ତତଃ ପ୍ରାପ୍ତାତିଦୁଷ୍ପ୍ରାପା ମନସାଽପି ଵିକର୍ମଭିଃ। ଭଵନଂ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରସ୍ଯ ଫଲ୍ଗୁନସ୍ଯ ଶୁଚିସ୍ମିତା
ତାପରେ, ଯିଏକି ମନରେ କିମ୍ବା କାର୍ଯ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ଅତି ଦୁର୍ଲଭ, ସେ ଶୁଭ୍ରହସିନୀ ଫଳ୍ଗୁନ, ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରଙ୍କ ଭବନକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ତତ୍ର ଦ୍ଵାରମନୁପ୍ରାପ୍ତା ଦ୍ଵାରସ୍ଥୈଶ୍ଚ ନିଵେଦିତା। ଅର୍ଜୁନସ୍ଯ ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉର୍ଵଶୀ ଶୁଭଲୋଚନା
ସେଠାରେ ଦ୍ୱାରକୁ ପହଞ୍ଚି, ଦ୍ୱାରରେ ଥିବା ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କୁ ଅନୁମତି ଦେଲେ, ଶୁଭ୍ର ନୟନ ଥିବା ଉର୍ବଶୀଙ୍କୁ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଉପସ୍ଥାପନ କରାଗଲା।
ଉପାତିଷ୍ଠତ ତଦ୍ଵେଶ୍ମ ନିର୍ମଲଂ ସୁମନୋହରମ୍। ସ ଶଙ୍କିତମନା ରାଜନ୍ପ୍ରତ୍ଯଗଚ୍ଛତ ତାଂ ନିଶି
ସେ ନିର୍ମଳ ଓ ମନୋହର ଘରକୁ ସେଠାକୁ ଯାଇଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ରାତିରେ ସନ୍ଦେହଭରା ମନେ ସେ ପୁଣି ଫେରିଆସିଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୈଵ ଚୋର୍ଵଶୀଂ ପାର୍ଥୋ ଲଜ୍ଜାସଂଵୃଲୋଚନଃ। ତଦାଽଭିଵାଦନଂ କୃତ୍ଵା ଗୁରୁପୂଜାଂ ପ୍ରଯୁକ୍ତଵାନ୍
ଉର୍ବଶୀଙ୍କୁ ଦେଖି, ଅର୍ଜୁନ ଲଜ୍ଜାରେ ଚକ୍ଷୁ ନମାଇଲେ, ଏବଂ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଯେପରି ଆଦର ଦିଅଯିବା ଉଚିତ, ସେପରି ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ଅଭିଵାଦଯେ ତ୍ଵାଂ ଶିରସା ପ୍ରଵରାପ୍ସରସାଂଵରେ। କିଂ ଚାଗମନକୃତ୍ଯଂ ତେ ବ୍ରୂହି ସର୍ଵଂ ଯଥାତଥମ୍। କିମାଜ୍ଞାପଯସେ ଦେଵି ପ୍ରେଷ୍ଯସ୍ତେଽହମୁପସ୍ଥିତଃ
ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ କହିଲେ, 'ଦେବମଣ୍ଡଳୀ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଅପ୍ସରା, ଆପଣଙ୍କୁ ମୋର ପ୍ରଣାମ। ଆପଣ କାହିଁକି ଆସିଛନ୍ତି, ଦୟାକରି ସଠିକ୍ ଭାବରେ ସମସ୍ତ କଥା କହନ୍ତୁ। ମୋତେ କଣ ଆଦେଶ ଦେଉଛନ୍ତି, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କର ସେବକ ହୋଇ ଉପସ୍ଥିତ।'
ଅକାମଂ ଫଲ୍ଗୁନଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଇଙ୍ଗିତଜ୍ଞା ତଦୋର୍ଵଶୀ। ଗନ୍ଧର୍ଵଵଚନଂ ସର୍ଵଂ ଶ୍ରାଵଯାମାସ ଫଲ୍ଗୁନମ୍
ଫଳ୍ଗୁନଙ୍କ ଅନିଚ୍ଛା ଚିହ୍ନରେ ବୁଝି, ଚିହ୍ନ ପଢ଼ିବାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଉର୍ବଶୀ, ଗନ୍ଧର୍ବଙ୍କ କଥା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଫଳ୍ଗୁନଙ୍କୁ କୁହିଦେଲେ।
ଯଥା ମେ ଚିତ୍ରସେନେନ କଥିତଂ ମନୁଜୋତ୍ତମ। ନତ୍ତେଽହଂ ସଂପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ଯଥା ଚାହମିହାଗତା
ମୋତେ ଯେପରି ଚିତ୍ରସେନ କହିଥିଲେ, ହେ ମନୁଷ୍ୟମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ସେପରି ମୁଁ ତୁମକୁ କହିବି, ଏବଂ ମୁଁ କାହିଁକି ଏଠାକୁ ଆସିଛି ତାହା ମଧ୍ୟ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଦେବି।
ଉପସ୍ତାନେ ମହେନ୍ଦ୍ରସ୍ ଵର୍ତମାନେ ମନୋରମେ। ତଵାଗମନତୁଷ୍ଟ୍ଯା ଚ ସ୍ଵର୍ଗସ୍ଯ ପରମୋତ୍ସଵେ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମନୋହର ସଭା ଚାଲିଥିଲା, ଏବଂ ତୁମ ଆଗମନରେ ସ୍ୱର୍ଗର ଉତ୍ସବ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦମୟ ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ରୁଦ୍ରାଣାଂ ଚୈଵ ସାନ୍ନିଧ୍ଯମାଦିତ୍ଯାନାଂ ଚ ସର୍ଵଶଃ। ସମାଗମେଽଶ୍ଵିନୋଶ୍ଚୈଵ ଵସୂନାଂ ଚ ନରୋତ୍ତମ
ସେଠାରେ ରୁଦ୍ରମାନେ, ସମସ୍ତ ଆଦିତ୍ୟମାନେ, ଏବଂ ଅଶ୍ୱିନୀଦ୍ୱୟ, ବସୁମାନେ, ହେ ନରୋତ୍ତମ, ସମ୍ମିଳିତ ହୋଇଥିଲେ।
ମହର୍ଷୀଣାଂ ଚ ସଙ୍ଘେଷୁ ରାଜର୍ଷିପ୍ରଵରେଷୁ ଚ। ସିଦ୍ଧଚାରଣଯକ୍ଷେଷୁ ମହୋରଗଗଣେଷୁ ଚ
ମହାଋଷିମାନଙ୍କ ଏବଂ ରାଜାଋଷିମାନଙ୍କ ସଭାରେ, ସିଦ୍ଧ, ଚାରଣ, ଯକ୍ଷ ଓ ବଡ଼ ସର୍ପମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମିଳନ ହୋଇଥିଲା।
ଉପଵିଷ୍ଟେଷୁ ସର୍ଵେଷୁ ସ୍ଥାନମାନପ୍ରଭାଵତଃ। ଋଦ୍ଧ୍ଯା ପ୍ରଜ୍ଵଲମାନେଷୁ ଅଗ୍ନିସୋମାର୍କଵର୍ଷ୍ମସୁ
ସମସ୍ତେ ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ବସିଥିଲେ, ମାନ ଓ ପ୍ରଭାବରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଏବଂ ଆଗ୍ନି, ସୋମ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପରି ତେଜସ୍ୱୀ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ଵୀଣାସୁ ଵାଦ୍ଯମାନାସୁ ଗନ୍ଧର୍ଵୈଃ ଶକ୍ରନନ୍ଦନ। ଦିଵ୍ଯେ ମନୋରମେ ଗୀତେ ପ୍ରଵୃତ୍ତେ ପୃଥୁଲୋଚନ
ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ବୀଣା ବଜାଉଥିଲେ, ହେ କୁରୁସୁନ୍ଦର, ଦିବ୍ୟ ଓ ଆନନ୍ଦମୟ ଗୀତ ଆରମ୍ଭ ହେଉଥିଲା, ହେ ବିଶାଳନୟନ।
ସର୍ଵାପ୍ସରଃସୁ ମୁଖ୍ଯାସୁ ପ୍ରନୃତ୍ତାସୁ କୁରୂଦ୍ଵହ। ତ୍ଵଂ କିଲାନିମିଷଃ ପାର୍ଥ ମାମେକାଂ ତତ୍ର ଦୃଷ୍ଟଵାନ୍
ସମସ୍ତ ପ୍ରମୁଖ ଅପ୍ସରାମାନେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ହେ କୁରୁବଂଶର ଗର୍ବ, କିନ୍ତୁ କୁହାଯାଏ ଯେ, ପାର୍ଥ, ତୁମେ ମାତ୍ର ମୋତେ ଦେଖିଥିଲେ, ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ନୁହେଁ।
ତତ୍ର ଚାଵଭୃଥେ ତସ୍ମିନ୍ନୁପସ୍ଥାନେ ଦିଵୌକସାମ୍। ତଵ ପିତ୍ରାଽଭ୍ଯନୁଜ୍ଞାତା ଗତାଃ ସ୍ଵନିଲଯାନ୍ସୁରାଃ
ସେ ଦେବମାନ୍ୟ ଅବଭୃଥ ସମାରୋହରେ, ତୁମ ବାପାଙ୍କ ଅନୁମତିରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ନିଜ ନିଜ ଗୃହକୁ ଫେରିଗଲେ।
ତଥୈଵାପ୍ସରସଃ ସର୍ଵାଵିଶିଷ୍ଟାଃ ସ୍ଵଗୃହଂ ଗତାଃ। ଅପି ଚାନ୍ଯାଶ୍ଚ ଶତ୍ରୁଘ୍ନ ତଵ ପିତ୍ରା ଵିସର୍ଜିତାଃ
ସେହିପରି, ସମସ୍ତ ଅପ୍ସରାମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ, ନିଜ ଘରକୁ ଚଲିଗଲେ; ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ, ହେ ଶତ୍ରୁଘ୍ନ, ତୁମ ବାପାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିଦାୟ ହେଲେ।
ତତଃ ଶକ୍ରେଣ ସଂଦିଷ୍ଟଶ୍ଚିତ୍ରସେନୋ ମମାନ୍ତିକମ୍। ପ୍ରାପ୍ତଃ କମଲପତ୍ରାକ୍ଷ ସ ଚ ମାମବ୍ରଵୀତ୍ସ୍ଵଯମ୍
ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ଚିତ୍ରସେନ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଲେ, ହେ କମଳନୟନ, ଏବଂ ସେ ନିଜେ ମୋତେ କହିଲେ।
ତ୍ଵତ୍କୃତେଽହଂ ସୁରେଶେନ ପ୍ରେଷିତୋ ଵରଵର୍ଣିନି। ପ୍ରିଯଂ କୁରୁ ମହେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ମମ ଚୈଵାତ୍ମନଶ୍ଚ ହ
'ତୁମ ପାଇଁ, ହେ ଶୁଭ୍ରବର୍ଣ୍ଣା, ମୁଁ ସୁରେଶ୍ୱରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପଠାଯାଇଛି; ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ, ମୋତେ ଓ ନିଜକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କର।'
ଶକ୍ରତୁଲ୍ଯଂ ରଣେ ଶୂରଂ ରୂପୌଦାର୍ଯଗୁଣାନ୍ଵିତମ୍। ପାର୍ଥଂ ପ୍ରାର୍ଥଯ ସୁଶ୍ରୋଣି ତ୍ଵମିତ୍ଯେଵଂ ତଦାଽବ୍ରଵୀତ୍
'ଯିଏ ଯୁଦ୍ଧରେ ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ, ରୂପ, ଦାନଶୀଳତା ଓ ଉତ୍ତମ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ, ସେହି ପାର୍ଥଙ୍କୁ ଚାହ, ହେ ସୁନ୍ଦରନିତମ୍ବା,' — ଏପରି ସେ ମୋତେ କହିଥିଲେ।
ତତୋଽହଂ ସମନୁଜ୍ଞାତା ତେନ ପିତ୍ରା ଚ ତେଽନଘ। ତଵାନ୍ତିକମନୁପ୍ରାପ୍ତା ଶୁଶ୍ରୂଷିତୁମରିଂଦମ
ଏହିପରି ତୁମ ବାପା ଓ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅନୁମତି ମିଳି, ହେ ନିର୍ମଳ, ମୁଁ ତୁମ ସେବା ପାଇଁ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି, ହେ ଶତ୍ରୁଘ୍ନ।
ନ କେଵଲଂ ହି ଚକ୍ରେଣ ପ୍ରେଷିତା ଚାହମାଗତା। ଚିରାଭିଲଷିତୋ ଵୀର ମମାପ୍ଯେଷ ମନୋରଥଃ
ମୁଁ କେବଳ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆଦେଶରେ ପଠାଯାଇ ଆସିନାହିଁ, ହେ ବୀର, ଏହି ମୋର ଦୀର୍ଘଦିନର ଆକାଂକ୍ଷା ମଧ୍ୟ।
ତାଂ ତଥା ବ୍ରୁଵତୀଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଭୃଶଂ ଲଜ୍ଜାନ୍ଵିତୋଽର୍ଜୁନଃ। ଉଵାଚ କର୍ଣୌ ହସ୍ତାଭ୍ଯାଂ ପିଧାଯ ତ୍ରିଦଶୋପମଃ
ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ଏଭଳି କହିବାକୁ ଶୁଣି, ଅର୍ଜୁନ ବହୁତ ଲଜ୍ଜା ପାଇଲେ ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ପରି ଦୁଇ ହାତରେ କାନ ଢାକିଦେଲେ।
ଦୁଃଶ୍ରୁତଂ ମେଽସ୍ତୁ ସୁଭଗେ ଯନ୍ମାଂ ଵଦସି ଭାମିନି। ଗୁରୁଦାରୈଃ ସମାନା ମେ ନିଶ୍ଚଯେନ ଵରାନନେ
ହେ ସୁଭାଗ୍ୟବତୀ, ତୁମେ ଯାହା କହିଲେ, ଏହା ମୋତେ ଶୁଣିବାକୁ ମିଳୁନି। ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ମୋ ମନରେ ତୁମେ ମୋ ଗୁରୁଙ୍କର ଜଣେ ଗୃହିଣୀ ପରି ଅଟୁଟ ସମ୍ମାନ ପାଉଛ।
[ଯଥା କୁନ୍ତୀମହାଭାଗା ଯଥେନ୍ରାଣୀ ଶଚୀ ମମ। ତଥା ତ୍ଵମପି କଲ୍ଯାଣୀନାତ୍ର କାର୍ଯା ଵିଚାରଣା]
ଯେପରି କୁନ୍ତୀ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରରାଣୀ ଶଚୀ ମୋ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗରିମାମୟ, ସେପରି ତୁମେ ମଧ୍ୟ ମୋ ପାଖରେ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ। ଏଠାରେ ଆଉ କିଛି ଭାବିବାକୁ ଦରକାର ନାହିଁ।
ଯଚ୍ଚେକ୍ଷିତାଽସି ଵିସ୍ପଷ୍ଟଂ ଵିଶେଷେଣ ମଯା ଶୁଭେ। ତଚ୍ଚ ମେ କାରଣଂ ସର୍ଵଂ ଶୃଣୁ ସତ୍ଯେନ ସୁସ୍ମିତେ
ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ଯେପରି ଦେଖିଛି, ଏହାର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କାରଣ ମୁଁ ସତ୍ୟ କହି ତୁମକୁ କହିବି, ଶୁଣ।
ଇଯଂ ପୌରଵଵଂଶସ୍ ଜନନୀ ସୁଦତୀତି ହ। ତ୍ଵାମହଂ ଦୃଷ୍ଟଵାଂସ୍ତତ୍ର ଵିସ୍ମଯୋତ୍ଫୁଲ୍ଲଲୋଚନଃ
ଏହି ସୁଦତୀ, ପୌରବ ବଂଶର ଜନନୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ସେଠାରେ ଦେଖିଥିଲି, ମୋ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଆଖି ଫୁଲିଯାଇଥିଲା।
ନ ମାମର୍ହସି କଲ୍ଯାଣି ଅନ୍ଯଥା ଧ୍ଯାତ୍ରମପ୍ସରଃ। ଗୁରୋର୍ଗରୁତରା ମେ ତ୍ଵଂ ମମ ତ୍ଵଂ ଵଂଶଵର୍ଧିନୀ
ହେ କଳ୍ୟାଣୀ, ତୁମେ ମୋତେ ଅନ୍ୟ ଭାବରେ ଭାବିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ହେ ଅପ୍ସରା। ତୁମେ ମୋ ଗୁରୁଠାରୁ ଅଧିକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ, ତୁମେ ମୋ ବଂଶକୁ ବଢ଼ାଉଛ।
ଅନାଵୃତାଶ୍ଚ ସର୍ଵାଃ ସ୍ମ ଦେଵରାଜାଭିନନ୍ଦନ। ଗୁରୁସ୍ଥାନେ ନ ମାଂ ଵୀର ନିଯୋକ୍ତୁଂ ତ୍ଵମିହାର୍ହସି
ହେ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରିୟ, ଆମେ ସମସ୍ତେ ତୁମ ପାଖରେ ଖୋଲା ଅଛୁ। ଏଠି ମୋତେ ଗୁରୁଙ୍କ ସ୍ଥାନରେ ରଖି ଆଦେଶ ଦେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ପିତରଃ ସୋଦରାଃ ପୁତ୍ରା ନପ୍ତାରୋ ଵା ତ୍ଵିହାଗତାଃ। ତପସା ରମଯନ୍ତ୍ଯସ୍ମାନ୍ନ ଚ ତେଷାଂ ଵ୍ଯତିକ୍ରମଃ
ଏଠାକୁ ଯେଉଁ ପିତା, ଭାଇ, ପୁଅ କିମ୍ବା ନାତିମାନେ ଆସିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଆମକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରନ୍ତି, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର କୌଣସି ଅପରାଧ ନାହିଁ।
ତତ୍ପ୍ରସୀଦ ନ ମାମାର୍ତାଂ ଵିସର୍ଜଯିତୁମର୍ହସି। ହୃଚ୍ଛଯେନ ଚ ସଂତପ୍ତାଂ ଭକ୍ତାଂ ଚ ଭଜ ମାନଦ
ତେଣୁ ଦୟା କର, ମୋତେ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ମୁଁ ତୁମ ପ୍ରେମରେ ଦୁଃଖିତ ଓ ଦଗ୍ଧ, ଭକ୍ତିଶିଳ ଅଛି, ମୋତେ ଗ୍ରହଣ କର, ହେ ସମ୍ମାନ ଦେବାରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ।
ଶୃଣୁ ସତ୍ଯଂଵରାରୋହେ ଯତ୍ତ୍ଵାଂ ଵକ୍ଷ୍ଯାମ୍ଯନିନ୍ଦିତେ। ଶୃଣ୍ଵନ୍ତୁ ମେ ଦିଶଶ୍ଚୈଵ ଵିଦିଶଶ୍ଚ ସଦେଵତାଃ
ହେ ସତ୍ୟସଙ୍କଳ୍ପା, ହେ ନିର୍ମଳ ନିତମ୍ଭିନୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଯାହା କହିବି, ସେହି ସତ୍ୟ କଥା ଶୁଣ। ସମସ୍ତ ଦିଗ ଓ ଉପଦିଗ ଏହା ଶୁଣନ୍ତୁ।