ସା ତେ ସମୃଦ୍ଧିର୍ଯୈରାତ୍ତା ଚପଲା ପ୍ରତିସାରିଣୀ। ଆଦାଯ ଜୀଵିତଂ ତେଷାମାହରିଷ୍ଯାମି ତାମହମ୍
ତୁମର ଯେଉଁ ସମୃଦ୍ଧି ଚଞ୍ଚଳ ଓ ଲୋଭୀମାନେ ହରିନେଇଥିଲେ, ସେହି ସମୃଦ୍ଧିକୁ ମୁଁ ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରାଣ ନେଇ ଫେରାଇ ଆଣିବି।
ରାମେଣ ସହ କୌରଵ୍ଯ ଭୀମାର୍ଜୁନଵଯୈସ୍ତଥା। ଅକ୍ରୂରଗଦସାମ୍ବୈଶ୍ଚ ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନେନାହୁକେନ ଚ
ରାମ, ଭୀମ, ଅର୍ଜୁନ, ଅକୃର, ଗଦ, ସାମ୍ବ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଅହୁକ—ଏମାନେ ସହିତ, ହେ କୌରବ, ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧ କରିବି।
ଧୃଷ୍ଟଦ୍ଯୁମ୍ନେନ ଵୀରେଣ ଶିଶୁପାଲାତ୍ମଜେନ ଚ। ଦୁର୍ଯୋଧନଂ ରଣେ ହତ୍ଵା ସଦ୍ଯଃ କର୍ଣଂ ଚ ଭାରତ। ଦୁଃଶାସନଂ ସୌବଲେଯଂ ଯଶ୍ଚାନ୍ଯଃ ପ୍ରତିଯୋତ୍ସ୍ଯତି
ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନ ଓ ଶିଶୁପାଳଙ୍କ ପୁଅ ସହିତ, ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦୁର୍ୟୋଧନ, କର୍ଣ୍ଣ, ଦୁଃଶାସନ, ସୌବଳୀୟ ଓ ଯେଉଁଠି ଅନ୍ୟେ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦି ହେବେ ସେମାନଙ୍କୁ ମାରିଦେବି।
ତତସ୍ତ୍ଵଂ ହାସ୍ତିନପୁରେ ଭ୍ରାତୃଭିଃ ସହିତୋ ଵସନ୍। ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରୀଂ ଶ୍ରିଯଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ପ୍ରଶାଧି ପୃଥିଵୀମିମାଂ
ତାପରେ, ତୁମେ ଭାଇମାନେ ସହିତ ହସ୍ତିନାପୁରରେ ବସି, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କର ସମ୍ପଦ ଲାଭ କରି, ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ଶାସନ କରିବ।
ଅଥୈନମବ୍ରଵୀଦ୍ରାଜା ତସ୍ମିନ୍ଵୀରସମାଗମେ। ଶୃଣ୍ଵତ୍ସ୍ଵେତେଷୁ ଵୀରେଷୁ ଧୃଷ୍ଟଦ୍ଯୁମ୍ନମୁଖେଷୁ ଚ
ସେହି ବୀରମାନେ ଏକଠା ହୋଇଥିବା ବେଳେ, ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନ ଆଦି ସମସ୍ତଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ରାଜା ତାଙ୍କୁ କହିଲେ—
ପ୍ରତିଗୃହ୍ଣାମି ତେ ଵାଚମିମାଂ ସତ୍ଯାଂ ଜନାର୍ଦନ। ଅମିତ୍ରାନ୍ମେ ମହାବାହୋ ସାନୁବନ୍ଧାନ୍ହନିଷ୍ଯସି
ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ମୁଁ ତୁମ ଏହି ସତ୍ୟ କଥାକୁ ଗ୍ରହଣ କରୁଛି; ମହାବାହୁ, ତୁମେ ମୋ ଶତ୍ରୁମାନେ ଓ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀମାନେକୁ ମାରିଦେବ।
ଵର୍ଷାତ୍ରଯୋଦଶାଦୂର୍ଧ୍ଵଂ ସତ୍ଯଂ ମାଂ କୁରୁ କେଶଵ। ପ୍ରତିଜ୍ଞାତୋ ଵନେ ଵାସୋ ରାଜ୍ଞାଂମଧ୍ଯେ ମଯା ହ୍ଯଯମ୍
ତେର ବର୍ଷ ପରେ, ମୋ ପାଇଁ ଏହି କଥାକୁ ସତ୍ୟ କର, ହେ କେଶବ; ମୁଁ ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବନବାସ ନେବାକୁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରିଛି।
ଧର୍ମରାଜସ୍ଯ ଵଚନଂ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତ୍ଯ ସଭାସଦଃ। ଧୃଷ୍ଟଦ୍ଯୁମ୍ନପୁରୋଗାସ୍ତେ ସମଯାମାସୁର଼ଞ୍ଜସା
ଧର୍ମରାଜଙ୍କ କଥାକୁ ସଭାରେ ସମସ୍ତଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଶୁଣି, ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନ ଆଦି ସମସ୍ତେ ସହଜରେ ସମ୍ମତି ଦେଲେ।
କେଶଵଂ ମଧୁରୈର୍ଵାକ୍ଯୈଃ କାଲଯୁକ୍ତୈରମର୍ଷିତମ୍। ପାଞ୍ଚାଲୀଂ ପ୍ରାହୁରକ୍ଲିଷ୍ଟାଂ ଵାସୁଦେଵସ୍ଯ ଶୃଣ୍ଵତଃ
ମଧୁର ଓ ସମୟଯୋଗ୍ୟ କଥାରେ, କ୍ରୋଧ ଛାଡ଼ି, ସେମାନେ ପଞ୍ଚାଳୀଙ୍କୁ, ଯିଏ ଦୋଷରହିତ, ବାସୁଦେବଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ।
ଦୁର୍ଯୋଧନସ୍ତଵ କ୍ରୋଧାଦ୍ଦେଵି ତ୍ଯକ୍ଷ୍ଯତି ଜୀଵିତମ୍। ପ୍ରତିଜାନୀମ ତେ ସତ୍ଯଂ ମା ଶୁଚୋ ଵରଵର୍ଣିନି
ଦୁର୍ୟୋଧନ କ୍ରୋଧରେ ତାଙ୍କ ଜୀବନ ଛାଡ଼ିଦେବେ, ହେ ଦେବୀ; ଏହି କଥାକୁ ମୁଁ ସତ୍ୟ କହୁଛି—ତୁମେ ଦୁଃଖ କରନି, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ।
ଯେ ସ୍ମ ତେ କୁରଵଃ କୃଷ୍ଣେ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତ୍ଵାଂ ପ୍ରାହସଂସ୍ତଦା। ମାଂସାନି ତେଷାଂ ଖାଦନ୍ତୋ ହରିଷ୍ଯନ୍ତି ଵୃକଦ୍ଵିଜାଃ
ହେ କୃଷ୍ଣେ, ଯେ କୁରୁମାନେ ତୁମକୁ ଦେଖି ହସିଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ମାଂସକୁ ବଘ୍ର ଓ ପକ୍ଷୀମାନେ ଖାଇଯିବେ।
ପାସ୍ଯନ୍ତି ରୁଧିରଂ ତେଷାଂ ଗୃଧ୍ରା ଗୋମାଯଵସ୍ତଥା। ଉତ୍ତମାଙ୍ଗାନି କର୍ଷନ୍ତୋ ଯୈଃ କୃଷ୍ଟାଽସି ସଭାତଲେ
ଯେମାନେ ସଭା ମଝିରେ ତୁମକୁ ଅପମାନ କରିଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ରକ୍ତକୁ ଗୃଧ୍ର ଓ କୁଆ ଖାଇବେ, ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡକୁ ଟାଣି ନେଇଯିବେ।
ତେଷାଂ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସି ପାଞ୍ଚାଲି ଗାତ୍ରାଣି ପୃଥିଵୀତଲେ। କ୍ରଵ୍ଯାଦୈଃ କୃଷ୍ଯମାଣାନି ଭକ୍ଷ୍ଯମାଣାନି ଚାସକୃତ୍
ହେ ପାଞ୍ଚାଳୀ, ତୁମେ ଦେଖିବେ ସେମାନଙ୍କ ଦେହ ମାଟି ଉପରେ ପଡ଼ିଛି, ମୃଗମାନେ ଟାଣି ଟାଣି ବାରମ୍ବାର ଖାଉଛନ୍ତି।
ପରିକ୍ଲିଷ୍ଟାଽସିଯୈସ୍ତତ୍ରଯୈଶ୍ଚାସି ସମୁପେକ୍ଷିତା। ତେଷାମୁତ୍କୃତ୍ତଶିରସାଂ ଭୂମିଃ ପାସ୍ଯତି ଶୋଣିତମ୍
ସେଠାରେ ତଳୱାରରେ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ି ଦିଆଯାଇଥିବା ସେମାନଙ୍କ ଛେଦିତ ମୁଣ୍ଡ ଥିବା ଦେହର ରକ୍ତ ମାଟି ପିଉଥିବ।
ଏଵଂ ବହୁଵିଧା ଵାଚସ୍ତ ଊଚୁଃ ପୁରୁଷର୍ଷଭାଃ। ସର୍ଵେତେଜସ୍ଵିନଃ ଶୂରାଃ ସର୍ଵେଚାହତଲକ୍ଷଣାଃ
ଏଭଳି ଅନେକ ପ୍ରକାର କଥା ଶୂରବୀର ମନୁଷ୍ୟମାନେ, ସମସ୍ତେ ଆଘାତ ଲକ୍ଷଣ ସହିତ, କହିଥିଲେ।
ତେ ଧର୍ମରାଜେନ ଵୃତାଵର୍ଷାଦୂର୍ଧ୍ଵଂ ତ୍ରଯୋଦଶାତ୍। ପୁରସ୍କୃତ୍ଯୋପଯାସ୍ଯନ୍ତି ଵାସୁଦେଵଂ ମହାରଥାଃ
ତେବେ ତ୍ରୟୋଦଶ ବର୍ଷ ପରେ ଧର୍ମରାଜଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଚୟନିତ ସେ ସମସ୍ତ ମହାରଥୀମାନେ ପ୍ରଥମେ ବାସୁଦେବଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯିବେ।
ରାମଶ୍ଚ କୃଷ୍ଣଶ୍ଚ ଧନଂଜଯଶ୍ଚ ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନସାମ୍ବୌ ଯୁଯୁଧାନଭୀମୌ। ମାଦ୍ରୀସୁତୌ କେକଯରାଜପୁତ୍ରାଃ ପାଞ୍ଚାଲପୁତ୍ରାଃ ସହ ମତ୍ସ୍ଯରାଜ୍ଞା
ରାମ, କୃଷ୍ଣ, ଧନଞ୍ଜୟ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ସାମ୍ବ, ଯୁୟୁଧାନ, ଭୀମ, ମାଦ୍ରୀଙ୍କ ପୁଅମାନେ, କେକୟ ରାଜାଙ୍କ ପୁଅମାନେ, ପାଞ୍ଚାଳ ପୁଅମାନେ ଏବଂ ମତ୍ସ୍ୟ ରାଜା ସହିତ—
ଏତାନ୍ସର୍ଵାଲ୍ଲୋଁକଵୀରାନଜେଯା- ନ୍ମହାତ୍ମନଃ ସାନୁବନ୍ଧାନ୍ସସୈନ୍ଯାନ୍। କୋ ଜୀଵିତାର୍ଥୀ ସମରେଽଭ୍ଯୁଦୀଯା- ତ୍କ୍ରୁଦ୍ଧାନ୍ସିଂହାନ୍କେସରିଣୋ ଯଥୈଵ
ଏମିତି ଅଜୟ, ମହାନ୍ତ, ସାଥୀ ଓ ସେନା ସହିତ, ସିଂହ ମଧ୍ୟରେ ସିଂହ ପରି କ୍ରୋଧିତ ଏହି ସମସ୍ତ ବୀରଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ କିଏ ଜୀବନ ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆଗେ ବଢ଼ିପାରିବ?
ଯନ୍ମାଽବ୍ରଵୀଦ୍ଵିଦୁରୋ ଦ୍ଯୂତକାଲେ ତ୍ଵଂ ପାଣ୍ଡଵାଞ୍ଜେଷଯ୍ସି ଚେନ୍ନରେନ୍ଦ୍ର। ଧ୍ରୁଵଂ କୁରୂଣାମଯମନ୍ତକାଲୋ ମହାଭଯୋ ଭଵିତା ଶୋଣିତୌଧଃ
ଯେଉଁ ସମୟରେ ଦ୍ୱାପର ଖେଳରେ ବିଦୁର ମୋତେ କହିଥିଲେ—'ରାଜା, ଯଦି ତୁମେ ପାଣ୍ଡବମାନେଂକୁ ହରାଅ, ତେବେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ କୁରୁମାନେଂକର ଅନ୍ତ, ଭୟଙ୍କର ଦୁଃଖ ଓ ରକ୍ତର ସମୁଦ୍ର ଆସିବ'—
ମନ୍ଯେ ଯଥା ତଦ୍ଭଵିତେତି ସୂତ ଯଥା କ୍ଷତ୍ତା ପ୍ରାହ ଵଚଃ ପୁରା ମାମ୍। ଅସଂଶଯଂ ଭଵିତା ଯୁଦ୍ଧମେତ- ଦ୍ଗତେ କାଲେ ପାଣ୍ଡଵାନାଂ ଯଥୋକ୍ତମ୍
ହେ ସାରଥି, ମୁଁ ଭାବୁଛି, କ୍ଷତ୍ତା ପୂର୍ବେ ଯେପରି କହିଥିଲେ, ସେହିପରି ନିଶ୍ଚିତ ଘଟିବ; ସମୟ ଆସିଲେ ପାଣ୍ଡବମାନେଂକ ପାଇଁ ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ନିଶ୍ଚିତ ହେବ।
ଅସ୍ତ୍ରହେତୋର୍ଗତେ ପାର୍ଥେ ଶକ୍ରଲୋକଂ ମହାତ୍ମନି। ଯୁଧିଷ୍ଠିରପ୍ରଭୃତଯଃ କିମକୁର୍ଵତ ପାଣ୍ଡଵାଃ
ଅସ୍ତ୍ର ପାଇଁ ମହାତ୍ମା ଅର୍ଜୁନ ଶକ୍ରଲୋକକୁ ଯିବା ପରେ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଓ ଅନ୍ୟ ପାଣ୍ଡବମାନେ କଣ କରିଥିଲେ?
ଅସ୍ତ୍ରହେତୋର୍ଗତେ ପାର୍ଥେ ଶକ୍ରଲୋକଂ ମହାତ୍ମନି। ନ୍ଯଵସନ୍କୃଷ୍ଣଯା ସାର୍ଧଂ କାମ୍ଯକେ ଭରତର୍ଷଭାଃ
ଅସ୍ତ୍ର ପାଇଁ ମହାତ୍ମା ଅର୍ଜୁନ ଶକ୍ରଲୋକକୁ ଯିବା ପରେ, ଭାରତବଂଶୀମାନେ କୃଷ୍ଣା ସହ କାମ୍ୟକ ଅରଣ୍ୟରେ ରହିଥିଲେ।
ତତଃ କଦାଚିଦେକାନ୍ତେ ଵିଵିକ୍ତେ ମୃଦୁଶାଦ୍ଵଲେ। ଦୁଃଖାର୍ତା ଭରତଶ୍ରେଷ୍ଠା ନିଷେଦୁଃ ସହ କୃଷ୍ଣଯା
ତାପରେ କେତେକ ସମୟରେ, ଏକାନ୍ତ ଶାନ୍ତ ଘାସ ତଳେ, ଦୁଃଖରେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ କୃଷ୍ଣା ସହ ବସିଥିଲେ।
ଧନଂଜଯଂ ଶୋଚମାନାଃ ସାଶ୍ରୁକଣ୍ଠାଃ ସୁଦୁଃଖିତାଃ। ତଦ୍ଵିଯୋଗାର୍ଦିତାନ୍ସର୍ଵାଞ୍ଶୋକଃ ସମଭିପୁପ୍ଲୁଵେ
ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କ ବିୟୋଗରେ, ଅଶ୍ରୁଭରା କଣ୍ଠ ଓ ଗଭୀର ଦୁଃଖରେ, ସମସ୍ତେ ଶୋକରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେଇଯାଇଥିଲେ।
ଧନଂଜଯଵିଯୋଗାଚ୍ଚ ରାଜ୍ଯଭ୍ରଂଶାଚ୍ଚ ଦୁଃଖିତାଃ। ଅଥ ଭୀମୋ ମହାବାହୁର୍ଯୁଧିଷ୍ଠିରମଭାଷତ
ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କ ବିୟୋଗ ଓ ରାଜ୍ୟ ହାରାଇବାରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ତାପରେ ମହାବାହୁ ଭୀମ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ କହିଲେ।
ନିଦେଶାତ୍ତେ ମହାରାଜ ଗତୋଽସୌ ଭରତର୍ଷଭଃ। ଅର୍ଜୁନଃ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରାଣାଂ ଯସ୍ମିନ୍ପ୍ରାଣାଃ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତାଃ
ହେ ମହାରାଜ, ଆପଣଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ଯେଉଁ ଅର୍ଜୁନ ଉପରେ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନେଂକର ପ୍ରାଣ ନିର୍ଭର କରେ, ସେ ଚଳିଗଲେ।
ଯସ୍ମିନ୍ଵିନଷ୍ଟେ ପାଞ୍ଚାଲାଃ ସହ ପୁତ୍ରୈସ୍ତଥା ଵଯମ୍। ସାତ୍ଯକିର୍ଵାସୁଦେଵଶ୍ଚ ଵିନଶ୍ଯେଯୁର୍ନ ସଂଶଯାଃ
ଯଦି ସେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ, ପାଞ୍ଚାଳମାନେ ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ସହିତ, ଆମେ, ସାତ୍ୟକି ଓ ବାସୁଦେବ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ନଷ୍ଟ ହେବୁ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଯୋସୌ ଗଚ୍ଛତି ଧର୍ମାତ୍ମା ବହୂନ୍କ୍ଲେଶାନ୍ଵିଚିନ୍ତଯନ୍। ଭଵନ୍ନିଯୋଗାଦ୍ବୀଭତ୍ସୁସ୍ତତୋ ଦୁଃଖତରଂ ନୁ କିମ୍
ଯେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବୀଭତ୍ସୁ, ବହୁ କଷ୍ଟ ଭାବି ଆପଣଙ୍କ ଆଦେଶରେ ଯାଉଛନ୍ତି, ଏଠାରୁ ଅଧିକ ଦୁଃଖ କଣ ହେବ?
ଯସ୍ଯ ବାହୂ ସମାଶ୍ରିତ୍ଯ ଵଯଂ ସର୍ଵେ ମହାତ୍ମନଃ। ମନ୍ଯାମହେ ଜିତାନାଜୌ ପରାନ୍ପ୍ରାପ୍ତାଂ ଚ ମେଦିନୀମ୍
ସେ ମହାତ୍ମାଙ୍କ ବାହୁ ଉପରେ ଆମେ ସମସ୍ତେ ନିର୍ଭର କରି, ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁମାନେଂକୁ ଜିତିଛୁ ଓ ପୃଥିବୀ ଲାଭ କରିଛୁ ବୋଲି ଭାବୁଥିଲୁ।
ଯସ୍ଯ ପ୍ରଭାଵାଦ୍ଧି ଵଯଂ ସଭାମଧ୍ଯେ ଧନୁଷ୍ମତଃ। `ଜିତାନ୍ମନ୍ଯାମହେ ସର୍ଵାନ୍ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରାତ୍ସସୌବଲାନ୍
ତାଙ୍କର ପ୍ରଭାବରେ, ସଭାମଧ୍ୟରେ ଧନୁଷ୍ଧାରୀ ସମସ୍ତ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ର ଓ ସୌବଳମାନେଂକୁ ଜିତିଛୁ ବୋଲି ଆମେ ଭାବୁଥିଲୁ।