ଦଶଵାଜିସହସ୍ରାଣି ହରୀଣାଂ ଵାତରଂହସାମ୍। ଵହନ୍ତି ଯଂ ନେତ୍ରମୁଷଂ ଦିଵ୍ଯଂ ମାଯାମଯଂ ରଥମ୍
ଦଶ ହଜାର ବାୟୁବେଗ ହରି ଘୋଡ଼ା, ଦିବ୍ୟ ଚିହ୍ନ ଥିବା ଏହି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ମାୟାମୟ ରଥକୁ ଟାଣୁଥିଲେ।
ତତ୍ରାପଶ୍ଯନ୍ମହାନୀଲଂ ଵୈଜଯନ୍ତଂ ମହାପ୍ରଭମ୍। ଧ୍ଵଜମିନ୍ଦୀଵରଶ୍ଯାମଂ ଵଂଶଂ କନକଭୂଷଣମ୍
ସେଠାରେ ଅର୍ଜୁନ ବଡ଼ ନୀଳ ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ ବୈଜୟନ୍ତ ଧ୍ୱଜ ଦେଖିଲେ, ଯାହା ନୀଳ କମଳ ପରି କଳା ଏବଂ ସୁନାରେ ଶୋଭିତ କର୍ତ୍ତା ଥିଲା।
ତସ୍ମିନ୍ରଥେ ସ୍ଥିତଂ ସୂତଂ ତପ୍ତହେମଵିଭୂଷିତମ୍। ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପାର୍ଥୋ ମହାବାହୁର୍ଦେଵରାଜମତର୍କଯତ୍
ସେ ରଥରେ ତପ୍ତ ସୁନାରେ ଶୋଭିତ ଚାରିଓଟିଅର ଦେଖି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ଧାରୀ ପାର୍ଥ ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜାଙ୍କୁ ମନେ କଲେ।
ତଥା ତର୍କଯତସ୍ତସ୍ଯ ଫଲ୍ଗୁନସ୍ଯାଥ ମାତଲିଃ। ସନ୍ନତଃ ପ୍ରସ୍ଥିତୋ ଭୂତ୍ଵା ଵାକ୍ଯମର୍ଜୁନମବ୍ରଵୀତ୍
ଏହିପରି ଫଳ୍ଗୁନ ଚିନ୍ତା କରୁଥିବାବେଳେ, ମାତଳି ନମ୍ର ହୋଇ, ପ୍ରସ୍ଥାନ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଇ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଭୋଭୋ ଶକ୍ରାତ୍ମଜ ଶ୍ରୀମଞ୍ଶକ୍ରସ୍ତ୍ଵାଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁମିଚ୍ଛତି। ଆରୋହତୁ ଭଵାଞ୍ଶୀଘ୍ରଂ ରଥମିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ସଂଭତମ୍
ହେ ଶକ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଶ୍ରୀମାନ୍ ଇନ୍ଦ୍ର ତୁମକୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି। ଦୟାକରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରସ୍ତୁତ ରଥକୁ ଶୀଘ୍ର ଚଢ଼ିବାକୁ ଦୟା କର।
ଆହ ମାମମରଶ୍ରେଷ୍ଠଃ ପିତା ତଵ ଶତକ୍ରତୁଃ। କୁନ୍ତୀସୁତମିହ ପ୍ରାପ୍ତଂ ପଶ୍ଯନ୍ତୁ ତ୍ରିଦଶାଲଯାଃ
ଅମରମାନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ, ତୁମର ପିତା ଇନ୍ଦ୍ର ମୋତେ କହିଥିଲେ, 'କୁନ୍ତୀଙ୍କ ପୁତ୍ର ଏଠାରେ ପହଞ୍ଚିଛନ୍ତି, ଏହା ଦେଖିବାକୁ ତିନି ଲୋକର ଦେବତାମାନେ ଆସନ୍ତୁ।'
ଏଷ ଶକ୍ରଃ ପରିଵୃତୋ ଦେଵୈର୍ଋଷିଗଣୈସ୍ତଥା। ଗନ୍ଧର୍ଵୈରପ୍ସରୋଭିଶ୍ଚ ତ୍ଵାଂ ଦିଦୃକ୍ଷୁଃ ପ୍ରତୀକ୍ଷତେ
ଏଠି ଇନ୍ଦ୍ର ଦେବତାମାନେ, ଋଷିମାନେ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ସହିତ ତୁମକୁ ଦେଖିବାକୁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି।
ଅସ୍ମାଲ୍ଲୋକାଦ୍ଦେଵଲୋକଂ ପାକଶାସନଶାସନାତ୍। ମାରୋହ ତ୍ଵଂ ମଯା ସାର୍ଧଂ ଲବ୍ଧାସ୍ତ୍ରଃ ପୁନରେଷ୍ଯସି
ବଜ୍ରଧାରୀ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆଦେଶରେ, ଏହି ଲୋକରୁ ଦେବଲୋକକୁ ମୋ ସହିତ ଚଳ। ତୁମେ ଅସ୍ତ୍ର ପାଇଁ ଆଉ ଏଠାକୁ ଫେରିବ।
ମାତଲେ ଗଚ୍ଛ ଶୀଘ୍ରଂ ତ୍ଵମାରୋହସ୍ଵ ରଥୋତ୍ତମମ୍। ରାଜସୂଯାଶ୍ଵମେଧାନାଂ ଶତୈରପି ସୁଦୁର୍ଲଭମ୍
ମାତଲି, ଶୀଘ୍ର ଯାଅ ଏବଂ ସେ ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ରଥକୁ ଚଢ଼। ଏହା ଶତଶଃ ରାଜସୂୟ ଓ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ମିଳିବା ଦୁର୍ଲଭ।
ପାର୍ଥିଵୈଃ ସୁମହାଭାଗୈର୍ଯଜ୍ଵଭିର୍ଭୂରିଦକ୍ଷିଣୈଃ। ଦୈଵତୈର୍ଵା ଦୁରାରୋହଂ ଦାନଵୈର୍ଵା ରଥୋତ୍ତମମ୍
ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥକୁ ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ରାଜା, ବଡ଼ ବଡ଼ ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ଦାତାମାନେ, ଦେବତା ବା ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟ ଚଢ଼ିପାରିବେ ନାହିଁ।
ନାତପ୍ତତପସା ଶକ୍ଯ ଏଷ ଦିଵ୍ଯୋ ମହାରଥଃ। ଦ୍ରଷ୍ଟୁଂ ଵାଽପ୍ଯଥଵା ସ୍ପ୍ରଷ୍ଟୁମାରୋଢୁଂ କୁତ ଏଵ ଚ
ଏହି ଦିବ୍ୟ ମହାରଥକୁ ଯେଉଁଠାରେ କଠିନ ତପସ୍ୟା ହୋଇନାହିଁ, ସେଠାରେ ଦେଖିବା, ଛୁଇଁବା କିମ୍ବା ଚଢ଼ିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ।
ତ୍ଵଯି ମତିଷ୍ଠିତେ ସାଧୋ ରଥସ୍ଥେ ସ୍ଥିରଵାଜିନି। ପଶ୍ଚାଦହମଥାରୋକ୍ଷ୍ଯେ ମୁକୃତୀ ସତ୍ପଥଂ ଯଥା
ହେ ସାଧୁ, ତୁମେ ମନେ ଦୃଢ଼ ହୋଇ ରଥରେ ବସିବା ପରେ, ମୁଁ ପଛରୁ ଠିକ୍ ପଥରେ ଚଳି ଚଢ଼ିବି।
ତସ୍ଯତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମାତଲିଃ ଶକ୍ରସାରଥିଃ। ଆରୁରୋହ ରଥଂ ଶୀଘ୍ରଂ ହଯାଞ୍ଜଗ୍ରାହ ରଶ୍ମିଭିଃ
ସେ କଥା ଶୁଣି, ମାତଲି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସାରଥି, ଶୀଘ୍ର ରଥକୁ ଚଢ଼ିଲେ ଏବଂ ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କ ରଶି ଧରିଲେ।
ତତୋଽର୍ଜୁନୋ ହୃଷ୍ଟମନା ଗଙ୍ଗାଯାମାପ୍ଲୁତଃ ଶୁଚିଃ। ଜଜାପ ଜପ୍ଯଂ କୌନ୍ତେଯୋ ଵିଧିଵତ୍କୁରୁନନ୍ଦନଃ
ତାପରେ ଅର୍ଜୁନ, ମନରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ଗଙ୍ଗାରେ ସ୍ନାନ କରି ଶୁଦ୍ଧ ହେଲେ ଏବଂ ବିଧିମତ ଜପ କରିଲେ।
ତତଃ ପିତୃନ୍ଯଥାନ୍ଯାଯଂ ତର୍ପଯିତ୍ଵା ଯଥାଵିଧି। ମନ୍ଦରଂ ଶୈଲରାଜଂ ତମାପ୍ରଷ୍ଟୁମୁପଚକ୍ରମେ
ତାପରେ, ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ପିତୃମାନେଙ୍କୁ ତର୍ପଣ ଦେଇ, ସେ ମନ୍ଦର ପର୍ବତରୁ ବିଦାୟ ନେବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ସାଧୂନାଂ ପୁଣ୍ଯଶୀଲାନାଂ ମୁନୀନାଂ ପୁଣ୍ଯକର୍ମଣାମ୍। ତ୍ଵଂ ସଦା ସଂଶ୍ରଯଃ ଶୈଲ ସ୍ଵର୍ଗମାର୍ଗାଭିକାଙ୍କ୍ଷିଣାମ୍
ହେ ପର୍ବତ, ତୁମେ ସଦା ଧର୍ମିକ, ପବିତ୍ର ଓ ମୁନିମାନେ, ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ଲୋକ ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗ ମାର୍ଗ ଆଶା କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କର ଆଶ୍ରୟ।
ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସାଦାତ୍ସଦା ଶୈଲ ବ୍ରାହ୍ମଣାଃ କ୍ଷତ୍ରିଯା ଵିଶଃ। ସ୍ଵର୍ଗଂ ପ୍ରାପ୍ତାଶ୍ଚରନ୍ତି ସ୍ମ ଦେଵୈଃ ସହ ଗତଵ୍ଯଥାଃ
ତୁମର କୃପାରେ, ହେ ପର୍ବତ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ ଓ ବୈଶ୍ୟମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପହଞ୍ଚି, ଦେବତାମାନେ ସହିତ ଦୁଃଖ ଛାଡ଼ି ଘୁରୁଛନ୍ତି।
ଅଦ୍ରିରାଜ ମହାଶୈଲ ମୁନିସଂଶ୍ରଯ ତୀର୍ଥଵନ୍। ଗଚ୍ଛାମ୍ଯାମନ୍ତ୍ରଯିତ୍ଵା ତ୍ଵାଂ ସୁଖମସ୍ମ୍ଯୁଷିତସ୍ତ୍ଵଯି
ହେ ପର୍ବତରାଜ, ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ, ମୁନିମାନେ ଆଶ୍ରୟ କରୁଥିବା, ତୀର୍ଥ ଭରିଥିବା, ମୁଁ ତୁମକୁ ବିଦାୟ ଦେଇ ଯାଉଛି, ତୁମ ସହିତ ଆନନ୍ଦରେ ରହିଥିଲି।
ତଵ ସାନୂନି କୁଞ୍ଜାଶ୍ଚ ନଦ୍ଯଃ ପ୍ରସ୍ରଵଣାନି ଚ। ତୀର୍ଥାନି ଚ ସୁପୁଣ୍ଯାନି ମଯା ଦୃଷ୍ଟାନ୍ଯନେକଶଃ
ତୁମର ଶୃଙ୍ଗ, ଝାଡ଼ି, ନଦୀ, ଝରଣା ଏବଂ ପବିତ୍ର ତୀର୍ଥଗୁଡ଼ିକୁ ମୁଁ ଅନେକଥର ଦେଖିଛି।
ସୁସୁଗନ୍ଧାଶ୍ଚ ଵୈର୍ଯୋଘାସ୍ତ୍ଵଚ୍ଛରୀରଵିନିଃସୃତାଃ। ଅମୃତାସ୍ଵାଦସୃଶାଃ ପୀତାଃ ପ୍ରସ୍ରଵଣୋଦକାଃ
ତୁମ ଦେହରୁ ବିସର୍ଗ ହେଉଥିବା ସୁଗନ୍ଧିତ ପବନ ମୁଁ ଶ୍ୱାସ ନେଇଛି, ତୁମ ଝରଣାର ଜଳ ଅମୃତ ସ୍ୱାଦ ଭଳି ପିଇଛି।
ଶିଶୁର୍ଯଥା ପିତୁଶ୍ଚାଙ୍କେ ସୁଖଂ ଶେତେ ତଟେ ତଥା। ମଯା ତଵାଙ୍କେ ଲଲିତଂ ଶୈଲରାଜ ମହାପ୍ରଭୋ
ଯେପରି ଶିଶୁ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଆଂକ ଉପରେ ସୁଖରେ ଶୋଇଥାଏ, ସେପରି ମୁଁ ମଧୁର ଭାବେ ତୁମ ଆଂକରେ ରହିଛି, ହେ ପର୍ବତରାଜ, ମହାପ୍ରଭୁ।
ଅପ୍ସରୋଗଣସଂକୀର୍ଣଏ ବ୍ରହ୍ମଘୋଷାନୁନାଦିତେ। ସୁଖମସ୍ମ୍ଯୁଷିତଃ ଶୈଲ ତଵ ସାନୁଷୁ ନିତ୍ଯଦା
ଅପ୍ସରାମାନେ ଘେରିଥିବା, ବ୍ରହ୍ମନାଦ ଗୁଞ୍ଜିଥିବା ଏହି ପର୍ବତର ଶୃଙ୍ଗରେ ମୁଁ ସଦା ଆନନ୍ଦରେ ରହିଛି।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵାର୍ଜୁନଃ ଶୈଲମାମନ୍ତ୍ର୍ଯ ପରଵୀରହା। ଆରୁରୋହ ରଥଂ ଦିଵ୍ଯଂ ଦ୍ଯୋତଯନ୍ନିଵ ଭାସ୍କରଃ
ଏଭଳି କହି, ଶତ୍ରୁମାର ଅର୍ଜୁନ ପାହାଡ଼କୁ ବିଦାୟ ଦେଲେ ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦିବ୍ୟ ରଥରେ ଚଢ଼ିଲେ।
ସ ତେନାଦିତ୍ଯରୂପେଣ ଦିଵ୍ଯେନାଦ୍ଭୁତକର୍ମଣା। ଊର୍ଧ୍ଵମାଚକ୍ରମେ ଧୀମାନ୍ପ୍ରହୃଷ୍ଟଃ କୁରୁନନ୍ଦନଃ
ତାପରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଆକୃତି ଧାରଣ କରି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୁଦ୍ଧିମାନ କୁରୁସୁତ ଅର୍ଜୁନ ଆନନ୍ଦରେ ଉପରକୁ ଉଠିଗଲେ।
ସୋଽଦର୍ଶନପଥଂ ଯାତୋ ମର୍ତ୍ଯାନାଂ ଧର୍ମଚାରିଣାମ୍। ଦଦର୍ଶାଦ୍ଭୁତରୂପାଣି ଵିମାନାନି ସହସ୍ରଶଃ
ସେ ଏମିତି ଏକ ପଥରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯାହା ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ମଣିଷମାନେ ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ଏବଂ ସେ ହଜାର ହଜାର ଅଦ୍ଭୁତ ଆକୃତିର ଆକାଶରଥ ଦେଖିଲେ।
ନ ତତ୍ର ସୂର୍ଯଃ ସୋମୋ ଵା ଦ୍ଯୋତତେ ନ ଚ ପାଵକଃ। ସ୍ଵଯୈଵ ପ୍ରଭଯା ତତ୍ର ଦ୍ଯୋତନ୍ତେ ପୁଣ୍ଯଲବ୍ଧଯା
ସେଠାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଚନ୍ଦ୍ର କିମ୍ବା ଅଗ୍ନି ଆଲୋକିତ କରୁନାହାନ୍ତି; ସେଠାରେ ସେମାନେ ନିଜର ଧର୍ମଫଳର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଆଲୋକିତ ହୁଅନ୍ତି।
ତାରାରୂପାଣି ଯାନୀହ ଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ଦ୍ଯୁତିମନ୍ତି ଵୈ। ଆକାଶେ ଵିପ୍ରକୃଷ୍ଟତ୍ଵାତ୍ତନୂନି ସୁମହାନ୍ତ୍ଯପି
ଏଠାରେ ଆମେ ଯେଉଁ ତାରାମାନେ ଦୂର ଆକାଶରେ ଦେଖୁଛୁ, ସେମାନେ ସେଠାରେ ନିଜର ବଡ଼ ଏବଂ ଏକାଉଁ ଆକୃତିରେ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି।
ତାନି ତତ୍ର ପ୍ରଭାସ୍ଵନ୍ତି ରୂପଵନ୍ତି ଚ ପାଣ୍ଡଵଃ। ଦଦର୍ଶ ସ୍ଵେଷୁ ଧିଷ୍ଣ୍ଯେଷୁ ଦୀପ୍ତିମନ୍ତି ସ୍ଵଯାଽର୍ଚିଷା
ହେ ପାଣ୍ଡୁସୁତ, ସେଠାରେ ଅର୍ଜୁନ ଦେଖିଲେ, ସେମାନେ ନିଜ ଆସନରେ ବସି, ନିଜ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାରେ ଆଲୋକିତ ଏବଂ ଶୋଭାମୟ ଅଛନ୍ତି।
ତତ୍ର ରାଜର୍ଷଯଃ ସିଦ୍ଧା ଵୀରାଶ୍ଚ ନିହତା ଯୁଧି। ତପସା ଚ ଜିତଂ ସ୍ଵର୍ଗଂ ସଂପେତୁଃ ଶତସଙ୍ଘଶଃ
ସେଠାରେ ରାଜାଋଷି, ସିଦ୍ଧପୁରୁଷ, ଯୁଦ୍ଧରେ ନିହତ ବୀରମାନେ ଏବଂ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱର୍ଗ ଅର୍ଜନ କରିଥିବା ଲୋକମାନେ ଶତଶଃ ଦଳରେ ଏକଠା ହୋଇଛନ୍ତି।
ଗନ୍ଧର୍ଵାଣାଂ ସହସ୍ରାଣି ମୂର୍ଯଜ୍ଵଲିତତେଜସାମ୍। ଗୁହ୍ଯକାରନାମୃଷୀଣାଂ ଚ ତଥୈଵାପ୍ସରସାଂ ଗଣାନ୍
ସେଠାରେ ହଜାର ହଜାର ଗନ୍ଧର୍ବ, ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଏବଂ ଗୁହ୍ୟକ, କିନ୍ନର ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ମଧ୍ୟ ଥିଲେ।