ଅଥ ଜାମ୍ବୂନଦଵପୁର୍ଵିମାନେନ ମହାର୍ଚିଷା। କୁବେରଃ ସମନୁପ୍ରାପ୍ତୋ ଯକ୍ଷୈରନୁଗତଃ ପ୍ରଭୁଃ
ତାପରେ, ବଡ଼ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୁନାର ବିମାନରେ ବସି, ଯକ୍ଷମାନେ ସହିତ ଧନର ଦେବତା କୁବେର ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।
ଵିଦ୍ଯୋତଯନ୍ନିଵାକାଶମଦ୍ଭୁତୋପମଦର୍ଶନଃ। ଧନାନାମଧିପଃ ଶ୍ରୀମାନର୍ଜୁନଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁମାଗତଃ
ସେ ବିମାନ ଆକାଶକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରୁଥିଲା, ଦେଖିବାକୁ ଅଦ୍ଭୁତ ଲାଗୁଥିଲା। ଧନର ମାଲିକ, ଶ୍ରୀମାନ୍ କୁବେର, ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଥିଲେ।
ତଥା ଲୋକାନ୍ତକଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ଯମଃ ସାକ୍ଷାତ୍ପ୍ରତାପଵାନ୍। ମର୍ତ୍ଯମୂର୍ତିଧରୈଃ ସାର୍ଧଂ ପିତୃଭିର୍ଲୋକଭାଵନୈଃ
ଏହିପରି, ଲୋକମାନଙ୍କର ଶେଷକାରୀ, ଶ୍ରୀମାନ୍ ଏବଂ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଯମ ମଧ୍ୟ, ସମସ୍ତ ପିତୃମାନେ ଯେଉଁମାନେ ସଂସାରକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମାନବ ରୂପ ଧାରଣ କରି ଏକଠି ଆସିଥିଲେ।
ଦଣ୍ଡପାଣିରଚିନ୍ତ୍ଯାତ୍ମା ସର୍ଵଭୂତଵିନାଶକୃତ୍। ଵୈଵସ୍ଵତୋ ଧର୍ମରାଜୋ ଵିମାନେନାଵଭାସଯନ୍
ଦଣ୍ଡ ଧରିଥିବା, ଅପାର ମନର ଯମ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ନାଶକାରୀ, ବୈବସ୍ବତ ଧର୍ମରାଜ, ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ବିମାନରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲେ।
ତ୍ରୀଲ୍ଲୋକାନ୍ଗୁହ୍ଯକାଂଶ୍ଚୈଵ ଗନ୍ଧର୍ଵାଶ୍ଚୈଵ ପନ୍ନଗାନ୍। ଦ୍ଵିତୀଯ ଇଵ ମାର୍ତାଣ୍ଡୋ ଯୁଗାନ୍ତେ ସମୁପସ୍ଥିତେ
ସେ ତିନି ଲୋକ, ଗୁହ୍ୟକ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ନାଗମାନେକୁ ଏମିତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରିଦେଲେ, ଯେପରି ଯୁଗ ଶେଷରେ ଦ୍ୱିତୀୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ।
ଭାନୁମନ୍ତି ଵିଚିତ୍ରାଣି ଶିଖରାଣି ମହାଗିରେଃ। ସମାସ୍ଥାଯାର୍ଜୁନଂ ତତ୍ରଦଦୃଶୁସ୍ତପସାନ୍ଵିତମ୍
ବଡ଼ ପାହାଡ଼ର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ବିବିଧ ଶିଖର ଉପରେ ବସି, ସେମାନେ ତାହାଁଠାରେ ତପସ୍ୟାରତ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ତତୋ ମୁହୂର୍ତାଦ୍ଭଗଵାନୈରାଵତଶିରୋଗତଃ। ଆଜଗାମ ସହେନ୍ଦ୍ରାଣ୍ଯା ଶକ୍ରଃ ସୁରଗଣୈର୍ଵୃତଃ
ତାପରେ, କିଛି ଖଣ୍ଡ ପରେ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏଇରାବତଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ବସି, ସଚୀ ଓ ଦେବମାନେ ସହ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।
ପାଣ୍ଡୁରେଣାତପତ୍ରେଣ ଧ୍ରିଯମାଣେନ ମୂର୍ଧନି। ଶୁଶୁଭେ ନାଗରାଜସ୍ଥଃ ସିତମଭ୍ରମିଵ ସ୍ଥିତଃ
ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଧରାଯାଇଥିବା ଧଳା ଛତା ସହିତ, ନାଗରାଜ ଉପରେ ବସିଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର, ଆକାଶରେ ଧଳା ମେଘ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ସଂସ୍ତୂଯମାନୋ ଗନ୍ଧର୍ଵୈର୍ଋଷିଭିଶ୍ଚ ତପୋଧନୈଃ। ଶୃଙ୍ଗଂ ଗିରେଃ ସମାସାଦ୍ଯ ତସ୍ଥୌ ସୂର୍ଯ ଇଵୋଦିତଃ
ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ତପୋଧନ ଋଷିମାନେ ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ, ସେ ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ଉପରେ ଉଦିତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଉଥିଲେ।
ଅଥ ମେଘସ୍ଵନୋ ଧୀମାନ୍ଵ୍ଯାଜହାର ଶୁଭାଂ ଗିରମ୍। ଯମଋ ପରମଧର୍ମଜ୍ଞୋ ଦକ୍ଷିଣାଂ ଦିଶମାସ୍ଥିତଃ
ତାପରେ, ମେଘର ଗର୍ଜନ ସଦୃଶ କଣ୍ଠ ଓ ଗଭୀର ବୁଦ୍ଧି ଥିବା ଯମ ଶୁଭ ଉକ୍ତି କହିଲେ। ସେ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନୀ, ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଉଥିଲେ।
ଅର୍ଜୁନାର୍ଜୁନ ପଶ୍ଯାସ୍ମାଁଲ୍ଲୋକପାଲାନ୍ସମାଗତାନ୍। ଦୃଷ୍ଟିଂ ତେ ଵିତରାମୋଽଦ୍ଯ ଭଵାନର୍ହତି ଦର୍ଶନମ୍
“ଅର୍ଜୁନ, ଅର୍ଜୁନ, ଏହି ସମସ୍ତ ଲୋକପାଳମାନେ ଏଠାରେ ଏକଠି ହୋଇଛନ୍ତି, ଦେଖ। ଆଜି ଆମେ ତୁମକୁ ଦର୍ଶନ ଦେଉଛୁ; ତୁମେ ଏହା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ।”
ପୂର୍ଵର୍ଷିରମିତାତ୍ମା ତ୍ଵଂ ନରୋ ନାମ ମହାବଲଃ। ନିଯୋଗାଦ୍ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ତାତ ମର୍ତ୍ଯତାଂ ସମୁପାଗତଃ
“ପୂର୍ବରୁ ତୁମେ ଅମିତ ଆତ୍ମା ଥିବା ଋଷି ଥିଲେ, ବର୍ତ୍ତମାନ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ନର ନାମକ ମାନବ ଭାବେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ମର୍ତ୍ୟ ହୋଇ ଆସିଛ।
ତ୍ଵଯା ଚ ଵସୁସଂଭୂତୋ ମହାଵୀର୍ଯଃ ପିତାମହଃ। ଭୀଷ୍ମଃ ପରମଧର୍ମାତ୍ମା ଜେତଵ୍ଯଶ୍ଚ ରଣେଽନଘ
“ତୁମ ଦ୍ୱାରା, ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଉତ୍ତମ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ଭୀଷ୍ମ, ଯିଏ ବସୁମାନଙ୍କ ଅଂଶରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତିବାକୁ ପଡ଼ିବ, ହେ ନିଷ୍ପାପ।
କ୍ଷତ୍ରଂ ଚାଗ୍ନିସମସ୍ପର୍ଶଂ ଭାରଦ୍ଵାଜେନ ରକ୍ଷିତମ୍। ନିଵାତକଵଚାଶ୍ଚୈଵ ସଂସାଧ୍ଯାଃ କୁରୁନନ୍ଦନ
“ଅଗ୍ନି ପରି ତୀବ୍ର ଓ ଭାରଦ୍ୱାଜଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ କ୍ଷତ୍ରିୟ ସେନା, ଏବଂ ନିବାତକବଚମାନେ ମଧ୍ୟ, ହେ କୁରୁବଂଶର ଆନନ୍ଦ, ତୁମେ ଜିତିବାକୁ ପଡ଼ିବ।
ପିତୁର୍ମମାଂଶୋ ଦେଵସ୍ଯ ସର୍ଵଲୋକପ୍ରତାପିନଃ। କର୍ଣଶ୍ଵ ସୁମହାଵୀର୍ଯସ୍ତ୍ଵଯା ଵଧ୍ଯୋ ଧନଂଜଯ
“ମୋ ପିତା, ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଦେବତାଙ୍କ ଅଂଶରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କର୍ଣ୍ଣ, ହେ ଧନଞ୍ଜୟ, ତୁମେ ହତ୍ୟା କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ।
ଅଂଶାଶ୍ଚ କ୍ଷିତିସଂପ୍ରାପ୍ତା ଦେଵଗନ୍ଧର୍ଵରକ୍ଷସାମ୍। ତ୍ଵଯା ନିପାତିତା ଯୁଦ୍ଧେସ୍ଵକର୍ମଫଲନିର୍ଜିତାମ୍। ଗତିଂ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯନ୍ତି କୌନ୍ତେଯ ଯଥାସ୍ଵମରିକର୍ଶନ
“ଦେବତା, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କ ଅଂଶ ଏ ପୃଥିବୀରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି; ଯେଉଁମାନେ ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ହରାଇବ, କର୍ମର ଫଳରେ ପରାଜିତ ହେବେ, ସେମାନେ ନିଜ ଯଥାଯଥା ଗତିକୁ ପାଇବେ, ହେ କୌନ୍ତେୟ, ଶତ୍ରୁଦଳନ।
ଅକ୍ଷଯା ତଵ କୀର୍ତିଶ୍ଚ ଲୋକେ ସ୍ଥାସଯ୍ତି ଫଲ୍ଗୁନ। ତ୍ଵଯା ସାକ୍ଷାନ୍ମହାଦେଵସ୍ତୋଷିତୋ ହି ମହାମୃଧେ
“ହେ ଫଳ୍ଗୁନ, ତୁମର କୀର୍ତ୍ତି ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଅକ୍ଷୟ ରହିବ, କାରଣ ତୁମେ ମହାସଂଗ୍ରାମରେ ସ୍ୱୟଂ ମହାଦେବଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଛ।
ଲଘ୍ଵୀ ଵସୁମତୀ ଚାପି କର୍ତଵ୍ଯା ଵିଷ୍ଣୁନା ସହ
“ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସହିତ ଏହି ପୃଥିବୀକୁ ହାଲୁକା କରିବା ଦାୟିତ୍ୱ ମଧ୍ୟ ରହିଛି।
ଗୃହାଣାସ୍ତ୍ରଂ ମହାବାହୋ ଦଣ୍ଡମପ୍ରତିଵାରଣମ୍। ଅନେନାସ୍ତ୍ରେଣ ସୁମହତ୍ତ୍ଵଂ ହି କର୍ମ କରିଷ୍ଯସି
ହେ ମହାବାହୁ, ଏହି ଅପରାଜିତ ଦଣ୍ଡାସ୍ତ୍ର ଗ୍ରହଣ କର। ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଏକ ବଡ଼ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିପାରିବ।
ପ୍ରତିଜଗ୍ରାହ ପାର୍ଥୋପି ଵିଧିଵତ୍କୁରୁନନ୍ଦନଃ। ସମନ୍ତ୍ରଂ ସୋପରୋଧଂ ଚ ସମୋକ୍ଷଵିନିଵର୍ତନମ୍
ତାପରେ କୁରୁବଂଶର ଆନନ୍ଦ ପାର୍ଥ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ଏହି ଅସ୍ତ୍ର, ଏହାର ମନ୍ତ୍ର, ନିୟମ ଓ ମୁକ୍ତି-ବନ୍ଧନ ବିଧି ସହିତ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ତତୋ ଜଲଧରଶ୍ଯାମୋ ଵରୁଣୋ ଯାଦସାଂପତିଃ। ପଶ୍ଚିମାଂ ଦିଶମାସ୍ଥାଯ ଗିରମୁଚ୍ଚାରଯନ୍ପ୍ରଭୁଃ
ତାପରେ ବରୁଣ, ଯିଏ ମେଘ ଭଳି କଳା ଓ ଜଳର ଅଧିପତି, ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ଦେଖି ଗିରି ଭଳି ଗମ୍ଭୀର ସ୍ୱରେ କଥା କହିଲେ।
ପାର୍ଥ କ୍ଷତ୍ରିଯମୁଖ୍ଯସ୍ତ୍ଵଂ କ୍ଷତ୍ରଧର୍ମେ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ। ପଶ୍ଯ ମାଂ ପୃଥୁତାମ୍ରାକ୍ଷ ଵରୁଣୋସ୍ମି ଜଲେଶ୍ଵରଃ
ହେ ପାର୍ଥ, ତୁମେ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ଅଛ। ମୋ ଏହି ବିସ୍ତୃତ ତାମ୍ରବର୍ଣ୍ଣ ଚକ୍ଷୁ ଦେଖ, ମୁଁ ବରୁଣ, ଜଳର ଶ୍ୱାମୀ।
ମଯା ସମୁଦ୍ଯତାନ୍ପାଶାନ୍ଵାରୁଣାନନିଵାରିତାନ୍। ପ୍ରତିଗୃହ୍ଣୀଷ୍ଵ କୌନ୍ତେଯ ସହରହସ୍ଯନିଵର୍ତନାନ୍
ହେ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର, ମୋ ଠାରୁ ଏହି ବରୁଣ ପାଶଗୁଡ଼ିକୁ ଗ୍ରହଣ କର, ଯାହାକୁ କେହି ବି ରୋକିପାରିବେ ନାହିଁ, ଏବଂ ଏହାର ଗୁପ୍ତ ବନ୍ଧନ ଓ ମୁକ୍ତି ବିଧି ସହିତ।
ଏଭିସ୍ତଦା ମଯା ଵୀର ସଂଗ୍ରାମେ ତାରକାମଯେ। ଦୈତେଯାନାଂ ସହସ୍ରାଣି ସଂଯତାନି ମହାତ୍ମନାମ୍
ହେ ବୀର, ଏହି ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ତାରକାମୟ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅନେକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୈତ୍ୟଙ୍କୁ ବନ୍ଧିଥିଲି।
ତସ୍ମାଦିମାନ୍ମହାସତ୍ଵ ମତ୍ପ୍ରସାଦସମୁତ୍ଥିତାନ୍। ଗୃହାଣ ନ ହି ତେ ମୁଚ୍ଯେଦନ୍ତକୋପ୍ଯାତତାଯିନଃ
ତେଣୁ, ମୋର କୃପାରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ଏହି ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଗ୍ରହଣ କର, କାରଣ ଏହା ଧାରଣ କଲେ କେହି ଶତ୍ରୁ, ମୃତ୍ୟୁ ମଧ୍ୟ, ତୁମ ହାତରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇପାରିବେ ନାହିଁ।
ଅନେନ ତ୍ଵଂ ଯଦାଽସ୍ତ୍ରେଣ ସଂଗ୍ରାମେ ଵିଚରିଷ୍ଯସି। ତଦା ନିଃକ୍ଷତ୍ରିଯା ଭୂମିର୍ଭଵିଷ୍ଯତି ନ ସଂଶଯଃ
ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଏହି ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ବ୍ୟବହାର କରିବ, ସେତେବେଳେ ପୃଥିବୀରୁ ସମସ୍ତ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଶୂନ୍ୟ ହେଇଯିବ—ଏଥିରେ କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ତତସ୍ତାନ୍ଵାରୁଣାନସ୍ତ୍ରାନ୍ଦିଵ୍ଯାନସ୍ତ୍ରଵିଦାଂଵରଃ। ପ୍ରତିଜଗ୍ରାହ ଵିଧିଵଦ୍ଵରୁଣାଦ୍ଵାସଵିସ୍ତଦା
ତାପରେ ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଜ୍ଞାନରେ ପ୍ରବୀଣ ଅର୍ଜୁନ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ବରୁଣଙ୍କ ଠାରୁ ସେହି ବରୁଣ ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ତତଃ କୈଲାସନିଲଯୋ ଧନାଧ୍ଯକ୍ଷୋଽଭ୍ଯଭାପତ। ଦତ୍ତେଷ୍ଵସ୍ତ୍ରେଷୁ ଦିଵ୍ଯେଷୁ ଵରୁଣେନ ଯମେନ ଚ
ତାପରେ କୈଳାସରେ ବସୁଥିବା ଧନର ଅଧିପତି, ବରୁଣ ଓ ଯମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିବ୍ୟାସ୍ତ୍ର ଦାନ ପରେ, ସେଠାକୁ ଆସିଲେ।
ପ୍ରୀତୋଽହମପି ତେ ପ୍ରାଜ୍ଞ ପାଣ୍ଡଵେଯ ମହାହଲ। ତ୍ଵଯା ସହ ସମାଗମ୍ଯ ଅଜିତେନ ତଥୈଵ ଚ
ହେ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର, ମହାବାହୁ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତୁମେ ଓ ଅଜୟ ଭୀମ ସହିତ ମିଳି ବହୁତ ପ୍ରସନ୍ନ।
ସଵ୍ଯସାଚିନ୍ମହାବାହୋ ପୂର୍ଵଦେଵ ସନାତନ। ସହାସ୍ମାଭିର୍ଭଵାଞ୍ଶ୍ରାନ୍ତଃ ପୁରାକଲ୍ପେଷୁ ନିତ୍ଯଶଃ
ହେ ସବ୍ୟସାଚୀ, ମହାବାହୁ, ପ୍ରାଚୀନ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତୁମେ ଏକ, ପୂର୍ବ କଳ୍ପମାନେ ଆମ ସହିତ ସଦା ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲ।