ତଯୋର୍ଭୁଜଵିନିଷ୍ପେଷାତ୍ସଂଧର୍ଷେଣୋରସୋସ୍ତଥା। ସମଜାଯତ ଗାତ୍ରେଷୁ ପାଵକୋଽଙ୍ଗାରଧୂମଵାନ୍
ତାଙ୍କର ବାହୁ ଚାପ ଓ ଛାତି ଟକ୍କରରୁ, ତାଙ୍କର ଦେହରେ ଅଗ୍ନି ଦେଖାଦେଲା, ଯେଉଁଠି ଅଗ୍ନିର ଅଙ୍ଗାର ଓ ଧୂଆଁ ଥିଲା।
ତତ ଏନଂ ମହାଦେଵଃ ପୀଡ୍ଯ ଗାତ୍ରୈଃ ସୁପୀଡିତମ୍। ତେଜସା ଵ୍କ୍ରମଦ୍ରୋଷାଚ୍ଚେତସ୍ତସ୍ଯ ଵିମୋହଯନ୍
ତାପରେ ମହାଦେବ, ତାଙ୍କ ଦେହକୁ ଭଲଭାବେ ଚାପି, ତାଙ୍କୁ ଭାରି ଦୁଃଖ ଦେଲେ; ତାଙ୍କର ତେଜ, ପ୍ରଭାବ ଓ କ୍ରୋଧରେ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ମନ ଭ୍ରମିତ ହେଲା।
ତତୋଽଭିପୀଡିତୈର୍ଗାତ୍ରୈଃ ପିଣ୍ଡୀକୃତ ଇଵାବଭୌ। ଫଲ୍ଗୁନୋ ଗାତ୍ରସଂରୁଦ୍ଧୋ ଦେଵଦେଵେନ ଭାରତ
ଏଭଳି ଦେହ ଚାପି ଏକଠା ହୋଇ, ଫଳ୍ଗୁନୀ ଏମିତି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଯେପରି ଦେବଦେବୀ ତାଙ୍କ ଦେହକୁ ବନ୍ଧି ଦେଇଛନ୍ତି, ହେ ଭାରତ।
ନିରୁଚ୍ଛ୍ଵାସୋଽଭଵଚ୍ଚୈଵ ସନ୍ନିରୁଦ୍ଧୋ ମହାମନାଃ। ତତଃ ପପାତ ସଂମୂଢସ୍ତତଃ ପ୍ରୀତୋଽଭଵଦ୍ଭଵଃ
ତାଙ୍କର ଶ୍ୱାସ ବନ୍ଦ ହେଲା, ମହାନ୍ ମନ ଶାନ୍ତ ହେଲା; ତାପରେ ସେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ ପଡ଼ିଗଲେ, ଏବଂ ଭବ ଖୁସି ହେଲେ।
ସ ମୁହୂର୍ତଂ ତଥା ଭୂତ୍ଵା ସଚେତାଃ ପୁନରୁତ୍ଥିତଃ। ରୁଧିରେଣାପ୍ଲୁତାଙ୍ଗସ୍ତୁ ପାଣ୍ଡଵୋ ଭୃଶଦୁଃଖିତଃ
ଏଭଳି ଅବସ୍ଥାରେ କିଛି ସମୟ ରହି, ସେ ପୁଣି ସଚେତନ ହେଇ ଉଠିଲେ, ତାଙ୍କର ଦେହ ରକ୍ତରେ ଭିଜିଥିଲା, ଏବଂ ସେ ଭାରି ଯନ୍ତ୍ରଣା ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ।
ଶରଣ୍ଯଂ ଶରଣଂ ଗତ୍ଵା ଭଗଵନ୍ତଂ ପିନାକିନମ୍। ମୃନ୍ମଯଂ ସ୍ଣ୍ଡିଲଂ କୃତ୍ଵାମାଲ୍ଯେନାପୂଜଯଦ୍ଭଵମ୍
ସେ ଶରଣ ନେବାକୁ ଭଗବାନ୍ ପିନାକଧାରୀଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ; ମାଟିରେ ଏକ ବେଦି ତିଆରି କରି, ମାଳା ଦେଇ ଭବଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ।
ତଚ୍ଚ ମାଲ୍ଯଂ ତଦା ପାର୍ଥଃ କିରାତଶିରସି ସ୍ଥିତମ୍। ଅପଶ୍ଯତ୍ପାଣ୍ଡଵଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ହର୍ଷେଣ ପ୍ରକୃତିଂ ଗତଃ
ସେ ସମୟରେ ଅର୍ଜୁନ ଦେଖିଲେ ମାଳାଟି କିରାତଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ରହିଛି; ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅର୍ଜୁନ ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ ଏବଂ ସ୍ବାଭାବିକ ଅବସ୍ଥାକୁ ଫେରିଲେ।
ପପାତ ପାଦଯୋସ୍ତସ୍ଯ ତତଃ ପ୍ରୀତୋଽଭଵଦ୍ଭଵଃ। [ଉଵାଚ ଚୈନଂ ଵଚସା ମେଘଗମ୍ଭୀରଗୀର୍ହସଃ। ଜାତଵିସ୍ମଯମାଲୋକ୍ଯ ତତଃ କ୍ଷୀଣାଙ୍ଗସଂହତିମ୍
ତାପରେ ସେଇ ମାଳା ଭଗବାନଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ପଡ଼ିଲା; ଭବ ଖୁସି ହେଲେ। ଅର୍ଜୁନ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ଦେହ କ୍ଷୀଣ ହୋଇଥିବାକୁ ଦେଖି, ମେଘର ଗମ୍ଭୀର ସ୍ୱରରେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଭୋଭୋ ଫଲ୍ଗୁନ ତୁଷ୍ଟୋସ୍ମି କର୍ମଣାଽପ୍ରତିମେନ ତେ। ଶୌର୍ଯେଣାନେନ ଧୃତ୍ଯା ଚ କ୍ଷତ୍ରିଯୋ ନାସ୍ତି ତେ ସମଃ
ଫଳ୍ଗୁନ, ତୁମର ଅପୂର୍ବ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି ମୁଁ ଖୁସି ହେଲି। ତୁମ ଶୌର୍ୟ ଓ ଧୃତିରେ କୌଣସି କ୍ଷତ୍ରିୟ ତୁମ ସମାନ ନାହିଁ।
ସମଂ ତେଜଶ୍ଚ ଵୀର୍ଯଂ ଚ ମମାଦ୍ଯ ତଵ ଚାନଘ। ପ୍ରୀତସ୍ତେଽହଂ ମହାବାହୋ ପଶ୍ଯ ମାଂ ଭରତର୍ଷଭ
ନିର୍ମଳ ଅତ୍ମା, ଆଜି ତୁମର ତେଜ ଓ ପ୍ରଭାବ ମୋ ସମାନ ହୋଇଛି। ମୁଁ ତୁମରେ ପ୍ରସନ୍ନ; ମହାବାହୁ, ବରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୋତେ ଦେଖ।
ଦଦାମି ତେ ଵିଶାଲାକ୍ଷ ଚକ୍ଷୁଃ ପୂର୍ଵଂ ମୁନିର୍ଭଵାନ୍। ଵିଜେଷ୍ଯସି ରଣେ ଶତ୍ରୂନପି ସର୍ଵାନ୍ଦିଵୌକସଃ
ବଡ଼ ଆଖିଅଳିକ, ମୁଁ ତୁମକୁ ସେଇ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଉଛି ଯାହା ପୂର୍ବରୁ ମୁନି ପାଇଥିଲେ। ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁ, ଦେବତାମାନେ ସହିତ ମଧ୍ୟ, ଜିତିପାରିବ।
[ପ୍ରୀତ୍ଯା ଚ ତେଽହଂ ଦାସ୍ଯାମି ଯଦସ୍ତ୍ରମନିଵାରିତମ୍। ତ୍ଵଂ ହି ଶକ୍ତୋ ମଦୀଯଂ ତଦସ୍ତ୍ରଂ ଧାରଯିତୁଂ କ୍ଷଣାତ୍ ।।]
ମୁଁ ତୁମ ପ୍ରତି ସ୍ନେହରୁ ଏହି ଅପରାଜିତ ଅସ୍ତ୍ର ଦେଉଛି। ତୁମେ ଏହି ମୋର ଅସ୍ତ୍ର ଏକ ମହୁର୍ତ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଧାରଣ କରିପାରିବ।
ତତୋ ଦେଵଂ ମହାଦେଵଂ ଗିରିଶଂ ଶୂନପାଣିନମ୍। ଦଦର୍ଶ ଫଲ୍ଗୁନସ୍ତତ୍ର ସହ ଦେଵ୍ଯା ମହାଦ୍ଯୁତିମ୍
ତାପରେ ଫଳ୍ଗୁନ ସେଠାରେ ଦେଖିଲେ ମହାଦେବ, ପାହାଡ଼ର ନାଥ, ହାତରେ ତ୍ରିଶୂଳ ଧରିଥିବା, ଦେବୀ ସହିତ ଅପାର ତେଜରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ସ ଜାନୁଭ୍ଯାଂ ମହୀଂ ଗତ୍ଵା ଶିରସା ପ୍ରଣିପତ୍ଯ ଚ। ପ୍ରସାଦଯାମାସ ହରଂ ପାର୍ଥଃ ପରପୁରଂଜଯଃ
ସେ ଜାଣୁ ଟିକି ଭୂମିରେ ଲାଗି ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ; ଶତ୍ରୁନଗର ଜିତିଥିବା ପାର୍ଥ ହରଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
କପର୍ଦିନ୍ସର୍ଵଭୂତେଶ ଭଗନେତ୍ରନିପାତନ। [ଦେଵଦେଵ ମହାଦେଵ ନୀଲଗ୍ରୀଵ ଜଟାଧର
କପର୍ଦ୍ଦୀ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ନାଥ, ଭଗଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ନାଶକ, ଦେବଦେବ, ମହାଦେବ, ନୀଳକଣ୍ଠ, ଜଟାଧାରୀ,
କାରଣାନାଂ ଚ ପରମଂ ଜାନେ ତ୍ଵାଂ ତ୍ର୍ଯମ୍ବକଂ ଵିଭୁମ୍। ଦେଵାନାଂ ଚ ଗତିଂ ଦେଵଂ ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସୂତମିଦଂ ଜଗତ୍
ମୁଁ ତୁମକୁ ସମସ୍ତ କାରଣଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ କାରଣ, ତ୍ରିନୟନ ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱର ଭାବେ ଜାଣେ। ଦେବତାମାନେ ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଗତି ପାଆନ୍ତି, ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ତୁମଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ।
ଅଜେଯସ୍ତ୍ଵଂ ତ୍ରିଭିର୍ଲୋକୈଃ ସଦେଵାସୁରମାନୁଷୈଃ। ଶିଵାଯ ଵିଷ୍ଣୁରୂପାଯ ଵିଷ୍ଣଵେ ଶିଵରୂପିଣେ
ତୁମେ ତିନି ଲୋକ, ଦେବ, ଦାନବ ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମିଶି ମଧ୍ୟ ଅଜୟ। ଶିବ ଯେଉଁଠି ବିଷ୍ଣୁ ରୂପେ ଅଛନ୍ତି, ବିଷ୍ଣୁ ଯେଉଁଠି ଶିବ ରୂପେ ଅଛନ୍ତି, ସେଠି ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଦକ୍ଷିଯଜ୍ଞଵିନାଶାଯ ହରିରୂପାଯ ତେ ନମଃ। ଲଲାଟାକ୍ଷାଯ ଶର୍ଵାଯ ମୀଢୁଷେ ଶୂଲପାଣଯେ
ଦକ୍ଷଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ନାଶକ, ହରି ରୂପଧାରୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ। ଲଳାଟରେ ଏକ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା, ଶର୍ବ, କୃପାଳୁ, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ, ତୁମକୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ।
ପିନାକଗୋପ୍ତ୍ରେ ସୂର୍ଯାଯ ମଙ୍ଗଲ୍ଯାଯ ଚ ଵେଧସେ। ପ୍ରସାଦଯେ ତ୍ଵାଂ ଭଗଵନ୍ସର୍ଵଭୂତମହେଶ୍ଵର
ପିନାକର ରକ୍ଷକ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଶୁଭ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହେଁ, ଭଗବାନ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମହାନ ନାଥ।
ଗଣେଶଂ ଜଗତଃ ଶମ୍ଭୁଂ ଲୋକକାରଣକାରଣମ୍। ପ୍ରଧାନପୁରୁଷାତୀତଂ ପରଂ ସୂକ୍ଷ୍ମତରଂ ହରମ୍
ଗଣେଶ, ଶମ୍ଭୁ, ବିଶ୍ୱର କାରଣର କାରଣ, ପ୍ରଧାନ ଓ ପୁରୁଷକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା, ସବୁଠାରୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ ହରଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ।
ଵ୍ଯତିକ୍ରମଂ ମେ ଭଗଵନ୍କ୍ଷନ୍ତୁମର୍ହସି ଶଂକର। ଭଗଵନ୍ଦର୍ଶନାକାଙ୍କ୍ଷୀ ପ୍ରାପ୍ତୋସ୍ମୀମଂ ମହାଗିରିମ୍
ଭଗବାନ ଶଙ୍କର, ମୋ ଅପରାଧକୁ ମାଫ କର। ଭଗବାନଙ୍କ ଦର୍ଶନ ଆଶାରେ ମୁଁ ଏହି ମହାପାହାଡ଼କୁ ପହଞ୍ଚିଛି।
ଦଯିତଂ ତଵ ଦେଵେଶ ତାପସାଲଯମୁତ୍ତମମ୍। ପ୍ରସାଦଯେ ତ୍ଵାଂ ଭଗଵନ୍ସର୍ଵଲୋକନମସ୍କୃତମ୍
ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାଥ, ତୁମର ପ୍ରିୟ ଏହି ତାପସ ଆଶ୍ରମ ସର୍ବୋତ୍ତମ। ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କର ପ୍ରଣମ୍ୟ ଭଗବାନ, ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହେଁ।
କୃତୋ ମଯାଽଯମଜ୍ଞାନାଦ୍ଵିମର୍ଦୋ ଯସ୍ତ୍ଵଯା ସହ। ଶରଣଂ ପ୍ରତିପନ୍ନାଯ ତତ୍କ୍ଷମସ୍ଵାଦ୍ଯ ଶଂକର
ମୁଁ ଅଜ୍ଞାନରୁ ତୁମ ସହିତ ଏହି ବିରୋଧ କରିଥିଲି। ଏବେ ମୁଁ ଶରଣ ନେଇଛି, ଶଙ୍କର, ଦୟାକରି ଏହି ଅପରାଧକୁ ମାଫ କର।
ତମୁଵାଚ ମହାତେଜାଃ ପ୍ରହସନ୍ଵୃଷଭଧ୍ଵଜଃ। ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ରୁଚିରଂ ବାହୁଂ କ୍ଷାନ୍ତମିତ୍ଯେଵ ଫଲ୍ଗୁନମ୍
ଅତି ତେଜସ୍ବୀ, ବୃଷଭଧ୍ୱଜ, ହସି ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ କହିଲେ; ତାଙ୍କର ସୁନ୍ଦର ବାହୁ ଧରି, 'ଫଳ୍ଗୁନ, ତୁମ ଅପରାଧକୁ ମୁଁ କ୍ଷମା କଲି' ବୋଲି କହିଲେ।
ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯ ଚ ବାହୁଭ୍ଯାଂ ପ୍ରୀତାତ୍ମା ଭଗଵାନ୍ହରଃ। ପୁନଃ ପାର୍ଥଂ ସାନ୍ତ୍ଵପୂର୍ଵମୁଵାଚ ଵୃଷଭଧ୍ଵଜଃ
ଭଗବାନ୍ ହର, ଦୟାରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ହୃଦୟରେ, ଦୁଇହାତରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ପୁଣିଥରେ ସାନ୍ତ୍ବନା ଶବ୍ଦ କହିଲେ ।
ଗଙ୍ଗାଙ୍ଗିତଜଟଃ ଶର୍ଵଃ ପାର୍ଥସ୍ଯାମିତତେଜସଃ। ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ରୁଚିରଂ ବାହୁଂ ଵୃତ୍ତଂ ତାମ୍ରତଲାଙ୍ଗୁଲିମ୍
ଗଙ୍ଗା ଧାରିଥିବା ଜଟାଧାରୀ ଶର୍ବ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଅସୀମ ତେଜସ୍ୱୀ ରୂପରେ, ତାଙ୍କର ରୂପସି ଗୋଳାକାର ବାହୁ ଓ ତାମ୍ର ଅଙ୍ଗୁଳି ଧରିଲେ ।
ନରସ୍ତ୍ଵଂ ପୂର୍ଵଦେହେ ଵୈ ନାରାଯଣସହାଯଵାନ୍। ବଦର୍ଯାଂ ତପ୍ତଵାନୁଗ୍ରଂ ତପୋ ଵର୍ଷାଯୁତାନ୍ବହୂନ୍
ପୂର୍ବ ଜନ୍ମରେ ତୁମେ ଏକ ମଣିଷ ଥିଲେ, ନାରାୟଣଙ୍କ ସହ ଥିଲେ, ଏବଂ ବଦରୀରେ ଅନେକ ହଜାର ବର୍ଷ ଦୁର୍ଲଭ ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ ।
ତ୍ଵଯି ଵା ପରମଂ ତେଜୋ ଵିଷ୍ଣୌ ଵା ପୁରୁଷୋତ୍ତମେ। ଯୁଵାଭ୍ଯାଂ ପୁରୁଷାଗ୍ର୍ଯାଭ୍ଯାଂ ତେଜସା ଧାର୍ଯତେ ଜଗତ୍
ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତେଜ ତୁମେ କିମ୍ବା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବସିଛି; ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷଙ୍କ ତେଜରେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଟିକିଛି ।
ଶକ୍ରାଭିଷେକେ ସୁମହଦ୍ଧନୁର୍ଜଲଦନିଃସ୍ଵନମ୍। ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ଦାନଵାଃ ଶସ୍ତାସ୍ତ୍ଵଯା କୃଷ୍ଣେନ ଚ ପ୍ରଭୋ
ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅଭିଷେକ ସମୟରେ, ତୁମେ ମେଘ ଗର୍ଜନ ଭଳି ଧ୍ୱନି ହେଉଥିବା ବଡ଼ ଧନୁଷ ଧରିଥିଲେ; ତୁମେ ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦାନବମାନେ ବିନଶ୍ଟ ହୋଇଥିଲେ ।
ତଦେତଦେଵ ଗାଣ୍ଡୀଵଂ ତଵ ପାର୍ଥ କରୋଚିତମ୍। ଭାଯାମାସ୍ଥାଯ ତଦ୍ଗ୍ରସ୍ତଂ ମଯା ପୁରୁଷସତ୍ତମ
ଏହି ଗାଣ୍ଡୀବ ତୁମ ପାଇଁ ଯଥୋଚିତ, ହେ ପାର୍ଥ; ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ମୁଁ ଏହାକୁ ଧରିଥିଲି, ହେ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ ।