ଲୋକାନାତ୍ମପ୍ରଭାନ୍ପଶ୍ଯନ୍ଫଲ୍ଗୁନୋ ଵିସ୍ମଯାନ୍ଵିତଃ। ପପ୍ରଚ୍ଛ ମାତଲିଂ ପ୍ରୀତ୍ଯା ସ ଚାପ୍ଯେନମୁଵାଚ ହ
ସେଠାରେ ନିଜ ଆଲୋକରେ ଆଲୋକିତ ଲୋକମାନେ ଦେଖି, ଫଳ୍ଗୁନୀ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଯାଇ, ସ୍ନେହରେ ମାତଳିଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, ଏବଂ ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଏତେ ସୁକୃତିନଃ ପାର୍ଥ ସ୍ଵେଷୁ ଧିଷ୍ଣ୍ଯେଷ୍ଵଵସ୍ଥିତାଃ। ତାନ୍ଦୃଷ୍ଟଵାନସି ଵିଭୋ ତାରାରୂପାଣି ଭୂତଲେ
ହେ ପାର୍ଥ, ଏମାନେ ହେଉଛନ୍ତି ସୁକୃତିମାନେ, ନିଜ ଆସନରେ ବସିଛନ୍ତି; ତୁମେ ଭୂମିରେ ତାରାପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ସେମାନେଠାରେ ଦେଖିଛ।
ତତୋଽପଶ୍ଯତ୍ସ୍ଥିତଂ ଦ୍ଵାରି ମତ୍ତଂ ଵିଜଯିନଂ ଗଜମ୍। ଐରାଵତଂ ଚତୁର୍ଦନ୍ତଂ କୈଲାସମିଵ ଶୃଙ୍ଗିଣମ୍
ତାପରେ ସେ ଦ୍ୱାରରେ ଏକ ମଦୋନ୍ମତ, ବିଜୟୀ ହାତୀ—ଚାରି ଦନ୍ତ ଥିବା ଏଇରାବତ, କୈଳାସ ପର୍ବତର ଶିଖର ପରି ଦେଖିଲେ।
ସ ସିଦ୍ଧମାର୍ଗମାକ୍ରମ୍ଯ କୁରୁପାଣ୍ଡଵସତ୍ତମଃ। ଵ୍ଯରୋଚତ ଯଥାପୂର୍ଵଂ ମାନ୍ଧାତା ପାର୍ଥିଵୋତ୍ତମଃ
ସିଦ୍ଧମାର୍ଗରେ ପ୍ରବେଶ କରି, କୁରୁ ଓ ପାଣ୍ଡବମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅର୍ଜୁନ ପୂର୍ବରୁ ଯେମିତି ମାନ୍ଧାତା ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲେ, ସେମିତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ।
ଅଭିଚକ୍ରାମ ଲୋକାନ୍ସ ରାଜ୍ଞାଂ ରାଜୀଵଲୋଚନଃ
ପଦ୍ମନୟନ ଅର୍ଜୁନ ରାଜାମାନଙ୍କର ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଗଲେ।
[ଏଵଂ ସ ସଂକ୍ରମଂସ୍ତତ୍ର ସ୍ଵର୍ଗଲୋକେ ମହାଯଶାଃ ।] ତତୋ ଦଦର୍ଶ ଶକ୍ରସ୍ଯ ପୁରୀଂ ତାମମରାଵତୀମ୍
ଏଭଳି, ସ୍ୱର୍ଗ ଲୋକରେ ସେଠାରେ ଯିବା ସମୟରେ, ମହାମାନ୍ୟ ଅର୍ଜୁନ ଶକ୍ରଙ୍କ ନଗର ଅମରାବତୀକୁ ଦେଖିଲେ।
ଦଦର୍ଶ ସ ପୁରୀଂ ରମ୍ଯାଂ ସିଦ୍ଧଚାରଣସେଵିତାମ୍। ସର୍ଵର୍ତୁକୁସୁମୈଃ ପୁଣ୍ଯୈଃ ପାଦପୈରୁପଶୋଭିତାମ୍
ସେ ଏହି ଶୋଭାମୟ ନଗର ଦେଖିଲେ, ଯାହା ସିଦ୍ଧ ଓ ଚାରଣମାନେ ପରିଚର୍ଯ୍ୟା କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଋତୁରେ ଫୁଲିଥିବା ପବିତ୍ର ଗଛମାନେ ଏହାକୁ ଶୋଭା ଦେଇଛନ୍ତି।
ତତ୍ର ସୌଗନ୍ଧିକାନାଂ ଚ ପୁଷ୍ପାଣାଂ ପୁଣ୍ଯଗନ୍ଧିନାମ୍। ଉପଵୀଜ୍ଯମାନୋ ମିଶ୍ରେଣ ଵାଯୁନା ପୁଣ୍ଯଗନ୍ଧିନା
ସେଠାରେ ସୌଗନ୍ଧିକ ଫୁଲର ପବିତ୍ର ସୁଗନ୍ଧ ମିଶିଥିବା ମୃଦୁ ସ୍ପର୍ଶର ବାତାସରେ ସେ ଶିତଳତା ଅନୁଭବ କରିଲେ।
ନନ୍ଦନଂ ଚ ଵନଂ ଦିଵ୍ଯମପ୍ସରୋଗଣସେଵିତମ୍। ଦଦର୍ଶ ଦିଵ୍ଯକୁସୁମୈରାହ୍ଵଯଦ୍ଭିରିଵ ଦ୍ରୁମୈଃ
ସେ ଦିବ୍ୟ ନନ୍ଦନ ଉଦ୍ୟାନ ଦେଖିଲେ, ଯାହାକୁ ଅପ୍ସରାମାନେ ପରିଚର୍ଯ୍ୟା କରନ୍ତି, ଦିବ୍ୟ ମଲୟ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ଗଛମାନେ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରୁଥିଲେ।
ନାତପ୍ତତପସା ଶକ୍ଯୋ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ନାନାହିତାଗ୍ନିନା। ସ ଲୋକଃ ପୁଣ୍ଯକର୍ତୄଣାଂ ନାପି ଯୁଦ୍ଧେ ପରାଙ୍ଯୁଖୈଃ
ଏହି ପବିତ୍ର ଲୋକକୁ ଯେଉଁମାନେ ତପସ୍ୟା କରନ୍ତିନାହିଁ, ଅଗ୍ନି ଉପାସନା କରନ୍ତିନାହିଁ, କିମ୍ବା ଯୁଦ୍ଧରେ ପିଠି ଦେଇ ପଳାଇଯାଆନ୍ତି, ସେମାନେ ଦେଖିପାରିବେ ନାହିଁ।
ନାଯଜ୍ଵଭିର୍ନାଵ୍ରତିକୈର୍ନ ଵେଦଶ୍ରୁତିଵର୍ଜିତୈଃ। ନାନାପ୍ଲୁତାଙ୍ଗୈସ୍ତୀର୍ଥେଷୁ ଯଜ୍ଞଦାନବହିଷ୍କୃତୈଃ
ଯେଉଁମାନେ ୟଜ୍ଞ କରନ୍ତିନାହିଁ, ବ୍ରତ ରଖନ୍ତିନାହିଁ, ବେଦ ଶିକ୍ଷାରୁ ବଞ୍ଚିତ, ଶରୀରରେ ଅପବିତ୍ର ଓ ତୀର୍ଥରେ ୟଜ୍ଞ ଓ ଦାନରୁ ବାହାର କରାଯାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ—
ନାପି ଯଜ୍ଞହନୈଃ କ୍ଷୁଦ୍ରୈର୍ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଶକ୍ଯଃ କଥଂଚନ। ପାନପୈର୍ଗୁରୁତଲ୍ପୈଶ୍ଚ ମାଂସାଦୈର୍ଵା ଦୁରାତ୍ମଭିଃ
ଯେଉଁମାନେ ୟଜ୍ଞକୁ ନଷ୍ଟ କରନ୍ତି, ମନୁଷ୍ୟତାରେ ଛୋଟ, ମଦ୍ୟପାନ କରନ୍ତି, ଗୁରୁଙ୍କ ଜନନୀଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କରନ୍ତି, ମାଂସ ଭୋଜନ କରନ୍ତି କିମ୍ବା ଦୁଷ୍ଟ ଚରିତ୍ର, ସେମାନେ କେବେ ମୋତେ ଦେଖିପାରିବେନାହିଁ।
ସ ତଦ୍ଦିଵ୍ଯଂ ଵନଂ ପଶ୍ଯନ୍ଦିଵ୍ଯଗୀତନିନାଦିତମ୍। ପ୍ରଵିଵେଶ ମହାବାହୁଃ ଶକ୍ରସ୍ଯ ଦଯିତାଂ ପୁରୀମ୍
ତାପରେ ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅର୍ଜୁନ ଦିବ୍ୟ ସଙ୍ଗୀତର ଧ୍ୱନିରେ ମୁଖରିତ ହେଉଥିବା ଦିବ୍ୟ ବନକୁ ଦେଖିଲେ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରିୟ ପୁରୀକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ତତ୍ର ଦେଵଵିମାନାନି କାମଗାନି ସହସ୍ରଶଃ। ସଂସ୍ଥିତାନ୍ଯଭିଯାତାନି ଦଦର୍ଶାଯୁତଶସ୍ତଦା
ସେଠାରେ ସେ ହଜାର ହଜାର ଦିବ୍ୟ ରଥ, ଇଚ୍ଛାଅନୁସାରେ ଚଳିଥିବା, ଅନେକ ସଂଖ୍ୟାରେ ଥିବା ଓ ଆସୁଥିବା ଦେଖିଲେ।
ସଂସ୍ତୂଯମାନୋ ଗନ୍ଧର୍ଵୈରପ୍ସରୋଭିଶ୍ଚ ପାଣ୍ଡଵଃ। ପୁଷ୍ପଗନ୍ଧଵହୈଃ ପୁଣ୍ଯୈର୍ଵାଯୁଭିଶ୍ଚାନୁଵୀଜିତଃ
ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ, ଫୁଲର ଗନ୍ଧ ବୋଝାଉଥିବା ପବିତ୍ର ପବନ ତାଙ୍କୁ ଝୁଲାଉଥିଲା।
ତତୋ ଦେଵାଃ ସଗନ୍ଧର୍ଵାଃ ସିଦ୍ଧାଶ୍ଚ ପରମର୍ଷଯଃ। ହୃଷ୍ଟାଃ ସଂପୂଜଯାମାସୁଃ ପାର୍ଥମକ୍ଲିଷ୍ଟକାରିଣମ୍
ତାପରେ ଦେବତାମାନେ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ସିଦ୍ଧ, ମହାମୁନିମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ପାର୍ଥଙ୍କୁ, ଯିଏ କେବେ ଦୁଷ୍କର୍ମ କରନାହାନ୍ତି, ସମ୍ମାନ କଲେ।
ଆସୀର୍ଵାଦୈଃ ସ୍ତୂଯମାନୋ ଦିଵ୍ଯଵାଦିତ୍ରନିଃସ୍ଵନୈଃ। ପ୍ରତିପେଦେ ମହାବାହୁଃ ଶଙ୍ଖଦୁନ୍ଦୁଭିନାଦିତମ୍
ଆଶୀର୍ବାଦ ଓ ଦିବ୍ୟ ବାଦ୍ୟୟନ୍ତ୍ରର ଶବ୍ଦରେ ପ୍ରଶଂସିତ ହେଇ, ଶଙ୍ଖ ଓ ଦୁନ୍ଦୁଭିର ଧ୍ୱନି ମଧ୍ୟରେ ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ।
ନକ୍ଷତ୍ରମାର୍ଗଂ ଵିପୁଲଂ ସୁରଵୀଥୀତି ଵିଶ୍ରୁତମ୍। ଇନ୍ଦ୍ରାଜ୍ଞଯା ଯଯୌ ପାର୍ଥଃ ସ୍ତୂଯମାନଃ ସମନ୍ତତଃ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ପାର୍ଥ ଏହି ଦେବମାର୍ଗ ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ତାରାମାର୍ଗରେ ଚାଲିଲେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ ହେଉଥିଲେ।
ତତ୍ର ସାଧ୍ଯାସ୍ତଥା ଵିଶ୍ଵେ ମରୁତୋଽଥାଶ୍ଵିନୌ ତଥା। ଆଦିତ୍ଯା ଵସଵୋ ରୁଦ୍ରାସ୍ତଥା ବ୍ରହ୍ମର୍ଷଯୋଽମଲାଃ
ସେଠାରେ ସାଧ୍ୟ, ବିଶ୍ୱେଦେବ, ମାରୁତ, ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାର, ଆଦିତ୍ୟ, ବସୁ, ରୁଦ୍ର ଓ ଶୁଦ୍ଧ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିମାନେ ଥିଲେ।
ରାଜର୍ଷଯଶ୍ଚ ବହଵୋ ଦିଲୀପପ୍ରମୁଖା ନୃପାଃ। ତମ୍ବୁରୁର୍ନାରଦଶ୍ଚୈଵ ଗନ୍ଧର୍ଵୌ ଚ ହାହା ହୂହୂଃ
ଏବଂ ଅନେକ ରାଜର୍ଷି, ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦିଲୀପ ପ୍ରମୁଖ ରାଜାମାନେ, ତମ୍ବୁରୁ, ନାରଦ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବ ହାହା ଓ ହୂହୂ ଥିଲେ।
ତାନ୍ସ ସର୍ଵାନ୍ସମାଗମ୍ଯ ଵିଧିଵତ୍କୁରୁନନ୍ଦନଃ। ତତୋଽପଶ୍ଯଦ୍ଦେଵରାଜଂ ଶତକ୍ରତୁମରିଂଦମଃ
କୁରୁବଂଶର ଆନନ୍ଦ, ସେ ସମସ୍ତଙ୍କ ସହିତ ଯଥାଯଥ ଭେଟି ଶେଷରେ ଦେବତାଙ୍କ ରାଜା, ଶତକ୍ରତୁ, ଶତ୍ରୁଦମନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ତତଃ ପାର୍ଥୋ ମହାବାହୁରଵତୀର୍ଯ ରଥୋତ୍ତମାତ୍। ଦଦର୍ଶ ସାକ୍ଷାଦ୍ଦେଵେଶଂ ପିତରଂ ପାକଶାସନମ୍
ତାପରେ ପାର୍ଥ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଉତ୍ତମ ରଥରୁ ଅବତରି, ନିଜ ଚକ୍ଷୁସାକ୍ଷାତ୍ ଦେବେଶ, ତାଙ୍କ ପିତା, ବଜ୍ରଧାରୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ପାଣ୍ଡୁରେଣାତପତ୍ରେଣ ହେମଦଣ୍ଡେନ ଚାରୁଣା। ଦିଵ୍ଯଗନ୍ଧାଧିଵାସେନ ଵ୍ଯଜନେନ ଵିଧୂଯତା
ସେ ଧଳା ଛତାରେ, ସୁନାର ଦଣ୍ଡ ଥିବା ଛତା ତଳେ, ଦିବ୍ୟ ସୁଗନ୍ଧ ଲଗା ଚମତ୍କାର ପଙ୍ଖାରେ ଝୁଲାଯାଉଥିଲେ।
ଵିଶ୍ଵାଵସୁପ୍ରଭୃତିନିର୍ଗନ୍ଧର୍ଵୈଃ ସ୍ତୁତିଵନ୍ଦିଭିଃ। ସ୍ତୂଯମାନଂ ଦ୍ଵିଜାଗ୍ର୍ଯୈଶ୍ଚ ଋଗ୍ଯଜୁଃସାମସଂସ୍ତଵୈଃ
ବିଶ୍ୱାବସୁ ଆଦି ଗନ୍ଧର୍ବ, ଗାୟକ ଓ ବନ୍ଦୀମାନେ, ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଋକ୍, ଯଜୁସ୍ ଓ ସାମ ମନ୍ତ୍ରରେ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ।
ତତୋଽଭିଗମ୍ଯ କୌନ୍ତେଯଃ ଶିରସାଽଭ୍ଯଗମଦ୍ବଲୀ। ସ ଚୈନଂ ଵୃତ୍ତପୀନାଭ୍ଯାଂ ବାହୁଭ୍ଯାଂ ପ୍ରତ୍ଯଗୃହ୍ଣତ
ତାପରେ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଗ୍ରସର ହୋଇ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ; ଏବଂ ସେ ତାଙ୍କୁ ମୋଟା ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ।
ତତଃ ଶକ୍ରାସନେ ପୁଣ୍ଯେ ଦେଵର୍ଷିଗଣସେଵିତେ। ଶକ୍ରଃ ପାଣୌ ଗୃହୀତ୍ଵୈନମୁପାଵେଶଯଦନ୍ତିକେ
ତାପରେ ଦେବର୍ଷିମାନେ ପରିଚର୍ଯ୍ୟା କରୁଥିବା ପବିତ୍ର ଇନ୍ଦ୍ରାସନରେ, ଶକ୍ର ତାଙ୍କ ହାତ ଧରି ନିକଟରେ ବସାଇଲେ।
ମୂର୍ଧି ଚୈନମୁପାଘ୍ରାଯ ଦେଵେନ୍ଦ୍ରଃ ପରଵୀରହା। ଅଙ୍କମାରୋପଯାମାସ ପ୍ରଶ୍ରଯାଵନତଂ ତଦା
ଦେବେନ୍ଦ୍ର, ଶତ୍ରୁଘ୍ନ, ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଘ୍ରାଣ କରି, ନମ୍ର ଭାବରେ ଥିବା ତାଙ୍କୁ ଆଂକ ଉପରେ ବସାଇଲେ।
ସହସ୍ରାକ୍ଷନିଯୋଗାତ୍ସ ପାର୍ଥଃ ଶକ୍ରାସନଂ ତଦା। ଆରୁରୁକ୍ଷୁରମେଯାତ୍ମା ଦ୍ଵିତୀଯ ଇଵଵାସଵଃ
ସହସ୍ରନୟନଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ସେ ଅପରିମିତ ଆତ୍ମା ବିଶିଷ୍ଟ ପାର୍ଥ, ଏହି ଶକ୍ରାସନକୁ ଆରୋହଣ କରିବାକୁ ଚାହିଲେ, ମନେ ହେଲା ଆଉ ଜଣେ ବାସବ।
ତତଃ ପ୍ରେମ୍ଣା ଵୃତ୍ରଶତ୍ରୁରର୍ଜୁନସ୍ଯ ଶୁଭଂ ମୁଖମ୍। ପସ୍ପର୍ଶ ପୁଣ୍ଯଗନ୍ଧେନ କରେଣ ପରିସାନ୍ତ୍ଵଯନ୍
ତାପରେ ଭଲପାଇଁ ବୃତ୍ର ଶତ୍ରୁ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ହାସୁରା ମୁହଁକୁ ନିଜ ହାତରେ ସ୍ପର୍ଶ କଲେ, ତାହାର ଶୁଭ ଗନ୍ଧରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ବନା ଦେଲେ।
ପ୍ରମାର୍ଜମାନଃ ଶନକୈର୍ବାହୂ ଚାସ୍ଯାଯତୌ ଶୁଭୌ। ଜ୍ଯାଶରକ୍ଷେପକିନୌ ସ୍ତମ୍ଭାଵିଵ ହିରଣ୍ମଯୌ
ସେ ଆସ୍ତେ ଆସ୍ତେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କର ଦୁଇଟି ଦୀର୍ଘ ଓ ଶୁଭ ହାତକୁ ପୋଛିଲେ, ଯେଉଁହାତ ଧନୁଷ ଟାଣିବା ଓ ତୀର ଛାଡ଼ିବାରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସୁନାର ଖମ୍ଭ ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।