ଉତ୍ସୃଜ୍ଯ ଦମଯନ୍ତୀଂ ତୁ ନଲୋ ରାଜା ଵିଶାଂପତେ। ଦଦର୍ଶ ଦାଵଂ ଦହ୍ଯନ୍ତଂ ମହାନ୍ତଂ ଗହନେ ଵନେ
ଦମୟନ୍ତୀଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି, ରାଜା ନଳ ଗଭୀର ଜଙ୍ଗଲରେ ବଡ଼ ଆଗୁନି ଜଳୁଥିବା ଦେଖିଲେ।
ତତ୍ର ସୁଶ୍ରାଵ ଶବ୍ଦଂଵୈ ମଧ୍ଯେ ଭୂତସ୍ଯ କସ୍ଯଚିତ୍। ଅଭିଧାଵ ନଲେତ୍ଯୁଚ୍ଚୈଃ ପୁଣ୍ଯଶ୍ଲୋକେତି ଚାସକୃତ୍
ସେଠାରେ ସେ ଆଗୁନି ମଧ୍ୟରେ କେହି ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରେ 'ନଳ! ମହାପୁଣ୍ୟବାନ!' ବୋଲି ବାରମ୍ବାର ଡାକୁଥିବା ଶବ୍ଦ ସ୍ପଷ୍ଟ ଶୁଣିଲେ।
ମା ଭୈରିତି ନଲଶ୍ଚୋକ୍ତ୍ଵା ମଧ୍ଯମଗ୍ନେଃ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ତମ୍। ଦଦ୍ରଶ ନାଗରାଜାନଂ ଶଯାନଂ କୁଣ୍ଡଲୀକୃତମ୍
ନଳ କହିଲେ, 'ଭୟ କରନି', ଏବଂ ଆଗୁନି ମଧ୍ୟକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ସେଠାରେ ଗୋଟିଏ ନାଗରାଜଙ୍କୁ ଗୋଲାକାର ହେଇ ଶୋଇଥିବା ଦେଖିଲେ।
ସ ନାଗଃ ପ୍ରଞ୍ଜଲିର୍ଭୂତ୍ଵା ଵେପମାନୋ ନଲଂ ତଦା। ଉଵାଚ ମାଂ ଵିଦ୍ଧିରାଜନ୍ନାଗଂ କର୍କୋଟକଂ ନୃପ
ସେ ନାଗ ହାତ ଜୋଡି ତାଳି ଦେଇ କମ୍ପିଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ନଳଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ହେ ରାଜା, ମୋତେ କର୍କଟକ ନାମକ ନାଗ ବୋଲି ଜାଣ।'
ମଯା ପ୍ରଲବ୍ଧୋ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିରନାଗାଃ ସୁମହାତପାଃ। ତେନ ମନ୍ଯୁପରୀତେନ ଶପ୍ତୋସ୍ମି ମନୁଜାଧିପ
ମୁଁ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷି ନାରଦଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଠକାଯାଇଥିଲି, ତାଙ୍କ ରୋଷରେ ସେ ମୋତେ ଶାପ ଦେଇଥିଲେ।
ତିଷ୍ଠ ତ୍ଵଂ ସ୍ଥାଵର ଇଵ ଯାଵଦେତି ନଲଃ କ୍ଵଚିତ୍। ଇତୋ ନେତାସି ତତ୍ସ ତ୍ଵଂ ଶାପାନ୍ମୋକ୍ଷ୍ଯସି ମତ୍କୃତାତ୍
'ନଳ ଆସିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ତୁମେ ଏଠାରେ ଥିବା ଗଛ ପରି ଅଚଳ ରୁହ; ଏଠାରୁ ତୁମକୁ କେହି ନେଇଯିବେ ନାହିଁ। ପରେ ମୋ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଏହି ଶାପରୁ ମୁକ୍ତ ହେବ।'
ତସ୍ଯ ଶାପାନ୍ନ ଶକ୍ନୋମି ପଦାଦ୍ଵିଚଲିତୁଂ ପଦମ୍। ଉପଦେକ୍ଷ୍ଯାମି ତେ ଶ୍ରେଯସ୍ତ୍ରାତୁମର୍ହତି ମାଂ ଭଵାନ୍
ତାଙ୍କ ଶାପରେ ମୁଁ ଏଠାରୁ ଏକ ପାଉଁ ମଧ୍ୟ ଚାଲିପାରୁନି। ମୁଁ ତୁମକୁ ଭଲ କଥା ଶିଖେଇବି; ତୁମେ ମୋତେ ଉଦ୍ଧାର କରିବା ଉଚିତ।
ସଖା ଚ ତେ ଭଵିଷ୍ଯାମି ମତ୍ସମୋ ନାସ୍ତି ପନ୍ନଗଃ। ଲଘୁଶ୍ଚ ତେ ଭଵିଷ୍ଯାମି ଶୀଘ୍ରମାଦାଯ ଗଚ୍ଛ ମାମ୍
ମୁଁ ତୁମର ସଖା ହେବି; ମୋ ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନାଗ ଆଉ କେହି ନାହିଁ। ମୁଁ ହଳୁକା ହୋଇଯିବି, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ମୋତେ ନେଇଯାଅ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ସ ନାଗେନ୍ଦ୍ରୋ ବଭୂଵାଙ୍ଗୁଷ୍ଠମାତ୍ରକଃ। ଦଂ ଗୃହୀତ୍ଵା ନଲଃ ପ୍ରାଯାଦ୍ଦେଶଂ ଦାଵଵିଵର୍ଜିତମ୍
ଏପରି କହି, ନାଗରାଜ ଅଙ୍ଗୁଠି ପରି ଛୋଟ ହେଲେ; ନଳ ତାଙ୍କୁ ଧରି ଆଗୁନି ନଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ଚଲିଗଲେ।
ଆକାଶଦେଶମାସାଦ୍ଯ ଵିମୁକ୍ତଂ କୃଷ୍ଣଵର୍ତ୍ମନା। ଉତ୍ସ୍ରଷ୍ଟୁକାମଂ ତଂ ନାଗଃ ପୁନଃ କର୍କୋଟକୋଽବ୍ରଵୀତ୍
ଏଭଳି ଆଗୁନିର କଳା ଚିହ୍ନ ନଥିବା ଖୋଲା ସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚି, ନଳ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିବାକୁ ଚାହିଁଲେ, ସେତେବେଳେ କର୍କଟକ ନାଗ ପୁଣି କହିଲେ—
ପଦାନି ଗଣଯନ୍ଗଚ୍ଛ ସ୍ଵାନି ନୈଷଧ କାନିଚିତ୍। ତତ୍ରତେଽହଂ ମହାବାହୋ ଶ୍ରେଯୋ ଧାସ୍ଯାମି ଯତ୍ପରମ୍
'ହେ ନିଷଧ, ତୁମେ ଚାଲିବାକୁ ନିଜେ ନିଜେ ପଦଗଣନା କର; ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ପଦରେ, ହେ ବଳଶାଳୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ମଙ୍ଗଳ ଦେଇବି।'
ତତଃ ସଂଖ୍ଯାତୁମାରବ୍ଧମଦଶଦ୍ଦଶମେ ପଦେ। ତସ୍ଯ ଦଷ୍ଟସ୍ଯ ତଦ୍ରୂପଂ କ୍ଷିପ୍ରମନ୍ତରଧୀଯତ
ତାପରେ, ନଳ ପଦ ଗଣନା କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ, ଦଶମ ପଦରେ ନାଗ ତାଙ୍କୁ ଡସିଲେ, ତାହା ସହିତ ତାଙ୍କର ପୂର୍ବରୁ ଥିବା ରୂପ ତୁରନ୍ତ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲା।
ସ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିସ୍ମିତସ୍ତସ୍ଥାଵାତ୍ମାନଂ ଵିକୃତଂ ନଲଃ। ସ୍ଵରୂପଧାରିଣଂ ନାଗଂ ଦଦର୍ଶ ସ ମହୀପତିଃ
ନଳ ନିଜକୁ ଏଭଳି ପରିବର୍ତ୍ତିତ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଥିଲେ; ସେ ମହାରାଜା ତାହାପରେ ସ୍ୱରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ସାପକୁ ଦେଖିଲେ।
ତତଃ କର୍କୋଟକୋ ନାଗଃ ସାନ୍ତ୍ଵଯନ୍ନଲମବ୍ରଵୀତ୍। ମଯା ତେଽନ୍ତର୍ହିତଂ ରୂପଂ ନ ତ୍ଵାଂ ଵିଦ୍ଯୁର୍ଜନା ଇତି
ତାପରେ କର୍କୋଟକ ନାଗ ନଳଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ କହିଲେ, "ମୁଁ ତୁମର ରୂପ ଲୁଚାଇଦେଇଛି, ଯେଉଁଠାରେ ଲୋକେ ତୁମକୁ ଚିହ୍ନିପାରିବେ ନାହିଁ।"
ଯତ୍କୃତେ ଚାସି ନିକୃତୋ ଦୁଃଖେନ ମହତା ନଲ। ଵିଷେଣ ସ ମଦୀଯେନ ତ୍ଵଯି ଦୁଃଖଂ ନିଵତ୍ସ୍ଯତି
ନଳ, ଯେଉଁଥିରେ ତୁମେ ଅନ୍ୟାୟ ଭାବେ ବଡ଼ ଦୁଃଖ ଭୋଗିଛ, ମୋର ବିଷ ଏବେ ତୁମକୁ ଯେଉଁଠାରେ ଦୁଃଖ ଦେଇଥିଲେ, ସେଠାରେ ତାହାକୁ ଦୁଃଖ ଦେବ।
ଵିଷେଣ ସଂଵୃତୈର୍ଗାତ୍ରୈର୍ଯାଵତ୍ତ୍ଵାଂ ନ ଵିମୋକ୍ଷ୍ଯତି। ତାଵତ୍ତୁ ତ୍ଵାଂ ମହାରାଜ କ୍ଲେଶେଽସ୍ମିନ୍ସ ନିଯୋକ୍ଷ୍ଯତି
ମୋର ବିଷ ତୁମ ଦେହରେ ଥିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ସେ ତୁମକୁ ଏହି କଷ୍ଟରେ ରଖିବ; ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ତୁମକୁ ମୁକ୍ତ କରିବି, ସେତେବେଳେ ଏହା ଶେଷ ହେବ।
ଅନାଗା ଯେନ ନିକୃତସ୍ତ୍ଵମନର୍ହୋ ଜନାଧିପ। କ୍ରୋଧାଦସୂଯଯିତ୍ଵା ତଂ ରକ୍ଷା ମେ ଭଵତଃ କୃତା
ଅନ୍ୟାୟ ଭାବେ ତୁମେ ଦୋଷ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଏକ ଅଯୋଗ୍ୟ ଲୋକ ତୁମକୁ କ୍ଷତି କରିଥିଲା; ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧ ଓ ଇର୍ଷ୍ୟାରୁ ଏହା ହେଇଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଏବେ ମୁଁ ତୁମର ସୁରକ୍ଷା ନିଶ୍ଚିତ କରିଛି।
ନ ତେ ଭଯଂ ନରଵ୍ଯାଘ୍ର ଦଂଷ୍ଟ୍ରିଭ୍ଯଃ ଶତ୍ରୁତୋପି ଵା। ବ୍ରହ୍ମଵିତ୍ତ୍ଵଂ ଚ ଭଵିତା ମତ୍ପ୍ରସାଦାନ୍ନରାଧିପ
ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସିଂହ, ତୁମେ କୌଣସି ଦାନ୍ତବାଳା ପ୍ରାଣୀ କିମ୍ବା ଶତ୍ରୁ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କିଛିକୁ ଭୟ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ ନାହିଁ; ମୋର କୃପାରେ ରାଜା, ତୁମେ ପରମ ଜ୍ଞାନ ଲାଭ କରିବ।
ରାଜନ୍ଵିଷନିମିତ୍ତା ଚ ନ ତେ ପୀଡା ଭଵିଷ୍ଯତି। ସଂଗ୍ରାମେଷୁ ନ ରାଜେନ୍ଦ୍ରଶଶ୍ଵଜ୍ଜଯମଵାପ୍ସ୍ଯସି
ରାଜା, ଏହି ବିଷରୁ ତୁମେ କୌଣସି ପୀଡ଼ା ଅନୁଭବିବେ ନାହିଁ; ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମେ ସଦା ବିଜୟୀ ହେବ।
ଗଚ୍ଛ ରାଜନ୍ନିତଃ ସୂତୋ ବାହୁକୋଽହମିତି ବ୍ରୁଵନ୍। ସମୀପମୃତୁପର୍ଣସ୍ଯ ସ ହି ଵେଦାକ୍ଷନୈପୁଣମ୍
ରାଜା, ଏଠାରୁ ଯାଅ ଏବଂ କହ, 'ମୁଁ ବାହୁକ ରଥଚାଳକ'; ରୁତୁପର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଅ, ସେ ଚକ୍ର ଖେଳରେ ଦକ୍ଷ।
ଅଯୋଧ୍ଯାଂ ନଗରୀଂ ରମ୍ଯାମଦ୍ଯ ଵୈ ନିଷଧେଶ୍ଵର। ସ ତେଽକ୍ଷହୃଦଯଂ ଦାତା ରାଜାଽଶ୍ଵହୃଦଯେନ ଵୈ
ନିଷଧ ରାଜା, ଆଜି ଆୟୋଧ୍ୟା ଶହରକୁ ଯାଅ; ସେ ରାଜା ତୁମକୁ ଘୋଡ଼ା ବିଦ୍ୟା ବଦଳରେ ଚକ୍ର ଖେଳର ଗୁପ୍ତ ଜ୍ଞାନ ଦେବେ।
ଇକ୍ଷ୍ଵାକୁକୁଲଜଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ମିତ୍ରଂ ଚୈଵ ଭଵିଷ୍ଯତି। ଭଵିଷ୍ଯସି ଯଦାଽକ୍ଷଜ୍ଞଃ ଶ୍ରେଯସା ଯୋକ୍ଷ୍ଯସେ ତଦା
ସେ ଇକ୍ଷ୍ୱାକୁ ବଂଶର ମହାନ ବଂଶଜ ଓ ତୁମର ମିତ୍ର ହେବେ; ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଚକ୍ର ଖେଳରେ ପାରଙ୍ଗତ ହେବ, ସମୃଦ୍ଧି ଲାଭ କରିବ।
ସଂଯୋକ୍ଷ୍ଯସେ ସ୍ଵଦାରୈସ୍ତ୍ଵଂ ମା ସ୍ମ ଶୋକେ ମନଃ କୃଥାଃ। ରାଜ୍ଯେନ ତନଯାଭ୍ଯାଂ ଚ ସତ୍ଯମେତଦ୍ବ୍ରଵୀମି ତେ
ତୁମେ ପୁନି ତୁମ ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ ସହିତ ମିଶିପାରିବ; ଦୁଃଖରେ ମନ ଦିଅନି। ରାଜ୍ୟ ଓ ପୁଅମାନେ ମଧ୍ୟ ପୁନି ମିଳିବେ—ମୁଁ ଏହି କଥା ସତ୍ୟ କହୁଛି।
ସ୍ଵଂ ରୂପଂ ଚ ଯଦା ଦ୍ରଷ୍ଟୁମିଚ୍ଛେଥାସ୍ତ୍ଵଂ ନରାଧିପ। ସଂସ୍ମର୍ତଵ୍ଯସ୍ତଦା ତେଽହଂଵାସଶ୍ଚଦଂ ଵିଵାସଯେଃ
ରାଜା, ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଆଉଥରେ ନିଜ ରୂପ ଦେଖିବାକୁ ଚାହିଁବ, ସେତେବେଳେ ମୋତେ ସ୍ମରଣ କରିବେ ଓ ଏହି ବସ୍ତ୍ର ଖୋଲିଦେବ।
ଅନେନ ଵାସସାଚ୍ଛନ୍ନଃ ସ୍ଵଂ ରୂପଂ ପ୍ରତିପତ୍ସ୍ଯସେ। ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ପ୍ରଦଦୌ ତସ୍ମୈ ଦିଵ୍ଯଂ ଵାସୋଯୁଗଂ ତଦା
ଏହି ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ରହିଲେ, ତୁମେ ନିଜ ମୂଳ ରୂପ ପୁନି ପାଇପାରିବ; ଏମିତି କହି ସେ ତାଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ବସ୍ତ୍ର ଦୁଇଟି ଦେଲେ।
ଏଵଂ ନଲଂ ଚ ସଂଦିଶ୍ଯ ଵାସୋ ଦତ୍ତାଵ ଚ କୌରଵ। ନାଗରାଜସ୍ତତୋ ରାଜଂସ୍ତତ୍ରୈଵାନ୍ତରଧୀଯତ
ଏଭଳି ନଳଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଇ ଓ ବସ୍ତ୍ର ଦେଇ, ନାଗରାଜ ସେଠାରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ, ହେ କୌରବ।
ତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତର୍ହିତେ ନାଗେ ପ୍ରଯଯୌ ନୈଷଧୋ ନଲଃ। ଋତୁପର୍ଣସ୍ଯ ନଗରଂ ପ୍ରାଵିଶଦ୍ଦଶମେଽହନି
ନାଗ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେବା ପରେ, ନିଷଧର ନଳ ଚାଲିଗଲେ ଓ ଦଶମ ଦିନରେ ରୁତୁପର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ସ ରାଜାନମୁପାତିଷ୍ଠଦ୍ବାହୁକୋଽହମିତି ବ୍ରୁଵନ୍। ଅଶ୍ଵାନାଂ ଵାହନେ ଯୁକ୍ତଃ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ନାସ୍ତି ମତ୍ସମଃ
ସେ ରାଜାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, 'ମୁଁ ବାହୁକ' ବୋଲି କହିଲେ; ଘୋଡ଼ା ଚଳାଇବାରେ ଏ ପୃଥିବୀରେ ମୋତେ ସମାନ କେହି ନାହିଁ।
ଅର୍ଥକୃଚ୍ଛ୍ରେଷୁ ଚୈଵାହଂ ପ୍ରଷ୍ଟଵ୍ଯୋ ନୈପୁଣେଷୁ ଚ। ଅନ୍ନସଂସ୍କାରମପି ଚ ଜାନାମ୍ଯନ୍ଯୈର୍ଵିଶେଷତଃ
'ଯେଉଁଠି କଷ୍ଟ କିମ୍ବା ଦକ୍ଷତା ଦରକାର, ତୁମେ ମୋତେ ପଚାରିପାର; ମୁଁ ଖାଦ୍ୟ ପକାଇବାରେ ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟମାନେଠାରୁ ଭଲ ଜାଣେ।'
ଯାନି ଶିଲ୍ପାନି ଲୋକେଽସ୍ମିନ୍ଯଚ୍ଚୈଵାନ୍ଯତ୍ସୁଦୁଷ୍କରମ୍। ସର୍ଵଂ ଯତିଷ୍ଯେ ତତ୍କର୍ତୁମୃତୁପର୍ଣ ଭରସ୍ଵ ମାମ୍
'ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁ ଶିଳ୍ପ ଅଛି କିମ୍ବା ସବୁଠାରୁ କଠିନ କାମ, ସେସବୁ କରିବାକୁ ମୁଁ ଚେଷ୍ଟା କରିବି— ରୁତୁପର୍ଣ୍ଣ, ମୋତେ ନିଯୁକ୍ତ କର।'