ଵିପ୍ରିଯଂ ହ୍ଯାଚରନ୍ମର୍ତ୍ଯୋ ଦେଵାନାଂ ମୃତ୍ଯୁଚ୍ଛତି। ତ୍ରାହି ମାମନଵଦ୍ଯାଙ୍ଗି ଵରଯସ୍ଵ ସୁରୋତ୍ତମାନ୍
"ଯେଉଁ ମଣିଷ ଦେବତାମାନେଙ୍କ ବିରୋଧରେ କାମ କରେ, ସେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ପାଏ। ଅପରାଧହୀନେ, ମୋତେ ରକ୍ଷା କର, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତାଙ୍କୁ ଚୟନ କର।"
ଵିରଜାଂସି ଚ ଵାସାଂସି ଦିଵ୍ଯାଶ୍ଚିତ୍ରାଃ ସ୍ରଜସ୍ତଥା। ଭୂଷଣାନି ତୁ ଦିଵ୍ଯାନି ଦେଵାନ୍ପ୍ରାପ୍ଯ ତୁ ଭୁଙ୍କ୍ଷ୍ଵ ଵୈ
"ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ପାଇଲେ, ଅପବିତ୍ରତାରହିତ ବସ୍ତ୍ର, ଦିବ୍ୟ ମାଳା ଓ ଭୂଷଣ ଭୋଗ କର।"
ଯ ଇମାଂ ପୃଥିଵୀଂ କୃତ୍ସ୍ନାଂ ସଂକ୍ଷିପ୍ଯ ଗ୍ରସତେ ପୁନଃ। ହୁତାଶମୀଶଂ ଦେଵାନାଂ କା ତଂ ନ ଵରଯେତ୍ପତିମ୍
"ଏହି ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀକୁ ଏକଠା କରି, ପୁଣି ଗଳିଗଲା ଯେଉଁ ଦେବତା, ଅଗ୍ନିର ମାଲିକ, ସେଉଁଠି କିଏ ସ୍୵ାମୀ ଭାବେ ଚୟନ କରିବ ନାହିଁ?"
ଯସ୍ ଦଣ୍ଡଭଯାତ୍ସର୍ଵେ ଭୂତଗ୍ରାମାଃ ସମାଗତାଃ। ଧର୍ମମେଵାନୁରୁଧ୍ଯନ୍ତି କା ତଂ ନ ଵରଯେତ୍ପତିମ୍
"ଯାହାଙ୍କ ଦଣ୍ଡର ଭୟରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଏକଠା ହୁଅନ୍ତି ଏବଂ ଧର୍ମକୁ ଅନୁସରନ୍ତି, ସେଉଁଠି କିଏ ସ୍୵ାମୀ ଭାବେ ଚୟନ କରିବ ନାହିଁ?"
ଧର୍ମାତ୍ମାନଂ ମହାତ୍ମାନଂ ଦୈତ୍ଯଦାନଵମର୍ଦନମ୍। ମହେନ୍ଦ୍ରଂ ସର୍ଵଦେଵାନାଂ କା ତଂ ନ ଵରଯେତ୍ପତିମ୍
"ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ମହାତ୍ମା, ଦାୟତ୍ୟ ଓ ଦାନବମାନେଙ୍କୁ ଦମନ କରୁଥିବା, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ମାଧ୍ୟରେ ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କିଏ ସ୍୵ାମୀ ଭାବେ ଚୟନ କରିବ ନାହିଁ?"
କ୍ରିଯତାମଵିଶଙ୍କେନ ମନସା ଯଦି ମନ୍ଯସେ। ଵରୁଣଂ ଲୋକପାଲାନାଂ ସୁହୃଦ୍ଵାକ୍ଯମିଦଂ ଶୃଣୁ
"ଯଦି ତୁମର ମନ ନିର୍ଭୟ ଅଛି ଏବଂ ଏହାକୁ ଠିକ୍ ଭାବୁଛ, ତେବେ ଲୋକପାଳମାନେଙ୍କ ସହ ବନ୍ଧୁ ଭାବରେ ଥିବା ବରୁଣଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣ।"
ନୈଷଧେନୈଵମୁକ୍ତା ସା ଦମଯନ୍ତୀ ବଚୋଽବ୍ରଵୀତ୍। ସମାପ୍ଲୁତାଭ୍ଯାଂ ନେତ୍ରାଭ୍ଯାଂ ଶୋକଜେନାଥ ଵାରିଣା
ନିଷଧର ରାଜା ଏପରି କହିବା ପରେ, ଦମୟନ୍ତୀ ଶୋକରେ ଭିଜା ଦୁଇ ଚକୁ ନେଇ, ଏହି କଥା କହିଲେ—
ଦେଵେଭ୍ଯୋଽହଂ ନମସ୍କୃତ୍ ଯସର୍ଵେଭ୍ଯଃ ପୃଥିଵୀପତେ। ଵୃଣେ ତ୍ଵାମେଵ ଭର୍ତାରଂ ସତ୍ଯମେତଦ୍ବ୍ରଵୀମି ତେ
"ମୁଁ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରିଛି, ହେ ପୃଥିବୀର ନାଥ, ମୁଁ କେବଳ ତୁମକୁ ମୋ ସ୍୵ାମୀ ଭାବେ ଚୟନ କରୁଛି। ଏହା ମୁଁ ସତ୍ୟ କହୁଛି।"
ତାମୁଵାଚ ତତୋ ରାଜା ଵେଷମାନାଂ କୃତାଞ୍ଜଲିମ୍। ଦୌତ୍ଯେନାଗତ୍ଯ କଲ୍ଯାଣି ନୋତ୍ସହେ ସ୍ଵାର୍ଥମୀପ୍ସିତଂ
ତାପରେ ରାଜା, ହାତ ଜୋଡି ଦଢ଼ିଥିବା, ବେଶ ବଦଳାଇଥିବା ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ମୁଁ ଦୂତ ଭାବେ ଆସିଛି, ଶୁଭେ, ଏଠି ମୋ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିପାରିବି ନାହିଁ।"
କଥଂ ହ୍ଯହଂ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତ୍ଯ ଦେଵତାନାଂ ଵିଶେଷତଃ। ପରାର୍ଥେ ଯତ୍ନମାରଭ୍ଯ କଥଂ ସ୍ଵାର୍ଥମିହୋତ୍ସହେ
"ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ବିଶେଷ ଭାବେ ଦେଇଥିବା ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପରେ, ଅନ୍ୟର ପାଇଁ ଏହି ଉଦ୍ୟମ କରି, କିପରି ଏଠି ମୋ ଲାଭ ଚିନ୍ତା କରିପାରିବି?"
ଏଷ ଧର୍ମୋ ଯଦି ସ୍ଵାର୍ଥୋ ମମାପି ଭଵିତା ତତଃ। ଏଵଂ ସ୍ଵାର୍ଥଂ କରିଷ୍ଯାମି ତଥା ଭଦ୍ରେ ଵିଧୀଯତାମ୍
"ଯଦି ଏହା ଧର୍ମ, ତେବେ ମୋର ଲାଭ ମଧ୍ୟ ହେବ। ତେବେ ମୁଁ ମୋ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବି—ଏପରି ହେଉ, ଶାନ୍ତିମୟେ।"
ତତୋ ବାଷ୍ପାକୁଲାଂଵାଚଂ ଦମଯନ୍ତୀ ଶୁଚିସ୍ମିତା। ପ୍ରତ୍ଯାହରନ୍ତୀ ଶନକୈର୍ନଲଂ ରାଜାନମବ୍ରଵୀତ୍
ତାପରେ ଶୁଭ୍ର ହସିଥିବା ଦମୟନ୍ତୀ, ଅଶ୍ରୁ ଭରା କଣ୍ଠରେ, ଶାନ୍ତ ଭାବେ ନଳ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଅସ୍ତ୍ଯୁପାଯୋ ମଯା ଦୃଷ୍ଟୋ ନିରପାଯୋ ନରେଶ୍ଵର। ଯେନ ଦୋଷୋ ନ ଭଵିତା ତଵ ରାଜନ୍କଥଂଚନ
ହେ ରାଜା, ମୁଁ ଏମିତି ଏକ ଉପାୟ ଦେଖିଛି, ଯାହା ଦ୍ୱାରା କେବେ ମଧ୍ୟ ତୁମେ କୌଣସି ଦୋଷରେ ପଡ଼ିବେ ନାହିଁ।
ତ୍ଵଂ ଚୈଵ ହି ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେଵାଶ୍ଚେନ୍ଦ୍ରପୁରୋଗମାଃ। ଆଯାନ୍ତୁ ସହିତାଃ ସର୍ଵେ ମମ ଯତ୍ର ସ୍ଵଯଂଵରଃ
ହେ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମେ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ମିଶି, ଯେଉଁଠାରେ ମୋର ସ୍ୱୟଂବର ହେବ, ସେଠାକୁ ଆସ।
ତତୋଽହଂ ଲୋକପାଲାନାଂ ସନ୍ନିଧୌ ତ୍ଵାଂ ନରେଶ୍ଵର। ଵରଯିଷ୍ଯେ ନରଵ୍ଯାଘ୍ର ନୈଵଂ ଦୋଷୋ ଭଵିଷ୍ଯତି
ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ, ହେ ରାଜା, ମୁଁ ତୁମକୁ ବରିବି; ଏହିପରି କରିଲେ କୌଣସି ଦୋଷ ହେବ ନାହିଁ।
ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତୁ ଵୈଦର୍ଭ୍ଯା ନଲୋ ରାଜା ଵିଶଂପତେ। ଆଜଗାମ ପୁନସ୍ତତ୍ର ଯତ୍ର ଦେଵାଃ ସମାଗତାଃ
ବିଦର୍ଭ ରାଜକୁମାରୀଙ୍କ ଏହିପରି କଥା କହିବା ପରେ, ରାଜା ନଳ ପୁନି ସେଠିକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଏକଠା ହୋଇଥିଲେ।
ତମପଶ୍ଯଂସ୍ତଥାଽଽଯାନ୍ତଂ ଲୋକପାଲା ମହେଶ୍ଵରାଃ। ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚୈନଂ ତତୋଽପୃଚ୍ଛନ୍ଵୃତ୍ତାନ୍ତଂ ସର୍ଵମେଵ ତମ୍
ସେଠାକୁ ଆସୁଥିବା ନଳଙ୍କୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ମହାଦେବମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଘଟଣା ବିଷୟରେ ପଚାରିଲେ।
କଚ୍ଚିଦ୍ଦୃଷ୍ଟା ତ୍ଵଯା ରାଜନ୍ଦମଯନ୍ତୀ ଶୁଚିସ୍ମିତା। କିମବ୍ରଵୀଚ୍ଚ ନଃ ସର୍ଵାନ୍ଵଦ ଭୂମିପତେଽନଘ
ହେ ରାଜା, ଶୁଭ୍ର ହାସ୍ୟଯୁକ୍ତ ଦମୟନ୍ତୀକୁ ତୁମେ ଦେଖିଲ କି? ସେ ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କୁ କଣ କହିଲେ? ହେ ନିଷ୍ପାପ ଭୂମିପତି, ଆମକୁ କୁହ।
ଭଵଦ୍ଭିରହମାଦିଷ୍ଟୋ ଦମଯନ୍ତ୍ଯା ନିଵେଶନମ୍। ପ୍ରଵିଷ୍ଟଃ ସୁମହାକକ୍ଷ୍ଯଂ ଦଣ୍ଡିଭିଃ ସ୍ଥଵିରୈର୍ଵୃତମ୍
ଆପଣମାନେ ଯେପରି ଆଦେଶ କରିଥିଲେ, ମୁଁ ଦମୟନ୍ତୀଙ୍କ ଶୟନଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲି, ଯାହା ବଡ଼ ଓ ବୃଦ୍ଧ ଦଣ୍ଡଧାରୀମାନେ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ।
ପ୍ରଵିଶନ୍ତଂ ଚ ମାଂ ତତ୍ର ନ କଶ୍ଚିଦ୍ଦୃଷ୍ଟଵାନ୍ନରଃ। ଋତେ ତାଂ ପାର୍ତିଵସୁତାଂ ଭଵତାମେଵ ତେଜସା
ମୁଁ ଯେତେବେଳେ ସେଠାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲି, ଆପଣମାନଙ୍କ ତେଜରେ, ସେ ରାଜକୁମାରୀ ଛଡ଼ା ଆଉ କେହି ମୋତେ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ସଖ୍ଯଶ୍ଚାସ୍ଯା ମଯା ଦୃଷ୍ଟାସ୍ତାଭିଶ୍ଚାପ୍ଯୁପଲକ୍ଷିତଃ। ଵିସ୍ମିତାଶ୍ଚାଭଵନ୍ସର୍ଵା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମାଂ ଵିବୁଧେଶ୍ଵରାଃ
ମୁଁ ତାଙ୍କ ସଖୀମାନେକୁ ଦେଖିଲି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ଚିହ୍ନିଲେ; ଦେବତାମାନଙ୍କ ସମସ୍ତ ଅଧିପତିମାନେ ମୋତେ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ।
ଵର୍ଣ୍ଯମାନେଷୁ ଚ ମଯା ଭଵତ୍ସୁ ରୁଚିରାନନାଂ। ମାମେଵ ଗତସଂକଲ୍ପା ଵୃଣୀତେ ସା ସୁରୋତ୍ତମାଃ
ମୁଁ ତୁମକୁ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସୁନ୍ଦରମୁଖୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବର୍ଣ୍ଣନା କରୁଥିବା ବେଳେ, ସେ ମୋପରି ମନ ଦେଇଲେ; ସେ ସୁନ୍ଦରୀ ମୋତେ ବରିଲେ।
ଅବ୍ରଵୀଚ୍ଚୈଵ ମାଂ ବାଲା ଆଯାନ୍ତୁ ସହିତାଃ ସୁରାଃ। ତ୍ଵଯା ସହ ନରଵ୍ଯାଘ୍ର ମମ ଯତ୍ରସ୍ଵଯଂଵରଃ
ସେ ଯୁବତୀ ମୋତେ ଏହିପରି କହିଲେ, 'ମୋ ସ୍ୱୟଂବର ଯେଉଁଠି ହେବ, ସେଠାକୁ ତୁମେ ଓ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଏକଠା ଆସନ୍ତୁ।'
ତେଷାମହଂ ସଂନିଧୌ ତ୍ଵାଂ ଵରଯିଷ୍ଯାମି ନୈଷଧ। ଏଵଂ ତଵ ମହାବାହୋ ଦୋଷୋ ନ ଭଵିତେତି ହ
ସେମାନଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ, ହେ ନିଷଧର ନଳ, ମୁଁ ତୁମକୁ ବରିବି; ଏହିପରି କଲେ, ହେ ମହାବାହୁ, ତୁମେ କୌଣସି ଦୋଷରେ ପଡ଼ିବେ ନାହିଁ।
ଏତାଵଦେଵ ଵିବୁଧା ଯଥାଵୃତ୍ତମୁପାହୃତମ୍। ମଯା ଶେଷେ ପ୍ରମାଣଂ ତୁ ଭଵନ୍ତସ୍ତ୍ରିଦଶେଶ୍ଵରାଃ
ହେ ଦେବମାନେ, ମୁଁ ଯେଉଁଠାରେ ଯେଉଁଘଟଣା ଘଟିଛି, ସେସବୁ କଥା ଏଠି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କହିଦେଲି; ଅବଶିଷ୍ଟ କଥାର ସାକ୍ଷୀ ହେଉଛନ୍ତି ଆପଣମାନେ।
ଅଥ କାଲେ ଶୁଭେ ପ୍ରାପ୍ତେ ତଥୌ ପୁଣ୍ଯେ କ୍ଷଣେ ତଥା। ଆଜୁହାଵ ମହୀପାଲାନ୍ଭୀମୋ ରାଜା ସ୍ଵଯଂଵରେ
ତାପରେ ଶୁଭ ଏବଂ ପୁଣ୍ୟ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଆସିଲା, ରାଜା ଭୀମ ନିଜ ସ୍ୱୟଂବର ପାଇଁ ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେକୁ ଡାକିଲେ।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ପୃଥିଵୀପାଲାଃ ସର୍ଵେ ହୃଚ୍ଛଯପୀଡିତାଃ। ତ୍ଵରିତାଃ ସମପାଜଗ୍ମୁର୍ଦମଯନ୍ତୀମଭୀପ୍ସଵଃ
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଭୂମିର ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ, ପ୍ରେମରେ ବିଧ୍ୱସ୍ତ ହୋଇ, ଦମୟନ୍ତୀଙ୍କୁ ପାଇବା ଆଶାରେ ତ୍ୱରାତ୍ୱରିତ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।
କନକସ୍ତମ୍ଭରୁଚିରଂ ତୋରଣେନ ଵିରାଜିତମ୍। ଵିଵିଶୁସ୍ତେ ନୃପା ରଙ୍ଗଂ ମହାସିଂହ ଇଵାଚଲମ୍
ସୁନାର ଷ୍ଟମ୍ଭ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ତୋରଣ ଦ୍ୱାର ମାଧ୍ୟମରେ, ସେଇ ରାଜାମାନେ ମହାସିଂହମାନେ ପର୍ବତକୁ ଯାଉଥିବା ପରି ରଙ୍ଗଶାଳାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ତତ୍ରାସନେଷୁ ଵିଵିଧେଷ୍ଵାସୀନାଃ ପୃଥିଵୀକ୍ଷିତଃ। ସୁରଭିସ୍ରଗ୍ଧରାଃ ସର୍ଵେ ପ୍ରମୃଷ୍ଟମଣିକୁଣ୍ଡଲାଃ
ସେଠାରେ ବିଭିନ୍ନ ଆସନରେ ବସିଥିବା ଭୂମିର ଅଧିପତିମାନେ, ସମସ୍ତେ ସୁଗନ୍ଧ ମାଳା ଓ ଚମକୁଥିବା ମଣିକୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧିଥିଲେ।
ସଂପୂର୍ଣାଂ ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ରୈର୍ଵ୍ଯାଘ୍ରୈର୍ଗିରିଗୁହାମିଵ। `ପ୍ରଵିଵେଶ ନଲୋ ଦେଵୈଃ ପୁଣ୍ଯଶ୍ଲୋକୋ ନରାଧିପ
ବାଘ ପରି ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ନରମାନେ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଥିବା ଏହି ରଙ୍ଗଶାଳାକୁ, ନଳ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହିତ ପ୍ରବେଶ କଲେ।