ତତୋ ଜଲଧରଶ୍ଯାମୋ ଵରୁଣୋ ଯାଦସାଂପତିଃ। ପଶ୍ଚିମାଂ ଦିଶମାସ୍ଥାଯ ଗିରମୁଚ୍ଚାରଯନ୍ପ୍ରଭୁଃ
ତାପରେ ବରୁଣ, ଯିଏ ମେଘ ଭଳି କଳା ଓ ଜଳର ଅଧିପତି, ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ଦେଖି ଗିରି ଭଳି ଗମ୍ଭୀର ସ୍ୱରେ କଥା କହିଲେ।
ପାର୍ଥ କ୍ଷତ୍ରିଯମୁଖ୍ଯସ୍ତ୍ଵଂ କ୍ଷତ୍ରଧର୍ମେ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ। ପଶ୍ଯ ମାଂ ପୃଥୁତାମ୍ରାକ୍ଷ ଵରୁଣୋସ୍ମି ଜଲେଶ୍ଵରଃ
ହେ ପାର୍ଥ, ତୁମେ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ଅଛ। ମୋ ଏହି ବିସ୍ତୃତ ତାମ୍ରବର୍ଣ୍ଣ ଚକ୍ଷୁ ଦେଖ, ମୁଁ ବରୁଣ, ଜଳର ଶ୍ୱାମୀ।
ମଯା ସମୁଦ୍ଯତାନ୍ପାଶାନ୍ଵାରୁଣାନନିଵାରିତାନ୍। ପ୍ରତିଗୃହ୍ଣୀଷ୍ଵ କୌନ୍ତେଯ ସହରହସ୍ଯନିଵର୍ତନାନ୍
ହେ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର, ମୋ ଠାରୁ ଏହି ବରୁଣ ପାଶଗୁଡ଼ିକୁ ଗ୍ରହଣ କର, ଯାହାକୁ କେହି ବି ରୋକିପାରିବେ ନାହିଁ, ଏବଂ ଏହାର ଗୁପ୍ତ ବନ୍ଧନ ଓ ମୁକ୍ତି ବିଧି ସହିତ।
ଏଭିସ୍ତଦା ମଯା ଵୀର ସଂଗ୍ରାମେ ତାରକାମଯେ। ଦୈତେଯାନାଂ ସହସ୍ରାଣି ସଂଯତାନି ମହାତ୍ମନାମ୍
ହେ ବୀର, ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ତାରକାମୟ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅନେକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୈତ୍ୟଙ୍କୁ ବନ୍ଧିଥିଲି।
ତସ୍ମାଦିମାନ୍ମହାସତ୍ଵ ମତ୍ପ୍ରସାଦସମୁତ୍ଥିତାନ୍। ଗୃହାଣ ନ ହି ତେ ମୁଚ୍ଯେଦନ୍ତକୋପ୍ଯାତତାଯିନଃ
ତେଣୁ, ମୋର କୃପାରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ଏହି ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଗ୍ରହଣ କର, କାରଣ ଏହା ଧାରଣ କଲେ କେହି ଶତ୍ରୁ, ମୃତ୍ୟୁ ମଧ୍ୟ, ତୁମ ହାତରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇପାରିବେ ନାହିଁ।
ଅନେନ ତ୍ଵଂ ଯଦାଽସ୍ତ୍ରେଣ ସଂଗ୍ରାମେ ଵିଚରିଷ୍ଯସି। ତଦା ନିଃକ୍ଷତ୍ରିଯା ଭୂମିର୍ଭଵିଷ୍ଯତି ନ ସଂଶଯଃ
ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଏହି ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ବ୍ୟବହାର କରିବ, ସେତେବେଳେ ପୃଥିବୀରୁ ସମସ୍ତ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଶୂନ୍ୟ ହେଇଯିବ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ତତସ୍ତାନ୍ଵାରୁଣାନସ୍ତ୍ରାନ୍ଦିଵ୍ଯାନସ୍ତ୍ରଵିଦାଂଵରଃ। ପ୍ରତିଜଗ୍ରାହ ଵିଧିଵଦ୍ଵରୁଣାଦ୍ଵାସଵିସ୍ତଦା
ତାପରେ ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନରେ ପ୍ରବୀଣ ଅର୍ଜୁନ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ବରୁଣଙ୍କ ଠାରୁ ସେହି ବରୁଣ ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ତତଃ କୈଲାସନିଲଯୋ ଧନାଧ୍ଯକ୍ଷୋଽଭ୍ଯଭାପତ। ଦତ୍ତେଷ୍ଵସ୍ତ୍ରେଷୁ ଦିଵ୍ଯେଷୁ ଵରୁଣେନ ଯମେନ ଚ
ତାପରେ କୈଳାସରେ ବସୁଥିବା ଧନର ଅଧିପତି, ବରୁଣ ଓ ଯମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଦାନ ପରେ, ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।
ପ୍ରୀତୋଽହମପି ତେ ପ୍ରାଜ୍ଞ ପାଣ୍ଡଵେଯ ମହାହଲ। ତ୍ଵଯା ସହ ସମାଗମ୍ଯ ଅଜିତେନ ତଥୈଵ ଚ
ହେ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର, ମହାବାହୁ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଓ ଅଜୟ ଭୀମ ସହିତ ମିଳି ବହୁତ ପ୍ରସନ୍ନ।
ସଵ୍ଯସାଚିନ୍ମହାବାହୋ ପୂର୍ଵଦେଵ ସନାତନ। ସହାସ୍ମାଭିର୍ଭଵାଞ୍ଶ୍ରାନ୍ତଃ ପୁରାକଲ୍ପେଷୁ ନିତ୍ଯଶଃ
ହେ ସବ୍ୟସାଚୀ, ମହାବାହୁ, ପ୍ରାଚୀନ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଏକ, ପୂର୍ବ କଳ୍ପମାନେ ଆମ ସହିତ ସଦା ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲ।
ଦର୍ଶନଂ ତେ ତ୍ଵିଦଂ ଦିଵ୍ଯଂ ପ୍ରଦିଶାମି ନରର୍ଷଭ। ଅମାନୁଷାନ୍ମହାବାହୋ ଦୁର୍ଜଯାନପି ଜେଷ୍ଯସି
ହେ ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଉଛି; ଏହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଅମାନବ ଓ ଅଜୟ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଜିତିପାରିବ।
ମତ୍ତଶ୍ଚୈଵ ଭଵାନାଶୁ ଗୃହ୍ଣାତ୍ଵସ୍ତ୍ରମନୁତ୍ତମମ୍। ଅନେନ ତ୍ଵମନୀକାନି ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ଧକ୍ଷ୍ଯସି
ମୋ ଠାରୁ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅସ୍ତ୍ର ଶୀଘ୍ର ଗ୍ରହଣ କର; ଏହା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ସେନାକୁ ଦଗ୍ଧ କରିପାରିବ।
ମତ୍ତୋଽପି ତ୍ଵଂ ଗୃହାଣାସ୍ତ୍ରମନ୍ତର୍ଧାନଂ ପ୍ରିଯଂ ଭମ। ଓଜସ୍ତେଜୋଦ୍ଯୁତିକରଂ ପ୍ରସ୍ଵାପନମରାତିନୁତ୍
ମୋ ଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଏହି ପ୍ରିୟ ଅନ୍ତର୍ଧାନ ଅସ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କର, ଯାହା ଶକ୍ତି, ତେଜ, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦେଇ, ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ନିଦ୍ରା ଦେଇ ଦମନ କରେ।
ମହାତ୍ମନା ଶଂକରେଣ ତ୍ରିପୁରଂ ନିହତଂ ଯାଦା। ତଦୈତଦସ୍ତ୍ରଂ ନିର୍ମୁକ୍ତଂ ଯେନ ଦଗ୍ଧା ମହାସୁରାଃ
ଯେତେବେଳେ ମହାତ୍ମା ଶଙ୍କର ତ୍ରିପୁରାକୁ ନଶ୍ୱନ କରିଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେ ମହାସୁରମାନେକୁ ଦହନ କରିଥିଲେ।
ତ୍ଵଦର୍ଥମୁଦ୍ଯତଂ ଚେଦଂ ମଯା ସତ୍ଯପରାକ୍ରମ। ତ୍ଵମର୍ହୋ ଧାରଣେ ଚାସ୍ଯ ମେରୁପ୍ରତିମଗୌରଵ
ହେ ସତ୍ୟବୀର, ତୁମ ପାଇଁ ମୁଁ ଏହି ଅସ୍ତ୍ରକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିଛି; ମେରୁ ପର୍ବତ ସମାନ ଭାର ଥିବା ଏହାକୁ ଧାରଣ କରିବାକୁ ତୁମେ ଯୋଗ୍ୟ।
ତତୋଽର୍ଜୁନୋ ମହାବାହୁର୍ଵିଧିଵତ୍କୁରୁନନ୍ଦନଃ। କୌବେରମଧିଜଗ୍ରାହ ଦିଵ୍ଯମସ୍ତ୍ରଂ ମହାବଲଃ
ତାପରେ କୁରୁବଂଶର ଆନନ୍ଦ, ମହାବାହୁ ଅର୍ଜୁନ ନିୟମ ଅନୁସାରେ କୁବେରଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅସ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ତତୋଽବ୍ରଵୀଦ୍ଦେଵରାଜଃ ପାର୍ଥମକ୍ଲିଷ୍ଟକାରିଣମ୍। ସାନ୍ତ୍ଵଯଞ୍ଶ୍ଲକ୍ଷ୍ଣଯାଵାଚାଦିଵ୍ଯଦୁନ୍ଦୁଭିନିଃସ୍ଵନଃ
ତାପରେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଜା, ନିଷ୍କଳଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ପାର୍ଥଙ୍କୁ ମୃଦୁ ଓ ସାନ୍ତ୍ୱନାଦାୟକ କଥାରେ କହିଲେ, ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ଢୋଳର ଧ୍ୱନି ଚାରିପଟେ ଗୁଞ୍ଜିଲା।
କୁନ୍ତୀମାତର୍ମହାବାହୋ ତ୍ଵମୀଶାନଃ ପୁରାତନଃ। ପରାଂ ସିଦ୍ଧିମନୁପ୍ରାପ୍ତଃ ସାକ୍ଷାଦ୍ଦେଵଗତିଂ ଗତଃ
ହେ କୁନ୍ତୀଙ୍କ ପୁଅ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ଧାରୀ, ତୁମେ ପୁରୁଣା ସ୍ୱାମୀ, ଉଚ୍ଚତମ ସିଦ୍ଧିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଛ, ସିଧାସଳଖ ଦେବତାମାନଙ୍କର ପଥକୁ ଅନୁସରିଛ।
ଦେଵକାର୍ଯଂ ତୁ ସୁମହତ୍ତ୍ଵଯା କାର୍ଯମରିଂଦମ। ଆରୋଢଵ୍ଯସ୍ତ୍ଵଯା ସ୍ଵର୍ଗଃ ସଜ୍ଜୀଭଵ ମହାଦ୍ଯୁତେ
ହେ ଶତ୍ରୁଦଳନ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ବଡ଼ କାମ କରିବାକୁ ପଡିବ; ତୁମେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବାକୁ ପଡିବ—ହେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ତୁମେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉ।
ରଥୋ ମାତଲିସଂଯୁକ୍ତ ଆଗତସ୍ତ୍ଵତ୍କୃତେ ମମ। ତତ୍ର ତେଽହଂପ୍ରଦାସ୍ଯାମି ସର୍ଵାଣ୍ଯସ୍ତ୍ରାଣି କୌରଵ
ମୋ ତରଫରୁ ମାତଳି ଯୋଗାଯୋଗ କରିଥିବା ରଥ ତୁମ ପାଇଁ ଆସିଛି; ସେଠାରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଦେଇବି, ହେ କୌରବ।
ତାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଲୋକପାଲାଂସ୍ତୁ ସମେତାନ୍ଗିରିମୂର୍ଧନି। ଜଗାମ ଵିସ୍ମଯଂ ଧୀମାନ୍କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରୋ ଧନଂଜଯଃ
ପାହାଡ଼ ଶିଖରରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଥିବା ସମସ୍ତ ଲୋକପାଳଙ୍କୁ ଦେଖି, ବୁଦ୍ଧିମାନ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଧନଞ୍ଜୟ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ।
ତତୋଽର୍ଜୁନୋ ମହାତେଜା ଲୋକପାଲାନ୍ସମାଗତାନ୍। ପୂଜଯାମାସ ଵିଧିଵଦ୍ଵାଗ୍ଭିରଦ୍ଭିଃ ଫଲୈରପି
ତାପରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଅର୍ଜୁନ, ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଶବ୍ଦ, ପାଣି ଓ ଫଳ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଏକତ୍ରିତ ଲୋକପାଳମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ତତଃ ପ୍ରତିଯଯୁର୍ଦେଵାଃ ପ୍ରତିପୂଜ୍ଯ ଧନଂଜଯମ୍। ଯଥାଗତେନ ଵିବୁଧାଃ ସର୍ଵେ କାମଂ ମନୋଜଵାଃ
ତାପରେ ଦେବତାମାନେ ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ମାନ୍ୟତା ଦେଇ, ଯେପରି ଆସିଥିଲେ ସେପରି ଚାଲିଗଲେ; ସମସ୍ତ ଦେବତା ଇଚ୍ଛାମତେ ଗତି କଲେ।
ତତୋ ଽର୍ଜୁନୋ ମୁଦଂ ଲେଭେ ଲବ୍ଧାସ୍ତ୍ରଃ ପୁରୁଷର୍ପଭଃ। କୃତାର୍ଥମଥ ଚାତ୍ମାନଂ ସ ମେନେ ପୂର୍ଣମାନସମ୍
ଅସ୍ତ୍ର ପାଇ ପରେ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅର୍ଜୁନ ଖୁସି ହେଲେ; ନିଜ କାମ ସଫଳ ହେବାରେ ନିଜକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ମନେ କଲେ।
ଗତେଷୁ ଲୋକପାଲେଷୁ ପାର୍ଥଃ ଶତ୍ରୁନିବର୍ହଣଃ। ଚିନ୍ତଯାମାସ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ଦେଵରାଜରଥାଗମମ୍
ଲୋକପାଳମାନେ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ଶତ୍ରୁ ଦଳନ ପାର୍ଥ, ରାଜା, ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜାଙ୍କ ରଥ ଆସିବା ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ତସ୍ଯ ଚିନ୍ତଯମାନସ୍ଯ ଗୁଡାକେଶସ୍ଯ ଧୀମତଃ। ରଥୋ ମାତଲିସଂଯୁକ୍ତ ଆଜଗାମ ମହାପ୍ରଭଃ
ସେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଗୁଡାକେଶ ଏହିପରି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବାବେଳେ, ମାତଳି ଯୋଗାଯୋଗ କରିଥିବା ଦୀପ୍ତିମାନ ରଥ ଆସି ପହଞ୍ଚିଲା।
ନଭୋ ଵିତିମିରଂ କୁର୍ଵଞ୍ଜଲଦାନ୍ପାଟଯନ୍ନିଵ। ଦିଶଃ ସଂପୂରଯନ୍ନାଦୈର୍ମହାମେଘରଵୋପମୈଃ
ସେ ରଥ ଆସିବାବେଳେ ଆକାଶକୁ ଅନ୍ଧାର କରିଦେଲା, ମେଘକୁ ଫାଟିଯିବା ପରି ଦେଖାଗଲା, ଏବଂ ଦିଗବଳକୁ ବଡ଼ ମେଘର ଗର୍ଜନ ସଦୃଶ ଧ୍ୱନିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲା।
ଅସଯଃ ଶକ୍ତଯୋ ଭୀମା ଗଦାଶ୍ଚୋଗ୍ରପ୍ରଦର୍ଶନାଃ। ଦିଵ୍ଯପ୍ରଭାଵାଃ ପ୍ରାସାଶ୍ଚ ଵିଦ୍ଯୁତଶ୍ଚ ମହାପ୍ରଭାଃ
ସେଠାରେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତଳୱାର, ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତି, ଭୟଭୀତ କରୁଥିବା ଗଦା, ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିର ଦୀପ୍ତିମାନ ପ୍ରାସ ଓ ଚମକୁଥିବା ବିଜୁଳି ଥିଲା।
ତଥୈଵାଶନଯଶ୍ଚୈଵ ଚକ୍ରଯୁକ୍ତାସ୍ତୁଲାଗୁଡାଃ। ଵାଯୁସ୍ଫୋଟାଃ ସନିର୍ଘାତାଃ ଶଙ୍ଖମେଘସ୍ଵନାସ୍ତଥା
ସେଠାରେ ଚକ୍ର ଲାଗିଥିବା ଅସନି, ତୁଳା ଓ ଗୁଡ଼ା, ବାୟୁର ଝଟକା ସହିତ ଗର୍ଜନ, ଏବଂ ମେଘ ଧ୍ୱନି ଦେଉଥିବା ଶଂଖ ମଧ୍ୟ ଥିଲା।
ତତ୍ରନାଗା ମହାକାଯା ଜ୍ଵଲିତାସ୍ଯାଃ ସୁଦାରୁଣାଃ। ସିତାଭ୍ରକୂଟପ୍ରତିମାଃ ସଂହତାଶ୍ଚ ଯଥୋପଲାଃ
ସେଠାରେ ବଡ଼ ଦେହ ଧାରୀ, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ମୁଁହ ଓ ଭୟଙ୍କର ନାଗମାନେ, ସ୍ୱେତ ମେଘ ଗୁଛ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଏବଂ ତୁଳା ଗୁଡ଼ିକ ପରି ଏକଠା ହୋଇଥିଲେ।