ଦୋଷାନ୍ସ୍ଵାନ୍ନାର୍ହସେଽନ୍ଯସ୍ମୈ ଵକ୍ତୁଂ ସ୍ଵବଲଦର୍ପିତଃ। ଅଭିଷକ୍ତୋସ୍ମି ମନ୍ଦାତ୍ମନ୍ନ ମେ ଜୀଵନ୍ଵିମୋକ୍ଷ୍ଯସେ
ତୁମେ ନିଜ ଶକ୍ତିର ଗର୍ବରେ ଅନ୍ୟଙ୍କ ଦୋଷ କଥା କହିବାକୁ ଉଚିତ ନୁହେଁ। ମୋତେ ଆକ୍ରମଣ କରିଛ, ମୂର୍ଖ, ଏବଂ ଏହିଠାରୁ ଜୀବନ ସହିତ ତୁମେ ପଳାଇ ପାରିବ ନାହାଁ।
ସ୍ଥିରୋ ଭଵ ଵିମୋକ୍ଷ୍ଯାମି ସାଯକାନଶନୀନିଵ। ଘଟସ୍ଵ ପରଯା ଶକ୍ତ୍ଯା ମୁଞ୍ଚ ତ୍ଵମପି ସାଯକାନ୍
ଦୃଢ଼ ହେଉ, ମୁଁ ତୁମ ଉପରେ ବାଣ ବର୍ଷା କରିବି। ତୁମେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଲଗାଇ ବାଣ ଛାଡ଼।
ତସ୍ଯ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା କିରାତସ୍ଯାର୍ଜୁନସ୍ତଦା। ରୋଷମାହାରଯାମାସ ତାଡଯାମାସ ଚେଷୁଭିଃ
ସେଇ ଶିକାରିର କଥା ଶୁଣି ଅର୍ଜୁନ ତତ୍କ୍ଷଣାତ୍ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ ଏବଂ ବାଣ ମାରିଲେ।
ତତୋ ହୃଷ୍ଟେନ ମନସା ପ୍ରତିଜଗ୍ରାହ ସାଯକାନ୍। ଭୂଯୋଭୂଯ ଇତି ପ୍ରାହ ମନ୍ଦମନ୍ଦେତ୍ଯୁଵାଚ ହ
ତାପରେ ସେ ଆନନ୍ଦିତ ମନରେ ବାଣ ଗ୍ରହଣ କଲେ ଏବଂ ବାରମ୍ବାର 'ଧୀରେ, ଧୀରେ' ବୋଲି ମୃଦୁ ଭାବରେ କହିଲେ।
ପ୍ରହରସ୍ଵ ଶରାନେତାନ୍ନାରାଚାନ୍ମର୍ମଭେଦିନଃ। ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋ ବାଣଵର୍ଷଂ ସ ମୁମୋଚ ସହସାଽର୍ଜୁନଃ
ମୋତେ ମର୍ମ ଭେଦିବା ବାଣ ମାର, ଏପରି କହିବା ପରେ ଅର୍ଜୁନ ହଠାତ୍ ବାଣ ବର୍ଷା କଲେ।
ତତସ୍ତୌ ତତ୍ରସଂରବ୍ଧୌ ଗର୍ଜମାନୌ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ। ଶରୈରାଶୀଵିଷାକାରୈସ୍ତତକ୍ଷାତେ ପରସ୍ପରମ୍
ତାପରେ ସେମାନେ ଦୁଇଜଣ ରାଗରେ ପୁଣିପୁଣି ଗର୍ଜନ କରି, ବିଷାକ୍ତ ସାପ ଭଳି ବାଣ ଦ୍ୱାରା ପରସ୍ପରକୁ ଆଘାତ କଲେ।
ତତୋଽର୍ଜୁନଃ ଶରଵର୍ଷଂ କିରାତେ ସମଵାସୃଜତ୍। ତତ୍ପ୍ରସନ୍ନେନ ମନସା ପ୍ରତିଜଗ୍ରାହ ଶଂକରଃ
ତାପରେ ଅର୍ଜୁନ ଶିକାରି ଉପରେ ବାଣ ବର୍ଷା କଲେ, ଏବଂ ଶିବ ଆନନ୍ଦିତ ମନରେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ମୁହୂର୍ତଂ ଶରଵର୍ଷଂ ତୁ ପ୍ରତିଗୃହ୍ଯ ପିନାକଧୃକ୍। ଅକ୍ଷତେନ ଶରୀରେଣ ତସ୍ଥୌ ଗିରିଵାଚଲଃ
ପିନାକଧାରୀ ଦେବତା କିଛି ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବାଣ ବର୍ଷା ଗ୍ରହଣ କରି, ଅକ୍ଷତ ଦେହରେ ପାହାଡ଼ ଭଳି ଅଡ଼ି ରହିଲେ।
ସ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ବାଣଵର୍ଷଂ ତୁ ମଘୀଭୂତଂ ଧନଂଜଯଃ। ପରମଂ ଵିସ୍ମଯଂ ଚକ୍ରେ ସାଧୁସାଧ୍ଵିତି ଚାବ୍ରଵୀତ୍
ଧନଞ୍ଜୟ ଦେଖିଲେ ଯେ, ତାଙ୍କର ବାଣ ବର୍ଷା କାମ କରୁନାହିଁ, ସେ ବହୁତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ ଏବଂ 'ବହୁତ ଭଲ, ବହୁତ ଭଲ' ବୋଲି କହିଲେ।
ଅହୋଽଯଂ ସୁକୁମାରାଙ୍ଗୋ ହିମଵଚ୍ଛିଖରାଶ୍ରଯଃ। ଗାଣ୍ଡୀଵମୁକ୍ତାନ୍ନାରାଚାନ୍ପ୍ରତିଗୃହ୍ଣାତ୍ଯଵିହ୍ଵଲଃ
ହାଁ, ଏହି ସୁକୁମାର ଅଙ୍ଗ ଥିବା, ହିମପର୍ବତ ଶିଖରରେ ବସୁଥିବା ଏହି ଲୋକ, ମୋ ଗାଣ୍ଡୀବରୁ ଛୁଟିଥିବା ବାଣଗୁଡ଼ିକୁ ଅଚଳ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରୁଛନ୍ତି।
କୋଽଯଂ ଦେଵୋ ଭଵେତ୍ସାକ୍ଷାଦ୍ରୁଦ୍ରୋ ଯକ୍ଷଃ ସୁରୋଽସୁରଃ। ଵିଦ୍ଯତେ ହି ଗିରିଶ୍ରେଷ୍ଠେ ତ୍ରିଦଶାନାଂ ସମାଗମଃ
ଏହି ଦେବତା କିଏ? ଏହେଁ କି ରୁଦ୍ର, କିମ୍ବା ଯକ୍ଷ, କିମ୍ବା ଦେବତା, କିମ୍ବା ଅସୁର? କାରଣ, ଏହି ପାହାଡ଼ରେ ଦେବମାନେ ଏକଠା ହୋଇଛନ୍ତି।
ନ ହି ମଦ୍ଵାଣଜାଲାନାମୁତ୍ସୃଷ୍ଟାନାଂ ସହସ୍ରଶଃ। ଶକ୍ତୋଽନ୍ଯଃ ସହିତୁଂ ଵେଗମୃତେ ଦେଵଂ ପିନାକିନମ୍
ମୋର ଛାଡ଼ିଥିବା ହଜାର ହଜାର ବାଣର ଝଟକୁ ରୁଦ୍ର ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କେହି ସହିପାରିବେ ନାହିଁ।
ଦେଵୋ ଵା ଯଦି ଵା ଯକ୍ଷୋ ରୁଦ୍ରାଦନ୍ଯୋ ଵ୍ଯଵସ୍ଥିତଃ। ଅହମେନଂ ଶରୈସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣୈର୍ନଯାମି ଯମସାଦନମ୍
ଏହେଁ ଦେବତା, କିମ୍ବା ଯକ୍ଷ, କିମ୍ବା ରୁଦ୍ର ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କେହି ହେଉ, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ମୋର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ଯମଲୋକକୁ ପଠାଇଦେବି।
ତତୋ ହୃଷ୍ଟମନା ଜିଷ୍ଣୁର୍ନାରାଚାନ୍ମର୍ମଭେଦିନଃ। ଵ୍ଯସୃଜଚ୍ଛତଧା ରାଜନ୍ମଯୂଖାନିଵ ଭାସ୍କରଃ
ତାପରେ ଆନନ୍ଦିତ ମନରେ ବିଜୟୀ ଅର୍ଜୁନ ଶତଶଃ ମର୍ମ ଭେଦିବା ବାଣ ଛାଡ଼ିଲେ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ବିକିରଣ ହୁଏ।
ତାନ୍ପ୍ରସନ୍ନେନ ମନସା ଭଗଵାଁଲ୍ଲୋକଭାଵନଃ। ଶୂଲପାଣିଃ ପ୍ରତ୍ଯଗୃହ୍ଣାଚ୍ଛିଲାଵର୍ଷମିଵାଚଲଃ
ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଆନନ୍ଦିତ ମନରେ, ସମସ୍ତ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଭଗବାନ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ପଥର ବର୍ଷା ପଡ଼ିଲା ପରି ଗ୍ରହଣ କଲେ।
କ୍ଷଣେନ କ୍ଷୀଣବାଣୋଽଥ ସଂଵୃତ୍ତଃ ଫଲ୍ଗୁନସ୍ତଦା। ଵିତ୍ରାସଂ ଚ ଜଗାମାଥ ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଶରସଂକ୍ଷଯମ୍
କିଛି ସମୟରେ ଫଳ୍ଗୁନଙ୍କ ବାଣ ଶେଷ ହୋଇଗଲା ଏବଂ ବାଣ ଶେଷ ଦେଖି ସେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ।
ଚିନ୍ତଯାମାସ ଜିଷ୍ଣୁସ୍ତୁ ଭଗଵନ୍ତଂ ହୁତାଶନମ୍। ପୁରସ୍ତାଦକ୍ଷଯୌ ଦତ୍ତୌ ତୂଣୌ ଯେନାସ୍ଯ ଖାଣ୍ଡଵେ
ବିଜୟୀ ଅର୍ଜୁନ ତାପରେ ଅଗ୍ନିଦେବଙ୍କୁ ମନେ ପକାଇଲେ, ଯିଏ ଖାଣ୍ଡବ ଦାହରେ ତାଙ୍କୁ ଅକ୍ଷୟ ତୁଣୀ ଦେଇଥିଲେ।
କିଂ ନୁ ମୋକ୍ଷ୍ଯାମି ଧନୁଷା ଯନ୍ମେ ବାଣାଃ କ୍ଷଯଂ ଗତାଃ। ଅଯଂ ଚ ପୁରୁଷଃ କୋପି ବାଣାନ୍ଗ୍ରସତି ସର୍ଵଶଃ
ମୋ ବାଣ ଶେଷ ହୋଇଗଲା, ଏବେ ମୁଁ ଧନୁଷରେ କଣ ଛାଡ଼ିବି? ଏହି ଲୋକ କିଏ, ଯିଏ ମୋ ସମସ୍ତ ବାଣକୁ ଗଳିଯାଉଛି?
ଅହମେନଂ ଧନୁଷ୍କୋଟ୍ଯା ରଶୂଲାଗ୍ରେଣେଵ କୁଞ୍ଜରମ୍। ନଯାମି ଦଣ୍ଡଧାରସ୍ଯ ଯମସ୍ଯ ସଦନଂ ପ୍ରତି
ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଧନୁଷର ଟିପ୍ ପକାଇ, ଯେପରି ଏକ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ହାତୀକୁ ଆଘାତ କରାଯାଏ, ସେପରି ଯମର ଘରକୁ ପଠାଇଦେବି।
ପ୍ରଗୃହ୍ଯାଥ ଧନୁଷ୍କୋଟ୍ଯା ଜ୍ଯାପାଶେନାଵକୃଷ୍ଯ ଚ। ମୁଷ୍ଟିଭିଶ୍ଚାପି ହତଵାନ୍ଵଜ୍ରକଲ୍ପୈର୍ମହାଦ୍ଯୁତିଃ
ତାପରେ, ଧନୁଷର ଟିପ୍ ଧରି ତାର ଭଲକୁ ଟାଣି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ନାୟକ ତାଙ୍କର ମୁଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା, ଯେଉଁଠି ବଜ୍ରପରି ଦୃଢ଼, ଆଘାତ କଲେ।
ସଂପ୍ରାଯୁଧ୍ଯଦ୍ଧନୁଷ୍କୋଟ୍ଯା କୌନ୍ତେଯଃ ପରଵୀରହା। ତଦପ୍ଯସ୍ଯ ଧନୁର୍ଦିଵ୍ଯଂ ଜଗ୍ରାହ ଗିରିଗୋଚରଃ
ଶତ୍ରୁମାରକ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଧନୁଷର ଟିପ୍ ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲେ; କିନ୍ତୁ ପାହାଡ଼ରେ ବସୁଥିବା ସେ ଦିବ୍ୟ ଧନୁଷକୁ ଧରିଲେ।
ତତୋଽର୍ଜୁନୋ ଗ୍ରସ୍ତଧନୁଃ ଖଙ୍ଗପାଣିରତିଷ୍ଠତ। ଯୁଦ୍ଧସ୍ଯାନ୍ତମଭୀପ୍ସନ୍ଵୈ ଵେଗେନାଭିଜଗାମ ତମ୍
ତାପରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କର ଧନୁଷ ଛିନିଯିବା ପରେ, ସେ ତାଲୱାର ହାତରେ ଧରି ଯୁଦ୍ଧର ଶେଷ ଚାହିଁ, ବେଗରେ ସେଠାକୁ ଧାଉଥିଲେ।
ତସ୍ଯ ମୂର୍ଧ୍ନି ଶିତଂ ଖଙ୍ଗମସକ୍ତଂ ପର୍ଵତେଷ୍ଵପି। ମୁମୋଯ ଭୁଜଵୀର୍ଯେଣ ଵିକ୍ରମ୍ଯ କୁରୁନନ୍ଦନଃ
କୁରୁବଂଶର ଆନନ୍ଦ ଅର୍ଜୁନ, ତାଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁଦ୍ୱାରା, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତାଲୱାରକୁ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀର ମୁଣ୍ଡରେ ଏମିତି ଆଘାତ କଲେ, ଯେଉଁଠି ସେ ତାଲୱାର ପାହାଡ଼ରେ ମଧ୍ୟ ଅଟକିଯାଏ।
ତକସ୍ଯ ମୂର୍ଧାନମାସାଦ୍ଯ ପଫାଲାସିଵରୋ ହି ସଃ। ତତୋ ଵୃକ୍ଷୈଃ ଶିଲାଭିଶ୍ଚ ଯୋଧଯାମାସ ଫଲ୍ଗୁନଃ
ସେ ତାଲୱାର ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀର ମୁଣ୍ଡରେ ଲାଗି ଭାଙ୍ଗିଗଲା; ତାପରେ ଫଳ୍ଗୁନୀ ବୃକ୍ଷ ଓ ପାଥର ନେଇ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।
ତଦା ଵୃକ୍ଷାନ୍ମହାକାଯଃ ପ୍ରତ୍ଯଗୃହ୍ଣାଦଥୋ ଶିଲାଃ। କିରାତରୂପୀ ଭଗଵାଂସ୍ତତଃ ପାର୍ଥୋ ମହାବଲଃ
ତାପରେ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କିରାଟ ଭଗବାନ୍, ପାର୍ଥଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ବୃକ୍ଷ ଓ ପାଥରକୁ ଧରିନେଲେ।
ମୁଷ୍ଟିଭିର୍ଵଜ୍ରସଂସ୍ପର୍ଶୈର୍ଧୂମମୁତ୍ପାଦଯନ୍ମୁଖେ। ପ୍ରଜହାର ଦୁରାଧର୍ଷେ କିରାତସମରୂପିଣି
ବଜ୍ରପରି ଦୃଢ଼ ମୁଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା, ମୁଁହରୁ ଧୂଆଁ ଉଠାଇ, ଅଜୟ ପାର୍ଥ କିରାଟ ରୂପୀ ଭଗବାନ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଆଘାତ କଲେ।
ତତଃ ଶକ୍ରାଶନିସମୈର୍ମୁଷ୍ଟିଭିର୍ଭୃଶଦାରୁଣୈଃ। କିରାତରୂପୀ ଭଗଵାନର୍ଦଯାମାସ ଫଲ୍ଗୁନମ୍
ତାପରେ ଦିବ୍ୟ କିରାଟ ଭଗବାନ୍, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ରପରି ଭୟଙ୍କର ମୁଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ଫଳ୍ଗୁନୀଙ୍କୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଲେ।
ତତଶ୍ଚଟଚଟାଶବ୍ଦଃ ସୁଧୋରଃ ସମଜାଯତ। ପାଣ୍ଡଵସ୍ଯ ଚ ମୁଷ୍ଟୀନାଂ କିରାତସ୍ ଚ ଯୁଧ୍ଯତଃ
ତାପରେ ପାଣ୍ଡବ ଓ କିରାଟ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିବାବେଳେ, ତାଙ୍କର ମୁଷ୍ଟିରୁ ଭୟଙ୍କର ଗଞ୍ଜନ ଶବ୍ଦ ଉଠିଲା।
ସୁମୁହୂର୍ତଂ ତଯୋର୍ଯୁଦ୍ଧମଭଵଲ୍ଲୋମହର୍ଷଣମ୍। ଭୁଜପ୍ରହାରସଂଯୁକ୍ତଂ ଵୃତ୍ରଵାସଵଯୋରିଵ
ଏହି ଦୁଇଁଜଣଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଚାଲିଲା, ଯାହା ଦେଖି କେହି ମଧ୍ୟ ଗୋଡ଼େ କଟକଟାହଟ ହେଉଥିଲେ; ଏହା ବାହୁ ଆଘାତରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା, ଯେପରି ବୃତ୍ର ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧ।
ମହାରାଜ ତତୋ ଜିଷ୍ଣୁଃ କିରାତମୁରସା ବଲୀ। ପାଣ୍ଡଵଂ ଚ ଵିଚେଷ୍ଟନ୍ତଂ କିରାତୋପ୍ଯହନଦ୍ବଲାତ୍
ହେ ରାଜା, ତାପରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜିଷ୍ଣୁ କିରାଟଙ୍କୁ ଛାତିରେ ଆଘାତ କଲେ, ଏବଂ କିରାଟ ମଧ୍ୟ ଦୁଃଖିତ ପାଣ୍ଡବଙ୍କୁ ଶକ୍ତିରେ ଆଘାତ କଲେ।