ସଂଦିଦେଶ ଚ ତାନ୍ଭୀମୋ ଵସୁ ଦତ୍ତା ଚ ପୁଷ୍କଲମ୍। ମୃଗଯଧ୍ଵଂ ନଲଂ ଚୈଵ ଦମଯନ୍ତୀଂ ଚ ମେ ସୁତାମ୍
ଭୀମ ତାଙ୍କୁ ବହୁ ଧନ ଦେଇ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କଲେ—'ମୋ ଝିଅ ଦମୟନ୍ତୀ ଓ ନଳଙ୍କୁ ଖୋଜନ୍ତୁ।'
ଅସ୍ମିନ୍କର୍ମଣି ନିଷ୍ପନ୍ନେ ଵିଜ୍ଞାତେ ନିଷଧାଧିପେ। ଗଵାଂ ସହସ୍ରଂ ଦାସ୍ଯାମି ଯୋ ଵସ୍ତାଵାନଯିଷ୍ଯତି
ଏହି କାମ ସଫଳ ହେଲେ ଓ ନିଷଧରାଜଙ୍କୁ ମିଳିଲେ, ଯିଏ ତାଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣିବେ, ସେଠିକୁ ମୁଁ ହଜାର ଗାଈ ଦେଇବି।
ଅଗ୍ରହାରାଂଶ୍ଚ ଦାସ୍ଯାମି ଗ୍ରାମଂ ନଗରସଂମିତମ୍। ହିରଣ୍ଯଂଚ ସୁଵର୍ଣଂ ଚ ଦାସୀଦାସଂ ତଥୈଵ
ମୁଁ ଏହା ସହିତ ଅଗ୍ରହାର ଗ୍ରାମ, ଏକ ସହର ସମାନ ଗ୍ରାମ, ସୁନା ଓ ଧନ, ଦାସ-ଦାସୀ ମଧ୍ୟ ଦେଇବି।
ନ ଚେଚ୍ଛକ୍ଯାଵିହାନେତୁଂ ଦମଯନ୍ତୀ ନଲୋଽପି ଵା। ଜ୍ଞାତମାତ୍ରେଽପି ଦାସ୍ଯାମି ଗଵାଂ ଦଶଶତଂ ଧନମ୍
ଯଦି ଦମୟନ୍ତୀ କିମ୍ବା ନଳଙ୍କୁ ଏଠାକୁ ଆଣିପାରିବେ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ସେମାନଙ୍କର ଖବର ମିଳିଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ଦଶ ଶତ ଗାଈ ଓ ଧନ ଦେଇବି।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତାସ୍ତେ ଯଯୁର୍ହୃଷ୍ଟା ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ ସର୍ଵତୋ ଦିଶମ୍। ପୁରରାଷ୍ଟ୍ରାଣି ଚିନ୍ଵନ୍ତୋ ନୈଷଧଂ ସହ ଭାର୍ଯଯା। ନୈଵ କ୍ଵାପି ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ନଲଂ ଵା ଭୀମପୁତ୍ରିକାମ୍
ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଖୁସିରେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଚାଲିଗଲେ, ସହର ଓ ରାଜ୍ୟ ଖୋଜିଲେ, କିନ୍ତୁ କେଉଁଠିମଧ୍ୟ ନଳ କିମ୍ବା ଭୀମଙ୍କ ଝିଅଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ।
ତତଶ୍ଚେଦିପୁରୀଂ ରମ୍ଯାଂ ସୁଦେଵୋ ନାମ ଵୈ ଦ୍ଵିଜଃ। ଵିଚିନ୍ଵାନୋଽଥ ଵୈଦର୍ଭୀମପଶ୍ଯଦ୍ରାଜଵେଶ୍ମନି
ତାପରେ, ଚେଦି ନାମକ ସୁନ୍ଦର ସହରରେ, ସୁଦେବ ନାମକ ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଖୋଜୁଥିବାବେଳେ ରାଜମହଳରେ ବିଦର୍ଭର ରାଜକୁମାରୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ତଯୈଵ ରାଜମାତା ଚ ବ୍ରାହ୍ମଣାନ୍ପର୍ଯଵେଷଯତ୍। ଭୋଜନାର୍ଥେ ସୁଦେଵୋଽପି ତତ୍ରୈଵ ପ୍ରଵିଵେଶ ହ
ସେଠାରେ ରାଜମାତା ଓ ସୁନନ୍ଦା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଖାଇବା ପାଇଁ ଡାକିଲେ, ସୁଦେବ ମଧ୍ୟ ସେଠାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
କୃଶାଂ ଵିଵର୍ଣାଂ ମଲିନାଂ ଭର୍ତୃଶୋକପରାଯଣାମ୍। ପୁଣ୍ଯାହଵାଚନେ ରାଜ୍ଞଃ ସୁନନ୍ଦାସହିତାଂ ସ୍ଥିତାମ୍
ସେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ—ଦୁଃଖରେ ଦୁର୍ବଳ, ମୁହଁ ମ୍ଲାନ, ମେଳ ଲାଗିଥିବା, ସ୍ୱାମୀ ଶୋକରେ ଡୁବିଥିବା, ସୁନନ୍ଦା ସହିତ ରାଜମହଳରେ ଦଉଡ଼ିଥିବା।
ମନ୍ଦଂ ପ୍ରଖ୍ଯାଯମାନେନ ରୂପେଣାପ୍ରତିମେନ ତାମ୍। ନିବଦ୍ଧାଂ ଧୂମଜାଲେନ ପ୍ରଭାମିଵ ଵିଭାଵସୋଃ
ତାଙ୍କର ଅଦ୍ୱିତୀୟ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ ମ୍ଲାନ ହୋଇଥିଲା, ଧୂଆଁରେ ଢାକିଯାଇଥିବା ଆଗୁଣର ଆଲୋକ ଭଳି ଲାଗୁଥିଲେ।
ତାଂ ସମୀକ୍ଷ୍ଯ ଵିଶାଲାକ୍ଷୀମଧିକଂ ମଲିନାଂ କୃଶାମ୍। ତର୍କଯାମାସ ଭୈମୀତି କାରଣୈରୁପପାଦଯନ୍
ସେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ବଡ଼ ଆଖି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ବଳ ଓ ମେଳ ଲାଗିଥିବା, ଚିହ୍ନ ଦେଖି ବୁଝିଲେ—ଏହିଏ ଭୀମଙ୍କ ଝିଅ।
ଯଥେଯଂ ମେ ପୁରା ଦୃଷ୍ଟା ତଥାରୂପେଯମଙ୍ଗନା। କୃତାର୍ଥୋସ୍ମ୍ଯଦ୍ଯ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵେମାଂ ଲୋକକାନ୍ତାମିଵ ଶ୍ରିଯଂ
ଯେପରି ମୁଁ ପୂର୍ବେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଥିଲି, ସେପରି ଏହି ନାରୀ; ସମସ୍ତ ଜଗତର ପ୍ରିୟ ଶ୍ରୀ ଭଳି ଏହାକୁ ଦେଖି, ଆଜି ମୋର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାର୍ଥକ ହେଲା।
ପୂର୍ଣଚନ୍ଦ୍ରାନନାଂ ଶ୍ଯାମାଂ ଚାରୁଵୃତ୍ତପଯୋଧରାମ୍। କୁର୍ଵନ୍ତୀଂ ପ୍ରଭଯା ଦେଵୀଂ ସର୍ଵାଵିତିମିରା ଦିଶଃ
ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ମୁହଁ, ଶ୍ୟାମବର୍ଣ୍ଣ, ଶୁଭ୍ର ଅକାରର ଅଂସ, ତାଙ୍କର ଆଲୋକରେ ସମସ୍ତ ଦିଗ ଅନ୍ଧକାର ହଟିଯାଉଥିଲା, ଦେବୀ ଭଳି ଲାଗୁଥିଲେ।
ଚାରୁପଦ୍ମଵିଶାଲାକ୍ଷୀଂ ମନ୍ମଥସ୍ଯ ରତୀମିଵ। ଇଷ୍ଟାଂ ସମସ୍ତଲୋକସ୍ଯ ପୂର୍ଣଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭାମିଵ
ସୁନ୍ଦର ପଦ୍ମ ପରି ବଡ଼ ଆଖି, ମନମଥଙ୍କ ପ୍ରିୟା ରତି ଭଳି, ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଆଶାର ଅବତାର, ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଆଲୋକିତ।
ଵିଦର୍ଭସରସସ୍ତସ୍ମାଦ୍ଦୈଵଦୋଷାଦିଵୋଦ୍ଧୃତାମ୍। ମଲପଙ୍କାନୁଲିପ୍ତାଙ୍ଗୀଂ ପ୍ରମ୍ଲାନାଂ ନଲିନୀମିଵ
ବିଦର୍ଭ ହ୍ରଦରୁ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟରେ ଉଠାଯାଇଥିବା, ଦେହରେ ମେଳ ଲାଗିଥିବା, ମ୍ଲାନ ପଦ୍ମିନୀ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ପୌର୍ଣମାସୀମିଵ ନିଶାଂ ରାହୁଗ୍ରସ୍ତନିଶାକରାମ୍। ପତିଶୋକାକୁଲାଂ ଦୀନାଂ କୃଶସ୍ତ୍ରୋତାଂ ନଦୀମିଵ
ରାହୁ ଗ୍ରସ୍ତ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ରାତି ଭଳି, ସ୍ୱାମୀ ଶୋକରେ ଦୁଃଖିତ, ଦୁର୍ବଳ ନଦୀ ଭଳି ଲାଗୁଥିଲେ।
ଵିଧ୍ଵସ୍ତପର୍ଣକମଲାଂ ଵିତ୍ରାସିତଵିହଂଗମାମ୍। ହସ୍ତିହସ୍ତପରିକ୍ଲିଷ୍ଟାଂ ଵ୍ଯାକୁଲାମିଵ ପଦ୍ମିନୀମ୍
ପତ୍ର ଓ ପଦ୍ମ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା, ପକ୍ଷୀମାନେ ଡରେ ଉଡ଼ିଯାଇଥିବା, ହାତୀର ଶୁଣ୍ଡରେ ଆଘାତ ପାଇଥିବା, ଅସ୍ଥିର ପଦ୍ମପୁଷ୍କରିଣୀ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ସୁକୁମାରୀଂ ସୁଜାତାଙ୍ଗୀଂ ରତ୍ନଗର୍ଭଗୃହୋଚିତାମ୍। ଦହ୍ଯମାନାମିଵାର୍କେଣ ମୃଣାଲୀମିଵ ଚୋଦ୍ଧୃତାମ୍
ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁକୁମାର ଏବଂ ଉତ୍ତମ କୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ରତ୍ନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଘରରେ ଅଭ୍ୟସ୍ତ ଏହି ମହିଳା, ସୂର୍ଯ୍ୟର ତାପରେ ଦହିଯାଉଥିବା ମନେ ହେଉଛନ୍ତି, ଯେପରି ଝିଲିକା ଛାଡ଼ି ତଳା ହ୍ରଦରୁ ଉଠାଯାଇଥିବା ମାନେ ମନେ ହେଉଛି।
ରୂପୌଦାର୍ଯଗୁଣୋପେତାଂ ମଣ୍ଡନାର୍ହାମମଣ୍ଡିତାମ୍। ଚନ୍ଦ୍ରଲେଖାମିଵ ନଵାଂଵ୍ଯୋମ୍ନି ନୀଲାଭ୍ରସଂଵୃତାମ୍
ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟ, ଉଦାରତା ଓ ଗୁଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଶୂଭା ଲାଗି ଯଥେଷ୍ଟ ଯୋଗ୍ୟ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅଲଙ୍କାର ବିହୀନ, ଆକାଶରେ ନିଳା ମେଘରେ ଢାକା ନୂତନ ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ପରି ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି।
କାମଭୋଗୈଃ ପ୍ରିଯୈର୍ହୀନାଂ ହୀନାଂ ବନ୍ଧୁଜନେନ ଚ। ଦେହଂ ଧାରଯତୀଂ ଦୀନଂ ଭର୍ତୃଦର୍ଶନକାଙ୍କ୍ଷଯା
ସମସ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଓ ପ୍ରିୟଜନଙ୍କୁ ହରାଇ, ପରିବାରରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇ, ଦୁଃଖରେ ତାଙ୍କ ଦୁର୍ବଳ ଦେହକୁ ରଖିଛନ୍ତି, ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି।
ଭର୍ତା ନାମ ପରଂ ନାର୍ଯା ଭୂଷଣଂ ଭୂଷଣୈର୍ଵିନା। ଏଷା ହି ରହିତା ତେନ ଶୋଭମାନା ନ ଶୋଭତେ
ଏକ ନାରୀ ପାଇଁ ସ୍ୱାମୀ ସମସ୍ତ ଅଲଙ୍କାର ଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ଅନ୍ୟ ଅଲଙ୍କାର ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ତାଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ ଭୂଷଣ। ସେ ତାଙ୍କୁ ହରାଇ ଯଦିଓ ଦେଖିବାକୁ ଶୋଭାମୟ, ତଥାପି ଏହି ଶୋଭା ଦିଗୁଛି ନାହିଁ।
ଦୁଷ୍କରଂ କୁରୁତେଽତ୍ଯନ୍ତଂ ହୀନୋ ଯଦନଯା ନଲଃ। ଧାରଯତ୍ଯାତ୍ମନୋ ଦେହଂ ନ ଶୋକେନାପି ସୀଦତି
ନଳ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଯେଉଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ କାମ କରୁଛନ୍ତି, ତଥାପି ସେ ନିଜ ଦେହକୁ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି, ଦୁଃଖରେ ମଧ୍ୟ ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼ୁନାହାନ୍ତି।
ଇମାମସିତକେଶାନ୍ତାଂ ଶତପତ୍ରାଯତେକ୍ଷଣାମ୍। ସୁଖାର୍ହାଂ ଦୁଃଖିତାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମମାପି ଵ୍ଯଥତେ ମନଃ
କଳା କେଶ ଓ ଶତପତ୍ର ପଦ୍ମ ପରି ଆଖି ଥିବା, ସୁଖ ପାଇବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ ହେଉଛନ୍ତି ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖରେ ଅଛନ୍ତି, ଏମିତି ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ମୋ ମନ ମଧ୍ୟ ବେଦନାରେ ଭରିଯାଉଛି।
କଦା ନୁ ଖଲୁଃ ଦୁଃଖସ୍ଯ ପାରଂ ଯାସ୍ଯତି ଵୈ ଶୁଭା। ଭର୍ତୁଃ ସମାଗମାତ୍ସାଧ୍ଵୀରୋହିଣୀ ଶଶିନୋ ଯଥା
ଏହି ସତୀ ନାରୀ କେବେ ତାଙ୍କର ଦୁଃଖର ସମାପ୍ତିକୁ ପହଞ୍ଚିବେ? ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ସହ ପୁନଃ ମିଳନ ଦ୍ୱାରା, ଯେପରି ରୋହିଣୀ ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହ ମିଳିଥାଏ।
ଅସ୍ଯା ନୂନଂ ପୁନର୍ଲାଭାନ୍ନୈଷଧଃ ପ୍ରୀତିମେଷ୍ଯତି। ରାଜା ରାଜ୍ଯପରିଭ୍ରଷ୍ଟଃ ପୁନର୍ଲବ୍ଧ୍ଵେଵ ମେଦିନୀମ୍
ନିଶ୍ଚିତ ଏହି ମହିଳାକୁ ପୁନି ପାଇଲେ, ନଳ ପୁନି ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବିବେ, ଯେପରି ରାଜା ରାଜ୍ୟ ହରାଇ ପୁନି ତାହାକୁ ଫେରାଇ ପାଇଲେ ଖୁସି ହୁଏ।
ତୁଲ୍ଯଶୀଲଵଯୋଯୁକ୍ତାଂ ତୁଲ୍ଯାଭିଜନସଂଵୃତମ୍। ନୈଷଧୋଽର୍ହତି ଵୈଦର୍ଭୀଂ ତଂ ଚେଯମସିତେକ୍ଷଣା
ଚରିତ୍ର, ବୟସ୍ ଓ କୁଳରେ ସମାନ ଥିବା ଏହି ବୈଦର୍ଭୀକୁ ନଳ ଯଥେଷ୍ଟ ଯୋଗ୍ୟ, ଏବଂ ଏହି କଳା ଆଖି ଥିବା ମହିଳା ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଯଥେଷ୍ଟ ଯୋଗ୍ୟ।
ଯୁକ୍ତଂ ତସ୍ଯାପ୍ରମେଯସ୍ଯ ଵୀର୍ଯସତ୍ଵଵତୋ ମଯା। ସମାଶ୍ଵାସଯିତୁଂ ଭାର୍ଯାଂ ପତିଦର୍ଶନଲାଲସାମ୍
ଅପାର ପ୍ରଭାବ ଓ ଶକ୍ତି ଥିବା ସେହି ବୀରଙ୍କ ଜନ୍ମାନ୍ତର ସ୍ତ୍ରୀ, ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକାଂକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି, ତାଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେବାକୁ ମୋର ଉଚିତ।
ଅହମାଶ୍ଵାସଯାମ୍ଯେନାଂ ପୂର୍ଣଚନ୍ଦ୍ରନିଭାନନାମ୍। ଅଦୃଷ୍ଟଦୁଃଖାଂ ଦୁଃଖାର୍ତାଂ ଧ୍ଯାନରୋଦନତତ୍ପରାମ୍
ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ପରି ମୁହଁ ଥିବା, ଦୁଃଖ ଦେଖିନଥିବା ଏହି ଦୁଃଖରେ ଅତିଶୟ ପୀଡିତ ଓ ଧ୍ୟାନ ଓ କାନ୍ଦିବାରେ ଲୀନ ଥିବା ଏହି ମହିଳାଙ୍କୁ ମୁଁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେବି।
ଏଵଂ ଵିମୃଶ୍ଯ ଵିଵିଧୈଃ କାରଣୈର୍ଲକ୍ଷଣୈଶ୍ଚ ତାମ୍। ଉପଗମ୍ଯ ତତୋ ଭୈମୀଂ ସୁଦେଵୋ ବ୍ରାହ୍ମଣୋଽବ୍ରଵୀତ୍
ଏପରି ଭାବେ ବିଭିନ୍ନ କାରଣ ଓ ଚିହ୍ନ ଭାବି, ସୁଦେବ ନାମକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭୀମଙ୍କ କନ୍ୟାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ କଥା କହିଲେ।
ଅହଂ ସୁଦେଵୋ ଵୈଦର୍ଭି ଭ୍ରାତୁସ୍ତେ ଦଯିତଃ ସଖା। ଭୀମସ୍ଯ ଵଚନାଦ୍ରାଜ୍ଞସ୍ତ୍ଵାମନ୍ଵେଷ୍ଟୁମିହାଗତଃ
ହେ ବୈଦର୍ଭୀ, ମୁଁ ସୁଦେବ, ତୁମ ଭାଇଙ୍କ ପ୍ରିୟ ବନ୍ଧୁ; ରାଜା ଭୀମଙ୍କ ଆଦେଶରେ ତୁମକୁ ଖୋଜିବାକୁ ଏଠାକୁ ଆସିଛି।
କୁଶଲୀ ତେ ପିତା ରାଜ୍ଞି ଜନନୀ ଭ୍ରାତରଶ୍ଚ ତେ। ଆଯୁଷ୍ମନ୍ତୌ କୁଶଲିନୌ ତତ୍ରସ୍ଥୌ ଦାରକୌ ଚ ତେ
ରାଜା ତୁମ ପିତା, ତୁମ ମାତା ଓ ଭାଇମାନେ ସମସ୍ତେ ଭଲ ଅଛନ୍ତି; ତୁମର ଦୁଇ ପୁଅ ମଧ୍ୟ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଓ ସୁସ୍ଥ ଅଛନ୍ତି।