ଘୃଣୀ କର୍ଣଃ ପ୍ରମାଦୀ ଚ ଆଚାର୍ଯଃ ସ୍ଥଵିରୋ ଗୁରୁଃ। ଅମର୍ଷୀ ବଲଵାନ୍ପାର୍ଥଃ ସଂରମ୍ଭୀ ଦୃଢଵିକ୍ରମଃ
କର୍ଣ୍ଣ ଅଭିମାନୀ ଏବଂ ଅସାବଧାନ, ଆଚାର୍ଯ୍ୟ ବୟସ୍କ ଏବଂ ବଡ଼; ପାର୍ଥ ଉତ୍ସାହୀ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, କ୍ରୁଧ୍ଧ ଏବଂ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପର।
ଭଵେତ୍ସୁତୁମୁଲଂ ଯୁଦ୍ଧଂ ସର୍ଵସ୍ଯାପ୍ଯପରାଜିତମ୍। ସର୍ଵେ ହ୍ଯସ୍ତ୍ରଵିଦଃ ଶୂରାଃ ସର୍ଵେ ପ୍ରାପ୍ତା ମହଦ୍ଯଶଃ
ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ଅଜୟ ହେବ; ସମସ୍ତେ ଶସ୍ତ୍ରଚଳନରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସମସ୍ତେ ବୀର ଏବଂ ସମସ୍ତେ ମହାନ୍ କୀର୍ତ୍ତି ଅର୍ଜନ କରିଛନ୍ତି।
ଅପି ସର୍ଵେଶ୍ଵରତ୍ଵଂ ହି ନ ଵାଞ୍ଛେରନ୍ପରାଜିତାଃ। ଵଧେ ନୂନଂ ଭଵେଚ୍ଛାନ୍ତିରେତେଷାଂ ଫଲ୍ଗୁନସ୍ଯ ଵା
ଯଦିଓ ସେମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କ ଉପରେ ଶାସନ କରିବା ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତିନାହିଁ, ତଥାପି ପରାଜିତ ହେଲେ, ଫଳ୍ଗୁନଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଛାଡ଼ି ସେମାନେ ଶାନ୍ତି ପାଇବେନାହିଁ।
ନ ତୁ ହନ୍ତାଽର୍ଜୁନସ୍ଯାସ୍ତି ଜେତା ଵାଽସ୍ଯ ନ ଵିଦ୍ଯତେ। ମନ୍ଯୁସ୍ତସ୍ଯ କଥଂ ଶାମ୍ଯେନ୍ମନ୍ଦାନ୍ପ୍ରତି ସମୁତ୍ଥିତଃ
ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ମାରିପାରିବା କିମ୍ବା ତାଙ୍କୁ ଜିତିପାରିବା କୌଣସି ଲୋକ ନାହିଁ; ତେଣୁ ମୂର୍ଖମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କ କ୍ରୋଧ କିପରି ଶାନ୍ତ ହେବ?
ତ୍ରିଦଶେଶସମୋ ଵୀରଃ ଖାଣ୍ଡଵେଽଗ୍ନିମତର୍ପଯତ୍। ଜିଗା ପାର୍ଥିଵାନ୍ସର୍ଵାନ୍ରାଜସୂଯେ ମହାକ୍ରତୌ
ସେ ନାୟକ, ଦେବମାନେ ସମାନ, ଖଣ୍ଡବବନରେ ଅଗ୍ନିକୁ ତୃପ୍ତ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞରେ ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେକୁ ଜିତିଥିଲେ।
ଶେଷଂ କୁର୍ଯାଦ୍ଗିରେର୍ଵଜ୍ରୋ ନିପତନ୍ମୂର୍ଧ୍ନି ସଂଜଯ। ନ ତୁ କୁର୍ଯୁଃ ଶରାଃ ଶେଷଂ କ୍ଷିପ୍ତାସ୍ତାତ କିରୀଟିନା
ସଞ୍ଜୟ, ପାହାଡ଼ ଉପରେ ବଜ୍ରପାତ ହେଲେ କିଛି ଅଂଶ ରହିଯାଇପାରେ, କିନ୍ତୁ କିରିଟି ଅର୍ଜୁନ ଯେଉଁ ତୀର ଛାଡ଼ନ୍ତି, ସେଗୁଡ଼ିକ କିଛି ରହିବା ଦେଉନାହିଁ।
ଯଥା ହି କିରଣା ଭାନୋସ୍ତପନ୍ତୀହ ଚରାଚରମ୍। ତଥା ପାର୍ଥଭୁଜୋତ୍ସୃଷ୍ଟାଃ ଶରାସ୍ତପ୍ସ୍ଯନ୍ତି ମତ୍ସୁତାନ୍
ଯେପରି ରବିଙ୍କ କିରଣ ସମସ୍ତ ଚରାଚରକୁ ତାପି ଦେଉଛି, ସେପରି ପାର୍ଥଙ୍କ ହସ୍ତରୁ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ତୀରମାନେ ମୋ ପୁଅମାନେକୁ ଦହିଦେବେ।
ଅପି ତଦ୍ରଥଘୋଷେଣ ଭଯାର୍ଥା ସଵ୍ଯସାଚିନଃ। ପ୍ରତିଭାତି ଵିଦୀର୍ଣେଵ ସର୍ଵତୋ ଭାରତୀ ଚମୂଃ
ସବ୍ୟସାଚୀଙ୍କ ରଥର ଧ୍ୱନି ଶୁଣି, ସମଗ୍ର ଭାରତୀୟ ସେନା ଭୟରେ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ ଓ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ପରି ଲାଗେ।
ସମୁଦ୍ଧରନ୍ପ୍ରଵପଂଶ୍ଚୈଵ ବାଣାନ୍ ସ୍ତାତାଽଽତତାଯୀ ସମରେ କିରୀଟି। ସୃଷ୍ଟୋଽନ୍ତକଃ ସର୍ଵହରୋ ଵିଧାତ୍ରା ଭଵେଦ୍ଯଥା ତଦ୍ଵଦଵାରଣୀଯଃ
ଯୁଦ୍ଧରେ କିରିଟି ଅର୍ଜୁନ ତୀର ଟାଣି ଏବଂ ଛାଡ଼ିବାବେଳେ, ସେ ଏମିତି ଦେଖାଯାନ୍ତି ଯେ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତଙ୍କ ବିନାଶ ପାଇଁ ତିଆରି ହୋଇଥିବା ମୃତ୍ୟୁ ସ୍ୱୟଂ, ତାଙ୍କୁ କେହି ବାଧା ଦେଇପାରିବେନାହିଁ।
ଯଦତତ୍କଥିତଂ ରାଜଂସ୍ତ୍ଵଯା ଦୁର୍ଯୋଧନଂ ପ୍ରତି। ସର୍ଵମେତଦ୍ଯଥାତତ୍ତ୍ଵଂ ନତୁ ମିଥ୍ଯା ମହୀପତେ
ହେ ରାଜା, ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ଦୁର୍ୟୋଧନ ସମ୍ପର୍କରେ, ସେ ସମସ୍ତ କଥା ଏକଦମ ସତ୍ୟ, ଏହିରେ କିଛି ମିଥ୍ୟା ନାହିଁ, ହେ ମହୀପତି।
ମନ୍ଯୁନା ହି ସମାଵିଷ୍ଟାଃ ପାଣ୍ଡଵାସ୍ତ୍ଵମିତୌଜସଃ। ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କୃଷ୍ଣାଂ ସଭାଂ ନୀତାଂ ଧର୍ମପତ୍ନୀଂ ଯଶସ୍ଵିନୀଂ
ପାଣ୍ଡବମାନେ ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ପ୍ରକୋପ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା ଯେତେବେଳେ ସେମାନେ ତାଙ୍କର ମହାନ ଯଶସ୍ୱିନୀ ଧର୍ମପତ୍ନୀ କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ ସଭାରେ ଟାଣି ନେଉଥିବା ଦେଖିଲେ।
ଦୁଃଶାସନସ୍ଯ ତା ଵାଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵୈ କଟୁକୋଦଯାଃ। କର୍ଣସ୍ଯ ଚ ମହାରାଜ ନ ସ୍ଵପ୍ସ୍ଯନ୍ତୀତି ମେ ମତିଃ
ଦୁଃଶାସନ ଓ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କର କଠୋର ଓ ତୀକ୍ଷ୍ଣ କଥା ଶୁଣି, ମୁଁ ଭାବୁଛି, ରାଜା, ସେମାନେ ଏହି ଦୁଃଖରେ ଶୟନ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।
ଶ୍ରୁତଂ ହି ତେ ମହାରାଜ ଯଥା ପାର୍ଥେନ ସଂଯୁଗେ। ଏକାଦଶତନୁଃ ସ୍ଥାଣୁର୍ଧେନୁଷା ପରିତୋଷିତଃ
ରାଜା, ତୁମେ ଶୁଣିଛ, ଯେଉଁପରି ଯୁଦ୍ଧରେ ପାର୍ଥ କଉଡ଼ିଏ ଦେଇ ଏକାଦଶ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ଷ୍ଠାଣୁଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଥିଲେ।
କୈରାତଂ ଵେଷମାସ୍ଥାଯ ଯୋଧଯାମାସ ଫଲ୍ଗୁନମ୍। ଜିଜ୍ଞାସୁଃ ସର୍ଵଦେଵେଶଃ କପର୍ଦୀ ଭଗଵାନ୍ସ୍ଵଯମ୍
ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କର ନାୟକ, ଜଟାଧାରୀ ଭଗବାନ୍ ସ୍ୱୟଂ କିରାଟ ବେଶ ଧାରଣ କରି, ଫଳ୍ଗୁନଙ୍କୁ ପରୀକ୍ଷା କରିବାକୁ ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲେ।
ଲେଭେ ପାଶୁପତଂ ଚାପି ପରମାସ୍ତ୍ରଂ ମହାଦ୍ଯୁତିଃ।' ତତ୍ରୈନଂ ଲୋକପାଲାସ୍ତେ ଦର୍ଶଯାମାସୁରର୍ଜୁନମ୍। ଅସ୍ତ୍ରହେତୋଃ ପରାକ୍ରାନ୍ତଂ ତପସା କୌରଵର୍ଷଭମ୍
ସେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଅର୍ଜୁନ ପାଶୁପତ ନାମକ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଅସ୍ତ୍ର ପାଇଥିଲେ। ସେଠାରେ, ଲୋକପାଳମାନେ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଅସ୍ତ୍ର ପାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିବା କୌରବମଧ୍ୟରୁ ସିଂହ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଦେବତାମାନେ ପାଖରେ ଦେଖାଇଥିଲେ।
ନୈତଦୁତ୍ସହତେ ଚାନ୍ଯୋ ଲବ୍ଧୁମନ୍ଯତ୍ର ଫଲ୍ଗୁନାତ୍। ସାକ୍ଷାଦ୍ଦର୍ଶନମେତେଷାମୀଶ୍ଵରାଣାଂ ନରୋ ଭୁଵି
ଏହି ଭୂମିରେ ଫଳ୍ଗୁନ ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ମଣିଷ ଏମିତି ଦେବତାମାନେ ସାମ୍ନାସାମ୍ନି ଦେଖିବାର ଶକ୍ତି ରଖେନାହିଁ।
ମହେଶ୍ଵରେଣ ଯୋ ରାଜନ୍ନ ଜୀର୍ଣୋ ଗ୍ରସ୍ତମୂର୍ତିମାନ୍। କସ୍ତମୁତ୍ସହତେ ଵୀରୋ ଯୁଦ୍ଧେ ଜରଯିତୁଂ ପୁମାନ୍
ରାଜା, ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରି ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ସାମ୍ନା କରି ଅପରିଜିତ ଥିବା ଏମିତି ବୀରକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ କିଏ ଦୁର୍ବଳ କରିପାରିବ?
ଆସାଦିତମିଦଂ ଘୋରଂ ତୁମୁଲଂ ରୋମହର୍ଷଣମ୍। ଦ୍ରୌପଦୀଂ ପରିକର୍ଷଦ୍ଭିଃ କୋପଯଦ୍ଭିଶ୍ଚ ପାଣ୍ଡଵାନ୍
ଏହି ଭୟଙ୍କର, ଉତ୍ତେଜନାପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ରୋମାଞ୍ଚକାରୀ ଘଟଣା ଘଟିଛି, ଯେଉଁଠାରେ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ଟାଣି ନେଉଥିଲେ ଏବଂ ପାଣ୍ଡବମାନେ ରେଗିଯାଇଥିଲେ।
ଯତ୍ର ଵିସ୍ଫୁରମାଣୌଷ୍ଠୋ ଭୀମଃ ପ୍ରାହ ଵଚୋଽର୍ଥଵତ୍। ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦୁର୍ଯୋଧନେନୋରୂ ଦ୍ରୌପଦ୍ଯା ଦର୍ଶିତାଵୁଭୌ
ସେଠାରେ, ଭୀମଙ୍କ ଠୋଡ଼ ରେଗି ଫଫାଡ଼ିଉଠିଲା, ତାଙ୍କର ଦୃଢ଼ ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରିତ ହେଲା, ଯେତେବେଳେ ସେ ଦୁର୍ୟୋଧନ ଦ୍ୱାରା ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କର ଉଭୟ ଉରୁ ଦେଖାଯିବାକୁ ଦେଖିଲେ।
ଊରୁଂ ଭେତ୍ସ୍ଯାମି ତେ ପାପ ଗଦଯା ଵଜ୍ରକଲ୍ପଯା। ତ୍ରଯୋଦଶାନାଂ ଵର୍ଷାଣାମନ୍ତେ ଦୁର୍ଦ୍ଯୂତଦେଵିନଃ
ତୁମେ ଦୁଷ୍ଟ ଜୁଆଡ଼ିଆ, ତେର ଦିନ ପରେ ମୁଁ ମୋର ବଜ୍ର ସମାନ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ତୋର ଉରୁ ଭାଙ୍ଗିଦେବି।
ସର୍ଵେ ପ୍ରହରତାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠାଃ ସର୍ଵେଚାମିତତେଜସଃ। ସର୍ଵେସର୍ଵାସ୍ତ୍ରଵିଦ୍ଵାଂସୋ ଦେଵୈରପି ସୁଦୁର୍ଜଯାଃ
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଯୁଦ୍ଧରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ସମସ୍ତଙ୍କର ଶକ୍ତି ଅପାର, ସମସ୍ତେ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରର ଜ୍ଞାନୀ, ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କୁ ଜିତିପାରିବେ ନାହିଁ।
ମନ୍ଯେ ମନ୍ଯୁସମୁଦ୍ଭୂତାଃ ପୁତ୍ରାଣାଂ ତଵ ସଂଯୁଗେ। ଅନ୍ତଂ ପାର୍ଥାଃ କରିଷ୍ଯନ୍ତି ଵୀର୍ଯାମର୍ଷସମନ୍ଵିତାଃ
ମୁଁ ଭାବୁଛି, ରାଜା, ପ୍ରକୋପରେ ଉତ୍ତିଜିତ ଓ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମ ପୁଅମାନଙ୍କର ଶେଷ କରିଦେବେ।
କିଂ କୃତଂ ସୂତ କର୍ଣେନ ଵଦତା ପରୁଷଂ ଵଚଃ। ପର୍ଯାପ୍ତଂ ଵୈରମେତାଵଦ୍ଯତ୍କୃଷ୍ଣା ସା ସଭାଂ ଗତା
ସୂତପୁତ୍ର କର୍ଣ୍ଣ ଏତେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ କଥା କହି କଣ ଉପକାର କଲେ? କୃଷ୍ଣାଙ୍କୁ ସଭାକୁ ଆଣିବା ସହିତ ଏହି ଶତ୍ରୁତା ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ ହୋଇଯାଇଛି।
ଅପୀଦାନୀଂ ମମ ସୁତାସ୍ତିଷ୍ଠେରନ୍ମନ୍ଦଚେତସଃ। ଯେଷାଂ ଭ୍ରାତା ଗୁରୁର୍ଜ୍ଯେଷ୍ଠୋ ଵିନଯେ ନାଵତିଷ୍ଠତେ
ମୋର ପୁଅମାନେ, ଯାହାଙ୍କର ମନ ଅବୁଦ୍ଧି, ଏବେ ମଧ୍ୟ ଦଢ଼ ରହିପାରନ୍ତି, ଯେଉଁଠାରେ ତାଙ୍କର ଭାଇ ଓ ଜ୍ଞାନୀ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ଶିକ୍ଷା ଦେବାରେ ଅସମର୍ଥ।
ମମାପି ଵଚନଂ ସୂତ ନ ଶୁଶ୍ରୂଷତି ମନ୍ଦଭାକ୍। ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ମାଂ ଚକ୍ଷୁଷା ହୀନଂ ନିର୍ଵିଚେଷ୍ଟମଚେତସମ୍
ମୋର କଥାକୁ ମଧ୍ୟ ସେ ଅବୁଦ୍ଧି ମଣିଷ ଶୁଣୁନାହିଁ, ସେ ମୋତେ ଦୃଷ୍ଟିହୀନ ଓ ଅସହାୟ ଦେଖି ମୋତେ ଅବହେଳା କରେ।
ଯେ ଚାସ୍ଯ ସଚିଵା ମନ୍ଦାଃ କର୍ଣସୌବଲକାଦଯଃ। ତେ ତସ୍ଯ ଭୂଯସୋ ଦୋଷାନ୍ଵର୍ଧଯନ୍ତି ଵିଚେତସଃ
ତାଙ୍କର ମୂଢ଼ ସଚିବମାନେ, କର୍ଣ୍ଣ, ସୌବଳ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ତାଙ୍କର ଅବିବେକକୁ ଆଉ ବଢ଼ାଇ ତାଙ୍କର ଦୋଷକୁ ଅଧିକ କରୁଛନ୍ତି।
ସ୍ଵୈରଂ ମୁକ୍ତା ହ୍ଯପି ଶରାଃ ପାର୍ଥେନାମିତତେଜସା। ନିର୍ଦହେଯୁର୍ମମ ସୁତାନ୍କିଂପୁନର୍ମନ୍ଯୁନେରିତାଃ
ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପାର୍ଥ ଯଦି ଇଚ୍ଛାକୃତ ଭାବରେ ବାଣ ଛାଡ଼ନ୍ତି, ତେବେ ସେଗୁଡ଼ିକ ମୋ ପୁଅମାନେକୁ ଦଗ୍ଧ କରିପାରିବ; ପ୍ରକୋପରେ ଛାଡ଼ିଲେ ତ ଏହା ଅଧିକ ଭୟଙ୍କର।
ପାର୍ଥବାହୁବଲୋତ୍ସୃଷ୍ଟା ମହାଚାପଵିନିଃସୃତାଃ। ଦିଵ୍ଯାସ୍ତ୍ରମନ୍ତ୍ରମୁଦିତାଃ ସାଦଯେଯୁଃ ସୁରାନପି
ପାର୍ଥଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ଦ୍ୱାରା ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା, ବଡ଼ ଧନୁରୁ ନିଷ୍ପାଦିତ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ି ଉଚ୍ଚାରିତ ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ଦେବତାମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ପତିତ କରିପାରିବ।
ଯସ୍ଯ ମନ୍ତ୍ରୀ ଚ ଗୋପ୍ତା ଚ ସୁହୃଚ୍ଚୈଵ ଜନାର୍ଦନଃ। ହନିସ୍ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯନାଥଃ ସ କିଂନୁ ତସ୍ ନ ନିର୍ଜିତମ୍
ଯାହାଙ୍କର ଉପଦେଷ୍ଟା, ରକ୍ଷକ ଓ ବନ୍ଧୁ ହେଲେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ଯିଏ ତିନି ଲୋକର ନାଥ ଓ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ସଂହାର କରନ୍ତି, ସେଉଁଠି କିପରି କେହି କେବେ ହାରିପାରିବ?
ଇଦଂ ହି ସୁମହଚ୍ଚିତ୍ରମର୍ଜୁନସ୍ଯେହ ସଂଜଯ। ମହାଦେଵେନ ବାହୁଭ୍ଯାଂ ଯତ୍ସମେତ ଇତି ଶ୍ରୁତିଃ
ସଞ୍ଜୟ, ଏଠାରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ବିଷୟରେ ଏକ ବଡ଼ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଘଟଣା ହେଉଛି—ଶ୍ରୁତି ଅନୁସାରେ ମହାଦେବ ନିଜେ ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କ ସହ ଯୋଗ ଦେଇଥିଲେ।