ନାତପ୍ତତପସା ଶକ୍ଯ ଏଷ ଦିଵ୍ଯୋ ମହାରଥଃ। ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଵାଽପ୍ଯଥଵା ସ୍ପ୍ରଷ୍ଟୁମାରୋଢୁଂ କୁତ ଏଵ ଚ
ଏହି ଦିବ୍ୟ ମହାରଥକୁ ଯେଉଁଠାରେ କଠିନ ତପସ୍ୟା ହୋଇନାହିଁ, ସେଠାରେ ଦେଖିବା, ଛୁଇଁବା କିମ୍ବା ଚଢ଼ିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।
ତ୍ଵଯି ମତିଷ୍ଠିତେ ସାଧୋ ରଥସ୍ଥେ ସ୍ଥିରଵାଜିନି। ପଶ୍ଚାଦହମଥାରୋକ୍ଷ୍ଯେ ମୁକୃତୀ ସତ୍ପଥଂ ଯଥା
ହେ ସାଧୁ, ତୁମେ ମନେ ଦୃଢ଼ ହୋଇ ରଥରେ ବସିବା ପରେ, ମୁଁ ପଛରୁ ଠିକ୍ ପଥରେ ଚଳି ଚଢ଼ିବି।
ତସ୍ଯତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମାତଲିଃ ଶକ୍ରସାରଥିଃ। ଆରୁରୋହ ରଥଂ ଶୀଘ୍ରଂ ହଯାଞ୍ଜଗ୍ରାହ ରଶ୍ମିଭିଃ
ସେ କଥା ଶୁଣି, ମାତଲି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସାରଥି, ଶୀଘ୍ର ରଥକୁ ଚଢ଼ିଲେ ଏବଂ ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କ ରଶି ଧରିଲେ।
ତତୋଽର୍ଜୁନୋ ହୃଷ୍ଟମନା ଗଙ୍ଗାଯାମାପ୍ଲୁତଃ ଶୁଚିଃ। ଜଜାପ ଜପ୍ଯଂ କୌନ୍ତେଯୋ ଵିଧିଵତ୍କୁରୁନନ୍ଦନଃ
ତାପରେ ଅର୍ଜୁନ, ମନରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ଗଙ୍ଗାରେ ସ୍ନାନ କରି ଶୁଦ୍ଧ ହେଲେ ଏବଂ ବିଧିମତ ଜପ କରିଲେ।
ତତଃ ପିତୃନ୍ଯଥାନ୍ଯାଯଂ ତର୍ପଯିତ୍ଵା ଯଥାଵିଧି। ମନ୍ଦରଂ ଶୈଲରାଜଂ ତମାପ୍ରଷ୍ଟୁମୁପଚକ୍ରମେ
ତାପରେ, ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ପିତୃମାନେଙ୍କୁ ତର୍ପଣ ଦେଇ, ସେ ମନ୍ଦର ପର୍ବତରୁ ବିଦାୟ ନେବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ସାଧୂନାଂ ପୁଣ୍ଯଶୀଲାନାଂ ମୁନୀନାଂ ପୁଣ୍ଯକର୍ମଣାମ୍। ତ୍ଵଂ ସଦା ସଂଶ୍ରଯଃ ଶୈଲ ସ୍ଵର୍ଗମାର୍ଗାଭିକାଙ୍କ୍ଷିଣାମ୍
ହେ ପର୍ବତ, ତୁମେ ସଦା ଧର୍ମିକ, ପବିତ୍ର ଓ ମୁନିମାନେ, ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ଲୋକ ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗ ମାର୍ଗ ଆଶା କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ।
ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦାତ୍ସଦା ଶୈଲ ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ କ୍ଷତ୍ରିଯା ଵିଶଃ। ସ୍ଵର୍ଗଂ ପ୍ରାପ୍ତାଶ୍ଚରନ୍ତି ସ୍ମ ଦେଵୈଃ ସହ ଗତଵ୍ଯଥାଃ
ତୁମର କୃପାରେ, ହେ ପର୍ବତ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ ଓ ବୈଶ୍ୟମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପହଞ୍ଚି, ଦେବତାମାନେ ସହିତ ଦୁଃଖ ଛାଡ଼ି ଘୁରୁଛନ୍ତି।
ଅଦ୍ରିରାଜ ମହାଶୈଲ ମୁନିସଂଶ୍ରଯ ତୀର୍ଥଵନ୍। ଗଚ୍ଛାମ୍ଯାମନ୍ତ୍ରଯିତ୍ଵା ତ୍ଵାଂ ସୁଖମସ୍ମ୍ଯୁଷିତସ୍ତ୍ଵଯି
ହେ ପର୍ବତରାଜ, ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ, ମୁନିମାନେ ଆଶ୍ରୟ କରୁଥିବା, ତୀର୍ଥ ଭରିଥିବା, ମୁଁ ତୁମକୁ ବିଦାୟ ଦେଇ ଯାଉଛି, ତୁମ ସହିତ ଆନନ୍ଦରେ ରହିଥିଲି।
ତଵ ସାନୂନି କୁଞ୍ଜାଶ୍ଚ ନଦ୍ଯଃ ପ୍ରସ୍ରଵଣାନି ଚ। ତୀର୍ଥାନି ଚ ସୁପୁଣ୍ଯାନି ମଯା ଦୃଷ୍ଟାନ୍ଯନେକଶଃ
ତୁମର ଶୃଙ୍ଗ, ଝାଡ଼ି, ନଦୀ, ଝରଣା ଏବଂ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥଗୁଡ଼ିକୁ ମୁଁ ଅନେକଥର ଦେଖିଛି।
ସୁସୁଗନ୍ଧାଶ୍ଚ ଵୈର୍ଯୋଘାସ୍ତ୍ଵଚ୍ଛରୀରଵିନିଃସୃତାଃ। ଅମୃତାସ୍ଵାଦସୃଶାଃ ପୀତାଃ ପ୍ରସ୍ରଵଣୋଦକାଃ
ତୁମ ଦେହରୁ ବିସର୍ଗ ହେଉଥିବା ସୁଗନ୍ଧିତ ପବନ ମୁଁ ଶ୍ୱାସ ନେଇଛି, ତୁମ ଝରଣାର ଜଳ ଅମୃତ ସ୍ୱାଦ ଭଳି ପିଇଛି।
ଶିଶୁର୍ଯଥା ପିତୁଶ୍ଚାଙ୍କେ ସୁଖଂ ଶେତେ ତଟେ ତଥା। ମଯା ତଵାଙ୍କେ ଲଲିତଂ ଶୈଲରାଜ ମହାପ୍ରଭୋ
ଯେପରି ଶିଶୁ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଆଂକ ଉପରେ ସୁଖରେ ଶୋଇଥାଏ, ସେପରି ମୁଁ ମଧୁର ଭାବେ ତୁମ ଆଂକରେ ରହିଛି, ହେ ପର୍ବତରାଜ, ମହାପ୍ରଭୁ।
ଅପ୍ସରୋଗଣସଂକୀର୍ଣଏ ବ୍ରହ୍ମଘୋଷାନୁନାଦିତେ। ସୁଖମସ୍ମ୍ଯୁଷିତଃ ଶୈଲ ତଵ ସାନୁଷୁ ନିତ୍ଯଦା
ଅପ୍ସରାମାନେ ଘେରିଥିବା, ବ୍ରହ୍ମନାଦ ଗୁଞ୍ଜିଥିବା ଏହି ପର୍ବତର ଶୃଙ୍ଗରେ ମୁଁ ସଦା ଆନନ୍ଦରେ ରହିଛି।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵାର୍ଜୁନଃ ଶୈଲମାମନ୍ତ୍ର୍ଯ ପରଵୀରହା। ଆରୁରୋହ ରଥଂ ଦିଵ୍ଯଂ ଦ୍ଯୋତଯନ୍ନିଵ ଭାସ୍କରଃ
ଏଭଳି କହି, ଶତ୍ରୁମାର ଅର୍ଜୁନ ପାହାଡ଼କୁ ବିଦାୟ ଦେଲେ ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଚଢ଼ିଲେ।
ସ ତେନାଦିତ୍ଯରୂପେଣ ଦିଵ୍ଯେନାଦ୍ଭୁତକର୍ମଣା। ଊର୍ଧ୍ଵମାଚକ୍ରମେ ଧୀମାନ୍ପ୍ରହୃଷ୍ଟଃ କୁରୁନନ୍ଦନଃ
ତାପରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଆକୃତି ଧାରଣ କରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୁଦ୍ଧିମାନ କୁରୁସୁତ ଅର୍ଜୁନ ଆନନ୍ଦରେ ଉପରକୁ ଉଠିଗଲେ।
ସୋଽଦର୍ଶନପଥଂ ଯାତୋ ମର୍ତ୍ଯାନାଂ ଧର୍ମଚାରିଣାମ୍। ଦଦର୍ଶାଦ୍ଭୁତରୂପାଣି ଵିମାନାନି ସହସ୍ରଶଃ
ସେ ଏମିତି ଏକ ପଥରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯାହା ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ମଣିଷମାନେ ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ଏବଂ ସେ ହଜାର ହଜାର ଅଦ୍ଭୁତ ଆକୃତିର ଆକାଶରଥ ଦେଖିଲେ।
ନ ତତ୍ର ସୂର୍ଯଃ ସୋମୋ ଵା ଦ୍ଯୋତତେ ନ ଚ ପାଵକଃ। ସ୍ଵଯୈଵ ପ୍ରଭଯା ତତ୍ର ଦ୍ଯୋତନ୍ତେ ପୁଣ୍ଯଲବ୍ଧଯା
ସେଠାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର କିମ୍ବା ଅଗ୍ନି ଆଲୋକିତ କରୁନାହାନ୍ତି; ସେଠାରେ ସେମାନେ ନିଜର ଧର୍ମଫଳର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଆଲୋକିତ ହୁଅନ୍ତି।
ତାରାରୂପାଣି ଯାନୀହ ଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ଦ୍ଯୁତିମନ୍ତି ଵୈ। ଆକାଶେ ଵିପ୍ରକୃଷ୍ଟତ୍ଵାତ୍ତନୂନି ସୁମହାନ୍ତ୍ଯପି
ଏଠାରେ ଆମେ ଯେଉଁ ତାରାମାନେ ଦୂର ଆକାଶରେ ଦେଖୁଛୁ, ସେମାନେ ସେଠାରେ ନିଜର ବଡ଼ ଏବଂ ଏକାଉଁ ଆକୃତିରେ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି।
ତାନି ତତ୍ର ପ୍ରଭାସ୍ଵନ୍ତି ରୂପଵନ୍ତି ଚ ପାଣ୍ଡଵଃ। ଦଦର୍ଶ ସ୍ଵେଷୁ ଧିଷ୍ଣ୍ଯେଷୁ ଦୀପ୍ତିମନ୍ତି ସ୍ଵଯାଽର୍ଚିଷା
ହେ ପାଣ୍ଡୁସୁତ, ସେଠାରେ ଅର୍ଜୁନ ଦେଖିଲେ, ସେମାନେ ନିଜ ଆସନରେ ବସି, ନିଜ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଆଲୋକିତ ଏବଂ ଶୋଭାମୟ ଅଛନ୍ତି।
ତତ୍ର ରାଜର୍ଷଯଃ ସିଦ୍ଧା ଵୀରାଶ୍ଚ ନିହତା ଯୁଧି। ତପସା ଚ ଜିତଂ ସ୍ଵର୍ଗଂ ସଂପେତୁଃ ଶତସଙ୍ଘଶଃ
ସେଠାରେ ରାଜାଋଷି, ସିଦ୍ଧପୁରୁଷ, ଯୁଦ୍ଧରେ ନିହତ ବୀରମାନେ ଏବଂ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱର୍ଗ ଅର୍ଜନ କରିଥିବା ଲୋକମାନେ ଶତଶଃ ଦଳରେ ଏକଠା ହୋଇଛନ୍ତି।
ଗନ୍ଧର୍ଵାଣାଂ ସହସ୍ରାଣି ମୂର୍ଯଜ୍ଵଲିତତେଜସାମ୍। ଗୁହ୍ଯକାରନାମୃଷୀଣାଂ ଚ ତଥୈଵାପ୍ସରସାଂ ଗଣାନ୍
ସେଠାରେ ହଜାର ହଜାର ଗନ୍ଧର୍ବ, ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଏବଂ ଗୁହ୍ୟକ, କିନ୍ନର ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।
ଲୋକାନାତ୍ମପ୍ରଭାନ୍ପଶ୍ଯନ୍ଫଲ୍ଗୁନୋ ଵିସ୍ମଯାନ୍ଵିତଃ। ପପ୍ରଚ୍ଛ ମାତଲିଂ ପ୍ରୀତ୍ଯା ସ ଚାପ୍ଯେନମୁଵାଚ ହ
ସେଠାରେ ନିଜ ଆଲୋକରେ ଆଲୋକିତ ଲୋକମାନେ ଦେଖି, ଫଳ୍ଗୁନୀ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଯାଇ, ସ୍ନେହରେ ମାତଳିଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, ଏବଂ ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ଏତେ ସୁକୃତିନଃ ପାର୍ଥ ସ୍ଵେଷୁ ଧିଷ୍ଣ୍ଯେଷ୍ଵଵସ୍ଥିତାଃ। ତାନ୍ଦୃଷ୍ଟଵାନସି ଵିଭୋ ତାରାରୂପାଣି ଭୂତଲେ
ହେ ପାର୍ଥ, ଏମାନେ ହେଉଛନ୍ତି ସୁକୃତିମାନେ, ନିଜ ଆସନରେ ବସିଛନ୍ତି; ତୁମେ ଭୂମିରେ ତାରାପରି ଦେଖାଯାଉଥିବା ସେମାନେଠାରେ ଦେଖିଛ।
ତତୋଽପଶ୍ଯତ୍ସ୍ଥିତଂ ଦ୍ଵାରି ମତ୍ତଂ ଵିଜଯିନଂ ଗଜମ୍। ଐରାଵତଂ ଚତୁର୍ଦନ୍ତଂ କୈଲାସମିଵ ଶୃଙ୍ଗିଣମ୍
ତାପରେ ସେ ଦ୍ୱାରରେ ଏକ ମଦୋନ୍ମତ, ବିଜୟୀ ହାତୀ—ଚାରି ଦନ୍ତ ଥିବା ଏଇରାବତ, କୈଳାସ ପର୍ବତର ଶିଖର ପରି ଦେଖିଲେ।
ସ ସିଦ୍ଧମାର୍ଗମାକ୍ରମ୍ଯ କୁରୁପାଣ୍ଡଵସତ୍ତମଃ। ଵ୍ଯରୋଚତ ଯଥାପୂର୍ଵଂ ମାନ୍ଧାତା ପାର୍ଥିଵୋତ୍ତମଃ
ସିଦ୍ଧମାର୍ଗରେ ପ୍ରବେଶ କରି, କୁରୁ ଓ ପାଣ୍ଡବମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅର୍ଜୁନ ପୂର୍ବରୁ ଯେମିତି ମାନ୍ଧାତା ଦୀପ୍ତିମାନ ଥିଲେ, ସେମିତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ।
ଅଭିଚକ୍ରାମ ଲୋକାନ୍ସ ରାଜ୍ଞାଂ ରାଜୀଵଲୋଚନଃ
ପଦ୍ମନୟନ ଅର୍ଜୁନ ରାଜାମାନଙ୍କର ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଗଲେ।
[ଏଵଂ ସ ସଂକ୍ରମଂସ୍ତତ୍ର ସ୍ଵର୍ଗଲୋକେ ମହାଯଶାଃ ।] ତତୋ ଦଦର୍ଶ ଶକ୍ରସ୍ଯ ପୁରୀଂ ତାମମରାଵତୀମ୍
ଏଭଳି, ସ୍ୱର୍ଗ ଲୋକରେ ସେଠାରେ ଯିବା ସମୟରେ, ମହାମାନ୍ୟ ଅର୍ଜୁନ ଶକ୍ରଙ୍କ ନଗର ଅମରାବତୀକୁ ଦେଖିଲେ।
ଦଦର୍ଶ ସ ପୁରୀଂ ରମ୍ଯାଂ ସିଦ୍ଧଚାରଣସେଵିତାମ୍। ସର୍ଵର୍ତୁକୁସୁମୈଃ ପୁଣ୍ଯୈଃ ପାଦପୈରୁପଶୋଭିତାମ୍
ସେ ଏହି ଶୋଭାମୟ ନଗର ଦେଖିଲେ, ଯାହା ସିଦ୍ଧ ଓ ଚାରଣମାନେ ପରିଚର୍ଯ୍ୟା କରନ୍ତି, ସମସ୍ତ ଋତୁରେ ଫୁଲିଥିବା ପବିତ୍ର ଗଛମାନେ ଏହାକୁ ଶୋଭା ଦେଇଛନ୍ତି।
ତତ୍ର ସୌଗନ୍ଧିକାନାଂ ଚ ପୁଷ୍ପାଣାଂ ପୁଣ୍ଯଗନ୍ଧିନାମ୍। ଉପଵୀଜ୍ଯମାନୋ ମିଶ୍ରେଣ ଵାଯୁନା ପୁଣ୍ଯଗନ୍ଧିନା
ସେଠାରେ ସୌଗନ୍ଧିକ ଫୁଲର ପବିତ୍ର ସୁଗନ୍ଧ ମିଶିଥିବା ମୃଦୁ ସ୍ପର୍ଶର ବାତାସରେ ସେ ଶିତଳତା ଅନୁଭବ କରିଲେ।
ନନ୍ଦନଂ ଚ ଵନଂ ଦିଵ୍ଯମପ୍ସରୋଗଣସେଵିତମ୍। ଦଦର୍ଶ ଦିଵ୍ଯକୁସୁମୈରାହ୍ଵଯଦ୍ଭିରିଵ ଦ୍ରୁମୈଃ
ସେ ଦିବ୍ୟ ନନ୍ଦନ ଉଦ୍ୟାନ ଦେଖିଲେ, ଯାହାକୁ ଅପ୍ସରାମାନେ ପରିଚର୍ଯ୍ୟା କରନ୍ତି, ଦିବ୍ୟ ମଲୟ ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ ଗଛମାନେ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରୁଥିଲେ।
ନାତପ୍ତତପସା ଶକ୍ଯୋ ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ନାନାହିତାଗ୍ନିନା। ସ ଲୋକଃ ପୁଣ୍ଯକର୍ତୄଣାଂ ନାପି ଯୁଦ୍ଧେ ପରାଙ୍ଯୁଖୈଃ
ଏହି ପବିତ୍ର ଲୋକକୁ ଯେଉଁମାନେ ତପସ୍ୟା କରନ୍ତିନାହିଁ, ଅଗ୍ନି ଉପାସନା କରନ୍ତିନାହିଁ, କିମ୍ବା ଯୁଦ୍ଧରେ ପିଠି ଦେଇ ପଳାଇଯାଆନ୍ତି, ସେମାନେ ଦେଖିପାରିବେ ନାହିଁ।