ଦଦାମି ତେଽସ୍ତ୍ରଂ ଦଯିତମହଂ ପାଶୁପତଂ ଵିଭୋ। ସମର୍ଥୋ ଧାରଣେ ମୋକ୍ଷେ ସଂହାରେଽପି ଚ ପାଣ୍ଡଵ
ମୁଁ ତୁମକୁ ମୋ ପ୍ରିୟ ପାଶୁପତା ଅସ୍ତ୍ର ଦେଉଛି, ହେ ପାଣ୍ଡବ; ତୁମେ ଏହାକୁ ଧାରଣ, ମୋକ୍ଷ ଓ ସଂହାର କରିବାରେ ସମର୍ଥ ।
ନ ତଦ୍ଵେଦ ମହେନ୍ଦ୍ରୋପି ନ ଯମୋ ନ ଚ ଯକ୍ଷରାଟ୍। ଵରୁଣୋପ୍ଯଥଵା ଵାଯୁଃ କୁତୋ ଵେତ୍ସ୍ଯନ୍ତି ମାନଵାଃ
ଏହି ଅସ୍ତ୍ରକୁ ମହେନ୍ଦ୍ର, ଯମ, ଯକ୍ଷରାଜ, ବରୁଣ କିମ୍ବା ବାୟୁ ମଧ୍ୟ ଜାଣନ୍ତି ନାହାନ୍ତି; ତେଣୁ ମଣିଷମାନେ କିପରି ଜାଣିପାରିବେ?
ନ ତ୍ଵଯା ସହସା ପାର୍ଥ ମୋକ୍ତଵ୍ଯଂ ପୁରୁଷେ କ୍ଵଚିତ୍। ଜଗଦ୍ଵିନିର୍ଦହେତ୍ସର୍ଵମଲ୍ପତେଜସି ପାତିତମ୍
ହେ ପାର୍ଥ, ତୁମେ କେବେ ବି ଏହି ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଅତି ଶୀଘ୍ର କିମ୍ବା ଅସାବଧାନ ଭାବରେ କୌଣସି ଲୋକଙ୍କୁ ଉପରେ ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଯଦି ଏହା କୌଣସି ଦୁର୍ବଳ ଲୋକଙ୍କୁ ଲାଗିଯିବ, ତେବେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ନଷ୍ଟ ହେଇଯିବ।
ଅବଧ୍ଯୋ ନାମ ନାସ୍ତ୍ଯସ୍ଯ ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯେ ସଚରାଚରେ। ମନସା ଚକ୍ଷୁଷା ଵାଚା ଧନୁଷା ଚ ନିପାତ୍ଯତେ
ତିନି ଲୋକରେ, ଚଳିତ କିମ୍ବା ଅଚଳ, କୌଣସି ଜଣେ ଏହାରୁ ମୁକ୍ତି ନାହିଁ; ଏହି ଅସ୍ତ୍ରକୁ ମନ, ଚକ୍ଷୁ, କଥା ଓ ଧନୁଷ ଦ୍ୱାରା ଦମନ କରାଯାଇପାରିବ।
ତଚ୍ଛ୍ରୁତ୍ଵା ତ୍ଵରିତଃ ପାର୍ଥଃ ଶୁଚିର୍ଭୂତ୍ଵା ସମାହିତଃ। ଉପସଂଗୃହ୍ଯ ଵିଶ୍ଵେଶମଧୀଷ୍ଵେତ୍ଯଥ ସୋଽବ୍ରଵୀତ୍
ଏହି କଥା ଶୁଣି ପାର୍ଥ ଶୀଘ୍ର ଶୁଦ୍ଧ ଓ ଏକାଗ୍ର ହେଲେ, ସମସ୍ତଙ୍କର ନାଥଙ୍କୁ ନିକଟରେ ଯାଇ, 'ମୋତେ ଶିଖାଅ' ବୋଲି କହିଲେ।
ତତସ୍ତ୍ଵଧ୍ଯାପଯାମାସ ସରହସ୍ଯନିଵର୍ତନମ୍। ତଦସ୍ତ୍ରଂ ପାଣ୍ଡଵଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ମୂର୍ତିମନ୍ତମିଵାନ୍ତକମ୍
ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଗୁପ୍ତ ଉପାୟ ସହିତ, ସେ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ସ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ଶିଖାଇଦେଲେ, ଯାହା ଦେଖିଲେ ମୃତ୍ୟୁ ନିଜେ ଦେହଧାରଣ କରିଥିବା ପରି ଲାଗୁଥିଲା।
ଉପତସ୍ଥେ ମହାତ୍ମାନଂ ଯଥା ତ୍ର୍ଯକ୍ଷମୁମାପତିମ୍। ପ୍ରତିଜଗ୍ରାହ ତଚ୍ଚାପି ପ୍ରୀତିମାନର୍ଜୁନସ୍ତଦା
ଅର୍ଜୁନ ମହାତ୍ମାଙ୍କ ପାଖରେ ଏମିତି ଦଉଡିଗଲେ, ଯେପରି ତିନି-ନୟନ ଉମାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ପାଖରେ ଯାଏ। ସେ ଏହାକୁ ଅନନ୍ଦ ଓ ଆଦର ସହିତ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ତତଶ୍ଚଚାଲ ପୃଥିଵୀ ସପର୍ଵତଵନଦ୍ରୁମା। ସସାଗରଵନୋଦ୍ଦେଶା ସଗ୍ରାମନଗରାକରା
ତାପରେ ପୃଥିବୀ ସହ ପାହାଡ଼, ଜଙ୍ଗଲ, ଗଛ, ସାଗର, ଅଞ୍ଚଳ, ଗ୍ରାମ ଓ ନଗର ସମେତ କମ୍ପିଉଠିଲା।
ଶଙ୍ଖଦୁନ୍ଦୁଭିଘୋଷାଶ୍ଚ ଭେରୀଣାଂ ଚ ସହସ୍ରଶଃ। ତସ୍ମିନମୁହୂର୍ତେ ସଂପ୍ରାପ୍ତେ ନିର୍ଘାତଶ୍ଚ ମହାନଭୂତ୍
ଏହି ସମୟରେ ଶଂଖ, ଦୁନ୍ଦୁଭି ଓ ହଜାର ହଜାର ବେରୀର ଶବ୍ଦ ଚାରିପାଖରେ ଗୁଞ୍ଜିଉଠିଲା; ଏକ ବଡ଼ ତଡ଼ିତ ମାନେ ବିଜୁଳିର ଗର୍ଜନ ହେଲା।
ଅଥାସ୍ତ୍ରଂ ଜାଜ୍ଵଲଦ୍ଧୋରଂ ପାଣ୍ଡଵସ୍ଯାମିତୌଜସଃ। ମୂର୍ତିମଦ୍ଵିଷ୍ଠିତଂ ପାର୍ଶ୍ଵେ ଦଦୃଶୁର୍ଦେଵଦାନଵାଃ
ତାପରେ ପାଣ୍ଡବଙ୍କର ଅପାର ଶକ୍ତିର ଦୀପ୍ତିମାନ ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଦେଖାଗଲା; ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ଏହାକୁ ଦେଖିଲେ।
ସ୍ପୃଷ୍ଟସ୍ଯ ତ୍ର୍ଯମ୍ବକେଣାଥ ଫଲ୍ଗୁନସ୍ଯାମିତୌଜସଃ। ଯତ୍କିଂ ଗଚ୍ଛେତ୍ଯନୁଜ୍ଞାତସ୍ତ୍ର୍ଯମ୍ବକେଣ ତଦାଽର୍ଜୁନଃ
ତ୍ରୟମ୍ବକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସ୍ପର୍ଶିତ ହେବା ପରେ, ଅସୀମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଫଳ୍ଗୁନ ତ୍ରୟମ୍ବକଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ଚାହିଁଥିବା ଯେଉଁଠିକୁ ଚାଲିପାରିବାକୁ ପାଇଲେ।
ସ୍ଵର୍ଗଂ ଗଚ୍ଛେତ୍ଯନୁଜ୍ଞାତସ୍ତ୍ର୍ଯମ୍ବକେଣ ତଦାଽର୍ଜୁନଃ। ପ୍ରଣମ୍ଯ ଶିରସା ରାଜନ୍ପ୍ରାଞ୍ଜଲିର୍ଭଵମୈକ୍ଷତ
ତ୍ରୟମ୍ବକଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ସ୍ଵର୍ଗକୁ ଯିବା ପାଇଁ ଅର୍ଜୁନ, ରାଜନ୍, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଦେଖିଲେ ଏବଂ ହାତ ଜୋଡି ଦେଖିଲେ।
ତତଃ ପ୍ରଭୁସ୍ତ୍ରିଦିଵନିଵାସିନାଂ ଵସୀ ମହାମତିର୍ଗିରିଶ ଉମାପତିଃ ଶିଵଃ। ଧନୁର୍ମହଦ୍ଦିତିଜପିଶାଚସୂଦନଂ ଦଦୌ ଭଵଃ ପୁରୁଷଵରାଯ ଗାଣ୍ଡିଵମ୍
ତାପରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାୟକ, ପାହାଡ଼ର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମନ୍ତ୍ରୀ, ଉମାଙ୍କ ସ୍ୱାମୀ ଶିବ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦେବ, ଦାନବ ଓ ପିଶାଚ ନାଶକ ମହାଧନୁ ଗାଣ୍ଡୀବ ଦେଲେ।
ତତଃ ଶୁଭଂ ଗିରିଵରମୀଶ୍ଵରସ୍ତଦା ସହୋମଯାଽସିତତଟସାନୁକନ୍ଦରମ୍। ଵିହାଯ ତଂ ପତଗମହର୍ଷିସେଵିତଂ ଜଗାମ ସ୍ଵଂ ପୁରୁଷଵରସ୍ଯ ପଶ୍ଯତଃ
ତାପରେ, ପାହାଡ଼ର ଇଶ୍ୱର ଉମାଙ୍କ ସହିତ, କଳା ପାହାଡ଼ ତଟ ଓ ଗୁହା ଥିବା ଶୁଭ୍ର ପାହାଡ଼କୁ ଛାଡ଼ି, ପକ୍ଷୀମାନେ ସେବା କରୁଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ଛାଡ଼ି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ ଦେଖୁଥିବାବେଳେ ନିଜ ଗ୍ରହକୁ ଯାଇଲେ।
ତସ୍ଯ ସଂପଶ୍ଯତସ୍ତ୍ଵେଵ ପିନାକୀ ଗୋଵୃଷଧ୍ଵଜଃ। ଜଗାମାଦର୍ଶନଂ ଭାନୁର୍ଲୋକସ୍ଯେଵାସ୍ତମୀଯିଵାନ୍
ସେ ଦେଖୁଥିବା ବେଳେ, ବୃଷଧ୍ୱଜୀ ପିନାକୀ ଶିବ ଏପରି ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏହି ଜଗତରୁ ଅସ୍ତମାନିଯାଏ ।
ତତୋଽର୍ଜୁନଃ ପରଂ ଚକ୍ରେ ଵିସ୍ମଯଂ ପରଵୀରହା। ମଯା ସାକ୍ଷାନ୍ମହାଦେଵୋ ଦୃଷ୍ଟ ଇତ୍ଯେଵ ଭାରତ
ତାପରେ, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ବିଜୟ କରିଥିବା ଅର୍ଜୁନ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରିଗଲେ, ଭାବିଲେ — 'ମୁଁ ମହାଦେବଙ୍କୁ ସାକ୍ଷାତ୍ ଦେଖିଛି ।'
ଧନ୍ଯୋସ୍ମ୍ଯନୁଗୃହୀତୋସ୍ମି ଯନ୍ମଯା ତ୍ର୍ଯମ୍ବକୋ ହରଃ। ପିନାକୀ ଵରଦୋ ରୂପୀ ଦୃଷ୍ଟଃ ସ୍ପୃଷ୍ଟଶ୍ଟ ପାଣିନା
ମୁଁ ଧନ୍ୟ ଏବଂ ଅନୁଗ୍ରହ ପାଇଛି, କାରଣ ମୁଁ ତ୍ରୟମ୍ବକ, ହର, ପିନାକୀ, ଦୟାଳୁ ଶିବଙ୍କୁ ସ୍ୱରୂପରେ ଦେଖିଛି ଏବଂ ନିଜ ହାତରେ ସ୍ପର୍ଶ କରିଛି ।
କୃତାର୍ଥଂ ଚାଵଗଚ୍ଛାମି ପରମାତ୍ମାନମାତ୍ମନା। ଶତ୍ରୂଂଶ୍ଚ ଵିଜିତାନ୍ସର୍ଵାନ୍ନିର୍ଵୃତ୍ତଂ ଚ ପ୍ରଯୋଜନମ୍
ମୁଁ ବୁଝିପାରିଛି ଯେ, ମୋ ଜୀବନ ସଫଳ ହୋଇଛି; ମୁଁ ପରମାତ୍ମାଙ୍କୁ ଅନୁଭବ କରିଛି, ଶତ୍ରୁମାନେ ସମସ୍ତେ ବିଜିତ ହୋଇଛନ୍ତି ଏବଂ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପୂରଣ ହୋଇଛି ।
ଇତ୍ଯେଵଂ ଚିନ୍ତଯାନସ୍ଯ ପାର୍ଥସ୍ଯାମିତତେଜସଃ। ତତୋ ଵୈଡୂର୍ଯଵର୍ଣାଭୋ ଭାସଯନ୍ସର୍ଵତୋ ଦିଶଃ। ଯାଦୋଗଣଵୃତଃ ଶ୍ରୀମାନାଜଗାମ ଜଲେଶ୍ଵରଃ
ଅସୀମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପାର୍ଥ ଏପରି ଚିନ୍ତା କରୁଥିବାବେଳେ, ତାପରି ବେରିଲ୍ ପଥର ଭଳି ଚମକୁଥିବା, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଆଲୋକ ଝରାଉଥିବା, ଜଳରେ ବସୁଥିବା ବହୁ ପ୍ରାଣୀମାନେ ଚାରିପଟେ ଘେରିଥିବା, ମହା ମହିମା ଥିବା ଜଳର ମାଳିକ ଆସିଲେ।
ନାଗୈର୍ନଦୈର୍ନଦୀଭିଶ୍ଚ ଦୈତ୍ଯୈଃ ସାଧ୍ଯୈର୍ମରୁଦ୍ଗଣୈଃ। ଵରୁଣୋ ଯାଦସାଂଭର୍ତା ଵଶୀ ତଂ ଦେଶମାଗମତ୍
ନାଗ, ନଦୀ, ଝରଣା, ଦାନବ, ସାଧ୍ୟ, ମରୁତ ଏବଂ ଅନେକ ଜଳପ୍ରାଣୀଙ୍କ ସହିତ, ଯାଦସମ୍ପ୍ରଦାୟର ନାୟକ ଏବଂ ସବୁକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରୁଥିବା ଜଳଦେବ ଭଗବାନ ବରୁଣ ଏହି ସ୍ଥାନକୁ ଆସିଲେ।
ଅଥ ଜାମ୍ବୂନଦଵପୁର୍ଵିମାନେନ ମହାର୍ଚିଷା। କୁବେରଃ ସମନୁପ୍ରାପ୍ତୋ ଯକ୍ଷୈରନୁଗତଃ ପ୍ରଭୁଃ
ତାପରେ, ବଡ଼ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୁନାର ବିମାନରେ ବସି, ଯକ୍ଷମାନେ ସହିତ ଧନର ଦେବତା କୁବେର ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।
ଵିଦ୍ଯୋତଯନ୍ନିଵାକାଶମଦ୍ଭୁତୋପମଦର୍ଶନଃ। ଧନାନାମଧିପଃ ଶ୍ରୀମାନର୍ଜୁନଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁମାଗତଃ
ସେ ବିମାନ ଆକାଶକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରୁଥିଲା, ଦେଖିବାକୁ ଅଦ୍ଭୁତ ଲାଗୁଥିଲା। ଧନର ମାଲିକ, ଶ୍ରୀମାନ୍ କୁବେର, ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଥିଲେ।
ତଥା ଲୋକାନ୍ତକଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ଯମଃ ସାକ୍ଷାତ୍ପ୍ରତାପଵାନ୍। ମର୍ତ୍ଯମୂର୍ତିଧରୈଃ ସାର୍ଧଂ ପିତୃଭିର୍ଲୋକଭାଵନୈଃ
ଏହିପରି, ଲୋକମାନଙ୍କର ଶେଷକାରୀ, ଶ୍ରୀମାନ୍ ଏବଂ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଯମ ମଧ୍ୟ, ସମସ୍ତ ପିତୃମାନେ ଯେଉଁମାନେ ସଂସାରକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମାନବ ରୂପ ଧାରଣ କରି ଏକଠି ଆସିଥିଲେ।
ଦଣ୍ଡପାଣିରଚିନ୍ତ୍ଯାତ୍ମା ସର୍ଵଭୂତଵିନାଶକୃତ୍। ଵୈଵସ୍ଵତୋ ଧର୍ମରାଜୋ ଵିମାନେନାଵଭାସଯନ୍
ଦଣ୍ଡ ଧରିଥିବା, ଅପାର ମନର ଯମ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କର ନାଶକାରୀ, ବୈବସ୍ବତ ଧର୍ମରାଜ, ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ବିମାନରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲେ।
ତ୍ରୀଲ୍ଲୋକାନ୍ଗୁହ୍ଯକାଂଶ୍ଚୈଵ ଗନ୍ଧର୍ଵାଶ୍ଚୈଵ ପନ୍ନଗାନ୍। ଦ୍ଵିତୀଯ ଇଵ ମାର୍ତାଣ୍ଡୋ ଯୁଗାନ୍ତେ ସମୁପସ୍ଥିତେ
ସେ ତିନି ଲୋକ, ଗୁହ୍ୟକ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ନାଗମାନେକୁ ଏମିତି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରିଦେଲେ, ଯେପରି ଯୁଗ ଶେଷରେ ଦ୍ୱିତୀୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦେଖାଯାଏ।
ଭାନୁମନ୍ତି ଵିଚିତ୍ରାଣି ଶିଖରାଣି ମହାଗିରେଃ। ସମାସ୍ଥାଯାର୍ଜୁନଂ ତତ୍ରଦଦୃଶୁସ୍ତପସାନ୍ଵିତମ୍
ବଡ଼ ପାହାଡ଼ର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ବିବିଧ ଶିଖର ଉପରେ ବସି, ସେମାନେ ତାହାଁଠାରେ ତପସ୍ୟାରତ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ।
ତତୋ ମୁହୂର୍ତାଦ୍ଭଗଵାନୈରାଵତଶିରୋଗତଃ। ଆଜଗାମ ସହେନ୍ଦ୍ରାଣ୍ଯା ଶକ୍ରଃ ସୁରଗଣୈର୍ଵୃତଃ
ତାପରେ, କିଛି ଖଣ୍ଡ ପରେ, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ଏଇରାବତଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ବସି, ସଚୀ ଓ ଦେବମାନେ ସହ ଆସିପହଞ୍ଚିଲେ।
ପାଣ୍ଡୁରେଣାତପତ୍ରେଣ ଧ୍ରିଯମାଣେନ ମୂର୍ଧନି। ଶୁଶୁଭେ ନାଗରାଜସ୍ଥଃ ସିତମଭ୍ରମିଵ ସ୍ଥିତଃ
ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଧରାଯାଇଥିବା ଧଳା ଛତା ସହିତ, ନାଗରାଜ ଉପରେ ବସିଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର, ଆକାଶରେ ଧଳା ମେଘ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ସଂସ୍ତୂଯମାନୋ ଗନ୍ଧର୍ଵୈର୍ଋଷିଭିଶ୍ଚ ତପୋଧନୈଃ। ଶୃଙ୍ଗଂ ଗିରେଃ ସମାସାଦ୍ଯ ତସ୍ଥୌ ସୂର୍ଯ ଇଵୋଦିତଃ
ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ତପୋଧନ ଋଷିମାନେ ଯେଉଁମାନେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ, ସେ ପାହାଡ଼ର ଶିଖର ଉପରେ ଉଦିତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଉଥିଲେ।
ଅଥ ମେଘସ୍ଵନୋ ଧୀମାନ୍ଵ୍ଯାଜହାର ଶୁଭାଂ ଗିରମ୍। ଯମଋ ପରମଧର୍ମଜ୍ଞୋ ଦକ୍ଷିଣାଂ ଦିଶମାସ୍ଥିତଃ
ତାପରେ, ମେଘର ଗର୍ଜନ ସଦୃଶ କଣ୍ଠ ଓ ଗଭୀର ବୁଦ୍ଧି ଥିବା ଯମ ଶୁଭ ଉକ୍ତି କହିଲେ। ସେ, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନୀ, ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଉଥିଲେ।