ତାଂ ତଥା ବ୍ରୁଵତୀଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଭୃଶଂ ଲଜ୍ଜାନ୍ଵିତୋଽର୍ଜୁନଃ। ଉଵାଚ କର୍ଣୌ ହସ୍ତାଭ୍ଯାଂ ପିଧାଯ ତ୍ରିଦଶୋପମଃ
ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ଏଭଳି କହିବାକୁ ଶୁଣି, ଅର୍ଜୁନ ବହୁତ ଲଜ୍ଜା ପାଇଲେ ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ପରି ଦୁଇ ହାତରେ କାନ ଢାକିଦେଲେ।
ଦୁଃଶ୍ରୁତଂ ମେଽସ୍ତୁ ସୁଭଗେ ଯନ୍ମାଂ ଵଦସି ଭାମିନି। ଗୁରୁଦାରୈଃ ସମାନା ମେ ନିଶ୍ଚଯେନ ଵରାନନେ
ହେ ସୁଭାଗ୍ୟବତୀ, ତୁମେ ଯାହା କହିଲେ, ଏହା ମୋତେ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳୁନି। ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ମୋ ମନରେ ତୁମେ ମୋ ଗୁରୁଙ୍କର ଜଣେ ଗୃହିଣୀ ପରି ଅଟୁଟ ସମ୍ମାନ ପାଉଛ।
[ଯଥା କୁନ୍ତୀମହାଭାଗା ଯଥେନ୍ରାଣୀ ଶଚୀ ମମ। ତଥା ତ୍ଵମପି କଲ୍ଯାଣୀନାତ୍ର କାର୍ଯା ଵିଚାରଣା]
ଯେପରି କୁନ୍ତୀ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରରାଣୀ ଶଚୀ ମୋ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗରିମାମୟ, ସେପରି ତୁମେ ମଧ୍ୟ ମୋ ପାଖରେ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ। ଏଠାରେ ଆଉ କିଛି ଭାବିବାକୁ ଦରକାର ନାହିଁ।
ଯଚ୍ଚେକ୍ଷିତାଽସି ଵିସ୍ପଷ୍ଟଂ ଵିଶେଷେଣ ମଯା ଶୁଭେ। ତଚ୍ଚ ମେ କାରଣଂ ସର୍ଵଂ ଶୃଣୁ ସତ୍ଯେନ ସୁସ୍ମିତେ
ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ଯେପରି ଦେଖିଛି, ଏହାର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କାରଣ ମୁଁ ସତ୍ୟ କହି ତୁମକୁ କହିବି, ଶୁଣ।
ଇଯଂ ପୌରଵଵଂଶସ୍ ଜନନୀ ସୁଦତୀତି ହ। ତ୍ଵାମହଂ ଦୃଷ୍ଟଵାଂସ୍ତତ୍ର ଵିସ୍ମଯୋତ୍ଫୁଲ୍ଲଲୋଚନଃ
ଏହି ସୁଦତୀ, ପୌରବ ବଂଶର ଜନନୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ସେଠାରେ ଦେଖିଥିଲି, ମୋ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଆଖି ଫୁଲିଯାଇଥିଲା।
ନ ମାମର୍ହସି କଲ୍ଯାଣି ଅନ୍ଯଥା ଧ୍ଯାତ୍ରମପ୍ସରଃ। ଗୁରୋର୍ଗରୁତରା ମେ ତ୍ଵଂ ମମ ତ୍ଵଂ ଵଂଶଵର୍ଧିନୀ
ହେ କଳ୍ୟାଣୀ, ତୁମେ ମୋତେ ଅନ୍ୟ ଭାବରେ ଭାବିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ହେ ଅପ୍ସରା। ତୁମେ ମୋ ଗୁରୁଠାରୁ ଅଧିକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ, ତୁମେ ମୋ ବଂଶକୁ ବଢ଼ାଉଛ।
ଅନାଵୃତାଶ୍ଚ ସର୍ଵାଃ ସ୍ମ ଦେଵରାଜାଭିନନ୍ଦନ। ଗୁରୁସ୍ଥାନେ ନ ମାଂ ଵୀର ନିଯୋକ୍ତୁଂ ତ୍ଵମିହାର୍ହସି
ହେ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରିୟ, ଆମେ ସମସ୍ତେ ତୁମ ପାଖରେ ଖୋଲା ଅଛୁ। ଏଠି ମୋତେ ଗୁରୁଙ୍କ ସ୍ଥାନରେ ରଖି ଆଦେଶ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ପିତରଃ ସୋଦରାଃ ପୁତ୍ରା ନପ୍ତାରୋ ଵା ତ୍ଵିହାଗତାଃ। ତପସା ରମଯନ୍ତ୍ଯସ୍ମାନ୍ନ ଚ ତେଷାଂ ଵ୍ଯତିକ୍ରମଃ
ଏଠାକୁ ଯେଉଁ ପିତା, ଭାଇ, ପୁଅ କିମ୍ବା ନାତିମାନେ ଆସିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଆମକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରନ୍ତି, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର କୌଣସି ଅପରାଧ ନାହିଁ।
ତତ୍ପ୍ରସୀଦ ନ ମାମାର୍ତାଂ ଵିସର୍ଜଯିତୁମର୍ହସି। ହୃଚ୍ଛଯେନ ଚ ସଂତପ୍ତାଂ ଭକ୍ତାଂ ଚ ଭଜ ମାନଦ
ତେଣୁ ଦୟା କର, ମୋତେ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ମୁଁ ତୁମ ପ୍ରେମରେ ଦୁଃଖିତ ଓ ଦଗ୍ଧ, ଭକ୍ତିଶିଳ ଅଛି, ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କର, ହେ ସମ୍ମାନ ଦେବାରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ।
ଶୃଣୁ ସତ୍ଯଂଵରାରୋହେ ଯତ୍ତ୍ଵାଂ ଵକ୍ଷ୍ଯାମ୍ଯନିନ୍ଦିତେ। ଶୃଣ୍ଵନ୍ତୁ ମେ ଦିଶଶ୍ଚୈଵ ଵିଦିଶଶ୍ଚ ସଦେଵତାଃ
ହେ ସତ୍ୟସଙ୍କଳ୍ପା, ହେ ନିର୍ମଳ ନିତମ୍ଭିନୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଯାହା କହିବି, ସେହି ସତ୍ୟ କଥା ଶୁଣ। ସମସ୍ତ ଦିଗ ଓ ଉପଦିଗ ଏହା ଶୁଣନ୍ତୁ।
ଯଥା କୁନ୍ତୀ ଚ ମାଦ୍ରୀ ଚ ଶଚୀ ଚୈଵ ସମା ଇହ। ତଥା ଚ ଵଂଶଜନନୀ ତ୍ଵଂ ହି ମେଽଦ୍ଯ ଗରୀଯସୀ
ଯେପରି କୁନ୍ତୀ, ମାଦ୍ରୀ ଓ ଶଚୀ ମୋ ପାଇଁ ସମାନ, ସେପରି ବଂଶର ମାତା ଭାବରେ ତୁମେ ଆଜି ମୋ ପାଖରେ ଅଧିକ ଗରିମାମୟ।
ଗଚ୍ଛ ମୂର୍ଧ୍ନା ପ୍ରପନ୍ନୋସ୍ମି ପାଦୌ ତେ ଵରଵର୍ଣିନି। ତ୍ଵଂ ହି ମେ ମାତୃଵତ୍ପୂଜ୍ଯା ରକ୍ଷ୍ଯୋଽହଂ ପୁତ୍ରଵତ୍ତ୍ଵଯା
ଯାଅ, କାରଣ ମୁଁ ତୁମ ପାଦପଦ୍ମରେ ଶରଣ ନେଇଛି, ହେ ସୁନ୍ଦରୀ। ତୁମେ ମୋ ପାଇଁ ମାତୃସମାନ ପୂଜ୍ୟ, ଏବଂ ମୁଁ ତୁମ ପୁଅ ପରି ରକ୍ଷା ପାଇବା ଉଚିତ୍।
ତତୋଽଵଧୂତା ପାର୍ଥେନ ଉର୍ଵଶୀ କ୍ରୋଧମୂର୍ଚ୍ଛିତା। ଵେପନ୍ତୀ ଭ୍ରୁକୁଟୀକକ୍ରା ଶଶାପାଥ ଧନଂଜଯମ୍
ତାପରେ ପାର୍ଥଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅପମାନିତ ହୋଇ, ଉର୍ବଶୀ କ୍ରୋଧରେ ଅନ୍ଧା ହୋଇ, କମ୍ପିତ ଏବଂ ଭୃକୁଟି ଚମକାଇ ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ।
ତଵ ପିତ୍ରାଽଭ୍ଯନୁଜ୍ଞାତାଂ ସ୍ଵଯଂ ଚ ଗୃହମାଗତାମ୍। ଯସ୍ମାନ୍ମାଂ ନାଭିନନ୍ଦେଥାଃ କାମବାଣଵଶଂଗତାମ୍
ତୁମ ପିତାଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ଏବଂ ନିଜେ ଇଚ୍ଛାରେ ଘରକୁ ଆସିଥିଲି, ତଥାପି ମୁଁ କାମବାଣରେ ବିଧ୍ୱଂସିତ ହୋଇଥିଲି ବୋଲି ତୁମେ ମୋତେ ସ୍ୱୀକାର କରିଲେ ନାହିଁ।
ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ ନର୍ତକଃ ପାର୍ଥ ସ୍ତ୍ରୀମଧ୍ଯେ ମାନଵର୍ଜିତଃ। ଅପୁଂସ୍ତ୍ଵେନ ଚ ଵିଖ୍ଯାତଃ ପଣ୍ଢଵଦ୍ଵିଚରିଷ୍ଯସି
ତେଣୁ, ହେ ପାର୍ଥ, ତୁମେ ନାରୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ନୃତ୍ୟକାରୀ ଭାବେ ରହିବ, ପୁରୁଷମାନେ ତୁମକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବେ, ଏବଂ ତୁମେ ଅପୁଂସକ ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେବ, ପାଣ୍ଡବ ପରି ଘୁରିବ।
ଏଵଂ ଦତ୍ତ୍ଵାଽର୍ଜୁନେ ଶାପଂ ସ୍ଫୁରିତୋଷ୍ଠୀ ଶ୍ଵସନ୍ତ୍ଯଥ। ପୁନଃ ପ୍ରତ୍ଯାଗତା କ୍ଷିପ୍ରମୁର୍ଵଶୀ ସ୍ଵଂ ନିଵେଶନମ୍
ଏଭଳି ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଇ, ଉର୍ବଶୀ ତାଙ୍କ ଠୋଠ କମ୍ପିତ ଏବଂ ଶ୍ୱାସ ତୀବ୍ର ହୋଇ, ତୁରନ୍ତ ନିଜ ଗୃହକୁ ଫେରିଗଲେ।
ପାର୍ଥୋପି ଲବ୍ଧ୍ଵା ଶାପଂ ତଂ ତାଂ ନିଶାଂ ଦୁଃଖିତୋଽଵସମ୍। ଵିଵକ୍ଷୁଶ୍ଚିତ୍ରସେନାଯ ପ୍ରାତଃ ସର୍ଵମହୃଷ୍ଟଵତ୍
ସେଇ ଶାପ ପାଇ ଥିବା ପାର୍ଥ ସେ ରାତିଟି ଦୁଃଖରେ କାଟିଲେ, ପ୍ରଭାତେ ସବୁ କଥା ଚିତ୍ରସେନଙ୍କୁ କହିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କଲେ।
ତତଃ ପ୍ରଭାତେ ଵିମଲେ ଗନ୍ଧର୍ଵାଯ ଯଥାତଥମ୍। ନିଵେଦଯାମାସ ତଦା ଚିତ୍ରସେନାଯ ପାଣ୍ଡଵଃ
ତାପରେ ପ୍ରଭାତ ହେଲାପରେ, ପାଣ୍ଡବ ଯେଉଁଠି ଯେଉଁଠି ଘଟିଥିଲା ସେ ସମସ୍ତ କଥା ଗନ୍ଧର୍ବ ଚିତ୍ରସେନଙ୍କୁ ସଠିକ୍ ଭାବେ କହିଦେଲେ।
ତଚ୍ଚ ସର୍ଵଂ ଯଥାଵୃତ୍ତଂ ଶାପଂ ଚୈଵ ଯଥାତଥମ୍। ଅଵେଦଯଚ୍ଚ ଶକ୍ରସ୍ଯ ଚିତ୍ରସେନୋଽପି ସର୍ଵଶଃ
ଚିତ୍ରସେନ ଘଟିଥିବା ସମସ୍ତ କଥା, ଏବଂ ଶାପଟି ଯେପରି ଘଟିଥିଲା, ସେ ସବୁକୁ ଶକ୍ରଙ୍କୁ ସଠିକ୍ ଭାବରେ ଖୋଲାସା କଲେ।
ତଦା ତ୍ଵାନାଯ୍ଯ ତନଯଂ ଵିଵିକ୍ତେ ହରିଵାହନଃ। ସାନ୍ତ୍ଵଯିତ୍ଵା ଶୁଭୈର୍ଵାକ୍ଯୈଃ ସ୍ମଯମାନୋଽଭ୍ଯଭାଷତ
ତାପରେ ହରିବାହନ ତାଙ୍କ ପୁଅକୁ ଏକାନ୍ତରେ ନେଇ, ମୃଦୁ ଓ ଶାନ୍ତିଦାୟକ କଥା କହି, ହସିକି ସେଠାରେ ସାନ୍ତ୍ବନା ଦେଲେ।
ସୁପୁତ୍ରାଦ୍ଯପୃଥା ତାତ ତ୍ଵଯା ପୁତ୍ରେଣ ସତ୍ତମ। ଋଷଯୋପି ହି ଧୈର୍ଯେଣ ଜିତା ଵୈ ତେ ମହାଭୁଜ
ପୁଅ, ତୁମ ପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସନ୍ତାନ ଥିବାରୁ କୁନ୍ତୀ ଧନ୍ୟ। ହେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ତୁମ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି।
ଯଂ ଚ ଦତ୍ତଵତୀ ଶାପମୁର୍ଵଶୀ ତଵ ମାନଦ। ସ ଚାପି ତେଽର୍ଥକୃତ୍ତାତ ସାଧକଶ୍ଚ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଉର୍ବଶୀ ତୁମକୁ ଯେଉଁ ଶାପ ଦେଇଥିଲେ, ହେ ଗରିମାବାନ, ସେଠି ତୁମର କାମ ସିଦ୍ଧି ହେବ ଓ ତୁମ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ ହେବ।
ଅଜ୍ଞାତଵାସୋ ଵସ୍ତଵ୍ଯୋ ଭଵଦ୍ଭିର୍ଭୂତଲେଽନଘ। ଵର୍ପେ ତ୍ରଯୋଦଶେ ଵୀର ତତ୍ର ତ୍ଵଂ ଗମଯିଷ୍ଯସି
ହେ ନିର୍ମଳ, ତୁମେ ତେରୋଟିଏ ବର୍ଷରେ ଭୂମିରେ ଅଜ୍ଞାତ ରୂପେ ବାସ କରିବାକୁ ପଡିବ; ସେଠି ତୁମେ ଏହି କାମ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବ।
ତେନ ନର୍ତକଵେପେଣ ଅପୁଂସ୍ତ୍ଵେନ ତଥୈଵ ଚ। ଵର୍ଷମେକଂ ଵିହୃତ୍ଯୈଵ ତତଃ ପୁଂସ୍ତ୍ଵମଵାପ୍ସ୍ଯସି
ନୃତ୍ୟଶିଳ୍ପୀ ଭାବରେ ଓ ପୁରୁଷତ୍ୱ ହରାଇ ଏକ ବର୍ଷ କାଟିଲେ, ପରେ ପୁଣି ତୁମର ପୁରୁଷତ୍ୱ ଫେରିଆସିବ।
ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତୁ ଶକ୍ରେଣ ଫଲ୍ଗୁନଃ ପରଵୀରହା। ମୁଦଂ ପରମିକାଂ ଲେଭେ ନ ଚ ଶାପଂ ଵ୍ଯଚିନ୍ତଯତ୍
ଏପରି ଶକ୍ରଙ୍କ ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଶତ୍ରୁବିରୋଧୀ ଫାଲ୍ଗୁନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ ଓ ଶାପ ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କଲେ ନାହିଁ।
ଚିତ୍ରସେନେନ ସହିତୋ ଗନ୍ଧର୍ଵେଣ ଯଶସ୍ଵିନା। ରେମେ ସ ସ୍ଵର୍ଗଭଵନେ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରୋ ଧନଂଜଯଃ
ଯଶସ୍ବୀ ଗନ୍ଧର୍ବ ଚିତ୍ରସେନଙ୍କ ସହିତ, ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ଧନଞ୍ଜୟ ସ୍ୱର୍ଗର ମହଳରେ ଆନନ୍ଦରେ ରହିଲେ।
ଯ ଇମାଂ ଶୃଣୁଯାନ୍ନିତ୍ଯଂ ଧୃତିଂ ପାଣ୍ଡୁସୁତସ୍ଯ ଵୈ। ନ ତସ୍ଯ କାମଃ କାମେଷୁ ପାପକେଷୁ ପ୍ରଵର୍ତତେ
ଯେଉଁମାନେ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରଙ୍କ ଧୈର୍ଯ୍ୟର କଥା ସଦା ଶୁଣନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ମନ ଖରାପ ଭୋଗବିଳାସରେ କେବେ ଆକୃଷ୍ଟ ହେଉନାହିଁ।
ଇଦମମରଵରାତ୍ମଜସ୍ଯ ଘୋରଂ ସୁଚି ଚରିତଂ ଵିନିଶାମ୍ଯ ଫଲ୍ଗୁନସ୍ଯ। ଵ୍ଯପଗତମଦଦମ୍ଭରାଗଦୋଷା- ସ୍ତ୍ରିଦିଵଗତାଽଭିରମନ୍ତି ମାନଵେନ୍ଦ୍ରାଃ
ଅମରମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କ ପୁଅ ଫାଲ୍ଗୁନଙ୍କର ଏହି ପବିତ୍ର ଓ ଭୟଙ୍କର ଆଚରଣ ଦେଖି, ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇଥିବା ରାଜାମାନେ ଅହଂକାର, ଦମ୍ଭ ଓ କ୍ରୋଧ ଛାଡି ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତି।
ତତୋ ଦେଵାଃ ସଗନ୍ଧର୍ଵାଃ ସମାଦାଯାର୍ଘ୍ଯମୁତ୍ତମମ୍। ଶକ୍ରସ୍ଯ ମତମାଜ୍ଞାଯ ପାର୍ଥମାନର୍ଚୁର୍ଜସା
ତାପରେ ଦେବତାମାନେ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଉତ୍ତମ ଅର୍ଘ୍ୟ ନେଇ, ଶକ୍ରଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଜାଣି, ପାର୍ଥଙ୍କୁ ସମ୍ମାନିତ କଲେ।
ପାଦ୍ଯମାଚମନୀଯଂ ଚ ପ୍ରତିଗ୍ରାହ୍ଯ ନୃପାତ୍ମଜମ୍। ପ୍ରଵେଶଯାମାସୁରଥୋ ପୁରନ୍ଦରନିଵେଶନମ୍
ସେମାନେ ପାଦଧୋଇବା ଓ ଆଚମନ କରିବା ପାଇଁ ପାଣି ଦେଲେ, ଏବଂ ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ପୁରନ୍ଦରଙ୍କ ଗୃହକୁ ନେଇଗଲେ।