ଶିଶୁର୍ଯଥା ପିତୁଶ୍ଚାଙ୍କେ ସୁଖଂ ଶେତେ ତଟେ ତଥା। ମଯା ତଵାଙ୍କେ ଲଲିତଂ ଶୈଲରାଜ ମହାପ୍ରଭୋ
ଯେପରି ଶିଶୁ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଆଂକ ଉପରେ ସୁଖରେ ଶୋଇଥାଏ, ସେପରି ମୁଁ ମଧୁର ଭାବେ ତୁମ ଆଂକରେ ରହିଛି, ହେ ପର୍ବତରାଜ, ମହାପ୍ରଭୁ।
ଅପ୍ସରୋଗଣସଂକୀର୍ଣଏ ବ୍ରହ୍ମଘୋଷାନୁନାଦିତେ। ସୁଖମସ୍ମ୍ଯୁଷିତଃ ଶୈଲ ତଵ ସାନୁଷୁ ନିତ୍ଯଦା
ଅପ୍ସରାମାନେ ଘେରିଥିବା, ବ୍ରହ୍ମନାଦ ଗୁଞ୍ଜିଥିବା ଏହି ପର୍ବତର ଶୃଙ୍ଗରେ ମୁଁ ସଦା ଆନନ୍ଦରେ ରହିଛି।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵାର୍ଜୁନଃ ଶୈଲମାମନ୍ତ୍ର୍ଯ ପରଵୀରହା। ଆରୁରୋହ ରଥଂ ଦିଵ୍ଯଂ ଦ୍ଯୋତଯନ୍ନିଵ ଭାସ୍କରଃ
ଏଭଳି କହି, ଶତ୍ରୁମାର ଅର୍ଜୁନ ପାହାଡ଼କୁ ବିଦାୟ ଦେଲେ ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଚଢ଼ିଲେ।
ସ ତେନାଦିତ୍ଯରୂପେଣ ଦିଵ୍ଯେନାଦ୍ଭୁତକର୍ମଣା। ଊର୍ଧ୍ଵମାଚକ୍ରମେ ଧୀମାନ୍ପ୍ରହୃଷ୍ଟଃ କୁରୁନନ୍ଦନଃ
ତାପରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଆକୃତି ଧାରଣ କରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୁଦ୍ଧିମାନ କୁରୁସୁତ ଅର୍ଜୁନ ଆନନ୍ଦରେ ଉପରକୁ ଉଠିଗଲେ।
ସୋଽଦର୍ଶନପଥଂ ଯାତୋ ମର୍ତ୍ଯାନାଂ ଧର୍ମଚାରିଣାମ୍। ଦଦର୍ଶାଦ୍ଭୁତରୂପାଣି ଵିମାନାନି ସହସ୍ରଶଃ
ସେ ଏମିତି ଏକ ପଥରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯାହା ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ମଣିଷମାନେ ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ଏବଂ ସେ ହଜାର ହଜାର ଅଦ୍ଭୁତ ଆକୃତିର ଆକାଶରଥ ଦେଖିଲେ।
ନ ତତ୍ର ସୂର୍ଯଃ ସୋମୋ ଵା ଦ୍ଯୋତତେ ନ ଚ ପାଵକଃ। ସ୍ଵଯୈଵ ପ୍ରଭଯା ତତ୍ର ଦ୍ଯୋତନ୍ତେ ପୁଣ୍ଯଲବ୍ଧଯା
ସେଠାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର କିମ୍ବା ଅଗ୍ନି ଆଲୋକିତ କରୁନାହାନ୍ତି; ସେଠାରେ ସେମାନେ ନିଜର ଧର୍ମଫଳର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଆଲୋକିତ ହୁଅନ୍ତି।
ତାରାରୂପାଣି ଯାନୀହ ଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ଦ୍ଯୁତିମନ୍ତି ଵୈ। ଆକାଶେ ଵିପ୍ରକୃଷ୍ଟତ୍ଵାତ୍ତନୂନି ସୁମହାନ୍ତ୍ଯପି
ଏଠାରେ ଆମେ ଯେଉଁ ତାରାମାନେ ଦୂର ଆକାଶରେ ଦେଖୁଛୁ, ସେମାନେ ସେଠାରେ ନିଜର ବଡ଼ ଏବଂ ଏକାଉଁ ଆକୃତିରେ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି।
ତାନି ତତ୍ର ପ୍ରଭାସ୍ଵନ୍ତି ରୂପଵନ୍ତି ଚ ପାଣ୍ଡଵଃ। ଦଦର୍ଶ ସ୍ଵେଷୁ ଧିଷ୍ଣ୍ଯେଷୁ ଦୀପ୍ତିମନ୍ତି ସ୍ଵଯାଽର୍ଚିଷା
ହେ ପାଣ୍ଡୁସୁତ, ସେଠାରେ ଅର୍ଜୁନ ଦେଖିଲେ, ସେମାନେ ନିଜ ଆସନରେ ବସି, ନିଜ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଆଲୋକିତ ଏବଂ ଶୋଭାମୟ ଅଛନ୍ତି।
ତତ୍ର ରାଜର୍ଷଯଃ ସିଦ୍ଧା ଵୀରାଶ୍ଚ ନିହତା ଯୁଧି। ତପସା ଚ ଜିତଂ ସ୍ଵର୍ଗଂ ସଂପେତୁଃ ଶତସଙ୍ଘଶଃ
ସେଠାରେ ରାଜାଋଷି, ସିଦ୍ଧପୁରୁଷ, ଯୁଦ୍ଧରେ ନିହତ ବୀରମାନେ ଏବଂ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱର୍ଗ ଅର୍ଜନ କରିଥିବା ଲୋକମାନେ ଶତଶଃ ଦଳରେ ଏକଠା ହୋଇଛନ୍ତି।
ଗନ୍ଧର୍ଵାଣାଂ ସହସ୍ରାଣି ମୂର୍ଯଜ୍ଵଲିତତେଜସାମ୍। ଗୁହ୍ଯକାରନାମୃଷୀଣାଂ ଚ ତଥୈଵାପ୍ସରସାଂ ଗଣାନ୍
ସେଠାରେ ହଜାର ହଜାର ଗନ୍ଧର୍ବ, ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଏବଂ ଗୁହ୍ୟକ, କିନ୍ନର ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।
ଲୋକାନାତ୍ମପ୍ରଭାନ୍ପଶ୍ଯନ୍ଫଲ୍ଗୁନୋ ଵିସ୍ମଯାନ୍ଵିତଃ। ପପ୍ରଚ୍ଛ ମାତଲିଂ ପ୍ରୀତ୍ଯା ସ ଚାପ୍ଯେନମୁଵାଚ ହ
ସେଠାରେ ନିଜ ଆଲୋକରେ ଆଲୋକିତ ଲୋକମାନେ ଦେଖି, ଫଳ୍ଗୁନୀ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଯାଇ, ସ୍ନେହରେ ମାତଳିଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, ଏବଂ ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଏତେ ସୁକୃତିନଃ ପାର୍ଥ ସ୍ଵେଷୁ ଧିଷ୍ଣ୍ଯେଷ୍ଵଵସ୍ଥିତାଃ। ତାନ୍ଦୃଷ୍ଟଵାନସି ଵିଭୋ ତାରାରୂପାଣି ଭୂତଲେ
ହେ ପାର୍ଥ, ଏମାନେ ହେଉଛନ୍ତି ସୁକୃତିମାନେ, ନିଜ ଆସନରେ ବସିଛନ୍ତି; ତୁମେ ଭୂମିରେ ତାରାପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ସେମାନେଠାରେ ଦେଖିଛ।
ତତୋଽପଶ୍ଯତ୍ସ୍ଥିତଂ ଦ୍ଵାରି ମତ୍ତଂ ଵିଜଯିନଂ ଗଜମ୍। ଐରାଵତଂ ଚତୁର୍ଦନ୍ତଂ କୈଲାସମିଵ ଶୃଙ୍ଗିଣମ୍
ତାପରେ ସେ ଦ୍ୱାରରେ ଏକ ମଦୋନ୍ମତ, ବିଜୟୀ ହାତୀ—ଚାରି ଦନ୍ତ ଥିବା ଏଇରାବତ, କୈଳାସ ପର୍ବତର ଶିଖର ପରି ଦେଖିଲେ।
ସ ସିଦ୍ଧମାର୍ଗମାକ୍ରମ୍ଯ କୁରୁପାଣ୍ଡଵସତ୍ତମଃ। ଵ୍ଯରୋଚତ ଯଥାପୂର୍ଵଂ ମାନ୍ଧାତା ପାର୍ଥିଵୋତ୍ତମଃ
ସିଦ୍ଧମାର୍ଗରେ ପ୍ରବେଶ କରି, କୁରୁ ଓ ପାଣ୍ଡବମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅର୍ଜୁନ ପୂର୍ବରୁ ଯେମିତି ମାନ୍ଧାତା ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲେ, ସେମିତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ।
ଅଭିଚକ୍ରାମ ଲୋକାନ୍ସ ରାଜ୍ଞାଂ ରାଜୀଵଲୋଚନଃ
ପଦ୍ମନୟନ ଅର୍ଜୁନ ରାଜାମାନଙ୍କର ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଗଲେ।
[ଏଵଂ ସ ସଂକ୍ରମଂସ୍ତତ୍ର ସ୍ଵର୍ଗଲୋକେ ମହାଯଶାଃ ।] ତତୋ ଦଦର୍ଶ ଶକ୍ରସ୍ଯ ପୁରୀଂ ତାମମରାଵତୀମ୍
ଏଭଳି, ସ୍ୱର୍ଗ ଲୋକରେ ସେଠାରେ ଯିବା ସମୟରେ, ମହାମାନ୍ୟ ଅର୍ଜୁନ ଶକ୍ରଙ୍କ ନଗର ଅମରାବତୀକୁ ଦେଖିଲେ।
ଦଦର୍ଶ ସ ପୁରୀଂ ରମ୍ଯାଂ ସିଦ୍ଧଚାରଣସେଵିତାମ୍। ସର୍ଵର୍ତୁକୁସୁମୈଃ ପୁଣ୍ଯୈଃ ପାଦପୈରୁପଶୋଭିତାମ୍
ସେ ଏହି ଶୋଭାମୟ ନଗର ଦେଖିଲେ, ଯାହା ସିଦ୍ଧ ଓ ଚାରଣମାନେ ପରିଚର୍ଯ୍ୟା କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଋତୁରେ ଫୁଲିଥିବା ପବିତ୍ର ଗଛମାନେ ଏହାକୁ ଶୋଭା ଦେଇଛନ୍ତି।
ତତ୍ର ସୌଗନ୍ଧିକାନାଂ ଚ ପୁଷ୍ପାଣାଂ ପୁଣ୍ଯଗନ୍ଧିନାମ୍। ଉପଵୀଜ୍ଯମାନୋ ମିଶ୍ରେଣ ଵାଯୁନା ପୁଣ୍ଯଗନ୍ଧିନା
ସେଠାରେ ସୌଗନ୍ଧିକ ଫୁଲର ପବିତ୍ର ସୁଗନ୍ଧ ମିଶିଥିବା ମୃଦୁ ସ୍ପର୍ଶର ବାତାସରେ ସେ ଶିତଳତା ଅନୁଭବ କରିଲେ।
ନନ୍ଦନଂ ଚ ଵନଂ ଦିଵ୍ଯମପ୍ସରୋଗଣସେଵିତମ୍। ଦଦର୍ଶ ଦିଵ୍ଯକୁସୁମୈରାହ୍ଵଯଦ୍ଭିରିଵ ଦ୍ରୁମୈଃ
ସେ ଦିବ୍ୟ ନନ୍ଦନ ଉଦ୍ୟାନ ଦେଖିଲେ, ଯାହାକୁ ଅପ୍ସରାମାନେ ପରିଚର୍ଯ୍ୟା କରନ୍ତି, ଦିବ୍ୟ ମଲୟ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ଗଛମାନେ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରୁଥିଲେ।
ନାତପ୍ତତପସା ଶକ୍ଯୋ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ନାନାହିତାଗ୍ନିନା। ସ ଲୋକଃ ପୁଣ୍ଯକର୍ତୄଣାଂ ନାପି ଯୁଦ୍ଧେ ପରାଙ୍ଯୁଖୈଃ
ଏହି ପବିତ୍ର ଲୋକକୁ ଯେଉଁମାନେ ତପସ୍ୟା କରନ୍ତିନାହିଁ, ଅଗ୍ନି ଉପାସନା କରନ୍ତିନାହିଁ, କିମ୍ବା ଯୁଦ୍ଧରେ ପିଠି ଦେଇ ପଳାଇଯାଆନ୍ତି, ସେମାନେ ଦେଖିପାରିବେ ନାହିଁ।
ନାଯଜ୍ଵଭିର୍ନାଵ୍ରତିକୈର୍ନ ଵେଦଶ୍ରୁତିଵର୍ଜିତୈଃ। ନାନାପ୍ଲୁତାଙ୍ଗୈସ୍ତୀର୍ଥେଷୁ ଯଜ୍ଞଦାନବହିଷ୍କୃତୈଃ
ଯେଉଁମାନେ ୟଜ୍ଞ କରନ୍ତିନାହିଁ, ବ୍ରତ ରଖନ୍ତିନାହିଁ, ବେଦ ଶିକ୍ଷାରୁ ବଞ୍ଚିତ, ଶରୀରରେ ଅପବିତ୍ର ଓ ତୀର୍ଥରେ ୟଜ୍ଞ ଓ ଦାନରୁ ବାହାର କରାଯାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ—
ନାପି ଯଜ୍ଞହନୈଃ କ୍ଷୁଦ୍ରୈର୍ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଶକ୍ଯଃ କଥଂଚନ। ପାନପୈର୍ଗୁରୁତଲ୍ପୈଶ୍ଚ ମାଂସାଦୈର୍ଵା ଦୁରାତ୍ମଭିଃ
ଯେଉଁମାନେ ୟଜ୍ଞକୁ ନଷ୍ଟ କରନ୍ତି, ମନୁଷ୍ୟତାରେ ଛୋଟ, ମଦ୍ୟପାନ କରନ୍ତି, ଗୁରୁଙ୍କ ଜନନୀଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କରନ୍ତି, ମାଂସ ଭୋଜନ କରନ୍ତି କିମ୍ବା ଦୁଷ୍ଟ ଚରିତ୍ର, ସେମାନେ କେବେ ମୋତେ ଦେଖିପାରିବେନାହିଁ।
ସ ତଦ୍ଦିଵ୍ଯଂ ଵନଂ ପଶ୍ଯନ୍ଦିଵ୍ଯଗୀତନିନାଦିତମ୍। ପ୍ରଵିଵେଶ ମହାବାହୁଃ ଶକ୍ରସ୍ଯ ଦଯିତାଂ ପୁରୀମ୍
ତାପରେ ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅର୍ଜୁନ ଦିବ୍ୟ ସଙ୍ଗୀତର ଧ୍ୱନିରେ ମୁଖରିତ ହେଉଥିବା ଦିବ୍ୟ ବନକୁ ଦେଖିଲେ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରିୟ ପୁରୀକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ତତ୍ର ଦେଵଵିମାନାନି କାମଗାନି ସହସ୍ରଶଃ। ସଂସ୍ଥିତାନ୍ଯଭିଯାତାନି ଦଦର୍ଶାଯୁତଶସ୍ତଦା
ସେଠାରେ ସେ ହଜାର ହଜାର ଦିବ୍ୟ ରଥ, ଇଚ୍ଛାଅନୁସାରେ ଚଳିଥିବା, ଅନେକ ସଂଖ୍ୟାରେ ଥିବା ଓ ଆସୁଥିବା ଦେଖିଲେ।
ସଂସ୍ତୂଯମାନୋ ଗନ୍ଧର୍ଵୈରପ୍ସରୋଭିଶ୍ଚ ପାଣ୍ଡଵଃ। ପୁଷ୍ପଗନ୍ଧଵହୈଃ ପୁଣ୍ଯୈର୍ଵାଯୁଭିଶ୍ଚାନୁଵୀଜିତଃ
ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରୁଥିଲେ, ଫୁଲର ଗନ୍ଧ ବୋଝାଉଥିବା ପବିତ୍ର ପବନ ତାଙ୍କୁ ଝୁଲାଉଥିଲା।
ତତୋ ଦେଵାଃ ସଗନ୍ଧର୍ଵାଃ ସିଦ୍ଧାଶ୍ଚ ପରମର୍ଷଯଃ। ହୃଷ୍ଟାଃ ସଂପୂଜଯାମାସୁଃ ପାର୍ଥମକ୍ଲିଷ୍ଟକାରିଣମ୍
ତାପରେ ଦେବତାମାନେ, ଗନ୍ଧର୍ବ, ସିଦ୍ଧ, ମହାମୁନିମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ପାର୍ଥଙ୍କୁ, ଯିଏ କେବେ ଦୁଷ୍କର୍ମ କରନାହାନ୍ତି, ସମ୍ମାନ କଲେ।
ଆସୀର୍ଵାଦୈଃ ସ୍ତୂଯମାନୋ ଦିଵ୍ଯଵାଦିତ୍ରନିଃସ୍ଵନୈଃ। ପ୍ରତିପେଦେ ମହାବାହୁଃ ଶଙ୍ଖଦୁନ୍ଦୁଭିନାଦିତମ୍
ଆଶୀର୍ବାଦ ଓ ଦିବ୍ୟ ବାଦ୍ୟୟନ୍ତ୍ରର ଶବ୍ଦରେ ପ୍ରଶଂସିତ ହେଇ, ଶଙ୍ଖ ଓ ଦୁନ୍ଦୁଭିର ଧ୍ୱନି ମଧ୍ୟରେ ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ।
ନକ୍ଷତ୍ରମାର୍ଗଂ ଵିପୁଲଂ ସୁରଵୀଥୀତି ଵିଶ୍ରୁତମ୍। ଇନ୍ଦ୍ରାଜ୍ଞଯା ଯଯୌ ପାର୍ଥଃ ସ୍ତୂଯମାନଃ ସମନ୍ତତଃ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ପାର୍ଥ ଏହି ଦେବମାର୍ଗ ଭାବରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ତାରାମାର୍ଗରେ ଚାଲିଲେ, ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ ହେଉଥିଲେ।
ତତ୍ର ସାଧ୍ଯାସ୍ତଥା ଵିଶ୍ଵେ ମରୁତୋଽଥାଶ୍ଵିନୌ ତଥା। ଆଦିତ୍ଯା ଵସଵୋ ରୁଦ୍ରାସ୍ତଥା ବ୍ରହ୍ମର୍ଷଯୋଽମଲାଃ
ସେଠାରେ ସାଧ୍ୟ, ବିଶ୍ୱେଦେବ, ମାରୁତ, ଅଶ୍ୱିନୀକୁମାର, ଆଦିତ୍ୟ, ବସୁ, ରୁଦ୍ର ଓ ଶୁଦ୍ଧ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିମାନେ ଥିଲେ।
ରାଜର୍ଷଯଶ୍ଚ ବହଵୋ ଦିଲୀପପ୍ରମୁଖା ନୃପାଃ। ତମ୍ବୁରୁର୍ନାରଦଶ୍ଚୈଵ ଗନ୍ଧର୍ଵୌ ଚ ହାହା ହୂହୂଃ
ଏବଂ ଅନେକ ରାଜର୍ଷି, ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦିଲୀପ ପ୍ରମୁଖ ରାଜାମାନେ, ତମ୍ବୁରୁ, ନାରଦ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବ ହାହା ଓ ହୂହୂ ଥିଲେ।