ଗୃହେ ଭୀମସ୍ଯ ନୃପତେଃ ପରସ୍ପରସୁଖୈଷିଣୌ। ଵସେତାଂ ହୃଷ୍ଟସଂକଲ୍ପୌ ଵୈଦର୍ଭୀ ଚ ନଲଶ୍ ହ
ଭୀମ ରାଜାଙ୍କ ଘରେ, ଦୁଇଜଣ ଏକାପରେ ଏକାପର ଖୁସି ଚାହିଁ, ହୃଦୟରେ ଆନନ୍ଦ ଭରି, ଭୈଦର୍ଭୀ ଦମୟନ୍ତୀ ଓ ନଳ ବସିଥିଲେ.
ସ ଚତୁର୍ଥେ ତତୋ ଵର୍ଷେ ସଂଗମ୍ଯ ସହ ଭାର୍ଯଯା। ସର୍ଵକାମୈଃ ସୁସିଦ୍ଧାର୍ଥୋ ଲବ୍ଧଵାନ୍ପରମାଂ ମୁଦମ୍
ଚତୁର୍ଥ ବର୍ଷରେ, ଜନାନୀ ସହିତ ଏକତ୍ର ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୋଇ, ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦ ଲାଭ କଲେ.
ଦମଯନ୍ତ୍ଯପି ଭର୍ତାରମାସାଦ୍ଯାପ୍ଯାଯିତା ଭୃଶମ୍। ଅର୍ଧସଂଜାତସସ୍ଯେଵ ତୋଯଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଵସୁଂଧରା
ଦମୟନ୍ତୀ ତାଙ୍କର ପତିଙ୍କୁ ପୁନଃ ପାଇବା ପରେ ବହୁତ ଖୁସି ହେଲେ, ଯେପରି ଅଧା ଚାଷ ହୋଇଥିବା ଜମି ଜଳ ପାଇଲେ ମାନେ ମାଟି ଉତ୍ସାହିତ ହୁଏ।
ସୈଵଂ ସମେତ୍ଯ ଵ୍ଯପନୀଯ ତନ୍ଦ୍ରାଂ ଶାନ୍ତଜ୍ଵରା ହର୍ଷଵିଵୃଦ୍ଧସତ୍ତ୍ଵା। ରରାଜ ଭୈମୀ ସମଵାପ୍ତକାମା ଶୀତାଂଶୁନା ରାତ୍ରିରିଵୋଦିତେନ
ଏପରି ଭାବରେ ଦମୟନ୍ତୀ ଆପଣଙ୍କ ପତିଙ୍କ ସହ ମିଶି, କ୍ଲାନ୍ତି ଛାଡି, ଶାନ୍ତ ହୃଦୟ ଓ ଖୁସିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇ, ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେଲା। ଉଦିତ ଚନ୍ଦ୍ରର ଆଲୋକରେ ରାତି ଯେପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଏ, ସେପରି ଦମୟନ୍ତୀ ମଧ୍ୟ ଚମକିଲେ।
ଅଥ ତାଂ ଵ୍ଯୁଷିତୋ ରାତ୍ରିଂ ନଲୋ ରାଜା ସ୍ଵଲଂକୃତଃ। ଵୈଦର୍ଭ୍ଯା ସହିତଃ କାଲ୍ଯଂ ଦଦର୍ଶ ଵସୁଧାଧିପମ୍
ପରେ, ଏକ ରାତି ଅତିକ୍ରମ କରି, ସଜିଧଜି ନଳ ରାଜା ବୈଦର୍ଭୀ ସହ ଏକାଠି ସକାଳେ ପୃଥିବୀର ମହାରାଜଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ତତୋଽଭିଵାଦଯାମାସ ପ୍ରଯତଃ ଶ୍ଵଶୁରଂ ନଲଃ। ତତୋ ନୁ ଦମଯନ୍ତୀ ଚ ଵଵନ୍ଦେ ପିତରଂ ଶୁଭା
ତାପରେ, ନଳ ଆଦର ସହିତ ନିଜ ଶ୍ୱଶୁରଙ୍କୁ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଦେଲେ; ଦମୟନ୍ତୀ ମଧ୍ୟ ନିଜ ପିତାଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇଲେ।
ତଂ ଭୀମଃ ପ୍ରତିଜଗ୍ରାହ ପୁତ୍ରଵତ୍ପରଯା ମୁଦା। ଯଥାର୍ହଂ ପୂଜଯିତ୍ଵା ଚ ସମାଶ୍ଵାସଯତ ପ୍ରଭୁଃ
ଭୀମ ତାଙ୍କୁ ପୁଅ ପରି ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ଗ୍ରହଣ କଲେ । ଯଥାଯଥ ଆଦର ଦେଇ, ସେ ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ ।
ନଲେନ ସହିତାଂ ତତ୍ରଦମଯନ୍ତୀଂ ପତିଵ୍ରତାମ୍। `ଅନୁଜଗ୍ରାହ ମହତା ସତ୍କାରେଣ କ୍ଷିତୀଶ୍ଵରଃ
ସେଠାରେ ନଳଙ୍କ ସହିତ, ପତିପ୍ରତୀ ଦମୟନ୍ତୀଙ୍କୁ ଭୂପତି ଅତି ଆଦରରେ ସ୍ୱାଗତ କଲେ ।
ତାମର୍ହଣାଂ ନଲୋ ରାଜା ପ୍ରତିଗୃହ୍ଯ ଯଥାଵିଧି। ପରିଚର୍ଯାଂ ସ୍ଵକାଂ ତସ୍ମୈ ଯଥାଵତ୍ପ୍ରତ୍ଯଵେଦଯତ୍
ନଳ ରାଜା ଯଥାଯଥିକ ଭାବରେ ଅର୍ପଣ ଗ୍ରହଣ କରି, ତାଙ୍କୁ ନିଜ ସେବା ଯଥାଯଥିକ ଭାବରେ କରିଥିଲେ।
ତତୋ ବଭୂଵ ନମରେ ସୁମହାନ୍ହର୍ଷଜଃ ସ୍ଵନଃ। ଜନସ୍ଯ ସଂପ୍ରହୃଷ୍ଟସ୍ଯ ନଲଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଥାଽଽଗତମ୍
ନଳଙ୍କ ଏଭଳି ଫେରିଆସିବା ଦେଖି ଲୋକମାନେ ଖୁସିରେ ଉଲ୍ଲାସିତ ହେଲେ, ଏବଂ ଏହାରୁ ବଡ଼ ହର୍ଷର ଶବ୍ଦ ଉପଜିଲା।
ଅଶୋଭଯଚ୍ଚ ନଗରୀଂ ପତାକାଧ୍ଵଜମାଲିନୀମ୍। ସିକ୍ତାଃ ସୁମୃଷ୍ଟପୁଷ୍ପାଢ୍ଯା ରାଜମାର୍ଗାଃ ସ୍ଵଲଂକୃତାଃ
ପତାକା ଓ ଧ୍ୱଜର ମାଳାରେ ସଜିଥିବା ସହର ଚମକୁଥିଲା; ରାଜପଥଗୁଡିକ ଫୁଲରେ ଭଲଭାବେ ମାଳିନ୍ଦିଆଯାଇ, ଚମତ୍କାର ଭାବରେ ଅଲଙ୍କୃତ ହୋଇଥିଲା।
ଦ୍ଵାରିଦ୍ଵାରି ଚ ପୌରାଣାଂ ପୁଷ୍ପଭଙ୍ଗଃ ପ୍ରକଲ୍ପିତଃ। ଅର୍ଚିତାନି ଚ ସର୍ଵାଣି ଦେଵତାଯତନାନି ଚ
ପୌରମାନେ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାର ଦ୍ୱାରରେ ଫୁଲର ବ୍ୟବସ୍ଥା କରିଥିଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ମନ୍ଦିରଗୁଡିକୁ ମାନ୍ୟତା ଦିଆଯାଇଥିଲା।
ଋତୁପର୍ଣୋଽପିଶୁଶ୍ରାଵ ବାହୁକଚ୍ଛଦ୍ମିନଂ ନଲମ୍। ଦମଯନ୍ତ୍ଯା ସମାଯୁକ୍ତଂ ଜହୃଷେ ଚ ନରାଧିପଃ
ଋତୁପର୍ଣ୍ଣ ମଧ୍ୟ ଶୁଣିଲେ ଯେ, ବାହୁକ ତାହା ନଳ ନିଜେ, ଦମୟନ୍ତୀ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ରାଜା ଖୁସି ହେଲେ।
ତମାନାଯ୍ଯ ନଲଂ ରାଜା କ୍ଷମଯାମାସ ପାର୍ଥିଵଃ। ସ ଚ ତଂ କ୍ଷମଯାମାସ ହେତୁଭିର୍ବୁଦ୍ଧିସଂମିତଃ
ରାଜା ନଳଙ୍କୁ ଡାକି ତାଙ୍କୁ କ୍ଷମା କଲେ, ଏବଂ ନଳ ମଧ୍ୟ ବୁଝିବା ଓ ବିବେକରେ ତାଙ୍କୁ କ୍ଷମା କଲେ।
ସ ସତ୍କୃତୋମହୀପାଲୋ ନୈଷଧଂ ଵିସ୍ମିତାନନଃ। ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ସମେତୋ ଦାରୈଃ ସ୍ଵୈର୍ଭଵାନିତ୍ଯଭ୍ଯନନ୍ଦତ
ମାନ୍ୟତା ପ୍ରଦାନ କରିଥିବା ରାଜା, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଥିବା ମୁହଁରେ, ନିଷଧ ନାଥଙ୍କୁ ଖୁସିରେ ଅଭିନନ୍ଦନ କଲେ — 'ଭାଗ୍ୟରେ ତୁମେ ନିଜ ଜନାନୀ ସହିତ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଛ।'
କଚ୍ଚିତ୍ତୁ ନାପରାଧଂ ତେ କୃତଵାନସ୍ମି ନୈଷଧ। ଅଜ୍ଞାତଵାସେ ଵସତୋ ମଦ୍ଗୃହେଵସୁଧାଧିପ
ଓ ଭୂମିର ନାଥ, ନିଷଧ ରାଜା, ମୁଁ ଆଶା କରେ ଯେ, ମୋ ଘରେ ଅଜ୍ଞାତ ରୂପରେ ବସିବା ସମୟରେ ମୁଁ କୌଣସି ଅପରାଧ କରିନଥିଲି।
ଯଦି ଵାଽବୁଦ୍ଧିପୂର୍ଵାଣି ଯଦି ବୁଦ୍ଧ୍ଯାଽପି କାନିଚିତ୍। ମଯା କୃତାନ୍ଯକାର୍ଯାଣି ତାନି ତ୍ଵଂ କ୍ଷନ୍ତୁମର୍ହସି
ଯଦି ମୁଁ ଅଜାଣାରେ କିମ୍ବା ଜାଣିଶୁଣି କୌଣସି ଅନୁଚିତ କାମ କରିଥିଲି, ସେଗୁଡିକୁ ତୁମେ କ୍ଷମା କରିବା ଉଚିତ।
ନ ମେଽପରାଧଂ କୃତଵାଂସ୍ତ୍ଵଂ ସ୍ଵଲ୍ପମପି ପାର୍ଥିଵ। କୃତେଽପି ଚ ନ ମେ କୋପଃ କ୍ଷନ୍ତଵ୍ଯଂ ହି ମଯା ତଵ
ତୁମେ ମୋତେ କୌଣସି ଅପରାଧ କରିନଥିଲ; ଯଦି କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ କ୍ଷମା କରିବି, କ୍ଷମା କରିବା ମୋର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ।
ପୂର୍ଵଂ ହ୍ଯାପି ସଖା ମେଽସି ସଂବନ୍ଧୀ ଚ ଜନାଧିପ। ଅତ ଊର୍ଧ୍ଵଂ ତୁ ଭୂଯସ୍ତ୍ଵଂ ପ୍ରୀତିମାହର୍ତୁମର୍ହସି
ତୁମେ ଆଗରୁ ମୋ ସଖା ଓ ନିଜ ଆତ୍ମୀୟ ଥିଲ; ଏବେ ଆଉ ଅଧିକ ପ୍ରେମ ଦେଖାଇବା ଉଚିତ।
ସର୍ଵକାମୈଃ ସୁଵିହିତୈଃ ସୁଖମସ୍ମ୍ଯୁଷିତସ୍ତ୍ଵଯି। ନ ତଥା ସ୍ଵଗୃହେରାଜନ୍ଯଥା ତଵ ଗୃହେ ସଦା
ତୁମେ ସହିତ ମୁଁ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ଓ ସୁବିଧାରେ ଖୁସିରେ ରହିଥିଲି; ନିଜ ଘରରେ ଯେତେ ଖୁସି ମିଳେନି, ତୁମ ଘରରେ ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ ମିଳିଥିଲା।
ଇଦଂ ଚୈଵ ହଯଜ୍ଞାନଂ ତ୍ଵଦୀଯଂ ମଯି ତିଷ୍ଠତି। ତଦୁପାକର୍ତୁମିଚ୍ଛାମି ମନ୍ଯସେ ଯଦି ପାର୍ଥିଵ
ଘୋଡା ବିଷୟର ଜ୍ଞାନ, ଯାହା ତୁମର, ଏହା ମୋ ପାଖରେ ଅଛି; ତୁମେ ଚାହିଲେ, ମୁଁ ଏହା ତୁମକୁ ଫେରାଇଦେବି।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଦଦୌ ଵିଦ୍ଯାମୃତୁପର୍ଣାଯ ନୈଷଧଃ। ସ ଚ ତାଂ ପ୍ରତିଜଗ୍ରାହ ଵିଧିଦୃଷ୍ଟେନ କ୍ରମଣା
ଏଭଳି କହି, ନିଷଧ ନାଥ ନଳ ଋତୁପର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନ ଦେଲେ; ଋତୁପର୍ଣ୍ଣ ଏହାକୁ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ଗୃହୀତ୍ଵା ଚାଶ୍ଵହୃଦଯଂ ପ୍ରୀତୋ ଭାଗସ୍ଵରିର୍ନୃପ। ନିଷଧାଧିପତେଶ୍ଚାପି ଦତ୍ତାଽକ୍ଷହୃଦଯଂ ନୃପଃ। ସୂତମନ୍ଯମୁପାଦାଯ ଯଯୌ ସ୍ଵପୁରମେଵ ହ
ଘୋଡା ବିଷୟର ଜ୍ଞାନ ଗ୍ରହଣ କରି, ଖୁସି ହୋଇଥିବା ରାଜା, ଚାଲି ଖେଳ ବିଷୟର ଜ୍ଞାନ ନିଷଧ ନାଥଙ୍କୁ ଦେଲେ; ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଏକ ରଥୀକୁ ନେଇ, ନିଜ ସହରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ଋତୁପର୍ଣେ ଗତେ ରାଜନ୍ନଲୋ ରାଜା ଵିଶାଂପତେ। ନଗରେ କୁଣ୍ଡିନେ କାଲଂ ନାତିଦୀର୍ଗମିଵାଵସତ୍
ଋତୁପର୍ଣ୍ଣ ଚାଲିଗଲାପରେ, ରାଜା ନଳ କୁଣ୍ଡିନା ସହରରେ କିଛି ଦିନ ରହିଲେ।
ସ ମାସମୁଷ୍ଯ କୌନ୍ତେଯ ଭୀମମାମନ୍ତ୍ର୍ଯ ନୈଷଧଃ। ପୁରାଦଲ୍ପପରୀଵାରୋ ଜଗାମ ନିଷଧାନ୍ପ୍ରତି
ସେଠାରେ ଏକ ମାସ ରହି, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଭୀମଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ନଳ ଅଳ୍ପ ସାଥୀ ସହିତ ନିଷଧ ଦେଶକୁ ଯାଇଲେ।
ରଥେନୈକେନ ଶୁଭ୍ରେଣ ଦନ୍ତିଭିଃ ପରିଷୋଡଶୈ। ପଞ୍ଚାଶଦ୍ଭିର୍ହଯୈଶ୍ଚୈଵ ଷଟ୍ଶତୈଶ୍ଚ ପଦାତିଭିଃ
ଏକ ଚମତ୍କାର ରଥ, ଶୋଳ ହାତୀ, ପଚାଶ ଘୋଡା ଓ ଛଉ ଶହ ପଦାଟୀ ସାଥୀ ସହିତ ତିଅଁ ଚାଲିଗଲେ।
ସ କମ୍ପଯନ୍ନିଵ ମହୀଂ ତ୍ଵରମାଣୋ ମହାପୁରୀମ୍। ପ୍ରଵିଵେଶାଥ ସଂରବ୍ଧସ୍ତରସୈଵ ମହାମନାଃ
ନଳ, ଭୂମିକୁ କମ୍ପି ଦେଇବା ପରି ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହେଇ, ମହାନ ମନ ନେଇ, ଏହି ମହାନଗରକୁ ଅତି ଉତ୍ସାହରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ତତଃ ପୁଷ୍କରମାସାଦ୍ଯ ଵୀରସେନସୁତୋ ନଲଃ। ଉଵାଚ ଦୀଵ୍ଯାଵ ପୁନର୍ବହୁଵିତ୍ତଂ ମଯାଽର୍ଜିତମ୍
ତାପରେ, ପୁଷ୍କରକୁ ପହଞ୍ଚି, ବୀରସେନଙ୍କ ପୁଅ ନଳ କହିଲେ, 'ଆଉ ଏକଥର ଚଉଁ ଖେଳିବା; ମୁଁ ବହୁ ଧନ ଅର୍ଜନ କରିଛି।'
ଦମଯନ୍ତୀ ଚ ଯଚ୍ଚାନ୍ଯନ୍ମମ କିଂଚନ ଵିଦ୍ଯତେ। ଏଷ ଵୈ ମମ ସଂନ୍ଯାସସ୍ତଵ ରାଜ୍ଯଂତୁ ପୁଷ୍କର
ଦମୟନ୍ତୀ ଓ ମୋର ଅନ୍ୟ ଯେଉଁ ଦ୍ରବ୍ୟ ଅଛି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ମୁଁ ତୁମ ପାଇଁ ରଖୁଛି; ରାଜ୍ୟ ତୁମରେ ହେଉ, ପୁଷ୍କର।
ପୁନଃ ପ୍ରଵର୍ତତାଂ ଦ୍ଯୂତମିତି ମେ ନିଶ୍ଚିତା ମତିଃ। ଏକପାଣେନ ଭଦ୍ରଂ ତେ ପ୍ରାଣଯୋଶ୍ଚ ପଣାଵହେ
ମୋର ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ ହେଉଛି, ଚଉଁ ଖେଳ ଆଉ ଆରମ୍ଭ ହେଉ; ଏକ ହାତରେ ଆମେ ଚଉଁ ଖେଳିବା, ଭଲ ହେଉ, ଏବଂ ଆମର ପ୍ରାଣ ହେଉ ଦାଉ।