ଧୌମ୍ଯେ କୌରଵନନ୍ଦନ। ଲୋମଶଃ ସ ମହାତେଜା ଋଷିସ୍ତତ୍ରାଜଗାମ ହ
ଏଭଳି ଧୌମ୍ୟ କଥାହେଉଥିବାବେଳେ, ହେ କୌରବବଂଶର ଆନନ୍ଦ, ମହାତେଜସ୍ୱୀ ଋଷି ଲୋମଶ ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।
ତଂ ପାଣ୍ଡଵାଗ୍ରଜୋ ରାଜା ସଗଣୋ ବ୍ରାହ୍ମଣାଶ୍ଚ ତେ। ଉପାତିଷ୍ଠନ୍ମହାଭାଗଂ ଦିଵି ଶକ୍ରମିଵାମରାଃ
ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଭାଇ ରାଜା ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ସହଚର ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ, ଏହି ମହାନ ଅତିଥିକୁ ଦେବତାମାନେ ଯେପରି ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ରଙ୍କୁ ସେବନ କରନ୍ତି, ସେପରି ଆଦର କଲେ।
ସମଭ୍ଯର୍ଚ୍ଯ ଯଥାନ୍ଯାଯଂ ଧର୍ମପୁତ୍ରୋ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ। ପପ୍ରଚ୍ଛାଗମନେ ହେତୁମଟନେ ଚ ପ୍ରଯୋଜନମ୍
ଯଥାଯଥ ଆଦର କରି, ଧର୍ମପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିର ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଆସିବାର କାରଣ ଏବଂ ଯାତ୍ରାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପଚାରିଲେ।
ସ ପୃଷ୍ଟଃ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରେଣ ପ୍ରୀଯମାଣୋ ମହାମନାଃ। ଉଵାଚ ଶ୍ଲକ୍ଷ୍ଣଯା ଵାଚା ହର୍ଷଯନ୍ନିଵ ପାଣ୍ଡଵାନ୍
ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିର ପଚାରିବା ପରେ, ସେ ମହାନ ମନବଳିଆ ଋଷି ଖୁସି ହୋଇ, ମୃଦୁ କଥାରେ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିବା ପରି କହିଲେ।
ସଂଚରନ୍ନସ୍ମି କୌନ୍ତେଯ ସର୍ଵାଂଲ୍ଲୋକାନ୍ଯଦୃଚ୍ଛଯା। ଗତଃ ଶକ୍ରସ୍ଯ ଭଵନଂ ତତ୍ରାପଶ୍ଯଂ ସୁରେଶ୍ଵରମ୍
ହେ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର, ମୁଁ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ଘୁଞ୍ଚୁଥିଲି, ଏଭଳି ଘୁଞ୍ଚି ଶକ୍ରଙ୍କ ଗୃହକୁ ପହଞ୍ଚିଲି, ସେଠାରେ ମୁଁ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖିଲି।
ତଵ ଚ ଭ୍ରାତରଂ ଵୀରମପଶ୍ଯଂ ସଵ୍ଯସାଚିନମ୍। ଶକ୍ରସ୍ଯାର୍ଧାସନଗତଂ ତତ୍ର ମେ ଵିସ୍ମଯୋ ମହାନ୍
ତୁମର ପରାକ୍ରମୀ ଭାଇ, ବାମହସ୍ତୀ ଧନୁର୍ଧର, ଶକ୍ରଙ୍କ ରାଜସିଂହାସନର ଅର୍ଧାସନରେ ବସିଥିବା ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ମୋର ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲା।
ଆସୀତ୍ପୁରୁଷଶାର୍ଦୂଲ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପାର୍ଥଂ ତଥାଗତମ୍। ଆହ ମାଂ ତତ୍ର ଦେଵେଶୋ ଗଚ୍ଛ ପାଣ୍ଡୁସୁତାନ୍ପ୍ରତି
ହେ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପାର୍ଥଙ୍କୁ ସେପରି ଦେଖି, ସେଠାରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ମୋତେ କହିଲେ, 'ପାଣ୍ଡବପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଅ।'
ସୋଽହମଭ୍ଯାଗତଃ କ୍ଷିପ୍ରଂ ଦିଦୃକ୍ଷସ୍ତ୍ଵାଂ ସହାନୁଜମ୍। ଵଚନାତ୍ପୁରୁହୂତସ୍ଯ ପାର୍ଥସ୍ ଚ ମହାତ୍ମନଃ
ତେଣୁ ମୁଁ ଶୀଘ୍ର ଏଠାକୁ ଆସିଛି, ତୁମେ ଓ ତୁମର ଭାଇମାନଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରି, ପୁରୁହୂତ ଏବଂ ମହାତ୍ମା ପାର୍ଥଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ।
ଆଖ୍ଯାସ୍ଯେ ତେ ପ୍ରିଯଂ ତାତ ମହତ୍ପାଣ୍ଡଵନନ୍ଦନ। ଭ୍ରାତୃଭିଃ ସହିତୋ ରାଜନ୍କୃଷ୍ଣଯା ଚୈଵ ତଚ୍ଛୃଣୁ
ହେ ପ୍ରିୟ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଏକ ମଧୁର କଥା କହିବି, ହେ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ଆନନ୍ଦ। ରାଜା, ତୁମେ ତୁମର ଭାଇମାନେ ଏବଂ କୃଷ୍ଣା ସହିତ ଶୁଣ।
ଯତ୍ତ୍ଵଯୋକ୍ତୋ ମହାବାହୁରସ୍ତ୍ରାର୍ଥଂ ଭରତର୍ଷଭ। ତଦସ୍ତ୍ରମାପ୍ତଂ ପାର୍ଥେନ ରୁଦ୍ରାଦପ୍ରତିମଂ ଵିଭୋ
ହେ ମହାବାହୁ, ତୁମେ ଯେଉଁ ଅସ୍ତ୍ର ପାଇଁ କଥା କହିଥିଲ, ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଅସ୍ତ୍ର ପାର୍ଥ ରୁଦ୍ରଙ୍କଠାରୁ ପାଇଛନ୍ତି।
ଯତ୍ତଦ୍ବ୍ରହ୍ମଶିରୋ ନାମ ତପସା ରୁଦ୍ରମାଗମତ୍। ଅମୃତାଦୁତ୍ଥିତଂ ରୌଦ୍ରଂ ତଲ୍ଲବ୍ଧଂ ସଵ୍ଯସାଚିନା
ଯାହାକୁ ବ୍ରହ୍ମଶିର ଅସ୍ତ୍ର କୁହାଯାଏ, ଯାହା ତପସ୍ଵାରେ ରୁଦ୍ରଙ୍କଠାରୁ ମିଳିଥିଲା, ଅମୃତରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିବା ସେ ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ବାମହସ୍ତୀ ଧନୁର୍ଧର ପାଇଛନ୍ତି।
ତତ୍ସମନ୍ତ୍ରଂ ସସଂହାରଂ ସପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତମଙ୍ଗଲମ୍। ଵଜ୍ରମସ୍ତ୍ରାଣି ଚାନ୍ଯାନି ଦଣ୍ଡାଦୀନି ଯୁଧିଷ୍ଠିର
ଏହାର ମନ୍ତ୍ର, ସଂହାର, ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ଏବଂ ମଙ୍ଗଳାଚରଣ ସହିତ, ଏବଂ ବଜ୍ର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର, ଦଣ୍ଡ ଇତ୍ୟାଦି ମଧ୍ୟ, ହେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର।
ଯମାତ୍କୁବେରାଦ୍ଵରୁଣାଦିନ୍ଦ୍ରାଚ୍ଚ କୁରୁନନ୍ଦନ। ଅସ୍ତ୍ରାଣ୍ଯଧୀତଵାନ୍ପାର୍ଥୋ ଦିଵ୍ଯାନ୍ଯମିତଵିକ୍ରମଃ
ହେ କୁରୁବଂଶର ଆନନ୍ଦ, ଯମ, କୁବେର, ବରୁଣ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କଠାରୁ, ପାର୍ଥ ନିୟମରେ ଅଟୁଟ ଥାଇ, ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ଶିଖିଛନ୍ତି।
ଵିଶ୍ଵାଵସୋସ୍ତୁ ତନଯାଦ୍ଗୀତଂ ନୃତ୍ଯଂ ଚ ସାମ ଚ। ଵାଦିତ୍ରଂ ଚ ଯଥାନ୍ଯାଯଂ ପ୍ରତ୍ଯଵିନ୍ଦଦ୍ଯଥାଵିଧି
ବିଶ୍ୱାବସୁଙ୍କ ପୁତ୍ରଠାରୁ ସେ ଯଥାନୁଷ୍ଠାନ ଗୀତ, ନୃତ୍ୟ, ସାମ ଗାନ ଏବଂ ବାଦ୍ୟ ଶିଖିଥିଲେ।