ଏଵଂ ସଂପୂଜିତୋ ଜିଷ୍ଣୁରୁଵାସ ଭଵନେ ପିତୁଃ। ଉପଶିକ୍ଷନ୍ମହାସ୍ତ୍ରାଣି ସସଂହାରାଣି ପାଣ୍ଡଵଃ
ଏପରି ସମ୍ମାନ ପାଇ, ଜିଷ୍ଣୁ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଭବନରେ ରହି, ବଡ଼ ବଡ଼ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ନିବାରଣ କରିବା ଶିଖିଲେ।
ସ ଶକ୍ରହସ୍ତାଦ୍ଦଯିତଂ ଵଜ୍ରମସ୍ତ୍ରଂ ଦୁରୁତ୍ସହମ୍। ଅଶନିଂ ଚ ମହାନାଦାଂ ମେଘବୃଂହିତଲକ୍ଷଣାମ୍
ଶକ୍ରଙ୍କ ହାତରୁ ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରିୟ ବଜ୍ରାସ୍ତ୍ର ଏବଂ ମେଘ ଗର୍ଜନର ଚିହ୍ନ ଥିବା ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ବଜ୍ର ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ଗୃହୀତାସ୍ତ୍ରସ୍ତୁ କୌନ୍ତେଯୋ ଭ୍ରାତୄନ୍ସସ୍ମାର ପାଣ୍ଡଵଃ। ପୁରନ୍ଦରନିଯୋଗାଚ୍ଚ ପଞ୍ଚାବ୍ଦମଵସତ୍ସୁଖମ୍
ଅସ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କରି, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ତାଙ୍କ ଭାଇମାନଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କଲେ, ଏବଂ ପୁରନ୍ଦରଙ୍କ ଆଦେଶରେ ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ସୁଖରେ ରହିଲେ।
ତତଃ ଶକ୍ରୋଽବ୍ରଵୀତ୍ପାର୍ଥଂ କୃତାସ୍ତ୍ରଂ କାଲ ଆଗତେ। ନୃତ୍ତଂ ଗୀତଂ ଚ କୌନ୍ତେଯ ଚିତ୍ରସେନାଦଵାପ୍ନୁହି
ତାପରେ ଶକ୍ର, ଅସ୍ତ୍ର ଶିଖିଥିବା ପାର୍ଥଙ୍କୁ ସମୟ ଆସିବା ପରେ କହିଲେ, 'ହେ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର, ଚିତ୍ରସେନଙ୍କଠାରୁ ନୃତ୍ୟ ଓ ଗୀତ ଶିଖ।'
ଵାଦିତ୍ରଂ ଦୈଵଵିହିତଂ ନୃଲକେ ଯନ୍ନ ଵିଦ୍ତେ। ମଦାଜ୍ଞଯା ଚ କୌନ୍ତେଯ ଶ୍ରେଯୋ ଵୈ ତେ ଭଵିଷ୍ତି
'ଦେବତାମାନେ ଯେଉଁ ସଙ୍ଗୀତ ତିଆରି କରିଛନ୍ତି, ମଣିଷମାନେ ଯାହା ଜାଣନ୍ତି ନାହିଁ—ମୋ ଆଦେଶରେ ଏହା ତୁମ ପାଇଁ ଭଲ ହେବ।'
ସଖାଯଂ ପ୍ରଦଦୌ ଚାସ୍ଯ ଚିତ୍ରସେନଂ ପୁରନ୍ଦରଃ। ସ ତେନ ସହ ସଂଗମ୍ଯ ରେମେ ପାର୍ଥୋ ନିରାମଯଃ
ପୁରନ୍ଦର ତାଙ୍କୁ ଚିତ୍ରସେନଙ୍କୁ ସଖା ଭାବେ ଦେଲେ; ସେ ତାଙ୍କ ସହିତ ମିଶି, ପାର୍ଥ ଦୁଃଖ ଛାଡି ଆନନ୍ଦରେ ରହିଲେ।
କଦାଚିଦଟମାନସ୍ତୁ ମହର୍ଷିରଥ ଲୋମଶଃ। ଜଗାମ ଶକ୍ରଭଵନଂ ପୁରଂଦରଦିଦୃକ୍ଷଯା
ଏକଥର, ମହାର୍ଷି ଲୋମଶ ଘୁରୁଥିବାବେଳେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଜା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଇଚ୍ଛାରେ ତାଙ୍କର ନିବାସକୁ ଗଲେ।
ସ ସମେତ୍ଯ ନମସ୍କୃତ୍ଯ ଦେଵରାଜଂ ମହାମୁନିଃ। ଦଦର୍ଶାର୍ଧାସନଗତଂ ପାଣ୍ଡଵଂ ଵାସଵସ୍ଯ ହି
ସେଠାକୁ ପହଞ୍ଚି, ମହାମୁନି ଲୋମଶ ଦେବରାଜଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲେ ଏବଂ ଦେଖିଲେ ଯେ, ପାଣ୍ଡବ ଅର୍ଜୁନ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହ ଆଧା ରାଜସିଂହାସନରେ ବସିଛନ୍ତି।
ତତଃ ଶକ୍ରାଭ୍ଯନୁଜ୍ଞାତ ଆସନେ ଵିଷ୍ଟରୋତ୍ତରେ। ନିଷସାଦ ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠଃ ପୂଜ୍ଯମାନୋ ମହର୍ଷିଭିଃ
ତାପରେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅନୁମତିରେ, ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଏହି ମହାର୍ଷି, ଅନ୍ୟ ମହାର୍ଷିମାନେ ସମ୍ମାନ କରୁଥିବା ବେଳେ, ଏକ ବଡ଼ ଆସନରେ ବସିଲେ।
ତସ୍ଯ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଽଭଵଦ୍ବୁଦ୍ଧିଃ ପାର୍ଥମିନ୍ଦ୍ରାସନେ ସ୍ଥିତମ୍। କଥଂ ନୁ କ୍ଷତ୍ରିଯଃ ପାର୍ଥଃ ଶକ୍ରାସନମଵାପ୍ତଵାନ୍
ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସିଂହାସନରେ ବସିଥିବା ଦେଖି, ତାଙ୍କ ମନରେ ଏହି ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠିଲା—କିପରି ଏହି କ୍ଷତ୍ରିୟ ପାର୍ଥ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସିଂହାସନ ପାଇଲେ?
କିଂ ତ୍ଵସ୍ଯ ସୁକୃତଂ କର୍ମ କେ ଲୋକା ଵୈ ଵିନିର୍ଜିତାଃ। ସ ଏଵମନୁସଂପ୍ରାପ୍ତଃ ସ୍ଥାନଂ ଦେଵନମସ୍କୃତମ୍
ଏହିଠାରେ କେଉଁଠି ଏହିଁ ମହାପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ? କେଉଁ ଲୋକମାନେ ଜିତିଛନ୍ତି? କିପରି ଏହି ଦେବତାମାନେ ସମ୍ମାନ କରୁଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି?
ତସ୍ଯ ଵିଜ୍ଞାଯ ସଂକଲ୍ପଂ ଶକ୍ରୋ ଵୃତ୍ରଵିମର୍ଦନଃ। ଲୋମଶଂ ପ୍ରହସନ୍ଵାକ୍ଯମିଦମାହ ଶଚୀପତିଃ
ତାଙ୍କର ମନର ଭାବନା ବୁଝି, ଭୃତ୍ରାସୁରଙ୍କୁ ବଧ କରିଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର, ହସି ହସି ଶଚୀପତି ଲୋମଶଙ୍କୁ ଏହିପରି କଥା କହିଲେ।
ଦେଵର୍ଷେ ଶ୍ରୂଯତାଂ ଯତ୍ତେ ମନସୈତଦ୍ଵିଵକ୍ଷିତମ୍। ନାଯଂ କେଵଲମର୍ତ୍ଯୋଽଭୂତ୍କ୍ଷତ୍ରିଯତ୍ଵମୁପାଗତଃ
ହେ ଦେବ ଋଷି, ତୁମେ ମନରେ ଯାହା ଭାବୁଛ, ତାହା ଶୁଣ। ଏହି ଅର୍ଜୁନ କେବଳ ଏକ ମାନବ ନୁହଁନ୍ତି, ସେ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି।
ମହର୍ଷେ ମମ ପୁତ୍ରୋଽଯଂ କୁନ୍ତ୍ଯାଂ ଜାତୋ ମହାଭୁଜଃ। ଅସ୍ତ୍ରହେତୋରିହ ପ୍ରାପ୍ତଃ କସ୍ମାଚ୍ଚିତ୍କାରଣାନ୍ତରାତ୍
ହେ ମହାର୍ଷି, ଏହି ବଳଶାଳୀ ମୋର ପୁଅ, କୁନ୍ତୀ ଗର୍ଭରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି। ସେ ଏଠାକୁ ଅସ୍ତ୍ର ପାଇଁ ଏବଂ ଅନ୍ୟ କିଛି କାରଣରେ ଆସିଛନ୍ତି।
ଅହୋ ନୈନଂ ଭଵାନ୍ଵେତ୍ତି ପୁରାଣମୃଷିସତ୍ତମମ୍। ଶୃଣୁ ମେ ଵଦତୋ ବ୍ରହ୍ମନ୍ଯୋଽଯଂ ଯଚ୍ଚାସ୍ଯ କାରଣମ୍
ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ, ଆପଣ ପୂର୍ବତନ ଏହି ମହାର୍ଷିଙ୍କୁ ଚିହ୍ନନ୍ତି ନାହିଁ। ମୋର କଥା ଶୁଣ, ସେ ବ୍ରହ୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ଏହି କାରଣରେ ଏଠାକୁ ଆସିଛନ୍ତି।
ନରନାରାଯଣୌ ଯୌ ତୌ ପୁରାଣାଵୃଷିସତ୍ତମୌ। ତାଵିମାଵଭିଜାନୀହି ହୃଷୀକେଶଧନଂଜଯୌ
ପୁରୁଣା ଓ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଋଷି ଯେଉଁ ଦୁଇଜଣ, ନର ଓ ନାରାୟଣ—ତୁମେ ଏହି ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ହୃଷୀକେଶ ଓ ଧନଞ୍ଜୟ ବୋଲି ଜାଣ।
ଵିଖ୍ଯାତୌ ତ୍ରିଷୁ ଲୋକେଷୁ ନରନାରାଯଣାଵୃଷୀ। କାର୍ଯାର୍ଥମଵତୀର୍ଣୌ ତୌ ପୃଥ୍ଵୀଂ ପୁଣ୍ଯପ୍ରତିଶ୍ରଯାମ୍
ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ନର ଓ ନାରାୟଣ ପୂଣ୍ୟମୟ ପୃଥିବୀରେ ଏକ ବିଶେଷ କାମ ପାଇଁ ଅବତରଣ କରିଛନ୍ତି।
ଯନ୍ନ ଶକ୍ଯଂ ଶୁରୈର୍ଦ୍ରଷ୍ଟୁମୃଷିଭିର୍ଵା ମହାତ୍ମଭିଃ। ତଦାଶ୍ରମପଦଂ ପୁଣ୍ଯଂ ବଦରୀନାମ ଵିଶ୍ରୁତମ୍
ଯେଉଁ ପବିତ୍ର ଆଶ୍ରମ 'ବଦରୀ' ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଯାହାକୁ ବୀରମାନେ କିମ୍ବା ମହାତ୍ମା ଋଷିମାନେ ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେଠି ତାଙ୍କର ନିବାସ।
ସ ନିଵାସୋଽଭଵଦ୍ଵିପ୍ର ଵିଷ୍ଣୋର୍ଜିଷ୍ଣୋସ୍ତଥୈଵ ଚ। ଯତଃ ପ୍ରଵଵୃତେ ଗଙ୍ଗା ସିଦ୍ଧଚାରଣସେଵିତା
ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ସେଠି ହେଉଛି ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଜିଷ୍ଣୁଙ୍କର ନିବାସ। ସେଠାରୁ ହିଁ ସିଦ୍ଧ ଓ ଚାରଣମାନେ ସେବନ କରୁଥିବା ଗଙ୍ଗା ଭୂମିକୁ ବହିଛି।
ତୌ ମନ୍ନିଯୋଗାଦ୍ବ୍ରହ୍ମର୍ଷେ କ୍ଷିତୌ ଜାତୌ ମହାଦ୍ଯୁତୀ। ଭୂମେର୍ଭାରାଵତରଣଂ ମହାଵୀର୍ଯୌ କରିଷ୍ଯତଃ
ମୋର ଆଦେଶରେ, ହେ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷି, ସେ ଦୁଇଜଣ ଦୀପ୍ତିମାନ ପୃଥିବୀରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ବିଶାଳ ଶକ୍ତିରେ ପୃଥିବୀର ଭାର ହ୍ରାସ କରିବାକୁ।
ଉଦ୍ଵୃତ୍ତା ହ୍ଯସୁରାଃ କେଚିନ୍ନିଵାତକଵଚା ଇତି। ଵିପ୍ରିଯେଷୁ ସ୍ଥିତାଽସ୍ମାକଂ ଵରଦାନେନ ମୋହିତାଃ
କିଛି ଦାନବ, ଯେଉଁମାନେ 'ନିବାତକବଚ' ଭାବରେ ପରିଚିତ, ଦେବତାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ବରରେ ମୋହିତ ହୋଇ ଆମ ପ୍ରତିବିପରୀତ ଅବସ୍ଥାନ କରୁଛନ୍ତି।
ତର୍କଯନ୍ତେ ସୁରାନ୍ହନ୍ତୁଂ ବଲଦର୍ପସମନ୍ଵିତାଃ। ଦେଵାନ୍ନ ଗଣଯନ୍ତ୍ଯେତେ ତଥା ଦତ୍ତଵରା ହି ତେ
ଶକ୍ତି ଓ ଅହଂକାରରେ ଭରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଏହିମାନେ ଦେବତାମାନେକୁ ନଶ୍ଟ କରିବା ଚିନ୍ତା କରୁଛନ୍ତି, ଦେବମାନେକୁ ଗଣନା କରୁନାହାନ୍ତି, କାରଣ ସେମାନେ ଏପରି ବର ପାଇଛନ୍ତି।
ପାତାଲଵାସିନୋ ରୌଦ୍ରା ଦନୋଃ ପୁତ୍ରା ମହାବଲାଃ। ସର୍ଵେ ଦେଵନିକାଯା ହି ନାଲଂ ଯୋଧଯିତୁଂ ହି ତାନ୍
ପାତାଳରେ ବସୁଥିବା, ଦାନୁର ପୁଅ, ଏହି ଭୟଙ୍କର ଓ ବଳଶାଳୀ ଦାନବମାନେ, ସମସ୍ତ ଦେବସେନା ମିଶି ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।
ଯୋସୌ ଭୂମିଗତଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ଵିଷ୍ଣୁର୍ମୁଧୁନିଷୂଦନଃ। କପିଲୋ ନାମ ଦେଵୋସୌ ଭଗଵାନଜିତୋ ହରିଃ
ଯିଏ ପୃଥିବୀରେ ବସୁଛନ୍ତି, ଶ୍ରୀମାନ ବିଷ୍ଣୁ, ମଧୁ ନାଶକ, ସେ ହେଉଛନ୍ତି 'କପିଳ' ନାମକ ଦେବତା, ଭଗବାନ, ଅଜୟ, ହରି।
ଯେନ ପୂର୍ଵଂମହାତ୍ମାନଃ ଖନମାନା ରସାତଲମ୍। ଦର୍ଶନାଦେଵ ନିହତାଃ ସଗରସ୍ଯାତ୍ମଜା ଵିଭୋ
ଯାହାଙ୍କ ଦର୍ଶନମାତ୍ରରେ, ହେ ପ୍ରଭୁ, ସଗରଙ୍କ ମହାତ୍ମା ପୁଅମାନେ ମାଟି ଖୋଦି ତଳସ୍ଥଳକୁ ଯିବାବେଳେ ସଂହାର ହୋଇଥିଲେ।
ତେନ କାର୍ଯଂ ମହତ୍କାର୍ଯମସ୍ମାକଂ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମ। ପାଥେନ ଚ ମହାଯୁଦ୍ଧେ ସମେତାଭ୍ଯାମସଂଶଯମ୍
ସେଇ ମହାପୁରୁଷଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆମ ପାଇଁ ବଡ଼ କାମ ସମ୍ପନ୍ନ ହେବା ଉଚିତ୍। ତାଙ୍କ ସହଯୋଗରେ ଆମେ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଭାବେ ମହାଯୁଦ୍ଧରେ ଅଂଶଗ୍ରହଣ କରିପାରିବୁ।
ସୋଽସୁରାନ୍ଦର୍ଶନାଦେଵ ଶକ୍ତୋ ହନ୍ତୁଂ ସହାନୁଗାନ୍। ନିଵାତକଵଚାନ୍ସର୍ଵାନ୍ନାଗାନିଵ ମହାହ୍ରଦେ
ସେ ତାଙ୍କର ଦର୍ଶନମାତ୍ରରେ ଅସୁରମାନେ ଓ ତାଙ୍କର ସହଚରମାନେ ସହିତ ସଂହାର କରିପାରନ୍ତି, ଯେପରି ମହାଗଭୀର ଜଳରେ ନିବାତକବଚମାନେ ସଂହାର ହୋଇଥିଲେ।
କିଂତୁ ନାଲ୍ପେନ କାର୍ଯେଣ ପ୍ରବୋଧ୍ଯୋ ମଧୁସୂଦନଃ। ତେଜସଃ ସୁମହାରାଶିଃ ପ୍ରବୁଦ୍ଧଃ ପ୍ରଦହେଜ୍ଜଗତ୍
କିନ୍ତୁ ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ ଛୋଟ କାମ ପାଇଁ ଜାଗ୍ରତ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ସେ ଜାଗ୍ରତ ହେଲେ ଅପାର ଶକ୍ତିର ଧାରା ହୋଇଯାନ୍ତି ଏବଂ ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକୁ ଦାହ କରିପାରନ୍ତି।
ଅଯଂ ତେଷାଂ ସମସ୍ତାନାଂ ଶକ୍ତଃ ପ୍ରତିସମାସନେ। ତାନ୍ନିହତ୍ଯରଣେ ଶୂରଃ ପୁନର୍ଯାସ୍ଯତି ମାନୁଷାନ୍
ସେ ଏକାକି ସମସ୍ତଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିପାରନ୍ତି। ଯୁଦ୍ଧରେ ସେମାନେ ସଂହାର ହେବା ପରେ, ସେ ଶୂରବୀର ପୁନି ମାନବ ଲୋକକୁ ଫେରିଯିବେ।
ଭଵାନସ୍ମନ୍ନିଯୋଗେନ ଯାତୁ ତାଵନ୍ମହୀତଲମ୍। କାମ୍ଯକେ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସେ ଵୀରଂ ନିଵସନ୍ତଂ ଯୁଧିଷ୍ଠିରମ୍
ଆପଣ ଆମର ଆଦେଶରେ ପୃଥିବୀକୁ ଯାଆନ୍ତୁ। କାମ୍ୟକ ଅରଣ୍ୟରେ ଆପଣ ଶୂରବୀର ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ରହୁଥିବା ଦେଖିପାରିବେ।