ସଂପ୍ରାଯୁଧ୍ଯଦ୍ଧନୁଷ୍କୋଟ୍ଯା କୌନ୍ତେଯଃ ପରଵୀରହା। ତଦପ୍ଯସ୍ଯ ଧନୁର୍ଦିଵ୍ଯଂ ଜଗ୍ରାହ ଗିରିଗୋଚରଃ
ଶତ୍ରୁମାରକ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଧନୁଷର ଟିପ୍ ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲେ; କିନ୍ତୁ ପାହାଡ଼ରେ ବସୁଥିବା ସେ ଦିବ୍ୟ ଧନୁଷକୁ ଧରିଲେ।
ତତୋଽର୍ଜୁନୋ ଗ୍ରସ୍ତଧନୁଃ ଖଙ୍ଗପାଣିରତିଷ୍ଠତ। ଯୁଦ୍ଧସ୍ଯାନ୍ତମଭୀପ୍ସନ୍ଵୈ ଵେଗେନାଭିଜଗାମ ତମ୍
ତାପରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କର ଧନୁଷ ଛିନିଯିବା ପରେ, ସେ ତାଲୱାର ହାତରେ ଧରି ଯୁଦ୍ଧର ଶେଷ ଚାହିଁ, ବେଗରେ ସେଠାକୁ ଧାଉଥିଲେ।
ତସ୍ଯ ମୂର୍ଧ୍ନି ଶିତଂ ଖଙ୍ଗମସକ୍ତଂ ପର୍ଵତେଷ୍ଵପି। ମୁମୋଯ ଭୁଜଵୀର୍ଯେଣ ଵିକ୍ରମ୍ଯ କୁରୁନନ୍ଦନଃ
କୁରୁବଂଶର ଆନନ୍ଦ ଅର୍ଜୁନ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁଦ୍ୱାରା, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତାଲୱାରକୁ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀର ମୁଣ୍ଡରେ ଏମିତି ଆଘାତ କଲେ, ଯେଉଁଠି ସେ ତାଲୱାର ପାହାଡ଼ରେ ମଧ୍ୟ ଅଟକିଯାଏ।
ତକସ୍ଯ ମୂର୍ଧାନମାସାଦ୍ଯ ପଫାଲାସିଵରୋ ହି ସଃ। ତତୋ ଵୃକ୍ଷୈଃ ଶିଲାଭିଶ୍ଚ ଯୋଧଯାମାସ ଫଲ୍ଗୁନଃ
ସେ ତାଲୱାର ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀର ମୁଣ୍ଡରେ ଲାଗି ଭାଙ୍ଗିଗଲା; ତାପରେ ଫଳ୍ଗୁନୀ ବୃକ୍ଷ ଓ ପାଥର ନେଇ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ତଦା ଵୃକ୍ଷାନ୍ମହାକାଯଃ ପ୍ରତ୍ଯଗୃହ୍ଣାଦଥୋ ଶିଲାଃ। କିରାତରୂପୀ ଭଗଵାଂସ୍ତତଃ ପାର୍ଥୋ ମହାବଲଃ
ତାପରେ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କିରାଟ ଭଗବାନ୍, ପାର୍ଥଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ବୃକ୍ଷ ଓ ପାଥରକୁ ଧରିନେଲେ।
ମୁଷ୍ଟିଭିର୍ଵଜ୍ରସଂସ୍ପର୍ଶୈର୍ଧୂମମୁତ୍ପାଦଯନ୍ମୁଖେ। ପ୍ରଜହାର ଦୁରାଧର୍ଷେ କିରାତସମରୂପିଣି
ବଜ୍ରପରି ଦୃଢ଼ ମୁଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା, ମୁଁହରୁ ଧୂଆଁ ଉଠାଇ, ଅଜୟ ପାର୍ଥ କିରାଟ ରୂପୀ ଭଗବାନ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଆଘାତ କଲେ।
ତତଃ ଶକ୍ରାଶନିସମୈର୍ମୁଷ୍ଟିଭିର୍ଭୃଶଦାରୁଣୈଃ। କିରାତରୂପୀ ଭଗଵାନର୍ଦଯାମାସ ଫଲ୍ଗୁନମ୍
ତାପରେ ଦିବ୍ୟ କିରାଟ ଭଗବାନ୍, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ରପରି ଭୟଙ୍କର ମୁଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ଫଳ୍ଗୁନୀଙ୍କୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଲେ।
ତତଶ୍ଚଟଚଟାଶବ୍ଦଃ ସୁଧୋରଃ ସମଜାଯତ। ପାଣ୍ଡଵସ୍ଯ ଚ ମୁଷ୍ଟୀନାଂ କିରାତସ୍ ଚ ଯୁଧ୍ଯତଃ
ତାପରେ ପାଣ୍ଡବ ଓ କିରାଟ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିବାବେଳେ, ତାଙ୍କର ମୁଷ୍ଟିରୁ ଭୟଙ୍କର ଗଞ୍ଜନ ଶବ୍ଦ ଉଠିଲା।
ସୁମୁହୂର୍ତଂ ତଯୋର୍ଯୁଦ୍ଧମଭଵଲ୍ଲୋମହର୍ଷଣମ୍। ଭୁଜପ୍ରହାରସଂଯୁକ୍ତଂ ଵୃତ୍ରଵାସଵଯୋରିଵ
ଏହି ଦୁଇଁଜଣଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଚାଲିଲା, ଯାହା ଦେଖି କେହି ମଧ୍ୟ ଗୋଡ଼େ କଟକଟାହଟ ହେଉଥିଲେ; ଏହା ବାହୁ ଆଘାତରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା, ଯେପରି ବୃତ୍ର ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧ।
ମହାରାଜ ତତୋ ଜିଷ୍ଣୁଃ କିରାତମୁରସା ବଲୀ। ପାଣ୍ଡଵଂ ଚ ଵିଚେଷ୍ଟନ୍ତଂ କିରାତୋପ୍ଯହନଦ୍ବଲାତ୍
ହେ ରାଜା, ତାପରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜିଷ୍ଣୁ କିରାଟଙ୍କୁ ଛାତିରେ ଆଘାତ କଲେ, ଏବଂ କିରାଟ ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖିତ ପାଣ୍ଡବଙ୍କୁ ଶକ୍ତିରେ ଆଘାତ କଲେ।
ତଯୋର୍ଭୁଜଵିନିଷ୍ପେଷାତ୍ସଂଧର୍ଷେଣୋରସୋସ୍ତଥା। ସମଜାଯତ ଗାତ୍ରେଷୁ ପାଵକୋଽଙ୍ଗାରଧୂମଵାନ୍
ତାଙ୍କର ବାହୁ ଚାପ ଓ ଛାତି ଟକ୍କରରୁ, ତାଙ୍କର ଦେହରେ ଅଗ୍ନି ଦେଖାଦେଲା, ଯେଉଁଠି ଅଗ୍ନିର ଅଙ୍ଗାର ଓ ଧୂଆଁ ଥିଲା।
ତତ ଏନଂ ମହାଦେଵଃ ପୀଡ୍ଯ ଗାତ୍ରୈଃ ସୁପୀଡିତମ୍। ତେଜସା ଵ୍କ୍ରମଦ୍ରୋଷାଚ୍ଚେତସ୍ତସ୍ଯ ଵିମୋହଯନ୍
ତାପରେ ମହାଦେବ, ତାଙ୍କ ଦେହକୁ ଭଲଭାବେ ଚାପି, ତାଙ୍କୁ ଭାରି ଦୁଃଖ ଦେଲେ; ତାଙ୍କର ତେଜ, ପ୍ରଭାବ ଓ କ୍ରୋଧରେ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ମନ ଭ୍ରମିତ ହେଲା।
ତତୋଽଭିପୀଡିତୈର୍ଗାତ୍ରୈଃ ପିଣ୍ଡୀକୃତ ଇଵାବଭୌ। ଫଲ୍ଗୁନୋ ଗାତ୍ରସଂରୁଦ୍ଧୋ ଦେଵଦେଵେନ ଭାରତ
ଏଭଳି ଦେହ ଚାପି ଏକଠା ହୋଇ, ଫଳ୍ଗୁନୀ ଏମିତି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଯେପରି ଦେବଦେବୀ ତାଙ୍କ ଦେହକୁ ବନ୍ଧି ଦେଇଛନ୍ତି, ହେ ଭାରତ।
ନିରୁଚ୍ଛ୍ଵାସୋଽଭଵଚ୍ଚୈଵ ସନ୍ନିରୁଦ୍ଧୋ ମହାମନାଃ। ତତଃ ପପାତ ସଂମୂଢସ୍ତତଃ ପ୍ରୀତୋଽଭଵଦ୍ଭଵଃ
ତାଙ୍କର ଶ୍ୱାସ ବନ୍ଦ ହେଲା, ମହାନ୍ ମନ ଶାନ୍ତ ହେଲା; ତାପରେ ସେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ ପଡ଼ିଗଲେ, ଏବଂ ଭବ ଖୁସି ହେଲେ।
ସ ମୁହୂର୍ତଂ ତଥା ଭୂତ୍ଵା ସଚେତାଃ ପୁନରୁତ୍ଥିତଃ। ରୁଧିରେଣାପ୍ଲୁତାଙ୍ଗସ୍ତୁ ପାଣ୍ଡଵୋ ଭୃଶଦୁଃଖିତଃ
ଏଭଳି ଅବସ୍ଥାରେ କିଛି ସମୟ ରହି, ସେ ପୁଣି ସଚେତନ ହେଇ ଉଠିଲେ, ତାଙ୍କର ଦେହ ରକ୍ତରେ ଭିଜିଥିଲା, ଏବଂ ସେ ଭାରି ଯନ୍ତ୍ରଣା ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ।
ଶରଣ୍ଯଂ ଶରଣଂ ଗତ୍ଵା ଭଗଵନ୍ତଂ ପିନାକିନମ୍। ମୃନ୍ମଯଂ ସ୍ଣ୍ଡିଲଂ କୃତ୍ଵାମାଲ୍ଯେନାପୂଜଯଦ୍ଭଵମ୍
ସେ ଶରଣ ନେବାକୁ ଭଗବାନ୍ ପିନାକଧାରୀଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ; ମାଟିରେ ଏକ ବେଦି ତିଆରି କରି, ମାଳା ଦେଇ ଭବଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ।
ତଚ୍ଚ ମାଲ୍ଯଂ ତଦା ପାର୍ଥଃ କିରାତଶିରସି ସ୍ଥିତମ୍। ଅପଶ୍ଯତ୍ପାଣ୍ଡଵଶ୍ରେଷ୍ଠୋ ହର୍ଷେଣ ପ୍ରକୃତିଂ ଗତଃ
ସେ ସମୟରେ ଅର୍ଜୁନ ଦେଖିଲେ ମାଳାଟି କିରାତଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ରହିଛି; ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅର୍ଜୁନ ଅତି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ ଏବଂ ସ୍ବାଭାବିକ ଅବସ୍ଥାକୁ ଫେରିଲେ।
ପପାତ ପାଦଯୋସ୍ତସ୍ଯ ତତଃ ପ୍ରୀତୋଽଭଵଦ୍ଭଵଃ। [ଉଵାଚ ଚୈନଂ ଵଚସା ମେଘଗମ୍ଭୀରଗୀର୍ହସଃ। ଜାତଵିସ୍ମଯମାଲୋକ୍ଯ ତତଃ କ୍ଷୀଣାଙ୍ଗସଂହତିମ୍
ତାପରେ ସେଇ ମାଳା ଭଗବାନଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ପଡ଼ିଲା; ଭବ ଖୁସି ହେଲେ। ଅର୍ଜୁନ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ଦେହ କ୍ଷୀଣ ହୋଇଥିବାକୁ ଦେଖି, ମେଘର ଗମ୍ଭୀର ସ୍ୱରରେ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଭୋଭୋ ଫଲ୍ଗୁନ ତୁଷ୍ଟୋସ୍ମି କର୍ମଣାଽପ୍ରତିମେନ ତେ। ଶୌର୍ଯେଣାନେନ ଧୃତ୍ଯା ଚ କ୍ଷତ୍ରିଯୋ ନାସ୍ତି ତେ ସମଃ
ଫଳ୍ଗୁନ, ତୁମର ଅପୂର୍ବ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି ମୁଁ ଖୁସି ହେଲି। ତୁମ ଶୌର୍ୟ ଓ ଧୃତିରେ କୌଣସି କ୍ଷତ୍ରିୟ ତୁମ ସମାନ ନାହିଁ।
ସମଂ ତେଜଶ୍ଚ ଵୀର୍ଯଂ ଚ ମମାଦ୍ଯ ତଵ ଚାନଘ। ପ୍ରୀତସ୍ତେଽହଂ ମହାବାହୋ ପଶ୍ଯ ମାଂ ଭରତର୍ଷଭ
ନିର୍ମଳ ଅତ୍ମା, ଆଜି ତୁମର ତେଜ ଓ ପ୍ରଭାବ ମୋ ସମାନ ହୋଇଛି। ମୁଁ ତୁମରେ ପ୍ରସନ୍ନ; ମହାବାହୁ, ବରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମୋତେ ଦେଖ।
ଦଦାମି ତେ ଵିଶାଲାକ୍ଷ ଚକ୍ଷୁଃ ପୂର୍ଵଂ ମୁନିର୍ଭଵାନ୍। ଵିଜେଷ୍ଯସି ରଣେ ଶତ୍ରୂନପି ସର୍ଵାନ୍ଦିଵୌକସଃ
ବଡ଼ ଆଖିଅଳିକ, ମୁଁ ତୁମକୁ ସେଇ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଉଛି ଯାହା ପୂର୍ବରୁ ମୁନି ପାଇଥିଲେ। ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧରେ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁ, ଦେବତାମାନେ ସହିତ ମଧ୍ୟ, ଜିତିପାରିବ।
[ପ୍ରୀତ୍ଯା ଚ ତେଽହଂ ଦାସ୍ଯାମି ଯଦସ୍ତ୍ରମନିଵାରିତମ୍। ତ୍ଵଂ ହି ଶକ୍ତୋ ମଦୀଯଂ ତଦସ୍ତ୍ରଂ ଧାରଯିତୁଂ କ୍ଷଣାତ୍ ।।]
ମୁଁ ତୁମ ପ୍ରତି ସ୍ନେହରୁ ଏହି ଅପରାଜିତ ଅସ୍ତ୍ର ଦେଉଛି। ତୁମେ ଏହି ମୋର ଅସ୍ତ୍ର ଏକ ମହୁର୍ତ୍ତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଧାରଣ କରିପାରିବ।
ତତୋ ଦେଵଂ ମହାଦେଵଂ ଗିରିଶଂ ଶୂନପାଣିନମ୍। ଦଦର୍ଶ ଫଲ୍ଗୁନସ୍ତତ୍ର ସହ ଦେଵ୍ଯା ମହାଦ୍ଯୁତିମ୍
ତାପରେ ଫଳ୍ଗୁନ ସେଠାରେ ଦେଖିଲେ ମହାଦେବ, ପାହାଡ଼ର ନାଥ, ହାତରେ ତ୍ରିଶୂଳ ଧରିଥିବା, ଦେବୀ ସହିତ ଅପାର ତେଜରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ସ ଜାନୁଭ୍ଯାଂ ମହୀଂ ଗତ୍ଵା ଶିରସା ପ୍ରଣିପତ୍ଯ ଚ। ପ୍ରସାଦଯାମାସ ହରଂ ପାର୍ଥଃ ପରପୁରଂଜଯଃ
ସେ ଜାଣୁ ଟିକି ଭୂମିରେ ଲାଗି ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଲେ; ଶତ୍ରୁନଗର ଜିତିଥିବା ପାର୍ଥ ହରଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
କପର୍ଦିନ୍ସର୍ଵଭୂତେଶ ଭଗନେତ୍ରନିପାତନ। [ଦେଵଦେଵ ମହାଦେଵ ନୀଲଗ୍ରୀଵ ଜଟାଧର
କପର୍ଦ୍ଦୀ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ନାଥ, ଭଗଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ନାଶକ, ଦେବଦେବ, ମହାଦେବ, ନୀଳକଣ୍ଠ, ଜଟାଧାରୀ,
କାରଣାନାଂ ଚ ପରମଂ ଜାନେ ତ୍ଵାଂ ତ୍ର୍ଯମ୍ବକଂ ଵିଭୁମ୍। ଦେଵାନାଂ ଚ ଗତିଂ ଦେଵଂ ତ୍ଵତ୍ପ୍ରସୂତମିଦଂ ଜଗତ୍
ମୁଁ ତୁମକୁ ସମସ୍ତ କାରଣଙ୍କର ଶ୍ରେଷ୍ଠ କାରଣ, ତ୍ରିନୟନ ବିଶ୍ୱେଶ୍ୱର ଭାବେ ଜାଣେ। ଦେବତାମାନେ ଯାହା ଦ୍ୱାରା ଗତି ପାଆନ୍ତି, ଏହି ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ତୁମଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ।
ଅଜେଯସ୍ତ୍ଵଂ ତ୍ରିଭିର୍ଲୋକୈଃ ସଦେଵାସୁରମାନୁଷୈଃ। ଶିଵାଯ ଵିଷ୍ଣୁରୂପାଯ ଵିଷ୍ଣଵେ ଶିଵରୂପିଣେ
ତୁମେ ତିନି ଲୋକ, ଦେବ, ଦାନବ ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମିଶି ମଧ୍ୟ ଅଜୟ। ଶିବ ଯେଉଁଠି ବିଷ୍ଣୁ ରୂପେ ଅଛନ୍ତି, ବିଷ୍ଣୁ ଯେଉଁଠି ଶିବ ରୂପେ ଅଛନ୍ତି, ସେଠି ମୁଁ ନମସ୍କାର କରେ।
ଦକ୍ଷିଯଜ୍ଞଵିନାଶାଯ ହରିରୂପାଯ ତେ ନମଃ। ଲଲାଟାକ୍ଷାଯ ଶର୍ଵାଯ ମୀଢୁଷେ ଶୂଲପାଣଯେ
ଦକ୍ଷଙ୍କ ଯଜ୍ଞ ନାଶକ, ହରି ରୂପଧାରୀ, ମୁଁ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର କରେ। ଲଳାଟରେ ଏକ ଚକ୍ଷୁ ଥିବା, ଶର୍ବ, କୃପାଳୁ, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ, ତୁମକୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ।
ପିନାକଗୋପ୍ତ୍ରେ ସୂର୍ଯାଯ ମଙ୍ଗଲ୍ଯାଯ ଚ ଵେଧସେ। ପ୍ରସାଦଯେ ତ୍ଵାଂ ଭଗଵନ୍ସର୍ଵଭୂତମହେଶ୍ଵର
ପିନାକର ରକ୍ଷକ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଶୁଭ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ମୁଁ ତୁମକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାକୁ ଚାହେଁ, ଭଗବାନ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ମହାନ ନାଥ।
ଗଣେଶଂ ଜଗତଃ ଶମ୍ଭୁଂ ଲୋକକାରଣକାରଣମ୍। ପ୍ରଧାନପୁରୁଷାତୀତଂ ପରଂ ସୂକ୍ଷ୍ମତରଂ ହରମ୍
ଗଣେଶ, ଶମ୍ଭୁ, ବିଶ୍ୱର କାରଣର କାରଣ, ପ୍ରଧାନ ଓ ପୁରୁଷକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା, ସବୁଠାରୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ ହରଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ।