ତ୍ଵାମୃତେ ନହି ଲୋକେଽନ୍ଯ ଏକାହ୍ନା ପୃଥିଵୀପତେ। ସମର୍ଥୋ ଯୋଜନଶତଂ ଗନ୍ତୁମଶ୍ଵୈର୍ନରାଧିପ
ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି, ଏ ଭୂମିର ରାଜା, ଏ ଜଗତରେ ଅନ୍ୟ କେହି ଏକ ଦିନରେ ଶତ ଯୋଜନା ଅସ୍ବ ବିନା ଯାଇପାରିବେ ନାହିଁ।
ତଥାପି ମାଂ ମହୀପାଲ ଭଜେତାଂ ଚରଣୌ ତଵ।' ସ୍ପୃଶେଯଂ ତେନ ସତ୍ଯେନ ପାଦାଵେତୌ ମହୀପତେ। ଯଥା ନାସତ୍କୃତଂ କିଂଚିନ୍ମନସାଽପି ଚରାମ୍ଯହମ୍
ତଥାପି, ମହୀପତି, ମୁଁ ତୁମର ପାଦ ସ୍ପର୍ଶ କରିବାକୁ ଚାହେଁ; ଏହି ସତ୍ୟର ଶକ୍ତିରେ ମୁଁ ତୁମ ପାଦ ସ୍ପର୍ଶ କରୁଛି, କାରଣ, ମୁଁ ମନରେ ମଧ୍ୟ କେବେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଅପକାର କରିନାହିଁ।
ଅଯଂ ଚରତି ଲୋକେଽସ୍ମିନ୍ଭୂତସାକ୍ଷୀ ସଦାଗତିଃ। ଏଷ ମେ ମୁଞ୍ଚତୁ ପ୍ରାଣାନ୍ଯଦି ପାପଂ ଚରାମ୍ଯହମ୍
ଏହି ପବନ, ସମସ୍ତ ଜୀବର ସାକ୍ଷୀ, ସାରା ଜଗତରେ ଚଲିଉଛି; ଯଦି ମୁଁ କୌଣସି ଅପରାଧ କରିଛି, ତେବେ ଏହି ପବନ ମୋର ପ୍ରାଣ ନେଇଯାଉ।
ଯଥା ଚରତି ତିଗ୍ମାଂଶୁଃ ପରିତୋ ଭୁଵନଂ ସଦା। ସ ମୁଞ୍ଚତୁ ମମ ପ୍ରାଣାନ୍ଯଦି ପାପଂ ଚରାମ୍ଯହମ୍
ଯେପରି ତୀବ୍ର ସୂର୍ଯ୍ୟ ସାରା ଜଗତରେ ଚଲିଉଛି, ଯଦି ମୁଁ କୌଣସି ଅପରାଧ କରିଛି, ତେବେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ମୋର ପ୍ରାଣ ନେଇଯାଉ।
ଚନ୍ଦ୍ରମାଃ ସର୍ଵଭୂତାନାମନ୍ତଶ୍ଚରତି ସାକ୍ଷିଵତ୍। ସ ମୁଞ୍ଚତୁ ମମ ପ୍ରାଣାନ୍ଯଦି ପାପଂ ଚରାମ୍ଯହମ୍
ଚନ୍ଦ୍ରମା, ସମସ୍ତ ଜୀବର ଭିତରେ ସାକ୍ଷୀ ସ୍ୱରୂପ ଚଲିଉଛି; ଯଦି ମୁଁ କୌଣସି ଅପରାଧ କରିଛି, ତେବେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ମୋର ପ୍ରାଣ ନେଇଯାଉ।
ଏତେ ଦେଵାସ୍ତ୍ରଯଃ କୃତ୍ସ୍ନଂ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯଂ ଧାରଯନ୍ତି ଵୈ। ଵିବ୍ରୁଵନ୍ତୁ ଯଥା ସତ୍ଯମେତଦ୍ଦେଵାସ୍ତ୍ଯଜନ୍ତୁ ମାମ୍
ଏ ତିନି ଦେବତା ସମସ୍ତ ତିନି ଲୋକକୁ ଧାରଣ କରୁଛନ୍ତି; ସେମାନେ ଏହି ସତ୍ୟ କଥା କହନ୍ତୁ, ଯଦି ମୁଁ ମିଥ୍ୟା କହିଛି, ଦେବତାମାନେ ମୋତେ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତୁ।
ଏଵମୁକ୍ତେ ତତୋ ଵାଯୁରନ୍ତରିକ୍ଷାଦଭାଷତ। ନୈଷା କୃତଵତୀ ପାପଂ ନଲ ସତ୍ଯଂ ବ୍ରଵୀମି ତେ
ସେ ଏପରି କହିବା ପରେ, ଆକାଶରୁ ପବନ କହିଲେ— 'ନଳ, ସେ କୌଣସି ଅପରାଧ କରିନାହିଁ; ମୁଁ ତୁମକୁ ସତ୍ୟ କହୁଛି।'
ରାଜଞ୍ଶୀଲନିଧିଃ ସ୍ଫୀତୋ ଦମଯନ୍ତ୍ଯା ସୁରକ୍ଷିତଃ। ସାକ୍ଷିଣୋ ରକ୍ଷିଣଶ୍ଚାସ୍ଯା ଵଯଂ ତ୍ରୀନ୍ପରିଵତ୍ସରାନ୍
ରାଜା, ଦମୟନ୍ତୀଙ୍କ ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର ବହୁତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ସୁରକ୍ଷିତ; ଆମେ ତିନି ବର୍ଷ ଧରି ତାଙ୍କର ସାକ୍ଷୀ ଏବଂ ରକ୍ଷକ ରହିଛୁ।
ଉପାଯୋ ଵିହିତଶ୍ଚାଯଂ ତ୍ଵଦର୍ଥମତୁଲୋଽନଯା। ନ ହ୍ଯେକାହ୍ନା ଶତଂ ଗନ୍ତା ତ୍ଵାମୃତେଽନ୍ଯଃ ପୁମାନିହ
ତୁମ ପାଇଁ, ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଉପାୟ ଚିନ୍ତା କରାଯାଇଛି; କାରଣ, ତୁମକୁ ଛାଡ଼ି ଏଠାରେ ଅନ୍ୟ କେହି ଏକ ଦିନରେ ଶତ ଯୋଜନା ଯାଇପାରିବେ ନାହିଁ।
ଉପପନ୍ନା ତ୍ଵଯା ଭୈମୀ ତ୍ଵଂ ଚ ଭୈମ୍ଯା ମହୀପତେ। ନାତ୍ର ଶଙ୍କା ତ୍ଵଯା କାର୍ଯା ସଂଗଚ୍ଛ ସହ ଭାର୍ଯଯା
ତୁମେ ଭୈମୀ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ, ଭୈମୀ ମଧ୍ୟ ତୁମ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ; ଏଠାରେ ତୁମେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ— ତୁମେ ତାଙ୍କ ସହିତ ଏକତା ହେଉ।
ତଥା ବ୍ରୁଵତି ଵାଯୌ ତୁ ପୁଷ୍ପଵୃଷ୍ଟିଃ ପପାତ ହ। ଦେଵଦୁନ୍ଦୁଭଯୋ ନେଦୁର୍ଵଵୌ ଚ ପଵନଃ ଶିଵଃ
ସେ ଏପରି କହିଥିବାବେଳେ, ପବନ ଉପରେ ଫୁଲର ବର୍ଷା ପଡିଲା; ଦିବ୍ୟ ଢୋଲ ଶବ୍ଦ ହେଲା, ଏବଂ ଶୁଭ ପବନ ବହିଲା।
ତଦଦ୍ଭୁତମଯଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନଲୋ ରାଜାଽଥ ଭାରତ। ଦମଯନ୍ତ୍ଯାଂ ଵିଶଙ୍କାଂ ତାମୁପାକର୍ଷଦରିଂଦମଃ
ଏହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଘଟଣା ଦେଖି, ରାଜା ନଳ, ଓ ଭାରତ, ଚିନ୍ତିତ ଦମୟନ୍ତୀଙ୍କୁ ନିଜ ସମୀପକୁ ଆଣିଲେ।
ତତସ୍ତଦ୍ଵସ୍ତ୍ରମରଜଃ ପ୍ରାଵୃଣୋଦ୍ଵସୁଧାଧିପଃ। ସଂସ୍ମୃତ୍ଯ ନାଗରାଜଂ ତଂ ତତୋ ଲେଭେ ସ୍ଵକଂ ଵପୁଃ
ତାପରେ ପୃଥିବୀର ନାଥ ଏହି ନିର୍ମଳ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଲେ, ଏବଂ ସର୍ପ ରାଜାଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ନିଜ ଅସଲ ରୂପକୁ ପୁନଃ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ।
ସ୍ଵରୂପିଣଂ ତୁ ଭର୍ତାରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭୀମସୁତା ତଦା। ପ୍ରାକ୍ରୋଶଦୁଚ୍ଚୈରାଲିଙ୍ଗ୍ଯ ପୁଣ୍ଯଶ୍ଲୋକମନିନ୍ଦିତା
ଭୀମଙ୍କ ଝିଅ ତାଙ୍କର ପତିଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ସତ୍ୟ ରୂପରେ ଦେଖି, ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଚିତ୍କାର କଲେ, ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ଏବଂ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଜନକୁ ସ୍ତୁତି କଲେ।
ଭୈମୀମପି ନଲୋ ରାଜା ଭ୍ରାଜମାନୋ ଯଥା ପୁରା। ସସ୍ଵଜେ ସ୍ଵସୁତୌ ଚାପି ଯଥାଵତ୍ପ୍ରତ୍ଯନନ୍ଦତ
ନଳ ରାଜା, ପୂର୍ବ ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଉଥିବା, ଭୀମୀଙ୍କୁ ଏବଂ ତାଙ୍କର ଦୁଇ ଶିଶୁକୁ ଆଲିଂଗନ କଲେ, ଯଥାଯଥ ଭାବରେ ସ୍ନେହ ଦେଖାଇଲେ ।
ତତଃ ସ୍ଵୋରସି ଵିନ୍ଯସ୍ଯ ଵକ୍ରଂ ତସ୍ଯ ଶୁଭାନନା। ପରୀତା ତେନ ଦୁଃଖେନ ନିଶଶ୍ଵାସାଯତେକ୍ଷଣା
ତାପରେ, ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ ଥିବା ଭୀମୀ ତାଙ୍କର ବକ୍ର ଗାଲ ନଳଙ୍କ ଛାତିରେ ରଖି, ଦୁଃଖରେ ଭରି ଦୀର୍ଘ ନିଶ୍ୱାସ ନେଲେ, ତାଙ୍କର ଚଉଁଠି ଆଖି ଦୀଘଳ ହେଇଥିଲା ।
ତଥୈଵ ମଲଦିଗ୍ଧାଙ୍ଗୀଂ ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯ ଶୁଚିସ୍ମିତାମ୍। ସୁଚିରଂ ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ରସ୍ତସ୍ଥୌ ଶୋକପରିପ୍ଲୁତଃ
ମନୁଷ୍ୟମଧ୍ୟରେ ବାଘ ନଳ, ମାଟି ଲାଗିଥିବା ଶୁଭ୍ର ହସ ଥିବା ଭୀମୀଙ୍କୁ ଆଲିଂଗନ କରି, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖରେ ଭରି ଉଭୟ ଦଠି ରହିଲେ ।
ତତଃ ସର୍ଵଂ ଯଥାଵୃତ୍ତଂ ଦମଯନ୍ତ୍ଯା ନଲସ୍ଯ ଚ। ଭୀମାଯାକଥଯତ୍ପ୍ରୀତ୍ଯା ଵୈଦର୍ଭ୍ଯା ଜନନୀ ନୃପ
ତାପରେ, ବୈଦର୍ଭୀ ଦମୟନ୍ତୀଙ୍କର ମା, ସ୍ନେହରେ ଭରି, ଭୀମ ରାଜାଙ୍କୁ ଦମୟନ୍ତୀ ଓ ନଳଙ୍କ ସମସ୍ତ ଘଟଣା ବିବରଣୀ କହିଦେଲେ ।
ତତୋଽବ୍ରଵୀନ୍ମହାରାଜଃ କୃତଶୌଚମହଂନଲମ୍। ଦମଯନ୍ତ୍ଯା ସହୋପେତଂ କଲ୍ଯେ ଦ୍ରଷ୍ଟା ସୁଖୋଷିତମ୍
ତାପରେ ମହାରାଜ କହିଲେ, 'ମୁଁ ମୋର ଶୁଚିତା କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଛି; ଆସନ୍ତାକାଲି ମୁଁ ଦମୟନ୍ତୀ ସହିତ ଏକତ୍ର ହୋଇଥିବା ନଳଙ୍କୁ ଦେଖିବି, ତାଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ଦେଖିବି.'
ତତସ୍ତୌ ସହିତୌ ରାତ୍ରିଂ କଥଯନ୍ତୌ ପୁରାତନମ୍। ଵନେ ଵିଚରିତଂ ସର୍ଵମୂଷତୁର୍ମୁଦିତୌ ନୃପ
ତାପରେ ଦୁଇଜଣ ଏକସାଥି ରାତିଟିଏ କୁଶଳରେ କାଟିଲେ, ପୁରୁଣା ଘଟଣା ଆଲୋଚନା କରି, ଜଙ୍ଗଲରେ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଅନୁଭବ ହୋଇଥିଲା, ସେଗୁଡିକୁ ଉଲ୍ଲେଖ କରିଲେ, ରାଜା.
ଗୃହେ ଭୀମସ୍ଯ ନୃପତେଃ ପରସ୍ପରସୁଖୈଷିଣୌ। ଵସେତାଂ ହୃଷ୍ଟସଂକଲ୍ପୌ ଵୈଦର୍ଭୀ ଚ ନଲଶ୍ ହ
ଭୀମ ରାଜାଙ୍କ ଘରେ, ଦୁଇଜଣ ଏକାପରେ ଏକାପର ଖୁସି ଚାହିଁ, ହୃଦୟରେ ଆନନ୍ଦ ଭରି, ଭୈଦର୍ଭୀ ଦମୟନ୍ତୀ ଓ ନଳ ବସିଥିଲେ.
ସ ଚତୁର୍ଥେ ତତୋ ଵର୍ଷେ ସଂଗମ୍ଯ ସହ ଭାର୍ଯଯା। ସର୍ଵକାମୈଃ ସୁସିଦ୍ଧାର୍ଥୋ ଲବ୍ଧଵାନ୍ପରମାଂ ମୁଦମ୍
ଚତୁର୍ଥ ବର୍ଷରେ, ଜନାନୀ ସହିତ ଏକତ୍ର ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୋଇ, ସେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଆନନ୍ଦ ଲାଭ କଲେ.
ଦମଯନ୍ତ୍ଯପି ଭର୍ତାରମାସାଦ୍ଯାପ୍ଯାଯିତା ଭୃଶମ୍। ଅର୍ଧସଂଜାତସସ୍ଯେଵ ତୋଯଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଵସୁଂଧରା
ଦମୟନ୍ତୀ ତାଙ୍କର ପତିଙ୍କୁ ପୁନଃ ପାଇବା ପରେ ବହୁତ ଖୁସି ହେଲେ, ଯେପରି ଅଧା ଚାଷ ହୋଇଥିବା ଜମି ଜଳ ପାଇଲେ ମାନେ ମାଟି ଉତ୍ସାହିତ ହୁଏ।
ସୈଵଂ ସମେତ୍ଯ ଵ୍ଯପନୀଯ ତନ୍ଦ୍ରାଂ ଶାନ୍ତଜ୍ଵରା ହର୍ଷଵିଵୃଦ୍ଧସତ୍ତ୍ଵା। ରରାଜ ଭୈମୀ ସମଵାପ୍ତକାମା ଶୀତାଂଶୁନା ରାତ୍ରିରିଵୋଦିତେନ
ଏପରି ଭାବରେ ଦମୟନ୍ତୀ ଆପଣଙ୍କ ପତିଙ୍କ ସହ ମିଶି, କ୍ଲାନ୍ତି ଛାଡି, ଶାନ୍ତ ହୃଦୟ ଓ ଖୁସିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇ, ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହେଲା। ଉଦିତ ଚନ୍ଦ୍ରର ଆଲୋକରେ ରାତି ଯେପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ହୁଏ, ସେପରି ଦମୟନ୍ତୀ ମଧ୍ୟ ଚମକିଲେ।
ଅଥ ତାଂ ଵ୍ଯୁଷିତୋ ରାତ୍ରିଂ ନଲୋ ରାଜା ସ୍ଵଲଂକୃତଃ। ଵୈଦର୍ଭ୍ଯା ସହିତଃ କାଲ୍ଯଂ ଦଦର୍ଶ ଵସୁଧାଧିପମ୍
ପରେ, ଏକ ରାତି ଅତିକ୍ରମ କରି, ସଜିଧଜି ନଳ ରାଜା ବୈଦର୍ଭୀ ସହ ଏକାଠି ସକାଳେ ପୃଥିବୀର ମହାରାଜଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ତତୋଽଭିଵାଦଯାମାସ ପ୍ରଯତଃ ଶ୍ଵଶୁରଂ ନଲଃ। ତତୋ ନୁ ଦମଯନ୍ତୀ ଚ ଵଵନ୍ଦେ ପିତରଂ ଶୁଭା
ତାପରେ, ନଳ ଆଦର ସହିତ ନିଜ ଶ୍ୱଶୁରଙ୍କୁ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଦେଲେ; ଦମୟନ୍ତୀ ମଧ୍ୟ ନିଜ ପିତାଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇଲେ।
ତଂ ଭୀମଃ ପ୍ରତିଜଗ୍ରାହ ପୁତ୍ରଵତ୍ପରଯା ମୁଦା। ଯଥାର୍ହଂ ପୂଜଯିତ୍ଵା ଚ ସମାଶ୍ଵାସଯତ ପ୍ରଭୁଃ
ଭୀମ ତାଙ୍କୁ ପୁଅ ପରି ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ଗ୍ରହଣ କଲେ । ଯଥାଯଥ ଆଦର ଦେଇ, ସେ ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଲେ ।
ନଲେନ ସହିତାଂ ତତ୍ରଦମଯନ୍ତୀଂ ପତିଵ୍ରତାମ୍। `ଅନୁଜଗ୍ରାହ ମହତା ସତ୍କାରେଣ କ୍ଷିତୀଶ୍ଵରଃ
ସେଠାରେ ନଳଙ୍କ ସହିତ, ପତିପ୍ରତୀ ଦମୟନ୍ତୀଙ୍କୁ ଭୂପତି ଅତି ଆଦରରେ ସ୍ୱାଗତ କଲେ ।
ତାମର୍ହଣାଂ ନଲୋ ରାଜା ପ୍ରତିଗୃହ୍ଯ ଯଥାଵିଧି। ପରିଚର୍ଯାଂ ସ୍ଵକାଂ ତସ୍ମୈ ଯଥାଵତ୍ପ୍ରତ୍ଯଵେଦଯତ୍
ନଳ ରାଜା ଯଥାଯଥିକ ଭାବରେ ଅର୍ପଣ ଗ୍ରହଣ କରି, ତାଙ୍କୁ ନିଜ ସେବା ଯଥାଯଥିକ ଭାବରେ କରିଥିଲେ।
ତତୋ ବଭୂଵ ନମରେ ସୁମହାନ୍ହର୍ଷଜଃ ସ୍ଵନଃ। ଜନସ୍ଯ ସଂପ୍ରହୃଷ୍ଟସ୍ଯ ନଲଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତଥାଽଽଗତମ୍
ନଳଙ୍କ ଏଭଳି ଫେରିଆସିବା ଦେଖି ଲୋକମାନେ ଖୁସିରେ ଉଲ୍ଲାସିତ ହେଲେ, ଏବଂ ଏହାରୁ ବଡ଼ ହର୍ଷର ଶବ୍ଦ ଉପଜିଲା।